The secret agent (aka O Agento Secreto)- Kleber Mendonca Filho

The secret agent op IMDb (7,4)
 The secret agent op Moviemeter (3,35)

O Agento Secreto op Wikipedia

Wat een wonderlijke film! Maar wat een mooie film ook. Lekker langdradig, een uitermate rustig verteltempo terwijl ondertussen de heftigste dingen gebeuren. Regisseur Kleber Mendonca Filho bewandelt ogenschijnlijk onbelangrijke zijpaden die pas later in de film van een ongelooflijk belang blijken voor de sfeer in de film. Want het is een gruwelijk verhaal waar we naar kijken, maar dat gruwelijke zit m vooral in de laagje voor laagje opgebouwde spanning. Een jaar na het fantastische "I'm still here" opnieuw een ijzersterke film over de periode van de Braziliaanse dictatuur, waardoor je jezelf afvraagt: hoeveel geschiedenislessen hebben we nodig om onder ogen te zien waar we nu weer middenin lijken te zitten? 

Onverstoorbaar - op het oog dan - rijdt hij met zijn karretje, een knalgele Kever, over de Braziliaanse snelwegen. Al bij de eerste beelden wordt het eerste laagje spanning zichtbaar: er ligt een lijk op het terrein van het pompstation waar Marcelo stopt voor een tankbeurt. Iedereen ziet het, maar niemand neemt maatregelen. Dat heeft alles te maken met de angst die er onder de bevolking heerst: niemand wil zich de argwaan en daaruit volgende woede van het regime op de hals halen. "Als ik niet kijk, heb ik het niet gezien. Wist ik er niets van."

Marcelo blijkt op de vlucht, hij rijdt richting kustplaats Recife. Daar waant hij zich voorlopig veilig voor de wraak van de corrupte ondernemer Ghirotti, de man die hem het vuur na aan de schenen legt omdat hij zijn leraarschap misbruikt zou hebben voor het aanvragen van patenten die het verdienmodel van Ghirotti zouden kunnen bedreigen. Die Ghirotti stuurt dus een moordcommando op hem af. Marcelo vindt in Recife onderdak bij een ondergrondse beweging van om diverse redenen tot outcast verklaarden. Hij blijft niet lang, zo verzekert hij: hij moet een paspoort bemachtigen en zijn zoontje ophalen bij zijn schoonouders, dan is hij weg. Maar eerst heeft hij nog de hulp van de - door en door corrupte- politie nodig om het identitieitsbewijs van zijn overleden moeder mee te nemen, het is het enige wat hem nog rest om haar bestaan te bewijzen. Onderduiken met zowel de politie als de maffia op je hielen, tijdens een periode van dictatuur: het wordt spannend.

Met: Wagner Moura, Maria Fernanda Candido, Gabriel Leone, Alice Carvalho, Udo Kier

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Angela Maria- Nao ha mais tempo

Charcoal (aka Carvao) - Carolina Markowicz

Charcoal op IMDb (7,0)
 Charcoal op Moviemeter (2,91)

Charcoal op Wikipedia

Moeizame film. Dat kan aan mij liggen natuurlijk, misschien zat ik er niet zo goed in. Op zich stonden alle vinkjes goed: Zuidamerikaanse film, arthouse, traag tempo en een redelijke hoeveelheid positieve beoordelingen. Hoe het ook zij: hij viel niet, hij kwam niet oké binnen, ik zag het niet. Mea maxima culpa, wellicht. 

Situatieschets: armlastig gezin in steenkool-wingebied. Moeder houdt de boel draaiende: terwijl papa maar moeilijk kan kiezen tussen de bar en zijn armoedige baantje zorgt moeder voor wat bijverdiensten (middels een minieme cateringservice), regelt ze de opvoeding van zoonlief én bekommert ze zich om haar bedlegerige vader, die met zoonlief op één kamer slaapt. Het valt haar zwaar, de medische teloorgang van haar vader beïnvloedt veel van de huiselijke sferen. De dame die langskomt met verse zuurstofflessen voor opa blijkt een onconventionele oplossing te hebben voor de misère.

Opa wordt vakkundig weggewerkt: in stilte wordt hij richting laatste adem gedwongen waarna het lichaam weggemoffeld wordt. Hiermee ontstaat ruimte voor een huurder, die daarmee nieuwe inkomsten regelt voor het gezin. Probleem is: niemand mag het weten. Moeder blijft doen alsof ze voor haar vader zorgt, die nu helemaal zijn bed niet meer uit komt. Vader en zoon bouwen elk op hun eigen manier een relatie op met de nieuwe huurder, die ook nog eens een schimmige achtergrond verhult. Alle elastieken staan op knappen.

Met: Maeve Jinkings, Jean Almeida da Costa, Benedito Alves, Aline Marta Maia, Romulo Braga

O Último Azul (aka The Blue Trail) - Gabriel Mascaro

O Ultimo Azul op IMDb (7,3)

The Blue Trail op Moviemeter (1,50)
 O Ultimo Azul op Wikipedia

Mijn vrouw vond het maar "zo zo" maar ik kwam heel tevreden de zaal uit. Ik kon hier wel wat mee, met deze zoektocht van een eigenzinnige onafhankelijke vrouw. Zelf had ik het idee dat de maker deze film baseerde op de verdeeldheid zaaiende plannen van de voormalige Braziliaanse president Bolsonaro, maar dat neem ik voor eigen rekening. Feit is wel dat het opnieuw een sterke film uit Brazilië is, na het imponerende "I'm Still Here" en het al net zo indrukwekkende "Manas". Net als bij die laatste titel begeven we ons naar het immense rivierengebied van Zuid-Amerika.

Terwijl ze rustig de plantjes rondom haar kleine huisje aan het bewateren is, krijgt de oude Tereza bezoek van een vertegenwoordiger van de overheid. Ze is nu zo oud geworden (77, lees ik in de filmrecensies) dat ze met haar ouderdom alleen al een bijdrage heeft geleverd aan de maatschappij. Haar huis zal blijvend worden versierd met decoratieve slingers, zodat iedereen weet: dáár woont een respectabel oud mens.
Tereza wil het niet, maar zal er toch aan moeten geloven. Ze weet immers wat dit betekent: binnenkort zal ze op transport worden gezet, binnenkort zal ze zich moeten vestigen in "De Kolonie", een schimmig gebied aan de randen van het land waar alle oudjes bijeen worden gebracht om nog even lekker verwend te worden en met elkaar te keuvelen over hun voltooide leven. Want dát is de crux van deze politiek: de vluchtige maatschappij heeft niets aan oude sukkelaars, die moeten uit de samenleving worden weggenomen en veilig opgeborgen. U snapt: Tereza heeft daar geen zin in, ze wil helemaal niet onder voogdij van haar dochter staan. Ze pakt haar spaarcentjes, vult een tasje en breekt uit. Onder de radar, uit zicht van de immer controlerende overheid: ze wil gewoon nog een paar bucketlist- dingen doen in haar leven. Inschepen, gaan!

Met: Denise Weinberg, Rodrigo Santoro, Miriam Socarras

FIN - song : Maria Bethania - Rosa dos Ventos

Gezien in : Cinema Oostereiland

Manas - Marianna Brennand

Manas op IMDb (7,9)
 Manas op Moviemeter (4,25)

Manas op Wikipedia

Prachtig. Gruwelijk. Gruwelijk prachtig. Een enorm sterke film (zie de torenhoge waarderingen op de filmdatabase--sites), maar wel een die je een sterk ongemakkelijk gevoel geeft. Als kijker laveer je tussen schaamte en trots als je je maar enigszins probeert voor te stellen hoe groot dit probleem zou kunnen zijn.

Probleem? Welk probleem? We krijgen het in deze film niet direct te zien maar het ligt er aan alle kanten bovenop: seksueel misbruik. De 13-jarige Tielle zit eerst nog giechelend met haar klasgenootjes gebogen over de voorlichtende pagina's over geslachtsorganen, maar al snel daarna merkt ze dat ze onderdeel wordt van een wereld waar het draait om geslachtsdrift. In de afgesloten leefomgeving aan de oevers van de Amazone lijkt het schering en inslag te zijn. Aanvankelijk gaat het nog langzaam: Tielle wordt voor het eerst ongesteld, ze merkt dat haar vader die veranderingen bij haar scherp waarneemt. Omdat moeder opnieuw hoogzwanger is en daardoor al enige tijd niet meer bij haar man slaapt, verordonneert vader zijn dochter bij hem in bed te kruipen. Het lijkt aanvankelijk onschuldig, maar in het hoofd van Tielle stormt het. Ze beseft plots waarom haar grote zus niet meer thuis woont, ze hoort angstig aan dat vader plotseling een dag niet met zijn zoon op jacht gaat maar wil dat Tielle bij hem in het bootje stapt. Veel ontsnappingsmogelijkheden heeft ze niet, of het moeten de grote vrachtboten zijn die passeren en waarop de dorpelingen hun etenswaar te koop aanbieden. Etenswaar, en meer. 

Het gaat allemaal ogenschijnlijk ongemerkt, de dorpelingen lijken gelaten met deze vreselijke rituelen om te gaan. Maar Tielle denkt anders, ze zoekt naar een weg om te doorbreken. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar gekwetste moeder en voor haar jongere zusje die ongetwijfeld dezelfde paden als zij zal moeten gaan. Tenzij...

Met; Jamilli Correa, Fatima Macedo, Romulo Braga

FIN - song : Soother- Tranquil Lake Waves

Gezien in : Cinema Oostereiland

Motel Destino - Karim Ainouz

Motel Destino op IMDb (6,5)
 Motel Destino op Moviemeter (3,00)

Motel Destino op Wikipedia

Hoewel Brazilië (en het grootste gedeelte van het Zuid-Amerikaanse continent) gek zijn op telenovela's (hun soaps, zeg maar) zijn veel van de films die in Europa doorkomen behoorlijk serieuze films. Vaak politiek, vaak over periodes van repressie. Nog slechts enkele maanden geleden draaide bij ons bijvoorbeeld het sterke én prijswinnende "I'm still here". De reputatie van "Motel Destino" ging echter een heel andere kant op. Het zou een sterk op jongeren gerichte film zijn, het zou een 'erotische thriller' zijn. We gaan het zien!

Hij is het strandleven wel een beetje zat. Heraldo, de antagonist in ons verhaal, heeft plannen om te vertrekken richting het grote Sao Paolo om het daar te gaan maken. Maar dat gaat zomaar niet, hij heeft nog schulden te vereffenen met de bazin van de lokale onderwereld. Samen met zijn beste vriend neemt hij een beveiligingsbaantje aan bij een louche Europeaan. Terwijl Heraldo na zijn dienst achter de meisjes jaagt, wordt zijn vriend in een schietgevecht vermoord. Heraldo vlucht alsnog, maar niet op de manier die hij wil: zonder spullen, zonder paspoort komt hij niet ver.

Hij belandt iets verderop in het louche Motel Destino, een plek waar stelletjes binnenwippen voor snelle seks, waar buitenechtelijke relaties en kinky spelletjes uit het zicht kunnen worden gebezigd. Eigenaresse Dayana staat Heraldo het gebruik van het buitenverblijf toe, in ruil voor klusjes en diensten. Heraldo komt tot de ontdekking dat Dayana en vooral haar ruwe partner Elias er ondoorzichtige praktijken op na houden. 
En toen... en toen: GING HET BRANDALARM! We waren een uurtje onderweg in de film, toen we - de zaal uit- naar het binnenplein werden geloodst. Dat liep goed af, maar hoe het met de film verder ging, weet ik (nog) niet.

Met: Iago Xavier, Nataly Rocha, Fabio Assuncao

Gezien in : Cinema Oostereiland

I'm still here (aka Ainda Estou Aqui) - Walter Salles

I'm still here op IMDb (8,5)
 I'm still here op Moviemeter (3,93)

Gedegen politiek drama, dat terecht veel lof oogstte bij de recente Oscar- uitreikingen (het werd verkozen tot "Beste Internationale Film"). De film is op waarheid gebaseerd, regisseur Walter Salles gebruikte voor het script het boek met de memoires van hoofdpersonage Eunice Palva). Beklemmend, beangstigend én bemoedigend is het verhaal, de film sleept je zonder pardon een gruwelijk verhaal in.

We gaan naar 1970, Brazilië. Hoewel het land dan zucht onder een dictatuur merken we daar aanvankelijk nog weinig van: het gezin Palva brengt de dagen grotendeels aan het strand of aan de keukentafel door, zonnigheid is troef. Daar komen echter barstjes in als de oudste- langzaam steeds meer vrijgevochten - dochter thuiskomt met de melding dat ze is aangehouden en gefouilleerd die avond, toen ze met haar vriendin in de auto door de stad reed. Ze brengt daarmee het eerste stukje repressieve spanning in huis, een spanning die al snel vervolg krijgt. Nog diezelfde week wordt vader, ex-parlementslid maar nu al jaren als zakenman actief, thuis opgehaald: hij moet meen aar het bureau, het zal voor een korte ondervraging zijn. Niet dus: vader komt niet meer terug. Als dat twee dagen geduurd heeft, begint het moeder Eunice de keel uit te hangen dat ze maar geen antwoord krijgt op de vraag wanneer haar man weer thuiskomt. Ze begeeft zich meermaals naar het bureau, met als gevolg dat uiteindelijk ook zij en haar middelste dochter worden opgepakt. 

Als ze na een paar nachten in de cel weer thuis terugkeert, lukt het haar niet om het ritme weer op te pakken, hoezeer ze ook probeert om de kinderen onwetend te houden van het drama dat zich over het gezin voltrekt. De centen raken op, Eunice moet een bedelronde beginnen bij de oude vrienden van haar man, ondertussen verzamelt ze steeds meer puzzelstukjes van de gruwelijke werkelijkheid. Ze legt zich niet zonder meer bij de situatie neer, steeds minder lijdzaam wordt haar verzet.

Met: Fernanda Torres, Selton Mello, Valentina Herszage, Barbara Luz

FIN - song : Erasmo Carlos- E Preciso dar um Jeito, Meu Amigo

Gezien in : Cinema Oostereiland

Filho (aka Son) - Tomas Ponsteen

Filho op IMDb (6,5)
 Filho op Moviemeter (2,83)

Door met de voorraad korte films van de "Nacht van de korte film" van vorig jaar. Terwijl dit niet eens een korte film is maar een korte documtaire...

Tomas is geadopteerd en in een heel fijn gezin terecht gekomen. Liefdevol, begripvol, warmte en openheid: hij heeft alles gekregen wat elk mens graag wil krijgen. Maar toch, maar toch: nature calls. 

Dat is in het geval van Tomas nog helemaal niet zo logisch. In deze documentaire toont hij zijn twijfel: moet hij al het goede dat hij heeft wel in de waagschaal stellen door op zoek te gaan naar de onzekerheid van zijn afkomst? Wat doet het met zijn pleegouders, die veel meer zijn dan de term "pleegouders" doet vermoeden? Wat doet het met hemzelf? En - mogelijk het verrassende deel van deze documentaire - wat doet het met andere pleegkinderen of met ouders die kinderen hebben afgestaan als hij eigenlijk zegt het wel best te vinden, als hij zijn fijne veilige leven van nu niet op scherp wil zetten door naar onzekere en mogelijk pijnlijke achtergronden op zoek te gaan.

Primal - Nick Powell

Primal op IMDb (4,9)

Primal op Moviemeter (2,43)

Mijn eigen filmkijk-principes zitten me nogal eens in de weg. Probeer soms eens oncomfortabele genres, kijk de film uit waar je aan begint (tenzij te gruwelijk geweld), probeer lichtpuntjes te zien in het gebodene. Kneiterlastig in het geval van deze C-categorie actiethriller. Boordevol cliché's , een volledig in te vullen verhaal zonder spannende verrassingselementen. Gelukkig is daar Nicolas Cage, de acteur die je in film als deze verwacht te zien: hij schmiert, overacteert, speelt een narcistische man met een helden-randje. Hij is de enige reden dat ik de film inderdaad uitgekeken (nou ja, in combinatie met bovengenoemde principes natuurlijk). 

Cage speelt Frank Walsh, een jager die in de diepe wouden van Brazilië jaagt op bijzondere dieren die hij na de vangst voor veel geld verkoopt aan rijke stinkers of aan corrupte dierentuin-eigenaren. Dit keer vangt hij, naast de gebruikelijke apen en papegaai-soorten, een hele bijzondere: een wit jachtluipaard. Dat gaat hem veel geld opleveren. 

Walsh koopt zich in op een groot vrachtschip om zijn dieren naar Amerika te brengen. Met hem mee reist een grote politie- en recherchedelegatie die een levensgevaarlijke crimineel te pakken hebben gekregen die ook terug moet naar de VS. 

Nou, vul maar in: een groot schip met wilde dieren, een ontsnapte crimineel, een egoïstische en onaangepaste jager en een verzameling NSA- en FBi-rechercheurs. Knallen maar!

Met: Nicolas Cage, Famke Janssen, Kevin Durand

FIN - song : Arraial do Provulagem - Cachoeira Prateada 

Bacurau - Kleber Mendonca Filho/Juliano Dornelles

Bacurau op IMDb (7,4)

Bacurau op Moviemeter (3,31)
 

Breed gewaardeerd, maar tamelijk weird. Vergeef me dit flauwe rijmpje, ik weet niet precies hoe ik deze film moet plaatsen. Bij de aftiteling maakte ik me al zorgen over hoe ik vandaag de recensie ging insteken. Niet slecht, maar ook niet heel goed (niet zo goed althans als ik anderen had horen beweren). Vervreemdende aanpak, dat is dan weer een absolute plus: het is verre van een standaardverhaal. Echt zo'n film waarvan je zegt: je moet het gezien hebben om het te geloven, het verhaal is niet eenduidig te vertellen. Een poging.

Het arme dorpje Bacurau, ergens in het zuidwesten van Brazilië, is een onbeduidende plek. Het staat niet eens op een landkaart, er is maar één toegangsweg en die weten eigenlijk alleen de dorpelingen te vinden. Enige tijd geleden heeft de corrupte burgemeester van de regio het dorpje afgesloten van de watervoorzieningen : er moet nu periodiek iemand met een grote tankwagen heen en weer rijden om de faciliteiten enigszins op peil te houden. Armoedig bestaan, zegt u. Klopt, maar het sterkt wel de dorpsgeest, men staat wel voor elkaar klaar. 

Wanneer de foute burrie toch een poging doet om met de bevolking in contact te komen (het is tijd voor zijn herverkiezing immers), wordt hij weggehoond . Gekwetst vertrekt hij. Kort daarna krijgt het dorp bezoek van een onbekend motorduo. Voor gans Bacurau is dit een aankondiging van naderend onheil. Wanneer iets buiten het dorp een familie wordt vermoord, weten de bewoners genoeg. Ze moeten zich klaarmaken voor de strijd met het huurlingenleger van de foute politicus. Die uiteraard van niets weet.
Er volgt een genadeloze confrontatie.

Met : Barbara Cohen, Thomas Aquino, Silvero Pereira, Sonia Braga, Udo Kier

FIN - song : Geraldo Vandre - Requiem para matraga

Il Traditore (The Traitor) - Marco Bellocchio

Il Traditore op IMDb (7,2)
Biografische maffiafilm (ja, die bestaan) over 1 van de de beroemdste klokkenluiders aller tijden. Tomasso Buscetta zit tot aan zijn oksels in de Siciliaanse misdaad, toch beschouwt hij zichzelf als eenvoudig soldaat en niet als topman. Om wat verder weg te staan van de Cosa Nostra emigreert hij zelfs naar Brazilië, zonder achterlating van zijn adres en daarmee iets meer in de luwte.
Wanneer de hoge heren van de Corleone-clan (onder leiding van de capo di tutti capi, Toto Riina) twee van Buscetta's zoons ombrengen als die weigeren de verblijfplaats van "Masino" Buscetta te verraden, is de maat voor hem vol.
Eenmaal gearresteerd raakt hij in gesprek met de gedreven en charismatise rechter Giovanni Falcone. Na enige aarzeling begint Buscetta's loslippigheid vorm te krijgen: steeds meer namen onthult hij, steeds meer misdaden benoemt hij. Dat lucht natuurlijk op, maar hij weet dat hij hiermee zijn eigen doodvonnis heeft getekend. Gaandeweg worden steeds meer kopstukken ingerekend, het zal uiteindelijk moeten leiden tot een massaproces. Dat is Falcone's doel, maar Buscetta huivert om zijn oude maten onder ogen te komen. Uiteindelijk is zijn doel immers om gewoon in bed te sterven, niet op een of andere straathoek. Zijn oude vrienden, thans de vijand, zijn overal.

Het is allemaal echt gebeurd, hoewel de daden zo gruwelijk zijn dat we ze liever fictie noemen.

Met : Pierfrancisco Favino, Fausto Russo Alesi, Maria Feranda Candido

The Two Popes - Fernando Meireilles

The Two Popes op IMDb (7,7)
Aangename film. Op een knappe faction-manier maakt Mereilles geloofwaardig dat de persoonlijke opvattingen van de laatste twee pausen de transitie weerspiegelen die in de katholieke kerk aan de gang zou zijn. Een noodzakelijke transitie ook, want de grootste kerkverbinding ter wereld zit in de hoek waar de klappen vallen. Wegloop van gelovigen, financiële schandalen en uiteraard het wijdvertakte seksueel-misbruiknetwerk dat de kerk decennialang heeft gefaciliteerd. De oude paus (Benedictus XIV) is nog volledig van de verdoezeling, veel van zijn oude vrienden zijn wereldwijd aangewezen als betrokken bij de schandalen. Hij is van de oude leer, men moet terug naar het boek, daarin staan de leefregels van het instituut. Deze geven geen ruimte voor versoepeling, voor modernisering.
Deze paus, Josef Ratzinger in real life, wordt kundig gespeeld door Anthony Hopkins. Star, dwingend en pas later in de film enigszins twijfelend en open voor suggesties. Die openheid wordt afgedwongen door Jose Bergoglio, een Argentijnse priester/kardinaal, die óók van de oorspronkelijke leer is maar deze precies contra interpreteert. Bergoglio is er van overtuigd dat de kerk warmte moet uitstralen, dat de kerk moet hoeden. Begrip voor andersdenkenden en vernieuwers zijn volgens hem de enige manier om de leegloop van de kerk te stoppen.
Met die opstelling is Bergoglio, de aanstaande paus Franciscus, voor de oude clerus een bedreiging maar voor de meer veranderingsgezinde kardinalen is hij de aangewezen kandidaat. Aanvankelijk staan de twee lijnrecht tegenover elkaar, sterker nog: de Argentijn komt naar Rome om zijn ontslagbrief aan te bieden.
De film draait om twee mensen van vlees en bloed die in een enorme fantasiewereld moeten leven terwijl ze beiden een drang naar de waarheid, naar echtheid hebben. Een knappe prestatie waarin "goed" en "fout"bij vlagen knap gerelativeerd wordt.
Het is voor de kijker simpel om de sympathie bij de nieuwe paus neer te leggen, maar de film toont aan dat het niet eenduidig is. Heerlijk acteerwerk bovendien, deze film is fijn. Ook voor niet- en ex-katholieken.

Met : Jonathan Pryce, Anthony Hopkins

Aquarius - Kleber Mendonca Filho

Aquarius op IMDb (7,7)
Indrukwekkende film. Terechte sterrenregen in de kranten: het verhaal komt echt binnen en de acteerprestatie van Sonia Braga is zo belachelijk goed dat ik haar gaarne voor een Oscar zou nomineren. Zal niet gebeuren, best actress is doorgaans een Hollywood-afspraak maar ik wil de jury adviseren eens om zich heen te kijken. Indrukwekkend.

Braga speelt Clara, een oudere vrouw met een rijk cultureel verleden. Ze woont in haar appartement aan de Atlantische Oceaan zo met tevredenheid dat ze weigert te vertrekken als een projectontwikkelaar de gehele flat opkoopt. De gehele flat? Nee, één klein appartementje krijgen ze niet in handen, Clara is niet van plan om te vertrekken uit de flat waar ze met haar overleden man woonde, waar haar kinderen opgroeiden en waar vanuit ze zo de zee in kan wandelen.
Aanvankelijk probeert de bouwmaatschappij het vriendelijk, met geld en meer geld. Maar als ze tegen een muur oplopen, worden de middelen lager en gemener. Treiterijen, juridische pressie en uiteindelijk zelfs misdadige oplosssingen: alles om Clara maar te bewegen om eieren voor haar geld te kiezen.
Ondertussen is Clara onverstoorbaar. Ze weerstaat de druk van haar kinderen, van haar vriendinnen en ze vindt langzamerhand ook enkele medestanders. De strijd verhardt.

Prachtig prachtig. Tweenhalf uur lang, maar het was eerder voorbij dan ik besefte. Ik raad m van harte aan.

Met : Sonia Braga , Humberto Carrao, Irandhir Santos

Pelé : Birth of a legend - Jeffrey & Michael Zimbalist

Pelé: birth of a legend op IMDb (7,3)
Tja, wat zal ik hier nu van zeggen? Het is een biografie. Of nee, het is eigenlijk een hagiografie. We kijken naar de verbeelding van de opkomst van een van de grootste voetballers aller tijden. Voor de Brazilianen is hij de nummer 1, voor de wereld daarbuiten doen Maradona, Messi en Cruyff ook mee om die titel.
De film behandelt alleen de opkomstperiode, zeg maar van vroege tiener tot de jongste debutant op een WK ooit (1958). En uiteraard krijgen we te zien hoe hij vanuit armoedige leefomstandigheden zich een weg buiten de favela pingelt. Het sociale deel van de film is wel ok, of de voetballende beelden dat ook zijn , kan ik niet goed beoordelen maar ik vond het nogal vaak dezelfde trucjes in slow-motion.
Kernpunt van deze biopic moet zijn dat Edson Arantes do Nascimento op wonderlijke wijze als frivole goochelaar kon doorbreken in een periode dat Brazilie - na enkele smadelijke nederlagen - zijn best deed om Europees te gaan voetballen. En daarmee dus haar eigen spelletje van alle franje probeerde te ontdoen. Net op tijd ontsnapt dus, dankzij de "ginga", de vrije geest die terug te leiden is tot de tijd van de landing van Afrikaanse slaven op het Zuidamerikaanse continent.

U ziet, het plaatje wordt wat groter dan alleen maar het spelletje. Oordeel zelf of u dat kundig in beeld vindt gebracht.

Met: Kevin de Paula, Seu Jorge, Mariana Nunes

The Salt of the Earth - Wim Wenders

The salt of the earth op IMDb
Ik geef het je te doen: een documentaire maken over een fotograaf. En die dan ook nog eens boeiend te laten zijn. Hoe vertaal je die statische momentopnamen naar bewegend beeld? Hoe vertoon je op een groot doek wat de intenties en de drijfveren zijn van een foto-kunstenaar?
Wim Wenders flikt het en volgens mij kan dat alleen maar doordat hij zijn eigen onderwerp mateloos bewondert.
Sebastia Salgado is een Braziliaanse fotograaf die het allemaal heeft gezien en gedaan. Vakmatig gegroeid in het hippie-tijdperk laat hij langzaam zijn maatschappelijke bewustwording bepalen wat hij gaat vastleggen: hij trekt de arme werelddelen in, hij gaat op zoek naar ongerepte volkeren, hij doet oorlogen en rampen. Langzamerhand heeft dat zijn geest en hoofd gevuld en als het eenmaal te vol wordt, gaat hij over op natuurfotografie. Eervol gebied natuurlijk: met een scherp oog als het zijne legt ie dingen vast die anderen niet of niet zó zien.
Het meest interessante deel komt aan het eind als Salgado toont waar hij nu mee bezig is: geen fotografie meer, nee: de strijd tegen ontbossing in zijn geliefde Brazilië. Wat begon als herplanten van boompjes op de oude boerderij van zijn vader groeide uit tot een beschermd natuurpark waarvan inmiddels het beheer is overgedragen.

Wonderlijke man, intens verhaal. Al vanaf de eerste vertoonde foto zat ik er vol in: ik kende die reportage van die Braziliaanse goudmijnen. Zo zag ik meer bekend werk voorbij komen. Fraai verhaal, een visueel feestje ook.

360 - Fernando Meirelles

360 op IMDb
Mega-mozaiekfilm, in die zin dat de 360 van de titel staat voor "helemaal in de rondte" , oftewel : over de gehele wereldbol.
Geen prettig mensbeeld dat Meirelles schetst, maar het verhaal moet verteld: overal in de wereld schuren de levens langs elkaar van mensen die hun eigen problematiek hebben : stellen met relatieproblemen, ouders met probleemkinderen, zakenlieden met lastige deals, expats op zoek naar geluk in het buitenland, callgirls en criminelen, zedendelinquenten die bij vrijlating hun best willen doen op het rechte pad te blijven. En soms spelen mensen in meerdere van deze gevallen een rol.

U ziet het al: niet echt een verhaal als vaste lijn in deze film, maar wel een rode draad. Het ongeluk (of het ongelukkig gevoel) zet mensen op een zoektocht die goed kan aflopen. Maar ook niet.

Erg boeiend.

Zwakke maag

Mijn lief is om op te eten.
Mijn lief weet ook wat het is om lekker op te eten.

Ik twijfelde dan ook maar heeeeel even toen ik gisteravond een film zag die over de ultieme combi "liefde en eten" ging. Heel even, omdat normaliter de inrichting van het huis háár ding is en ik me dien te beperken tot de stereo en mijn computerhoekje.

Ik zag "Estômago", de Braziliaanse film over de kok die zich opwerkt uit de favela. opwerkt tot wat eigenlijk..eerst succesvol buurtkok, vervolgens resto-chef en daarna kok in de gevangenis. in een cel wel te verstaan.
(Mocht dit vragen oproepen: de film vertelt u de rest van het verhaal).

Ik kocht de filmposter en schonk hem mijn lief bij thuiskomst. Zij, qua thrillers en horrorboeken voor geen kleintje vervaard, vond hem echter eng en wenst hem niet boven de eettafel te hangen.

Voor één van de drie partijtjes dit weekend heb ik dus alvast een cadeautje..;-(