Peaky Blinders: The Immortal Man - Tom Harper

Peaky Blinders: The Immortal Man op IMDb (6,9)
 Peaky Blinders: The immortal man op Moviemeter (2,91)

Peaky Blinders op Wikipedia

Voor wie de afloop van het zesde (!) seizoen van de meeslepende serie "Peaky Blinders" niet bevredigend vond, is er nu de film. De eerste film over deze gewelddadige groep en dan moet ik daar natuurlijk iets over schrijven. Ik was wel geporteerd van de serie, in ieder geval de eerste drie seizoenen. Tevens ben ik gecharmeerd van het intense acteerwerk van Cillian Murphy, die een intense blik paart aan vaak mooi sociaal gedragen rollen. Voeg daaraan toe het modeaspect (ineens zag je overal mannen in Peaky-style) en de immer uitstekende muziekkeuze (ook deze soundtrack is weer volop raak) en je hebt een cocktail voor succes. Maar goed, nu de film. U ziet dat ie in de eerste week van beschikbaarheid nog niet de zeven als waarderingscijfer haalt, aan u om te zien of dat terecht is.

1940. Tommy Shelby leeft ver teruggetrokken van de Birminghamse stoomketel waar hij zijn gevaarlijke reputatie opbouwde. Zijn gewelddadige verleden achtervolgt hem, hij slaapt niet goed (en dat is zacht uitgedrukt). De Tweede Wereldoorlog is nog maar net van start als zijn oude stad gebombardeerd wordt door de genadeloze Duitsers. Reden voor Tommy's zus Ada om haar broer op te zoeken: of hij terug wil keren naar Birmingham om orde op zaken te stellen. Daar is de vlam helemaal in de pan geslagen nu Tommy's zoon Duke (een opnieuw sterke Barry Keoghan) de Peaky Blinders-bende op nog agressiever wijze leidt dan Tommy ooit deed. De ene Rom Baro is de andere niet.
Tommy twijfelt, het liefst blijft hij alleen met zijn zondige gedachten die hij nu in een boek aan het verwerken is. Maar Ada volhardt: ze meldt Tommy dat de Duitsers een misdadig fascistoïde plan hebben beraamd, dat ze door zijn zoon willen laten uitvoeren. 
Het wordt niet alleen een strijd van Engelsen tegen Duitsers, het wordt er ook een van vader tegen zoon.

Met: Cillian Murphy, Tim Roth, Barry Keoghan, Rebecca Ferguson, Sophie Rundle, Stephen Graham, Packy Lee, Ned Dennehy

FIN - song : Bela Bartok - Lankum & Grian Chatten - Hunting the Wren

Atonement - Joe Wright

Atonement op IMDb (7,8)
 Atonement op Moviemeter (3,57)

Atonement op Wikipedia

Aan deze film kleeft nogal wat. Voor mij dan, he, dat kan voor u heel anders zijn. Daar is de haat/liefde verhouding die ik met het acteerwerk van hoofdrolspeler Keira Knightley heb (de ene ontwapenend sterk, de andere keer alleen maar maniertjes en mimiek). Er is de kennismakende rol van Saoirse Ronan, die hier haar eerste bepalende rol speelt. Maar boven alles telt voor mij dat dit de openingsfilm was van tweede lokale filmfestival: we hadden toen nog geen eigen meerzalentheater, dus moesten de grotere films worden vertoond in de lokale schouwburg, wat ons de verplichting gaf om 850 stoelen te verkopen voor de opener van het festival. Wat lukte, dat kan ik wel zeggen. Vier jaar later hadden we een eigen theater en ik durf wel te zeggen dat het succes van de filmfestivals (de Hoornse Filmdagen) zeker aan die realisatie hebben bijgedragen. Reden genoeg voor een nieuwe kijkbeurt.

Eind jaren 30, het Britse platteland. De Britse aristocratie ruikt nog geen onraad: op het landgoed waar de zussen Briony en Cecilia met hun moeder en haar personeel wonen, is het een komen en gaan van notabelen en industriëlen. Briony is een creatief meisje dat hele toneelstukken schrijft, toch voelt ze zich miskend. De knappe Robbie (zoon van de huishoudster) heeft namelijk alleen maar aandacht voor haar oudere zus Cecilia, het maakt haar jaloers. Dermate jaloers dat ze zint op wraak: wanneer haar neefjes en haar nicht op bezoek zijn, wordt die laatste tijdens dat bezoek aangerand. Briony is toevallig getuige van deze gebeurtenis, maar ze maakt er een ander verhaal van: om haar zus klem te zetten verzint ze dat Robbie degene was die de aanranding pleegde. De onschuldige Robbie wordt opgepakt en draait de bak in.

Vervolgens breekt de oorlog uit: Robbie tekent in voor het soldatenbestaan om aldus uit de gevangenis te komen. De beide zussen - uiteraard gebrouilleerd geraakt- gaan als verpleegkundigen aan de slag. Briony hoopt dat ze haar fout kan rechtzetten, stiekem hoopt ze dat Robbie tussen de gewonden zit.

Met; Saoirse Ronan, Keira Knightley, James McAvoy, Brenda Blethyn, Benedict Cumberbatch, Juno Temple, Harriet Walter, Daniel Mays

FIN - song : Dario Marinelli - The Cottage On The Beach

Nuremberg - James Vanderbilt

Nuremberg op IMDb (7,6)
 Nuremberg op Moviemeter (3,73)

Nuremberg op Wikipedia

Ook als je denkt hier alles over gelezen te hebben, er alles over te wezen mogelijk, dan nog blijft dit onderwerp de mensheid fascineren. Talloze films zijn er over oorlogen gemaakt, waarbij - dit is mijn eigen invulling- die over de Tweede Wereldoorlog de anderen in aantal dik overtreffen. Blijkbaar is niet alleen de filmindustrie er gek op, ook het publiek blijft de films consumeren. Een bron die nimmer zal opdrogen, niet zolang als ik leef tenminste. Het rechtvaardigt het antwoord op de vraag of deze film nou wel gemaakt moest worden. Ja dus. Zelfs met zulke verrassende hoofdrolkeuzes, types die geen van allen een heldhaftige uitstraling hebben. Toch maken ze zich er goed van af; Michael Shannon is ALTIJD oké, Rami Malek is de ene keer beter dan de andere en Russel Crowe vind ik nooit een klap aan. Behalve deze keer dan: Crowe zet op sterke wijze de gestoorde persoonlijkheid van Hermann Goring neer. Film een goede voldoende, genoemde acteurs gaan zelfs naar dikke voldoende. 

1945, de meimaand: het leek allemaal eindelijk voorbij. De gruwelijkheden waren tot een einde gekomen, het machinale doden was gestopt. En nu? De wonden werden gelikt, de onherstelbare pijn kon nooit worden gelenigd maar wat mogelijk verzachting zou kunnen brengen, was de zoektocht naar gerechtigheid: de daders van deze moordindustrie mochten hier niet mee weg komen, de mensheid moest weten dat er recht gedaan zou worden. De gearresteerde nazi-kopstukken die de oorlog overleefden zullen zich moeten voorbereiden op een streng proces, waarvan de uitspraken eigenlijk al vooraf vaststaan. 
De film richt zich op drie hoofdpersonen: de Amerikaanse rechter Robert H Jackson die de aanklager gaat worden in het grote Neurenberg-proces, de vooraanstaande nazi Hermann Göring die in het beklaagdenbankje zal zitten en pyscholog Douglas Kelley, die genoemde Göring moet voorbereiden op dit proces en hem eigenlijk "aan het praten" moet krijgen. Geestelijke controle, menselijke controle, organisatorische controle: iedereen worstelde met wat ie moest doen. De strijd tussen goed en kwaad blijkt helemaal niet zo eenduidig: er moest geschiedenis worden geschreven.

Met: Michael Shannon, Rami Malek, Russel Crowe, Leo Woodall, Richard E. Grant, John Slattery,  Ben Miles

FIN - song : Ayon - Paradise

Gezien in : Cinema Oostereiland

Wolves of War (aka 1945: Battle behind Nazi-lines) - Giles Anderson

Wolves of War op IMDb (4,0)
 1945:Battle behind Nazi-lines op Moviemeter (1,76)

Wolves of War op Wikipedia

Er gaat er wel eens een de mist in. Doordat ik gretig op "opnemen" klik bij mijn Film1-abonnement, kan het blijkbaar gebeuren dat ik een bepaalde film al eerder opgenomen, maar nog niet bekeken heb. Zo kan het gebeuren dat je dus een jaartje later een film op afspelen zet, die je blijkbaar een jaar geleden al gezien hebt, terwijl het even duurt voordat je herkenning voelt. Teken dat de film niet echt heel veel indruk gemaakt heeft natuurlijk (al speelt hier ook mee dat de film onder twee tamelijk verschillende titels is uitgebracht). Hoe dan ook: bij het lezen van de synopsis meende ik het al wel gezien te hebben, maar het duurde toch nog een kwartiertje voordat ik de setting van de karakters weer in beeld had. Toen alsnog maar afgekeken, het was een willoze zaterdagavond immers. 

Mijn recensie van anderhalf jaar geleden : BEGT recensie Wolves of War/1945 Battle behind Nazi-lines

Habermann - Juraj Herz

Habermann op IMDb (7,5)
 Habermann op Moviemeter (3,31)

Habermann op Wikipedia

Tot mijn verbazing zag ik dat deze film al uit 2010 komt, waarom stond ie dan nu nog steeds voor een huurprijs van 2 euro op Pathé Thuis? Ik dacht altijd dat oudere films daar gratis waren, terwijl je voor de recentere films een kleine huurprijs betaalt. Hoe dan ook, het was duidelijk geen weer om deze avond de deur uit te gaan (Benjamin stond in de weg), dus klikten we toch maar op deze. Het bleek uiteindelijk een onderhoudende film te zijn met een boeiend verhaal maar met matig acteerwerk. Een soort huismerk-Schindler's list, zo probeer ik m maar een beetje te categoriseren. Edoch, wél een waargebeurd verhaal en dat is vaak al een pré. Met de huidige bezetting van Oekraïne in gedachten is het bovendien ook nog eens een verhaal met een actueel tintje. 

1938, de rechtse horden rukken al een tijdje op in Europa. Zo ook in Sudetenland, het aan Duitsland grenzende deel van Tsjechië. Door een onhandige politieke Europese deal wordt dit landsdeel geofferd aan de Hitler-troepen: door de nazi's dit stuk land te laten annexeren, dacht men rust te creëren in het overige deel van Europa. Van korte duur natuurlijk, zo weten wij, en bovendien een grove schoffering van de rechten van de Sudeten: hoewel er een flink contingent Duitsers woonden (en zelfs onderling al Duits spraken) was het leeuwendeel van de bevolking toch echt Tsjechisch. Die werden dus plots overheerst door een machtige moordmachine.

De rijkste man van de regio is August Habermann: hij bezit een grote molen die de regio van meel, graan en hout voorziet. Zelf is hij Duits, maar een groot deel van zijn personeel is Tsjechisch. Hij trouwt met een vrouw die is opgegroeid in een klooster en komt er pas dan achter dat zij niet katholiek van oorsprong is, maar dat zij van joodse ouders stamt en als baby is afgestaan aan het klooster. Het maakt August niet uit natuurlijk, zeker op dat moment nog niet. Maar daar komt verandering in als de rauwe nazi-commandant Koslowski het bevel in de regio overneemt. Niet alleen moet Habermann gaan produceren voor de Duitse troepen, hij ziet ook hoe de nazi's zijn personeelsbestand proberen te "zuiveren". Habermann strijdt tegen grote machines, maar is vastberaden tussen zijn personeel en de nazi's te gaan staan. Een ongelijke strijd, maar toch.

Met: Mark Waschke, Hannah Herzsprung, Karel Roden, Ben Becker

Gezien in : Pathé Thuis

Gift Horse (aka Glory at sea) - Compton Bennett

Gift Horse op IMDb (6,3)
 Gift Horse op Moviemeter (2,57)

Gift Horse op Wikipedia

Door met de reeks "classic" aanbevelingen van VPRO Cinema. Dit keer een oorlogsfilm, met name het mariene deel daarvan. In de hoofdrollen de destijds tamelijk grote Trevor Howard en de latere regisseur Richard Attenborough. Eerlijk is eerlijk, deze kon me wat minder boeien omdat er een wirwar van verschillende lijnen door elkaar liepen. Tegenwoordig zou je dat haast een mozaïekfilm noemen, maar daarvoor worden de respectievelijke verhaallijnen net iets te weing uitgediept. 

1940, de Tweede Wereldoorlog is nog maar net van start. Kersvers aangemelde leden van the Royal Navy krijgen te horen dat ze mogen gaan varen op de Ballantrae, een gammele bak die door de eigenaar van de hand is gedaan door hem aan de - met materieelproblemen kampende- Britse vloot te schenken. 

De mannen moeten even slikken, want wat betekent het aanmonsteren op zo'n varend wrak voor hen? En vooral: voor hun veiligheid? Zeeman Dripper Daniels is sterk van plan zijn bij de vakbond opgedane kennis toe te passen op de werkzaamheden aan boord, ook als dat hem niet in dank afgenomen wordt. De mannen krijgen kapitein Fraser toegewezen als hun varend leider. Fraser is een stugge maar zeer ervaren man die in de loop van het verhaal een beetje ontdooit en een rechtsschapen baas blijkt.

Dat komt mooi uit want er gebeurt nogal wat aan boord: het schip lijkt zijn eind al te bereiken voordat ze aan hun grote missie gaan beginnen. Aanvaringen, weigerende machines en vechtpartijen van de crew aan wal leiden allemaal tot een moeilijke sturing door de kapitein. Toch lukt het Fraser uiteindelijk om het schip op missie te krijgen: ze stomen op naar de Franse kust alwaar ze een door de Duitsers ingenomen dok moeten aanvallen en liefst vernietigen.

Met: Trevor Howard. Richard Attenborough, Sonny Tufts, James Donald, Bernard Lee

Seven days to noon (aka Ultimatum) - John & Roy Boulting

Seven days to noon op IMDb (7,0)
 Seven days to noon op Moviemeter (3,46)

Seven days to noon op Wikipedia

Zo langzamerhand begin ik er wel schik in te krijgen om te vissen in die grote vijver van films van vóór mijn eigen jaartelling. Tegenwoordig noemen we dat allemaal "klassiekers" (terwijl lang niet elke film dat predicaat verdient: je wordt natuurlijk pas echt klassieker wordt als je na zoveel decennia nog steeds spraakmakend of zelfs maatgevend bent). Voorlopig beschouw ik ze meer als tijdsbeeld, als genrefilms ook. En met die pet op valt er heel wat te genieten, zeker als je bedenkt met welke middelen deze films destijds gemaakt moeten zijn: SFX bestonden nog amper, CGI al helemaal niet, decors waren van bordkarton en "method acting" was nog niet bedacht: we kijken hier meestal naar bewegend toneel, waardoor des te meer opvalt of acteurs of regisseurs in het oog springen. Dat is fijn voor de onbevooroordeelde filmliefhebber.

In "Seven days to noon", een film uit 1950, klinkt de Tweede Wereldoorlog nog hard door. Vooral bij wetenschappers als professor Willingdon, die op een kwade dag een brief schrijft naar de Britse premier: als die niet onmiddellijk een halt toeroept aan de wapenwedloop die na WOII in gang is gezet, zal de verstrooide professor daar eigenhandig en op bloederige wijze een eind aan maken. Willingdon ziet welke destructieve wapens er inmiddels ontwikkeld zijn en worden, hij heeft er zelf een meegesmokkeld vanuit het magazijn van zijn wetenschappelijk instituut en zal niet schromen die op London in te zetten als de Prime Minister niet voor a.s. zondag 12 uur die wapenrace stopzet. Het is nu maandag, dus er zijn nog zeven volle dagen te gaan om actie te ondernemen.

Uiteraard zet de premier Scotland Yard op deze zaak: "vind die man, arresteer hem, pak hem zijn wapen af en breng de rust terug!". Makkelijk gezegd dan gedaan, want de wetenschapper blijkt een slimme man die zich steeds anoniemer door de stad verplaatst en onderdak zoekt bij verlaten kerken en eenzame onwetende hospita's. Willingdon's dochter en haar vriend (een collega van de professor) ondersteunen de politie in hun zoektocht maar moeten toch lijdzaam toezien hoe nijpend het ultimatum wordt. Het stadsbestuur legt de druk bij de politiek: als we willen dat er niet een enorme hoeveelheid slachtoffers valt, moeten we beginnen om de metropool te ontruimen. De machines gaan in werking, terwijl Willingdon rustig af lijkt te wachten.

Met: Barry Jones, Andre Morrell, Olive Sloane, Sheila Manahan, Hugh Cross

Irena's Vow - Louise Archambault

irena's vow op IMDb (6,7)
 Irena's vow op Moviemeter (3,05)

Irena's vow op Wikipedia

In plaats van naar de toneelverfilming van de kranslegging op de Dam keken wij op 4 mei naar een oorlogsdrama. Het drama - hoewel matig geacteerd - was tastbaar, het invoelen in de situaties en vooral de spanning die erbij kwam kijken was vanaf de bank realistisch genoeg om tot na- en herdenken te stemmen. Zo kon het ook, besloten wij.

Irena is verpleegkundige in opleiding als in haar land Polen de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Doordat ze zelf niet joods is, kan ze wel aan het werk blijven:. Ze wordt door de Duitse bezetter als manuela-van-alles ingezet: niet alleen is ze keuikenhulp en serveerster, ook wordt ze verantwoordelijk gemaakt voor de productiekwaliteit en kwantiteit van een groep Joodse kleermakers. Al snel hoort ze tijdens haar serveerwerk dat de SS van plan is de Joodse kledingherstellers slechts tot een bepaalde datum in te zetten, waarna ze zullen worden afgevoerd dan wel omgebracht. Als Irena tijdens haar boodschappenronde wordt geconfronteerd met de gruwelijke daden van SS-officier Rokita doet ze zichzelf een plechtige belofte: waar ze kan, zal ze de joodse bevolking helpen. Ze heeft deze vrouw en baby niet kunnen redden, maar als ze ook maar één andere Joodse vluchteling kan helpen, heeft haar leven zin gehad.

Wanneer ze overplaatsing krijgt en als huishoudster/PA van de wat mildere Duitse majoor Rugmerr in diens villa aan het werk komt, ziet ze haar kans schoon. Ze leidt de kleermakersgroep in de nacht naar Rugmer's villa om daar onder te duiken. Terwijl zij haar dagelijkse werk moet doen en de vele feestjes van Rugmer en zijn officierscollega's faciliteert, gebruikt ze ondertussen op slimme wijze de onderduikers om haar daarbij te helpen. Het gaat goed, maar het kan natuurlijk niet eeuwig duren: de groep is te groot, de villa wordt te druk bezocht en de hoeveelheden boodschappen die Irena doet, vallen ook op. Irena kan zich geen enkele fout veroorloven: één misstap kan niet alleen het leven van de onderduikers kosten, maar ook dat van haarzelf én van haar werkgever. 

Met: Sophie Nélisse, Dougray Scott, Andrzej Seweryn, Maciel Nawrocki

Hiroshima mon amour - Alain Resnais

Hiroshima mon amour op IMDb (7,8)
 Hiroshima mon amour op Moviemeter (3,44)

Hiroshima mon amour op Wikipedia

Wanneer er gepraat wordt over "de beste film aller tijden" komt met enige regelmaat ook deze titel voorbij. Een erkend meesterwerk, destijds flink genomineerd voor de prijzen (maar het won geen Oscar voor "Beste film" dat jaar. Met deze film maakte Alain Resnais zijn veelbelovendheid waar, de film bleek een gamechanger door de nieuwe manier van vertellen: non-lineair en doorsneden met divers materiaal wat ter illustratie dient van de uitleg over de achtergrond van de hoofdrolspelers. De "Nouvelle Vague" was geboren. 
De film is onlangs door het belangwekkende EYE-filmmuseum gerestaureerd en wordt nu in een nieuwe 4K-versie weer een keer in roulatie gebracht. Ik daarheen!

We mogen van de regisseur meegluren in de hotelkamer waar een man en een vrouw de passie spelen. Hartstochtelijk beminnen ze elkaar, alsof hun leven er van af hangt. En eigenlijk blijkt dat ook een beetje zo te zijn: hij is Japans en overlever van het gruwelijke atoombom-bombardement op zijn stad Hiroshima. Zij is Frans en blijkt een zware last mee te dragen uit de Tweede Wereldoorlog. Zij is actrice en slechts voor korte tijd in de zwaar getroffen stad, morgen reist ze weer terug naar Parijs. Ze hebben dus maar even maar ze nemen het ervan. 

Als ze na het minnespel elkaar langzamerhand steeds meer over zichzelf vertellen, blijkt hoe pijnlijk dit treffen is: beiden hebben het over hun andere grote liefde, maar legitimeren hun overspel door de gevoelens die de kale en gemankeerde stad bij hen oproept: ze verdrijven hun pijn en eenzaamheid door zich over te geven aan hartverwarmende doch vluchtige seks, terwijl ze weten dat ze elkaar al snel weer moeten loslaten. Maar dat loslaten gaat zo makkelijk nog niet, beseffen ze tijdens hun tocht door de stad.

Met : Emmanuelle Riva, Eiji Okada

Gezien in : Cinema Oostereiland

Vermiglio (aka Vermiglio, the Mountain Bride)- Maura Delpero

Vermiglio op IMDb (6,9)
 Vermiglio op Moviemeter (3,46)

Wel degelijk zaten er sterke of zelfs magische momenten in de film, maar toch maar toch: zelf zag ik de Zilveren Leeuw (de juryprijs van het 81e filmfestival van Venetië) niet aan af. Daarvoor zat er niets iets te veel gelatenheid, te veel kalmte in de film die net te weinig van dat soort oplevingen kende. Volbloed arthouse, dat zeker, dus het werkte wel voor mij maar ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen even voldaan uit de zaal kwam. Wel zat de film boordevol prachtige beelden en interessante personages, dus u kunt aan de bak!

Het laatste oorlogsjaar van WO2, in de Italiaanse bergen is het een pittige opgave om te overleven. Barre koude, veel armoede en veel geïsoleerde levens met weinig toekomstperspectief. Het grote gezin Graziadei (jazeker, "dank aan God") rommelt zo goed en zo kwaad door: elk jaar een nieuw kind ( hoewel ze de armoede en de ziektes niet allemaal overleven), niet voor iedereen is er toegang tot onderwijs en daarmee kans op een beter gevulde toekomst. Vader is de dorpsonderwijzer en is een strenge en hardvochtige man: hij heeft zijn keuzes al gemaakt welke van zijn kinderen verder gaan komen en welke kinderen maar moeten afwachten in welke hoedanigheid de toekomst op hen afkomt. 

Een van hen, dochter Lucia, valt in de laatste categorie: ze blinkt niet uit in leren maar is wel een kundige kracht in het boerenbestaan dat de familie er op na houdt. 
Alle settings veranderen als er plots een vreemdeling het dorp intreedt: hij (Pietro) komt van Sicilié maar is op het vasteland terecht gekomen doordat hij de vijand moest bevechten. Die strijd blijkt hij nu ontvlucht. Hoe logisch dat ook mag lijken, een deel van het dorp kijkt hem daarop aan: men heeft geen greintje waardering voor deserteurs. Zonder de achtergrond van Pietro te kennen, delen de partijen zich op. Pietro klust was op de boerderij van de Grazadei's en vat interesse op voor de stille dochter Lucia. 

Die weet niet goed wat ze daarmee moet, maar ze ziet ook wel in dat het mogelijk haar enige kans is op een ander leven: een huwelijk zou voor haar een uitweg zijn uit het kansloze armoedige boerenbestaan. Ze trouwen, de oorlog eindigt en plots lijkt alles een stuk zonniger te worden. Lijkt, zeg ik, want plots komt er een pikzwarte sluier over het gezin en met name over de zwangere Lucia te hangen.

Met: Martina Scrinzi, Tomasso Ragno, Giuseppe de Domenico

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Brutalist - Brady Corbet

The Brutalist op IMDb (7,6)
 The Brutalist op Moviemeter (3,60)

Lag het aan het weer? Lag het aan de lengte van de film? Geen idee, maar feit was dat ik - nog geen week na het binnenslepen van een Oscar voor beste acteur - een hogere opkomst had verwacht voor "The Brutalist". Natuurlijk, hij draait al enkele weken maar toch had ik gehoopt op een betere buzz na dit fijne filmnieuws. Want ondanks genoemde lengte (3,5 uur ruim) heb ik me geen moment verveeld, zelfs niet in de wetenschap dat er heel veel zijpaden in de film worden bewandeld die niet per se noodzakelijk zijn voor het verhaal. Mijn interpretatie is dat de regisseur die extra verhaallijnen gebruikt om de karakters van de hoofdpersonen nog beter te schetsen en vooral: om ze nog beter in de tijd te plaatsen. Voeg daar de verwennerij van fantastische visuals aan toe en je krijgt gewoonweg een sterke film waarvan ik blij ben deze te hebben mogen ondergaan.

Alleen het begin al, de film neemt je direct in de greep. Geen idee waar we zitten maar als na enkele minuten rumoer plots een gekantelde versie van het Vrijheidsbeeld opduikt, kunnen wij the math wel doen: we zitten op een immigrantenschip dat langs Ellis island vaart. WO2 is net voorbij, al zal blijken hoe lang die doorwerkt in hoofden en harten van de hoofdrolspelers. 

We maken kennis met Laszlo Toth, overlever van de Holocaust, die aan het begin staat van een nieuw leven in Amerika (dat kon toen nog). Zijn vrouw moest achterblijven in het door de Russen bezette Hongarije, het is de bedoeling dat ze zich later bij hem gaat voegen. Neef Attila vangt hem op en geeft hem werk op zijn kleine meubelbedrijfje. Al snel ontdekken we dat Laszlo in Europa al een indrukwekkende cv heeft opgebouwd als architect (gestudeerd bij Bauhaus in Dessau, waarna hij al een mooie reeks brutalistische gebouwen heeft neergezet - de meesten overleefden ook nog eens de oorlog).

Maar ja, hij heeft helemaal niets aan dat mooie CV, want hij begint overzee met he-le-maal niets. Zijn eerste grote opdracht in dienst van zijn neef verpest hij, althans in de ogen van de opdrachtgever. Deze steenrijke ondernemer Harrison Van Buren komt er later echter achter dat Toth iets prachtigs heeft ontworpen. Excuses zus, excuses zo en "wil je niet voor mij komen werken? Toth hapt voorzichtig toe en sleept de opdracht voor een megaproject in de wacht: een combinatie van ontmoetingscentrum, kerk, bibliotheek en gemeenschapshuis inéén. Niet vier gebouwen, maar één megacomplex. Onder voorwaarde dat zijn vrouw en nichtje mogen overkomen, accepteert Toth de opdracht. Compromisloos is zijn ontwerp, kosten-verslindend ook maar hij wil niets weten van bezuinigingen of aanpassingen, desnoods betaalt hij uit eigen zak. Terwijl hij iedereen tegen zich opzet met zijn non-conformistische houding blijkt pas gaandeweg hoe Toth tot de vorming van zijn gedachten is gekomen. De epiloog van de film grijpt je bij de keel.

Met: Adrien Brody, Felicity Jones. Guy Pearce, Joe Alwyn, Raffey Cassidy

FIN - song : La Bionda- One for you, one for me

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nr. 24 (aka Number 24 or No.24)- John Andreas Andersen

Nr. 24 op IMDb (7,6)
 Nr. 24 op Moviemeter (3,65)

Beter dan ik houdt mijn vrouw bij wat er zoal aan nieuwe films op Netflix verschijnt, gelukkig tipt ze me daarin ook regelmatig. Zo zaten we dus gisteravond voor deze: een fraai opgebouwd oorlogsdrama dat ook nog eens volledig op waarheid gebaseerd is. Goede spanningsopbouw, integer geacteerd, De moeite waard, derhalve. En mogelijk ook voor u.

De hele aula zit vol, de middelbare scholieren zien de tachtiger Gunnar Sonsteby het podium opklauteren. Een serieuze man, een ingetogen karakter maar een vastberaden uitstraling. Hij komt de leerlingen iets vertellen over de Tweede Wereldoorlig. Gunnar blijkt een overlevende te zijn van een zeer actieve verzetsgroep die zich in Noorwegen teweer stelde tegen de gruwelijke nazi-bezetting.

Gunnar's les gaat over ethiek, over hoe er weliswaar kameraadschappelijk maar toch zo solistisch mogelijk geopereerd moest worden. Dit uiteraard om de kans op doorslaan te vermijden, want uiteraard werden er af en toe leden van de groep gearresteerd, met de vreselijkste gevolgen van dien.  Martelingen zijn het enige middel dat de macht bezig om alsnog de vinger te krijgen achter een groep die ze telkenmale te slim af is. 
Het verhaal wordt linear verteld, met een continue afwisseling tussen de vertellende Gunnar van nu en de activistische Gunnar van toen. Die blijkt tot uitzonderlijke prestaties te zijn gekomen, door zijn slimheid en voorzichtigheid maar vooral ook door zijn totale opoffering voor de goede zaak: pas wanneer hij in een vrij land leeft, zal zijn eigen leven beginnen. Tot die tijd moet hij er alles aan doen om die vrijheid voor zijn land, zijn landgenoten en uiteindelijk ook voor hem te bewerkstelligen.
Het vertellen gaat Gunnar goed af, het gaat echter wringen wanneer hij de vragenronde na afloop van zijn verhaal inzet.

Met: Sjur Vatne Brean, Erik Hivju, Lisa Loven Kongsli, Jaakob Maanung Trulsen

FIN - song : Slowshift ft. SKAAR - Omen

In Liebe, Eure Hilde (aka From Hilde with love) - Andreas Dresen

In Liebe, Eure Hilde op IMDb (7,1)
 In Liebe, Eure Hilde op Moviemeter (3,50)

Wat een geweldig filmjaar was 2024 toch. Op de valreep zag ik deze: een indrukwekkend Tweede Wereldoorlog-drama, op waarheid gebaseerd. Met enige regelmaat moest ik aan het prachtige - alweer bijna 20 jaar oude -drama "Sophie Scholl - Die Letzten Tage" denken. De thematiek is vergelijkbaar, maar waar Sophie Scholl de politieke kant van het verzet tegen de nazi's belichaamde, zien we in "In Liebe, Eure Hilde" veel meer de persoonlijke kant. We worden deelgenoot van de gruwelijke gevolgen die activisme voor de daders kunnen hebben. Ontmenselijking is het middel van de macht om verzet te breken, maar deze film laat vooral ook zien hoe gewone mensen op redelijk eenvoudige wijze tot daadkracht kunnen komen.

Terwijl haar man aan het oostfront vecht, komt Hilde in contact met een studentikoze rebellenclub. De club blijkt niet alleen maar rebels, men zet ook daadwerkelijk stappen om zich te weren tegen het wrede en autoritaire regime dat de nationaal-socialisten op half Europa loslaten. Het zijn kleine stappen, die ze zetten, oorspronkelijk vooral bedoeld om hun vrienden en leeftijdsgenoten in het oosten te steunen. Hilde is hiervoor veel te verlegen, maar ze kijkt vol bewondering naar de schuchtere maar vastberaden Hans Coppi, die een zendapparaat heeft bemachtigd waarmee hij gecodeerde berichten naar het Oosten kan sturen, dit alles om de moraal van hun vrienden hoog te houden: "Weet dat we aan jullie denken, wees voorzichtig en kom alsjeblieft terug", veel meer behelst het verzet niet. Maar hoe miniem ook, ze weten dat voorzichtigheid geboden is omdat de represailles hard zijn. 

De afwezigheid van haar man maakt dat Hilde op een andere wijze naar Hans kijkt dan ze eigenlijk zou mogen. Hans leert haar hoe de telegrafie werkt: omdat ze een vaardig typiste is, leert ze ook snel het morse-alfabet en probeert zo haar steentje bij te dragen. Hans neemt vrijpostig de gelegenheid te baat om Hilde het hof te maken, ze krijgen een verhouding en gaan zelfs trouwen. Tussen de vele wolken schijnt een beetje zon.

Maar het gaat alsnog mis; de groep wordt ontdekt en opgerold. Ze worden gevangen gezet en de dwingende terreur van harde verhoortechnieken en psychologische oorlogsvoering begint. Hilde blijkt zwanger, bevalt in het gevangenisziekenhuis en lijkt zowaar enige privileges te krijgen. Die worden haar echter al snel afgepakt, mede door toedoen van haar norse bewaakster Anneliese. HIlde weet wat haar wacht, ze weet dat haar toekomst gitzwart is maar probeert uit alle macht een toekomst voor haar kind veilig te stellen.

Met : Liv Lisa Fries, Johannes Hegemann, Lisa Wagner, Alexander Scheer, Emma Bading, Sina Martens

FIN - song : Sebastian Krumbiegel - Liebeswalzer

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Debt- John Madden

 

The Debt op IMDb (6,8)

The Debt op Moviemeter (3,37)

We hadden er al twee films opzitten gisteren, precies toen deze startte. We besloten hem op opnemen te zetten, omdat eerst nog de fijne quizreeks 2voor12 zijn werk moest doen. Omdat we beiden niet vroeg op hoefden, besloten we deze daarna toch aan te zetten. En oef, wat een sterke film toch. Vooral door de sterrencast maar toch ook wel door het goed meanderende verhaal. Dat zit zo goed in elkaar dat ik bijna vergeten was dat ik de film meer dan een decennium geleden al een keer zag, ik zat er direct weer goed in. 

met: Helen Mirren, Jessica Chastain, Sam Worthington, Ciaran Hinds, Tom Wilkinson, Marton Csokas, Jesper Christensen

Mijn recensie van destijds (12 jaar geleden!) : https://begt.blogspot.com/search?q=the+debt

De Middagvrouw (aka Blind at heart) - Barbara Albert

Die Mittagsfrau op IMDb (6,3)
 Die Mittagsfrau op Moviemeter (2,67)

Deze had ik wegens drukke andere filmwerkzaamheden laten lopen in de periode dat ie in het lokale theater draaide, gisteren hebben we dat via de verhuurservice ingehaald. Zeer wisselende reacties erover vernomen en ik begrijp de beide zijden van de waardering: het spel is niet hoogstaand maar het verhaal wordt wel gaandeweg de film interessanter, waarbij het laatste deel van de boekverfilming zelfs sterk genoemd kan worden. 

De Eerste Wereldoorlog is voorbij, maar de wonden zijn nog lang niet geheeld. Veel familieleden zijn (nog) niet teruggekeerd van het slagveld, ook bij de familie van Helene Wursich heerst nog de hoop dat vader plots weer voor hun neus komt te staan. Voor Helene's moeder komt dat al te laat, zij is volledig doorgedraaid na de mogelijke dood van haar echtgenoot, ze moet worden opgenomen. Helene's zus Martha vat het plan op om het dorp te verlaten en naar het herstellende Berlijn te gaan. Samen met een vriendin trekken ze bij een tante in, maar dat blijkt niet helemaal de juiste ambiance voor de ambitieuze Helene: terwijl haar zuster zich in de roerige feestelijkheden van het interbellum stort (niet voor niets werd dat Babylon Berlin genoemd), zondert Helene zich af van de drank en drugs-feesten. Ze gaat aan het werk bij een apotheek om van daaruit haar opleiding tot arts op te pakken. De poëtische student Karl maakt avances en inderdaad slaat de vonk over: ze verliest haar maagdelijkheid en trekt bij hem in. Langzaam beginnen zich de voortekenen van de volgende oorlog zich te onthullen: Karl komt om bij een demonstratie bij het rijksdag-gebouw, Helene is terug bij af. Nog eenmaal keert ze terug naar haar geboortedorp om aldaar alle documenten die zouden kunnen verwijzen naar haar joodse afkomst te verbranden, een daad waarmee ze zich kortstondig een veiligheid verschaft. Ze gaat weer aan het werk in het ziekenhuis en ontmoet daar de jonge soldaat Wilhelm Schemisch die haar ten huwelijk vraagt. Hij blijkt bereid om Helene aan een nieuwe identiteit te helpen zodat ze geen gevaar loopt bij de opstomende jodenvervolging. Helene staat voor verschrikkelijke keuzes: haar eigen identiteit verhullen, vluchten in een huissloof-huwelijk met een nazi-soldaat, maar dan wel kunnen blijven werken? Overleven of ten onder gaan?

Met : Mala Emde, Max von der Groeben, Thomas Prenn, Liliane Amuat, Laura Louise Garde

Der Staat Gegen Fritz Bauer - Lars Kraume

Der Staat gegen Fritz Bauer op IMDb (7,1)
 Der Staat gegen Fritz Bauer op Moviemeter (3,42)

Door het nemen van een "winter"abonnement op een filmkanaal van de fijne filmstudio Cinéart krijgen we tijdelijk een mooie teeks titels in de aanbieding. Velen heb ik al gezien, maar mijn vrouw kan nog een aardige inhaalslag maken. Gisteren begonnen we met deze, een film waar ik een jaar of 7 a 8 geleden erg van onder de indruk was. 

Opnieuw maakt de film een krachtige en prachtige indruk, dit is wel cinema naar mijn hart: geschiedenis vind ik altijd al boeiend, strijd tegen onrechtvaardigheid is al net zo'n fijn verfilmbaar thema voor mij. En dit is ook nog eens waargebeurd en belicht een echte gamechanger in de wereldgeschiedenis. Kijken dus.

Mijn recensie van destijds: Der staat gegen Fritz Bauer, aldus BEGT in 2016

FIN - song : Julian Maas & Christoph Kaiser- Abspann

Lee - Ellen Kuras

Lee op IMDb (7,0)
 Lee op Moviemeter (3,50)

Enkele jaren geleden las ik dat Kate Winslet de filmrechten op het boek "The Lives of Lee Miller" had gekocht, direct wist ik: dat ga ik willen zien. Immers: historisch drama met de elementen fotografie, oorlog, sterke vrouwen én met Kate Winslet, dat zijn dingen die het bij mij goed doen. En dat bleek ik: al snel zat ik er helemaal in. De sterrencast hielp daarbij.

De film stapt in richting het eind van de jaren 30: de Amerikaanse Lee Miller heeft al een aardig bewogen leven achter de rug als ze met haar artistieke Parijse vriendenkring de dreigende situatie in Europa bespreekt. Na een carrière als fotomodel is Miller aan de andere kant van de camera gaan staan, ze meldt dat ze maar wat graag de spanningen in Frankrijk, Duitsland en Engeland zou willen verbeelden in reportages. Die reportages maakt ze onder andere voor het blad "Vogue", tot dan toe een vrij traditioneel instituut, ze zitten nog helemaal niet te wachten op een vrouw die voor de troepen uitloopt. Miller ontmoet bij de vriendenbijeenkomst de ietwat snobistische galeriehouder Roland Penrose, met wie ze -vrijgevochten als ze is - een relatie begint.

Ze reist hem achterna naar London en dat blijkt een goede keus: wanneer hij door het Britse leger gevraagd wordt om decoratieve oorlogsstukken te ontwerpen (denk: beschilderde houten tanks), weet hij Lee ook binnen te gidsen in legerkringen. Ze mag- nadat ze wat vooroordelen aan legerzijde heeft overwonnen- aan de slag: ze fotografeert de gewonde soldaten in Normandië en maakt er indringende reportages van. Maar ze wil meer: ze wil naar waar de actie is, daar waar de oorlog nog beter voelbaar is. Dat lukt, ze mag naar het front bij St. Omer, alwaar het er heet aan toe gaat. Uiteindelijk weet ze met de troepen mee te reizen die Parijs bevrijden. Ze ontdekt dat de oorlog hevig heeft huisgehouden in haar vriendenkring. Precies daar begint haar echte faam: ze maakt foto's van de gearresteerde nazi's en nazi-collaborateurs, maar het blijft wringen: ze wil onderzoeken waar haar vrienden gebleven zijn. Samen met de Life-fotograaf Davy Scherman trekt ze met een jeep Duitsland in alwaar ze haar schokkende en wereldberoemde beelden schiet van concentratiekampen en het langzaam bevrijde Berlijn.

Wij krijgen dit verhaal in flashbackvorm te zien als de oud geworden Miller op welhaast verbitterde wijze haar geschiedenis vertelt aan een tegenover haar zittende journalist. Een geschiedenis die ze met haar iconische beelden mede heeft geschreven.

Met: Kate Winslet, Andy Samberg, Alexander Skarsgaard, Marion Cotillard, Andrea Riseborough, Noémie Merlant, Josh o' Connor

Gezien in : Cinema Oostereiland

Führer und Verführer (aka Goebbels and the Fuhrer/Führer and Seducer)- Joachim Lang

 

Führer und Verführer op IMDb (7,3)

Führer und Verführer op Moviemeter (2,93)

Verschrikkelijk. De mens is verschrikkelijk. Alles voor een beetje macht, we doen het elke keer weer. Ambitie wint het van menselijkheid, doelgerichtheid wint het humaniteit. Ik kwam droef uit de zaal vandaan. Natuurlijk wist ik waar de film over zou gaan, natuurlijk wist ik dat we naar de zwartste bladzijde uit de geschiedenis gingen kijken, maar er waren twee dingen die me gruwelijk beangstigden. Ten tweede was dat het gebruik van originele footage: beelden die je in varianten wel eens voorbij hebt zien komen maar die nu zo vakkundig in de tijdlijn van de film zijn geplaatst dat het effect ervan vele malen harden binnen komt. Dat ten tweede. Ten eerste namelijk een veel belangrijker ongemakkelijk gevoel dat de film bij me opriep: wapens zijn er in soorten en maten, technologie maakt ze immer verwoestender en verschrikkelijker. Maar het verschrikkelijkste wapen van allemaal, dat heeft iedereen tot zijn beschikking. Propaganda. Het is het instrument om de wandaden te legitimeren, maar het is vooral ook het instrument om volgelingen en begrip mee te creëren en te overtuigen. Kijk naar Rusland, kijk naar Israël, kijk naar Trump: gewoon overal om je heen worden de lessen van Joseph Goebbels gevolgd. 

Joseph Goebbels kickt er op: hij maakt deel van de intieme kring van adviseurs van Adolf Hitler, de man die hij een genie noemt en die hij simpelweg aanbidt. Sterker nog: die hij in zijn leven belangrijker vindt dan zijn vrouw en zijn grote gezin. Goebbels is ambitieus en wil een stoel dichterbij de Führer veroveren. Hij verwaarloost liever zijn gezin, hij staat oogluikend toe dat zijn vrouw zich voor een klein beetje liefde en genegenheid tot anderen wendt, hij kiest voor een verstandshuwelijk. 
Terwijl de moordmachine van de nazi's steeds verder op stoom komt, wordt het verhaal daarmee steeds belangrijker. Goebbels mag geen zwakte tonen, hij moet het Duitse volk overtuigen dat straffe taal niet langer volstaat, het Duitse volk moet ten oorlog. Het is aan Goebbels om die griezelige boodschap overtuigend te verspreiden, het volk te masseren voor de gruwelijkste misdaad uit de geschiedenis. Hitler eist van Goebbels dat hij zijn huwelijk op orde krijgt, al is het maar voor de buitenwereld: hij moet de Arische waarden die hij steeds verkondigt uiteraard zelf als allereerste uitstralen. 
Goebbels moet zijn maitresses vaarwel zeggen en pakt -extra verbitterd hierom- zijn werk nog gedegener aan dan ie al deed: de taal wordt harder, de leugens worden grover en de daden... oh oh oh de daden, ze worden onmenselijker en destructiever. Dat de mensheid deze gruwelijke haat heeft overleefd is een wonder, dat ze zich niet beter voorbereidt op herhalingen is net zo wonderlijk. Het maakt bang.

Met: Robert Stadtlober, Fritz Karl, Franziska Weisz

Gezien in : Cinema Oostereiland

Gisele Freund, portrait intime d'une photographe visionnaire - Teri Wehn-Damisch

Gisele Freund, portrait intime op IMDb (7,0)
 Gisele Freund, portrait intime op Moviemeter

Tweede fotografie-documentaire die ik deze week keek. Erg interessant weer, wat kunnen fotografen toch veel zeggen met beelden maar ook met denkbeelden. 

Jaren 30, vorige eeuw. De opkomend fotografe Gisele Freund bevindt zich in Frankfurt en Berlijn in activistische kringen. Samen met een aantal vrienden legt ze politieke bijeenkomsten vast van (communistische) tegenstanders van het opkomend nazi-regime. Als deze vrienden worden gearresteerd door de autoritaire machthebbers, weet Freund dat de grond te heet onder de voeten wordt: ze vlucht naar Parijs. 

Daar belandt ze opnieuw in activistische kringen, maar nu de meer artistieke: ze maakt kennis met uitgevers die haar vervolgens weer introduceren bij een nieuwe lichting schrijvers, waarvan ze indringende portretten maakt. Het werk van Freund wordt opgemerkt, ze komt in beeld bij het fotocollectief Magnum en Life Magazine en maakt naam.