Memory- Michel Franco

Memory op IMDb (6,6)
 Memory op Moviemeter (3,29)

Zeer intrigerend verhaal: ongemakkelijk doch hoopvol, verontrustend doch zielenzalvend, onbegrijpelijk maar logisch. Net iets meer dan anderhalf uur heeft regisseur Franco (oa het ook al bijzondere "Sundown") nodig om de kijker voor een paar uur aan napraatstof te leveren. Daar hou ik van. Prima film derhalve, bovendien ook nog eens sterk geacteerd en prijswinnend.

We weten al direct dat Sylvia met demonen worstelt maar ze lijkt die gevechten inmiddels te boven te zijn. Nog steeds bezoekt ze de AA-meetings, maar ze is al zover in het ontnuchteringsproces dat ze haar dochter al meeneemt om samen aan de groep te tonen waar ze nu staan. Haar eigen ervaringen maken dat ze reuze streng is voor haar dochter Anna, die steeds meer in de leeftijd komt van afspraakjes en nieuwsgierigheid naar wat de wereld te bieden heeft. Sylvia houdt het af, meestal sluiten ze zich af in hun beveiligde flat. Haar zus Sara moet fors haar best doen om Sylvia een keer de deur uit te krijgen, na enige weerstand gaat Sylvia mee naar een schoolreünie.

Ook daar zondert ze zich af maar krijgt aan tafel gezelschap van een indringend zwijgende man. Sylvia verdraagt het niet en gaat naar huis. Maar dat gaat zomaar niet: de man loopt -zonder een woord te zeggen- mee, tot aan haar voordeur zelfs. Als hij er de volgende ochtend nog steeds zit (in de regen), neemt de hulpverlener in haar het heft in handen: ze regelt dat de zonderling wordt opgehaald. Het lijkt klaar. Maar dan begint het pas.

Ze is nieuwsgierig naar wat de beweegreden van de man waren en neemt contact op met de familie. Ze regelt een ontmoeting en trekt daarmee een beerput aan herinneringen op. Ze werpt zich op als buddy voor de dementerende man, maar beseft niet wat ze daarmee voor zichzelf én voor haar dochter aan gevoelens blootlegt.

Met : Jessica Chastain, Peter Sarsgaard, Brooke Timber

FIN - song :  Procol Harum- A whiter shade of pale

Gezien in : Cinema Oostereiland

Lean on Pete - Andrew Haigh

Lean on Pete op IMDb (7,2)

Lean on Pete op Moviemeter (3,33)

Volbloed indie-film, maar wel een film met meerdere gezichten. Midden tussen de rauwheid zit af en toe een stuk drakerige dierenfilm verborgen wat de betrokkenheid bij het verhaal af en toe vertroebelt. Maar all by all is dit wel een sterke, zeer Amerikaanse roadmovie. 

Alles draait om de jonge Charley, die op 16-jarige leeftijd al behoorlijk gewend is het in zijn eentje te redden. Zijn moeder liet het ooit afweten en keerde nooit meer terug, zijn vader is - tussen het vele werken door - louter bezig met vrouwen versieren. Charley wordt daardoor steeds meer een loner, die op zijn vele hardloop-tochten plots een renbaan ontdekt , waar hij zich slim opdringt aan handelaar Del. 

Deze Del (een cynische rol van Steve Buscemi, goh) is steeds meer naar de marge gedrongen als paardenhandelaar , van 30 dieren in zijn stal is hij nu gekrompen tot 6 dieren, waarbij hij er niet voor schroomt  om de minder succesvolle dieren door te verkopen aan Mexicaanse opkopers (die dichtbij de vleesindustrie opereren). Charley biedt zich aan als dierenverzorgend manusje-van-alles en bouwt al snel een band op met het paard "Lean on Pete", een dier dat met wisselend succes haar races loopt. 

Als zijn vader door een jaloerse echtgenoot wordt neergeschoten en uiteindelijk overlijdt, moet Charley voorkomen dat hij in handen van jeugdzorg valt. Hij overnacht in de stal tussen de dieren en neemt plots een allesveranderende beslissing: wanneer Del vindt dat het paard Pete niet meer voldoet en hij het wil verkopen, besluit Charley het dier te redden: hij laadt het in de trailer en rijdt weg met truck en trailer. Heel nobel allemaal, maar het maakt van hem een voortvluchtige die aan de zelfkant van het leven belandt: hoe komt hij aan eten, hoe komt hij aan geld voor benzine en hoe belandt hij in godsnaam in Wyoming, waar hij nog een tante heeft wonen die zijn laatste strohalm voor een enigszind normaal leven zou kunnen worden. Een levensgevaarlijke tocht begint. 

Met : Charley Plummer, Steve Buscemi , Chloe Sevigny, Travis Frimmel

FIN - song : Bonnie 'Prince' Billy - The world's greatest 

Show me what you got - Svetlana Cvetko

Show me what you got op IMDb (5,0)
 Show me what you got op Moviemeteer (3,00)

In stijlvol zwart-wit gefilmde arthouser over een op het oog ongecompliceerde driehoeksverhouding. Goede cameravoering , bij vlagen sterk acteerwerk. Niet hartstikke goed, maar zeker niet slecht. 

Marcello, een Italiaans rijkeluiszoontje, heeft de wijk genomen naar het zonnige Los Angeles. Hij moet voor zijn pa, een megasuccesvol soapacteur, wat contacten leggen en misschien zit er voor hemzelf ook nog een kans op carrière in. Het duurt even , maar later komen we achter de ware reden van zijn vertrek. 



Terwijl hij ergens op de pier zijn woede staat te uiten over weer een kleinerend telefoongesprek met zijn vader ontmoet hij Nassim, een Iraanse acteur die op het punt staat terug te reizen naar zijn vaderland, ook al op verzoek van zijn vader. De twee herkennen elkaar in hun beider vadercomplex en brengen de middag samen door. Na een potje stoeien op het strand belanden ze in een lunchroom waar de ravissante schoonheid Christine hen helpt. Zij heeft zoveel plezier in het helpen van deze jongens dat ze na werktijd bij ze in de auto stapt waarna een lange dag van intens samenzijn volgt. 
De dagen erna zijn ze alledrie nog dermate onder de indruk van de ontmoetingen dat ze elkaar weer opzoeken. Op de herdenkingsbijeenkomst voor Christine's opa is bijna niemand, maar de twee mannen zijn er wel. Een langdurige vriendschap is geboren. 

Marcello huurt - met de creditcard van pa - een flatje waar ze gedrieën intrekken en een intense verhouding ontstaat. Intens qua gesprekken en ondersteuning, maar ook seksueel. Er is geen jaloezie, er is geen claim, de drie zijn volstrekt gelijkwaardig in deze wonderlijke verhouding. Dat mag de buitenwereld raar vinden, zij varen er als trio wel op. 
Als Marcello wordt teruggeroepen naar Italië omdat een jonge vrouw claimt zwanger van hem te zijn (AHA! Tis dáárom) gaan Nassim en Christine met hem mee. In Puglia in zuid-Italië , logerend bij Marcello's ouders, ontstaat pas de ware test voor hun gedurfde menage á trois. 

Met : Cristina Rambaldi , Neyssan Falahi , Mattia Minasi

FIN - song : Eric Avery - Sun's gone

Sovdagari (aka The Trader) - Tamta Gabrichidze

Sovdagari op IMDb (6,8)

The Trader op Moviemeter (3,23)
 

Oorspronkelijk was ik van plan een ritje te maken naar de filmzaal gisteravond, maar onzekerheid over de incubatietijd in de vriendenkring deed mij besluiten toch maar thuis de filmwereld in te duiken. Eerst even een korte film annex documentaire. Hetgeen een welkome afwisseling vormt met de meestal erg lange films van de laatste tijd (drie actuele films in roulatie die allen min of meer de tweeënhalf uur aantikken). Deze was 23 minuten en dat is voor wat men zeggen wil ook lang genoeg. Vooral als het zo mooi gefilmd is als deze, het camerawerk was prachtig. 

Gela is eigenlijk een ouderwetse marskramer. Met zijn kleine vrachtwagentje rijdt hij het haveloze, doch prachtige Georgische platteland af. Bij elk dorp (of: bij elke groep huizen die daarop beginnen te lijken) zet hij de deuren open: een laadbak vol met snuisterijen, kleding, speelgoed en praktische dingen ontvouwt zich. De straatarme bevolking kijkt met grote ogen naar de handelswaar en weet wat ze moeten leveren om een product te kunnen bemachtigen. Gela ruilt alleen voor aardappelen: voor sjaaltjes vraagt hij vijf kilo, voor laarzen en jassen al een stuk meer. De zwoegende bevolking mort en maakt zorgvuldige afweging: sparen ze zich eten uit de mond om hun huisraad op peil te brengen? 

Na twee dagen rondreizen zien we Gela terug in Tbilisi, alwaar hij in een paar uurtjes zijn vrachtwagen opnieuw leegschept: de stadsbevolking neemt zijn gehele voorraad aardappelen in no time af. Reden voor Gela om een nieuwe tocht naar het platteland voor te bereiden. 

Swallow - Carlo Mirabella-Davis

Swallow op IMDb (6,5)

Swallow op Moviemeter (3,12)

Echte Sundance- titel, ik ben er gek op. De alternatieve Amerikaanse cinema , ver verwijderd van Hollywood-effecten , kleine verhalen ipv groteske opzet. Het Sundance-festival grossiert altijd in titels als deze , gotta love it. 

Hunter heeft alles wat ze maar hebben willen: schoonheid, welvaart, een groot en goed gefaciliteerd huis. Niets te wensen over, zou je zeggen. Maar ondertussen. 
De dominante familie van haar man bepaalt alles wat er gebeurt hij Hunter thuis: haar man is door vader opgenomen in de directie van het familiebedrijf en hij knikt met plezier ja-en-amen. Hunter brengt haar dagen grotendeels alleen door in die veel te grote en veel te luxe villa. 

Naar haar man toe bevestigt ze steeds maar schaapachtig dat ze echt gelukkig is , maar ondertussen hunkert ze naar aandacht en afleiding. Als ze zwanger blijkt te zijn geraakt, lijkt er een nieuwe periode aangebroken waar zij haar liefde en aandacht geheel anders kan inrichten. Maar zelfs dat brengt Hunter niet tot rust, ze neemt een radicale stap. 

Met de verandering van haar lichaam kan ze maar moeizaam leven, ze begint het te testen. Van de een op andere dag gaat ze voorwerpen inslikken: het begint met een knikker, die er een dag later ook weer uitkomt. Ze maakt hem schoon en richt een trofeetafel in. Maar de uitdaging lonkt om steeds gekkere voorwerpen haar slokdarm in te brengen. En van gek gaat het over naar gevaarlijk. Een prikker, een batterij, voorwerpen die haarzelf en haar zwangerschap danig in gevaar kunnen brengen. Na een eerste ziekenhuisopname neemt de familie radicale maatregelen om de zwangerschap te bewaken en Hunter tegen zichzelf te beschermen. Dat is - eh..- even slikken. Bij de psychiater komen we vervolgens veel meer over Hunter's beweegredenen te weten. 

Schitterende hoofdrol van Haley Bennett, die precies de juiste indringende én verwonderde blik heeft voor dit bijzondere personage. 

Met : Haley Bennett , Austin Stowell,  Elizabeth Marvel, David Rasche

FIN - song : Alana Yorke- Anthem

Never Rarely Sometimes Always - Eliza Hittman

Never Rarely Sometimes Always op IMDb (7,3)
Maandagavond half 8 was al nooit de drukste tijd in de filmzaal, maar in Corona-tijd is dat blijkbaar nog een stapje verder. Ik zat alleen in de zaal gisteravond, terwijl de film toch nog maar net een weekje draait. En meer publiek verdient, dat vooral. Echte Sundance-titel dit, leve de Amerikaanse indie-filmindustrie.

Autumn , 17 jaren oud,  komt over als een somber en in zichzelf gekeerd meisje. Ze gaat dan weliswaar op een podium staan met een gitaar, maar we proeven haar weerzin voor de spotlights. Haar moeder weet haar nog een beetje te bereiken maar met haar vader is het contact niet goed, sterker nog: het contact is louter negatief.
De reden voor Autumn's stugge gedrag ligt aan de oppervlakte: ze is zwanger en dat is niet wat ze wil zijn. Pas verderop in de film leren we - voor een heel klein deel - hoe het zover gekomen is, maar voor nu richt het verhaal zich op de oplossing: hoe komt zij van haar zwangerschap af zonder dat haar ouders weten hoe en wat?
De enige die ze in vertrouwen neemt, is haar nichtje Skylar. Deze helpt haar onvoorwaardelijk: gezamenlijk romen ze de kassa af van de supermarkt waar ze werken, er verdwijnt wat geld in de jaszakken zodat de dames hun reis naar New York kunnen ondernemen, Het bureau hier in Pennsylvania komt met doemverhalen uit de ProLife-hoek , daar moeten ze het niet zoeken. In New York zijn anonieme bureaus die uitkomst kunnen bieden, waarmee ze Autumn weer meer perspectief op haar leven kunnen bieden. Eenmaal daar aangekomen ontdekt de jonge vrouw echter dat het ook hier niet vanzelf gaat. De intakegesprekken zijn intensief, de ingreep zal niet in een uurtje gepiept zijn , er zitten veel risico's aan vast en daarom zal ze zich voor meerdere dagen aan het bureau moeten committeren. Dat was buiten verwachting (!) , plots moeten de dames enkele dagen en vooral nachten in de metropool overleven. Zonder geld, zonder slaapplek en uitermate kwetsbaar. Ze hebben alleen elkaar.

De film is kalm, nergens sensationeel. Wel geeft het een indringend beeld van de belevingswereld van jonge vrouwen én het geeft een inzicht hoeveel fantastische mensen er toch in de wereld van de (medische) hulpverlening werkzaam zijn. Jonge vrouwen als deze geef je niet op hun lazer, die ga je helpen. Het geeft de film kracht en vitaliteit.

Met : Sidney Flanagan, Talia Ryder , Sharon Van Etten

Steel Country (aka A Dark Place) - Simon Fellows

Steel Country op IMDb (6,2)
Een pareltje, deze film. Sundance-niveau,  de Amerikaanse arthouse-kwaliteit die we kennen van films als "Winter's bone". In de binnenlanden van de Verenigde Staten spelen zich heel andere zaken af dan aan de mondainer kustgebieden, dat moge duidelijk zijn.

Donny is een simpele vuilnisman, op het zwakbegaafde af. Althans, die indruk krijgen we als hem aarzelend en hakkelend zien handelen. Maar onderschat hem niet, zo leren we al snel.
Er wordt een jongetje vermist dat Donny weliswaar niet kent, maar dat wel elke dag naar hem zwaait als hij zijn vuilniswagen in diens straat manoeuvreert. Het brengt Donny tot de overtuiging dat het een goede jongen is en dat er dus echt iets of iemand de fout in is gegaan. De politie en de ouders gaan direct uit van een ongeluk, wanneer het jongetje in de rivier gevonden wordt. Er verdrinken er daar wel meer. Donny niet, Donny kan niet overweg met het feit dat niemand zich om het lot van dat jongetje bekommert en dat iedereen maar na enig mompelen door gaat met zijn eigen "shitty life".
Aan alle kanten ondervindt hij tegenwerking : de familie is niet spraakzaam, de dorpsbewoners vinden hem altijd al een rare maar nu helemaal en de politie werkt zelfs ronduit tegen. Toch zet Donny door, met alleen de hulp van zijn begrijpende en oprechte collega Donna. Heel langzaam ontrafelt Donny een geheim dat als een deken over zijn stadje ligt.

We kijken naar een zeer amateuristische rechercheur en dat maakt de film charmant. Ondanks het gruwelijke onderwerp weten de acteurs regelmatig te ontroeren. Dat is een kwaliteit.

Met : Andrew Scott, Bronagh Waugh , Michael Rose

Sophie and the rising sun - Maggie Greenwald

Sophie and the rising sun op IMDb (6,5)
Meevallertje, deze. Ze zitten ertussen, de films die hier nooit in de bioscoop zijn verschenen maar die toch maar mooi een Sundance-labeltje hebben. Sundance is het indie-filmfestival in de VS waar heel veel onafhankelijk materiaal in beeld komt. Te weinig commercieel, te klein om internationaal door te breken maar dat wil niet zeggen dat je er geen kijkplezier aan kunt beleven.

1941, Sally Creek, South Caroline. De Tweede Wereldoorlog woedt in Europa maar hier vecht men nog steeds tegen de naweeën van WO1.
Sophie is een teruggetrokken vrouw, richting middelbare leeftijd die ooit wel scharrel heeft gehad aan een kansrijke man, die helaas in de Eerste Wereldoorlog om kwam. Nooit meer kreeg Sophie haar liefdesleven aan de praat. Ze beperkt zich tot het vangen van krabben en vissen voor levensonderhoud en stort zich verder op het schilderen van landschappen en tuinen , wat ook een klein beetje geld binnenbrengt. Vaak is ze te vinden in de tuin van Anne Morrison, een welstandige dame die tevens tuincolumns schrijft in de lokale gazet.
Het leven in Sally Creek staat even stil als de bus stopt en er op het bankje een Aziatische vreemdeling wordt achtergelaten. Zwaargewond, buiten westen. De afkeer van vreemdelingen in de regio komt direct aan de oppervlakte, maar niet bij Anne Morrisson. Zij geeft de man onderdak in haar tuinhuisje en laat hem verzorgen door haar huishoudster. Wanneer Sophie weer eens voor haar tekeningen langskomt, ontmoet zij Ohta, zoals de vreemdeling heet.
De twee delen een sympathie voor tuinen en natuur. En voor schilderen , dat vooral. Niet gek dat er langzaam een band groeit tussen deze twee uitersten van de samenleving. Het lijkt allemaal goed te gaan , totdat er plotseling berichten binnenkomen over "oorlog met de Japanners". Pearl Harbor is aangevallen en Amerika slaat in de agressie-modus.

Met : Julianne Nicholson, Takashi Yamaguchi , Margo Martindale, Diane Ladd , Lorraine Toussaint

The Midnight Swim - Sarah Adina Smith

The Midnight Swim op IMDb (5,2)
Opgenomen van de filmzender , voorzien van pincode dus ik verwachtte ergens in te belanden waar volwassenheid voor nodig is. Dat viel allemaal erg mee, het werd geen bloedige horror maar hooguit een stukje suspense-ig.

Drie zussen komen samen in het huis van hun overleden moeder. Die is afgelopen zomer in het aangelegen meer gaan zwemmen en nooit meer boven water gekomen. Er doen verhalen de ronde over het meer, mythes eigenlijk, waar de ene zus gevoeliger voor is dan de anderen.
De onderlinge verstandhoudingen worden danig op de proef gesteld, er is in het verleden vast van alles gebeurt tussen de zussen onderling maar zeker ook in de verstandhouding met hun moeder. De ene zus wil verkopen, de andere wil er een creatieve cursus- en yogaplek van maken. De derde zus legt alleen maar vast : ze filmt alles wat er gebeurt in en om het huis, dus ook de dode vogels die om het huis liggen, de kleding die ze uit het water vissen.
Het advies blijft om niet te gaan zwemmen, in ieder geval niet 's avonds maar niet elke zus is tegen die verlokking bestand. Er komt spanning op te staan.

Met : Lindsay Burdge, Jennifer Lafleur , Aleksa Palladino

Franny (aka The Benefactor) - Andrew Renzi

Franny op IMDb (5,1)
Kleine Sundance-titel, die eigenlijk klein blijft en maar niet groot wil worden.

Franny is een rijke filantroop, die een ziekenhuis bezit. Ooit deed hij dat samen met zijn beste vriend Bobby, maar die is vijf jaar geleden - samen met zijn vrouw- verongelukt. Frannu zat ook in de auto maar overleefde. Sindsdien heeft hij zich altijd schuldig gevoeld over de dood van zijn beste vrienden.
Als na vijf jaar hun dochter zich bij hem meldt met het verzoek een baan in het ziekenhuis te regelen voor haar man, aarzelt Franny dan ook geen moment. Luke krijgt een baan als dokter en Franny koopt er meteen ook maar een huis bij voor het stel. Hij kan het zich veroorloven, maar het hoeft natuurlijk allemaal niet. Luke en Olivia denken er het hunne van.
Al snel blijkt de opdringerigheid van de weldoener het stel zwaar te vallen, zeker als ze gaandeweg de oorzaken van Franny's goedgeefsheid doorkrijgen. De sfeer wordt steeds minder vriendschappelijk.

Met : Richard Gere, Dakota Fanning, Theo James 

Bob and the Trees- Diego Ongaro

Bob and the Trees op IMDb (7,0)
Soms laat ik me adviseren door de alternatieve filmzender Film1 Sundance. Als daar vermeld wordt op welke festivals deze film heeft gedraaid en wat daarbij de waardering was, dan weet je dat je aan een taaie begint. Zo ook deze. Zeker op de breek van vrijdagavond/vrijdagnacht, na een werkweek.
Dan wordt het logisch dat de film voor jou eerder afgelopen is dan dat ie in werkelijkheid duurt.

Bob and the Trees is een ruige plattelandsvertelling,waarbij je moet denken aan de atmosfeer in een film als " Winter's Bone" :  diep verscholen in de Noord-Amerikaanse bossen huizen samenlevingen waarvan wij de omgangsvormen maar moeilijk herkennen, waarbij we ons afvragen hoe de mensen een bestaan opbouwen en hoe ze kunnen overleven.
Bob is er zo een. Middelbare leeftijd, samen met zijn zoon bezig om een beetje te overleven in de houthakkers-business. Met zijn laatste spaargeld koopt ie een vergunning om een bepaald bosgebied te ontginnen en het daar gegroeide hout goed te verkopen. Zoals het in dit soort films hoort, gaat er van alles mis. Het hout is rot, veel bomen zijn leeggevreten door mierenkolonies. Opkopers zijn dan ook niet blij met de kwaliteit die Bob ze biedt.
Het leidt tot financiele spanningen, onenigheid met zijn zoon en met zijn vrouw. Als er bovendien ook nog vervelende dingen gebeuren met zijn vee, draait Bob langzaam door. Hij verdenkt zijn buren, zoekt ruzie met de vergunningverlener en vervreemdt zich van zijn vrouw. Alles wijst in de richting van een totale instorting. Maar dan..

Geen prettig sfeertje, geen makkelijke film maar toch een 7,0 op IMDb. Voor de diehard.

It felt like love - Eliza Hittman

It felt like love op IMDb
Goedbedoelde film die helaas niet zo uitpakt. De bedoelingen van de filmmaker zijn al snel duidelijk: de worsteling met seksualiteit tonen van een opgroeiend pubermeisje. En door dat ietwat vaag in beeld te brengen, positioneer je je in de arthouse-hoek. Wat mij betreft een niet geheel geslaagde poging.

Lila is een meisje van, pakweg, 15 jaar. Ze heeft een vooruitstrevend vriendinnetje die "het" al doet. Ze is frequent getuige van flirtgedrag en aanzetten tót. En, wat moet je op die leeftijd, je wilt zelf ook. Hormonen gieren immers.
Het begint met wat stoere leugentjes, uiteindelijk zet ze haar zinnen op een stoere getatoeërde gast die de helft van haar mensenleven ouder is. Door zich op te dringen aan hem, speelt ze een gevaarlijk spel. Ze moet zich plots ouder gedragen dan ze is en ze staat voor een aantal beslissende keuzes.

In our nature- Brian Savelson

In our nature op IMDb
Kleine film , geplukt van de Sundance-zender. Vier mensen, één locatie, velerlei problemen.

Locatie is de vakantiewoning van vader, waar zoonlief vele vele zomers heeft doorgebracht. Vader is er met zijn nieuwe vriendin, zoonlief met de dame die hij eigenlijk een aanzoek wil gaan doen dit weekend.
Alles wordt echter overheerst door de problemen tussen vader en zoon. Zoonlief verwijt hem een vorm van affectieve verwaarlozing, vader verwijt zoon een gebrek aan doorzettingsvermogen en resultaat. In steeds wisselende setting (vader met schoondochter, zoon met stiefmoeder, de stellen onderling) komt een complexe probleemstelling naar boven die niet makkelijk is op te lossen.
Af en toe is er een opening, soms is er toenadering. Iedereen groeit een beetje naar elkaar toe, behalve de vader en de zoon.

California Solo - Marshall Lewy

California Solo op IMDb
Klein arthousertje, van de nachtuitzendingen van Sundance geplukt. Deze was ok!

Lachlan MacAldonich, een naam als een kasteel. In deze film hoort hij echter bij een mislukte Schotse lowlife-muzikant, die na het sneven van de bandcarrière in Californië aan lager wal raakt. Hij werkt op een boerderij, drinkt teveel en wordt als gevolg van dat laatste opgepakt. Men zoekt zijn dossier na, ziet zijn immigrantenstatus die ondanks 15 jaar VS blijkbaar voor vergrijpen als deze -in combinatie met een klein delict 12 jaar geleden - direct beëindigd kan worden .
Hij moet vechten voor lijfsbehoud, terwijl langzaam alle grond onder zijn voeten wegzinkt. Onmin op zijn werk, verliefdheid op een onbereikbare vrouw en onmogelijke, torenhoge eisen van de advocatuur en de immigratiedienst.
Te langen leste neemt hij contact op met zijn ex, die hij toentertijd in de steek heeft gelaten. En met haar zijn dochter. Ze blijken zijn laatste strohalm om te mogen blijven in het land waar ie het ooit dacht te gaan vinden. Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot.

Uncle Kent - Joe Swanberg

Uncle Kent op IMDb

Niet heel geslaagde film over internetdating. Beginnend veertiger probeert wanhopig om te slapen met de dame in  die hij voor een weekend in huis uitgenodigd heeft (via internet inderdaad).
Zij moet er niets van weten, want meer lesbisch dan bi, en wil wel veel met hem praten maar verder niet.
Oplossing blijkt te zijn als ze - opnieuw via datingsites- een extra dame uitnodigen, die de verbindende schakel tussen de twee zou kunnen gaan vormen. Veel pogingen tot gefröbel, maar weinig toenadering.

Niet echt spectaculair.

A teacher - Hannah Fidell

A teacher op IMDb
Ben me wat meer aan het toeleggen op de vertoonde films op het Sundance-kanaal van Film1. Dat kanaal- vernoemd naar het "alternatieve" filmfestival in de VS- vertoont meer arthouse-titels dan de andere en zou daarmee dus automatisch meer in míjn straatje moeten liggen.

Gisteren probeerde ik er twee.

Deze film hield me nét lang genoeg geboeid om niet af te haken, iets waar ik halverwege nog over zat te twijfelen. Het verhaaltje van de highschool-lerares die een affaire begint met een leerling en weet dat zulks niet in goede aarde kan vallen, werd iets te simpel neergezet.
Op een gegeven moment kantelt de film en begint bij de lerares de twijfel. Ze begint de jongen af te stoten uit angst voor praatjes, ze kapt de verhouding af maar kan niet zonder. En dán begint het betere deel van de film. Ze raakt vertwijfeld: ze heeft nu wel "het goede" gedaan maar heeft ze daar ook goed aan gedaan? Voor zichzelf bijvoorbeeld. Ze moet handelen.

Soldate Jeannette- Daniel Hoesl

Soldate Jeannette op IMDb
Ook in het kader van de Sundance-nacht.

Deze ging al iets beter, dit was in ieder geval een verhaal. Naast inzending voor Sundance bleek deze ook op het Rotterdamse IFFR-festival te hebben gedraaid, dat strekte tot aanbeveling.

Fanni is een dame die het decadente leven leeft. Galerie-leven, dure modezaken en champagnelunches. Ze leeft op oud geld, maar het raakt op. De buitenwereld mag het niet weten, maar Fanni stuurt recht op een faillissement aan, maakt een aantal foute passen en loopt het op: ze raakt het familie-appartement kwijt, ze slaat op de vlucht.
Alles wat ze nog op rekeningen heeft staan, neemt ze op en ze trekt de Alpen in. Ritueel verbrandt ze daar haar oude leven. Inclusief dat geld, ja ("als ik het niet mag hebben, dan niemand").

Ze belandt op een boerderij en gaat er ouderwets aan het werk. Er onstaat een goede band met een andere dame op die plek, die zwaar vernederd wordt door de eigenaren. Ze springt in de bres, ze ontfermt. En er ontstaat zowaar iets van menselijkheid in haar iets te goed gesoigneerde donder.
Catharsis!

Le météore - Francois Delisle

Le météore op IMDb
Filmnet zond , in het kader van het Sundance Filmfestival, een selectie van de inzendingen van vorig jaar uit. Vier achter elkaar, afgelopen zaterdagnacht. Dit was nummer 1.

Een ronduit vervelende film, simpelweg door het vermijden van dialoog. Het is een aaneengesloten reeks monologen van diverse gerelateerden aan Pierre, een man die in de gevangenis zit omdat hij iemand heeft doodgereden en er daarna vandoor ging. Moeder, vriendin, een of andere gerelateerde drugsdealer, meer van dat.

Ik houd echt wel van "vage" films, maar dit doet bij mij werkelijk niets activeren. Op ffwd gekeken, nadat ik eerst een half uur had geprobeerd. Gauw vergeten.