The African Queen - John Huston

The African Queen op IMDb (7,7)
 The African Queen op Moviemeter (3,31)

The African Queen op Wikipedia

Klassieker van de maand! Als in: als je jezelf fervent filmkijker noemt, moet je wel proberen elke maand een oudere film te bekijken. Dat lukt meestal wel, maar heel soms loop je tegen een titel aan die nog ouder is dan je zelf bent. Deze dus, een en al filmkanonnen: Humphrey Bogart, Katherine Hepburn, Huston (wiens latere film "Under the volcano" nog steeds tot mijn favoriete films aller tijden behoort). Het kon niet op. De film is ook daadwerkelijk op locatie in Afrika gefilmd, ik stel me zo voor dat dit een geweldige operatie moet zijn geweest. 

Zendelingen zijn ze, broer en zus Samuel en Rose Sayer. Ze werken in een Duitse kolonie in Oostelijk Afrika. En ze hebben de vaart erin: de lokale bevolking zingt dapper mee in het kleine kerkje. Heel vredig allemaal. Totdat ze te van de langsvarende beurtschipper te horen krijgen dat het hommeles is in de wereld. In Europa woedt een oorlog tussen verschillende landen: hun thuisland Engeland is in oorlog gekomen met Duitsland. Het duurt dan ook niet lang voordat Duitse soldaten ook in de kolonies voorbij komen stampen, de lokale bevolking met zich meevoerend en alle dorpen platbrandend. Samuel verzet zich en krijgt dermate veel klappen dat hij er een dag later aan overlijdt. 
Schipper Charlie Alnutt komt opnieuw langs en waarschuwt Rose dat ze daar niet in haar eentje kan blijven. Ze zegt toe met hem mee te willen varen, op één voorwaarde: ze wil wraak op de Duitsers. Dat houdt in dat ze het grote Duitse oorlogsschip Louisa tot zinken wil brengen. Een onmogelijke opdracht, zo lijkt het; het betekent dat het kleine scheepje "The African Queen' de wilde en onherbergzame rivier moet afzakken, tussen de rotsen en stroomversnellingen en zelfs watervallen door. En dat blijkt mogelijk niet eens de grootste uitdaging want de zedige Rose botst nogal met het ruwe en losbandige karakter van Charlie. Ruziënd tot de bodem, zo is de verwachting.

Met: Humprey Bogart, Katherine Hepburn

FIN - song : Allan Gray/Gavin Sutherland - The African Queen

Gezien in : ONS

I'm still here (aka Ainda Estou Aqui) - Walter Salles

I'm still here op IMDb (8,5)
 I'm still here op Moviemeter (3,93)

Gedegen politiek drama, dat terecht veel lof oogstte bij de recente Oscar- uitreikingen (het werd verkozen tot "Beste Internationale Film"). De film is op waarheid gebaseerd, regisseur Walter Salles gebruikte voor het script het boek met de memoires van hoofdpersonage Eunice Palva). Beklemmend, beangstigend én bemoedigend is het verhaal, de film sleept je zonder pardon een gruwelijk verhaal in.

We gaan naar 1970, Brazilië. Hoewel het land dan zucht onder een dictatuur merken we daar aanvankelijk nog weinig van: het gezin Palva brengt de dagen grotendeels aan het strand of aan de keukentafel door, zonnigheid is troef. Daar komen echter barstjes in als de oudste- langzaam steeds meer vrijgevochten - dochter thuiskomt met de melding dat ze is aangehouden en gefouilleerd die avond, toen ze met haar vriendin in de auto door de stad reed. Ze brengt daarmee het eerste stukje repressieve spanning in huis, een spanning die al snel vervolg krijgt. Nog diezelfde week wordt vader, ex-parlementslid maar nu al jaren als zakenman actief, thuis opgehaald: hij moet meen aar het bureau, het zal voor een korte ondervraging zijn. Niet dus: vader komt niet meer terug. Als dat twee dagen geduurd heeft, begint het moeder Eunice de keel uit te hangen dat ze maar geen antwoord krijgt op de vraag wanneer haar man weer thuiskomt. Ze begeeft zich meermaals naar het bureau, met als gevolg dat uiteindelijk ook zij en haar middelste dochter worden opgepakt. 

Als ze na een paar nachten in de cel weer thuis terugkeert, lukt het haar niet om het ritme weer op te pakken, hoezeer ze ook probeert om de kinderen onwetend te houden van het drama dat zich over het gezin voltrekt. De centen raken op, Eunice moet een bedelronde beginnen bij de oude vrienden van haar man, ondertussen verzamelt ze steeds meer puzzelstukjes van de gruwelijke werkelijkheid. Ze legt zich niet zonder meer bij de situatie neer, steeds minder lijdzaam wordt haar verzet.

Met: Fernanda Torres, Selton Mello, Valentina Herszage, Barbara Luz

FIN - song : Erasmo Carlos- E Preciso dar um Jeito, Meu Amigo

Gezien in : Cinema Oostereiland

Ik ben geen robot (aka I'm not a robot)- Victoria Warmerdam

Ik ben geen robot op IMDb (7,1)
 Ik ben geen robot op Moviemeter (3,33)

Met enige regelmaat ruim ik tijd in voor het bekijken van enkele korte films (er staat nog zo'n weekendje op de harde schijf), maar deze kwam plots op onze eigen NPO voorbij. Ik moest dus snel zijn met "uitgesteld kijken" want films verdwijnen daar doorgaans snel. Deze moest natuurlijk wel een eervolle vertoning krijgen, na het prachtige succes bij de Oscar-uitreikingen van twee weken geleden. Ik snap de prijs wel: korte films zijn vaak al vervreemdend en vragen veel voorstellingsvermogen van de kijker, maar deze is..eeeuh... van een andere dimensie. Boeiend!

Lara pakt even een rustmomentje achter haar bureau. Ietsje achterover leunend luistert ze even naar de muziek op haar koptelefoon. Maar dan: PIEP doet de popup. Ze moet een programmaatje updaten, zegt de melding. Ze klikt, het loopt en net voordat ze wil afronden, gaat het mis. Ze loopt vast bij het bekende setje foto's dat we CAPTCHA noemen (in deze film leerde ik dat dit staat voor completely automated public Turing test to tell computers and humans apart).

Wat ze ook probeert (auto's, verkeersborden, stoplichten): steeds wordt ze door het systeem tegengehouden, hoe vaak ze ook op "Ik ben geen robot" klikt. Haar collega's hebben het probleem blijkbaar niet dus ze besluit de servicedesk te bellen. Die denkt aanvankelijk met haar mee maar al snel volgt daar de onverbiddelijke vraag: "Zou het misschien zo kunnen zijn dat u ..echt een robot bent?"
Lara ontkent, keihard en hardnekkig, ze is toch verdorie niet gek? Ze sluit de laptop en loopt de gang op om stoom af te blazen. Om de paniek enigszins te stelpen, besluit ze haar vriend Daniël te bellen. Dat had ze misschien beter niet kunnen doen.

Met: Ellen Parren, Henry van Loon, Thekla Reuten, Juliette van Ardenne

FIN - song : Skala & Kolacny Brothers- Creep

The Brutalist - Brady Corbet

The Brutalist op IMDb (7,6)
 The Brutalist op Moviemeter (3,60)

Lag het aan het weer? Lag het aan de lengte van de film? Geen idee, maar feit was dat ik - nog geen week na het binnenslepen van een Oscar voor beste acteur - een hogere opkomst had verwacht voor "The Brutalist". Natuurlijk, hij draait al enkele weken maar toch had ik gehoopt op een betere buzz na dit fijne filmnieuws. Want ondanks genoemde lengte (3,5 uur ruim) heb ik me geen moment verveeld, zelfs niet in de wetenschap dat er heel veel zijpaden in de film worden bewandeld die niet per se noodzakelijk zijn voor het verhaal. Mijn interpretatie is dat de regisseur die extra verhaallijnen gebruikt om de karakters van de hoofdpersonen nog beter te schetsen en vooral: om ze nog beter in de tijd te plaatsen. Voeg daar de verwennerij van fantastische visuals aan toe en je krijgt gewoonweg een sterke film waarvan ik blij ben deze te hebben mogen ondergaan.

Alleen het begin al, de film neemt je direct in de greep. Geen idee waar we zitten maar als na enkele minuten rumoer plots een gekantelde versie van het Vrijheidsbeeld opduikt, kunnen wij the math wel doen: we zitten op een immigrantenschip dat langs Ellis island vaart. WO2 is net voorbij, al zal blijken hoe lang die doorwerkt in hoofden en harten van de hoofdrolspelers. 

We maken kennis met Laszlo Toth, overlever van de Holocaust, die aan het begin staat van een nieuw leven in Amerika (dat kon toen nog). Zijn vrouw moest achterblijven in het door de Russen bezette Hongarije, het is de bedoeling dat ze zich later bij hem gaat voegen. Neef Attila vangt hem op en geeft hem werk op zijn kleine meubelbedrijfje. Al snel ontdekken we dat Laszlo in Europa al een indrukwekkende cv heeft opgebouwd als architect (gestudeerd bij Bauhaus in Dessau, waarna hij al een mooie reeks brutalistische gebouwen heeft neergezet - de meesten overleefden ook nog eens de oorlog).

Maar ja, hij heeft helemaal niets aan dat mooie CV, want hij begint overzee met he-le-maal niets. Zijn eerste grote opdracht in dienst van zijn neef verpest hij, althans in de ogen van de opdrachtgever. Deze steenrijke ondernemer Harrison Van Buren komt er later echter achter dat Toth iets prachtigs heeft ontworpen. Excuses zus, excuses zo en "wil je niet voor mij komen werken? Toth hapt voorzichtig toe en sleept de opdracht voor een megaproject in de wacht: een combinatie van ontmoetingscentrum, kerk, bibliotheek en gemeenschapshuis inéén. Niet vier gebouwen, maar één megacomplex. Onder voorwaarde dat zijn vrouw en nichtje mogen overkomen, accepteert Toth de opdracht. Compromisloos is zijn ontwerp, kosten-verslindend ook maar hij wil niets weten van bezuinigingen of aanpassingen, desnoods betaalt hij uit eigen zak. Terwijl hij iedereen tegen zich opzet met zijn non-conformistische houding blijkt pas gaandeweg hoe Toth tot de vorming van zijn gedachten is gekomen. De epiloog van de film grijpt je bij de keel.

Met: Adrien Brody, Felicity Jones. Guy Pearce, Joe Alwyn, Raffey Cassidy

FIN - song : La Bionda- One for you, one for me

Gezien in : Cinema Oostereiland

Im Westen Nichts Neues (aka All Quiet on the Western Front) - Edward Berger

Im Westen Nichts Neues op IMDb (7,8)
 Im Westen Nichts Neues op Moviemeter (3,74)

Gruwelijk, gruwelijk. De eerste keer dat we deze film aanzetten, kwamen we niet verder dan een kwartiertje, toen werd het ons al een tikkie te heftig. Na de Oscar-avond vonden we dat we het dan toch nog een draaibeurt moesten geven, gisteravond dus toch maar voor gaan zitten. Nog net zo heftig, bij vlagen naargeestig zelfs. Maar goed, we hebben het tot het einde volbracht. Niet mijn genre , blijkbaar, het lukt me maar moeilijk om de andere kant van het verhaal (de kameraadschap, de zin in - en ván- het leven) te lezen als er steeds zo expliciet geweld in beeld is. Ik snap dat het goed is verfilmd , het ziet er ook spectaculair uit maar het is niet een film die ik vrienden of familie aan zou raden. Om bovengenoemde redenen dus. 

De film draait om een jonge vriendengroep die in 1917 - het derde oorlogsjaar van de Eerste Wereldoorlog - onder de wapenen wordt geroepen. Drie van de vier zijn opgeroepen, alleen de jonge Paul niet. Die wordt door zijn ouders gewaarschuwd voor de gevaren en is eigenlijk voorbestemd een kundige student te worden, maar hij wil met zijn vrienden mee. 

Ze belanden in Frankrijk en zijn in de veronderstelling dat ze snel doormarcheren naar Parijs. Eenmaal op het slagveld overvalt hen de harde realiteit: vechten voor je leven, vechten voor elkaars leven. En dat lukt lang niet altijd, niet de hele vriendengroep haalt het einde van de oorlog, die zich anderhalf jaar later zal aftekenen. Maar dan is er al veel leed geschied, dan is de waanzin van oorlog al volop bewezen. 

Met : Felix Kammerer, Daniel Bruhl, Albrecht Schuch

FIN - song : Volker Bertelmann - Paul

Druk (aka Another Round) - Thomas Vinterberg

 Druk op IMDb (7,8)

Druk op Moviemeter (3,66)

Er zullen mensen zijn die in deze film een aanmoediging zullen zien voor alcoholmisbruik, maar ik denk niet dat dit de bedoeling van de makers is geweest. Veel eerder denk ik dat ze bedoeld hebben om aan te tonen dat mensen met (psychische) problemen een uitweg zoeken. Of beter nog: een uitlaatklep. Niets doen verergert de problemen , ze graven zich in. Dan maar beter een zoektocht naar lichtpuntjes, al blijft het te allen tijde zaak om het woordje "te" te vermijden. 

Martin is een uitgebluste geschiedenisleraar op de middelbare school. Eerder depressief dan uitgeblust, eigenlijk. Zijn huwelijk glipt hem door de vingers, het ontbreekt hem aan aandacht voor zijn vrouw en kinderen. Net zo min kan hij de aandacht voor zijn vak en zijn leerlingen opbrengen, zozeer zelfs dat die een motie van wantrouwen tegen hem indienen omdat hun examens de mist in dreigen te gaan door de inspiratieloze lessen van een timide schoolmeester. 

Voor Martin komt de oplossing tijdens een etentje met enkele collega's: vier middelbare mannen, vier leraren aan tafel. Elk met hun eigen problemen, een - de filosofieleraar- van hen doet een voorstel er iets aan te doen: volgens een theorie van een Noorse wetenschapper wordt de mens geboren met een natuurlijk tekort aan alcoholpromillage. Als de mens zijn spiegel op een constant promillage van 0,5 zou weten te houden, zou hij beter functioneren, aldus de theorie. 

De vier besluiten dit in praktijk te gaan brengen: ze drinken stiekem in de vroege ochtend of onder werktijd en verdomd, hun prestaties verbeteren aanmerkelijk. Tommy, de gymnastiekleraar behaalt sportieve successen, Peter, de muziekleraar, krijgt opeens een eenvormigheid in zijn koor die hij niet eerder bereikte. En Martin, ja Martin krijgt het ook voor elkaar om de klas geboeid te krijgen door zijn verhalen in onconventionele vormen aan de man te brengen. Het werkt, de leraren voelen zich beter, ze presteren beter,

Maar overmoed dreigt. De betere resultaten maken dat de mannen al snel een stapje verder willen: wat als ze dat dagelijks promillage verhogen? Wordt het dan allemaal nog mooier en vrolijker? U snapt: het levert problemen op. De mannen gaan een pad op waarvan het maar moeilijk terugkeren is, er ontstaan ongemakkelijke situaties , zowel op het werk als thuis. Waar zit de handrem? 

Mikkelsen (een van de allerbeste hedendaagse acteurs) is fenomenaal. Een terechte Oscar voor deze film. 

Met : Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Magnus Millang, Lars Ranthe, Maria Bonnevie

 FIN - song : Scarlet Pleasure- What a life

Nomadland - Chloé Zhao

 Nomadland op IMDb (7,4)

Nomadland op Moviemeter (3,41)

De oorzaak mag dan niet zo'n fijne zijn, de gevolgen dragen veel hoofdpersonen uit deze film met verve. Er is altijd al een groepje geweest dat zich aldus gedroeg, maar vooral na de krediet- en daaruit voortvloeiende financiële crisis waren mensen dusdanig berooid dat het niet moeilijk was om alles en iedereen achter zich te laten. In het geval van Fern is dat een heel simpel en logisch rijtje: 

Eerst sloot de fabriek die het complete dorp werk verschafte. Het dorp kwam in verval , mensen trokken weg. Uiteindelijk werd door het simpelweg opheffen van de postcode het dorpje definitief van de kaart geveegd. De huizen staan er nog, maar er wordt geen leven meer in geleefd, er wordt niet meer gewoond. Weg is de ziel En dus gaat ook Fern op zoek naar iets anders. 

Waar zij in afwijkt ten opzichte van velen is dat ze niet kiest voor een volgende vaste stek, waar misschien hetzelfde proces van hechten en onthechten begint, nee; ze woont in haar camperbusje, waarmee ze van los werk naar los werk trekt. Seizoensarbeid soms , bieten rooien of burgers bakken, een enkele keer medewerker bij een camping en heel vaak de piekperiodes van het grote Amazon-magazijn in de buurt meedraaien. 

Op haar continue reis ontmoet Fern bijzondere mensen, veel vrije geesten die al veel verder onthecht zijn dan zij is. Ze is er goed in, ze kan dit: een leven als nomade vereist zowel sociale vaardigheden als het kunnen omgaan met eenzaamheid. Het vereist mensenkennis en het vereist inzet en creativiteit. Het is veel meer dan het 'alles laten vallen en dan steeds maar weglopen" dat Fern van haar zwager en zijn vrienden te horen krijgt. Haar zus begrijpt haar zoektocht, maar vindt het jammer haar altijd te moeten missen. Fern wil het niet meer, niet meer wonen onder een dak en slapen in een bed. Zelfs niet als de zeer in haar geïnteresseerde mede-nomade Dave haar een plek aanbiedt in het tuinhuis van zijn zoon zegt Fern nee. Er is werk te doen, er zijn kilometers te maken. 

Prachtig verstilde film, vol van adembenemende natuurbeelden en een waarlijk fabuleuze hoofdrolspeelster. "Mooi" is een omschrijving die de lading lang niet dekt. 

Met : Frances MacDormand, David Strathairn

 FIN - song :Ludovico Einaudi - Otremare

Moonlight- Barry Jenkins

Moonlight op IMDb (7,8)
Altijd fijn als een film een beetje controverse oproept. En helemaal als ie ondanks die controverse zelfs de Oscar-winnende film wordt. Moonlight wordt huizenhoog bejubeld, hetgeen weer tegenstand oproept van mensen die hem slaapverwekkend dan wel rolbevestigend vinden. Uiteraard moet ieder er het zijne van vinden. Ik zet daarom een stap opzij, even weg van controverse en reputatie, en beschrijf hoe ik de film ervaren heb.
Volgens mij heb ik gekeken naar een indringende film. Vooral in het eerste deel zaten wat mij betreft een aantal confronterende momenten. Chiron is een klein timide mannetje dat veel geplaagd wordt. Al snel leren we waarom: hij is verlegen en bescheiden terwijl hij woont in een rauwe wijk waar armoede en drugs de leefwereld bepalen. Mama is crack-verslaafd, is weliswaar bij vlagen heel lief voor hem maar verwaarloost op schandalige wijze de zorg voor het jonge ventje, dat ook nog eens bezig is te ontdekken waaróm ie nou zo anders is dan al die andere stoere gassies in de straat. Hij is - dan nog latent- homoseksueel en moet regelmatig de hoon van de groep over zich heen laten komen. Alles verandert als hij de steun krijgt van Juan, de wijkdealer. Die ontfermt zich over het jongetje, geeft hem veiligheid en eten en drinken. Op zijn beurt leert Juan weer veel van de ontwapenende vragen die "Little" Chiron hem stelt: het maakt hem duidelijk dat hij juist iemand is die de verslaving van Chiron's moeder in stand houdt.
We leven in drie verschillende levensfasen met de jongen mee: jochie, tiener en uiteindelijk volwassene. Uit alles blijkt dat in de jeugd de kiem gelegd wordt voor zijn moeizaam bestaan. Uiteindelijk kiest hij ervoor om de confrontatie aan te gaan met jeugdvriend Kevin, die hem veel goeds maar uiteindelijk ook het meest kwade heeft gegeven dat hij kon treffen.

Zelf zeg ik: goede film, boeiende film. Meer dan over homoseksualiteit of de zwarte identiteit ging het volgens mij over een moeilijke jeugd. Een jeugd die verantwoordelijk is voor  het leggen van de kiem van veel leed bij een kwetsbare persoonlijkheid. Ondanks liefde, warmte en vriendschap blijkt er al vroeg iets te kunnen worden stukgemaakt. Het kan geen kwaad om deze film te ondergaan en eens te spiegelen hoe veilig je zelf eigenlijk bent opgegroeid, hoe makkelijk het jouw leven verging ten opzichte van die van dit aandoelijke jongmens.

Met : Ashton Sanders, Naomi Harris, Mahershala Ali en Janella Monae

The Theory of Everything- James Marsh

The theory of everything op IMDb
Niet onaardige biopic. Ik zeg met nadruk "niet onaardig" omdat ik m ook niet heel goed vond. Er zaten voor mij wat wringende kantjes in, die wat punten van het eindresultaat afsnoepten.
Nevertheless, als verhaal is het natuurlijk prettig om naar te kijken. De verwording van briljante mensen, die vasthouden aan hun eigenwijze ideeën en daarmee frequent voor gek versleten worden, dat is altijd makkelijk een kant kiezen.
Voeg daaraan toe dat hier ook nog eens de toenemende fysieke ongemakken van onze filmheld en je snapt dat het vrij simpel is om heldendom toe te dichten aan de besproken persoon.
Dat gaat in deze film lang goed: het is geloofwaardig dat die frêle dame valt voor die onhandige stoetel , omdat ie inderdaad grappig en charmant is. En dat gedurende een heel groot gedeelte van de film blijft. Je snapt dus ook dat ze hem blijft verzorgen als het verval van zijn lichaam versneld intreedt. Ze voedt hem, ze kleedt hem, ze duwt hem en rijdt hem. Inderdaad , er komen nog kinderen ook. Het lijkt allemaal een bijzonder, doch hecht gezin.
Echter: als gaandeweg de film blijkt dat de ondersteunende werkzaamheden vrouw Jane boven het hoofd groeien, komt er een rare knik in de film. Ze vinden iemand, het is bovendien een aimabele en aantrekkelijke kerel, dus het is logisch dat er iets groeit tussen hem en Jane. Zonder dat er iets gebeurt overigens.
Als Hawking ook het vermogen van de spraak verliest, wordt er een trainster in huis gehaald om hem toch taalvaardig te houden dmv allerlei speltechnieken. En daar komt wat mij betreft het ongeloofwaardigde deel: van het ene op het andere moment is Hawking minder afhankelijk dan hij lijkt en schuift hij patsboem zijn vrouw aan de kant. Niets wordt daarvan uitgediept, de volgende scene is simpelweg een verhuisdozenscene. Ik heb dat niet begrepen.
Verder is de film natuurlijk een fijne getrouwe vertelling van het aparte leven van de hyperintelligente nerd die wetenschapper Stephen Hawking was. En is.
Als ik dat ene wegdenk, blijft er een redelijke film over. Hij had m.i. dus sterker gekund.