Father, mother, sister, brother - Jim Jarmusch

Father Mother Sister Brother op IMDb (6,5)
 Father Mother Sister Brother op Moviemeter (3,26)

Father Mother Sister Brother op Wikipedia

Het is normaal al een feestje als er een nieuwe film van regisseur Jim Jarmusch verschijnt, maar dit keer is het dat helemaal: er zijn namelijk theaters in den lande die de gelegenheid aangrijpen om ook weer eens de eerste films van Jarmusch te vertonen: zelf ben ik vooral geporteerd van zijn vroege (zwartwit) werk (Stranger than Paradise, Down by law) maar ook in zijn latere films zaten altijd bijzondere aanknopingspunten. Dat hoeft niet altijd met een eenduidig lineair verhaal, hij houdt er ook van ogenschijnlijk losse levens aan elkaar te knopen (Night on Earth !!). Ook nu doet hij dit weer, met een drieluik dat wat mij betreft over communicatie gaat, maar wat niet bij iedereen even goed zal vallen. Nou ja, richt je dan maar op de sterrencast: Tom Waits, Adam Driver, Cate Blanchett, Charlotte Rampling, Vicky Krieps komen allemaal in een van de verhalen aan bod. 

Father: de ingetogen zoon Jeff en zijn zus Emily rijden naar het Amerikaanse platteland om hun vereenzamende vader op te zoeken. Pappie kan amper rondkomen en lijkt er sinds het overlijden van zijn vrouw niet goed aan toe. Zoonlief heeft derhalve een kratje boodschappen en wat briefgeld meegenomen om zijn vader weer een tijdje draaiende te houden. Terwijl de kinderen het huis van hun vader naderen, zien wij pappie ondertussen heel driftig bezig om zijn huis een ander aanzien te geven voor de visite arriveert. Er klopt iets niet, dat zien we, en uit de ongelooflijk moeizame gesprekken blijkt dat er onderhuids iets scheef zit tussen de rommelvader en zijn kinderen.
Mother: de succesvolle schrijfster krijgt haar twee dochters op de high tea. Moeder is een strenge dame die volgens de regels leeft, dit heeft overduidelijk zijn weerslag gehad op de jongedames. Oudste dochter is nuffig en stijf, jongste dochter is daarentegen onconventioneel en losgeslagen. Onder het genot van thee en taartjes komen de verhoudingen binnen het gezin prominent op tafel te liggen.

Sister- Brother: de tweeling Skye en Billy spreken met elkaar af om het Parijse appartement van hun ouders leeg te ruimen. De ouders zijn omgekomen bij een vliegtuigongeluk boven de Azoren, er rest de twee niets anders dan te redden wat er te redden valt: veel spullen gaan naar de opslag, maar ze pikken er ook voor zichzelf wat mooie herinneringen uit. Waar de ouders (ook in de twee andere verhalen) blijkbaar lastig in de wereld stonden, zijn deze broer en zus dikke mik met elkaar: ze hebben aan een half woord genoeg om elkaar te begrijpen, ze tonen overduidelijk hun broeder-zusterliefde voor elkaar.

Wat Jarmusch wil zeggen met deze drie ogenschijnlijk tegengestelde verhalen tjokvol skateboards, Rolexen en liters water, dat mag u lekker voor u zelf bepalen. Mijn vrouw kon er weinig mee, maar ik zat toch wel gebiologeerd te kijken.

Met: Tom Waits, Adam Driver, Mayim Bialik,  Charlotte Rampling, Cate Blanchett, Vicky Krieps, Indya Moore, Luka Sabbatt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anika - These Days

The Glass House - Daniel Sackheim

The Glass House op IMDb (5,8)
 The Glass House op Moviemeter (2,58)

The Glass House op Wikipedia

Altijd proberen op zoek te gaan naar een lichtpuntje als je een film beschrijft, BEGT. Valt niet altijd mee, zeker als de film volgens een dermate voorspelbaar stramien verloopt dat het amateuristisch wordt en de beoogde spanning helemaal niet komt. Maar goed: ik vond er een. Die heet: Stellan Skarsgard. Fijne acteur vind ik dat, omdat ie zo goed nukkig kan zijn en maar weinig middelen nodig heeft om sinister te worden. Daarvoor krijgt ie hier de vrije hand. Doe er uw voordeel mee. 

De tieners Ruby en Rhett Baker worden, na het dodelijk verongelukken van hun ouders, via een testament toegewezen aan het voogdijpaar Terry en Erin Glass. Zij waren goede bekenden van hun ouders en kennen de kinderen al van jongs af aan. Geluk bij een ongeluk, zegt u. MIS!

Al snel ontdekt Ruby dat haar voogden het mogelijk gemunt hebben op de financiële nalatenschap van haar ouders. Geld, dat Terry wil gebruiken om de schulden af te betalen die hij met zijn bedrijf opgebouwd heeft. Terry gaat ver, de kinderen raken steeds verder afgezonderd en opgesloten. Rhett is te jong om op te staan, maar Ruby heeft wel die mogelijkheid. Ze verzamelt bewijs en neemt actie.

Met: Leelee Sobieski, Stellan Skarsgard, Diane Lane, Bruce Dern, Trevor Morgan

Night Always Comes - Benjamin Caron

Night always comes op IMDb (5,8)
 Night Always Comes op Moviemeter (3,05)

Night always comes op WIkipedia

Ze kan bij mij wel een potje breken, de frêle actrice Vanessa Kirby. Na haar doorbraak in de monumentale tv-serie "The Queen" koos ze met enige regelmaat voor ongemakkelijke doch markante rollen. Subliem vond ik haar in "Pieces of a woman": het publiek keek gehypnotiseerd toe hoe zij een steeds dieper in de problemen zakkende vrouw gestalte gaf. Met dit in het achterhoofd zei ik direct "ja" toen mijn vrouw deze voorstelde toen we voor het eerst sinds tijden weer eens een avondje streamingdienst deden. 

Opnieuw geeft Kirby een jonge vrouw weer die diep in de problemen zit. Ondanks alle afspraken komt Lynette's moeder opnieuw niet opdagen bij de makelaar. Een makelaar die Lynette nog eenmaal het voordeel van de twijfel gunde: als zij en haar moeder die ochtend beiden hun handtekening zetten onder het koopcontract is het huis waarin zij wonen eindelijk van henzelf. Doen ze dat niet, dan zal hij gaan kiezen voor een beter bod en staan Lynette, haar lusteloze moeder en haar verstandelijk beperkte broer Kevin op straat. Moeder heeft het geld gespendeerd aan een tweedehands auto, waarmee ze alle andere zorgen zegt te verdrijven. 

Nog één keer krijgt Lynette uitstel van de makelaar: als ze de volgende ochtend 25000 dollar op zijn bureau legt, gaat de koop alsnog door. Koortsachtig doordenkt Lynette haar opties, die ze - tussen haar twee baantjes én de zorg voor haar broer door- in één enkele nacht moet realiseren. Ze zal daarbij ver over haar grenzen moeten gaan. Fysieke grenzen, morele grenzen, juridische grenzen, sociaalmaatschappelijke grenzen: ze heeft geen andere keus dan ze allemaal te overschrijden.

Met: Vanessa Kirby, Jennifer Jason Leigh, Zack Gottsagen, Stephan James, 

FIN - song : Sharon van Etten - Come back

Mond (aka Moon) - Kurdwin Ayub

Mond op IMDb (7,0)
 Mond op Moviemeter (2,96)

Mond op Wikipedia

Zo! Sterk hoor, deze. Had er niets over gelezen of gehoord, maar ik wilde afgelopen vrijdag even buiten de lijntjes kleuren. Omdat er in mijn eigen woonplaats slechts een beperkt aantal arthouse-titels kunnen worden vertoond, richtte ik mijn blik op filmstad Amsterdam. En belandde bij het fantastische Eye, waar men een volcontinu programma draait van titels die elders lastig aan bod komen. Zo belandde ik dus bij een Oostenrijkse martial-arts film die uiteindelijk een Arabische thriller werd. (uit de productieschool van Ulrich Seidl, misschien zegt dat u iets) Goed hoor, dit!

Lang kon ze dit niet meer volhouden, deze gevechten die nog nét niet op-leven-en-dood waren, maar die haar wel steeds meer fysiek gevaar opleverden. Lang had ze aan de top gestaan, maar het is een keer klaar. Sarah stopt, Sarah beperkt zich voortaan tot het lesgeven in haar gevechtskunsten.

Ze heeft geleefd voor haar sport, heeft derhalve ook geen privéleven opgebouwd dus het is geen onlogische stap dat haar personaltrainerschap haar naar het buitenland brengt. Ze wordt benaderd door een puissant rijke Jordanese man, die voor zijn zussen een trainer zoekt die ze wat weerbaarheid kan aanleren. Sarah reist via Amman naar de grote vrijstaande villa waar de familie zitting houdt. Nietsvermoedend start ze haar trainingen met de aanvankelijk onwillige zusjes, gaandeweg weet ze het drietal een beetje te ontdooien en enthousiast te krijgen. Sarah merkt dat de dames onder druk staan, er gebeuren rare dingen in die familie. Stukje bij beetje wordt Sarah meer in vertrouwen genomen door de jonge vrouwen, stukje bij beetje ontdekt ze iets meer van de gruwelijke achtergrond.

Met: Florentina Holzinger, Celina Sarhan, Andria Tayeh, Nagham Abu Baker, Omar Almaji

Gezien in : Eye Filminstituut

Dark Places- Gilles Pacquet-Brenner

Dark Places op IMDb (6,2)
 Dark Places op Moviemeter (2,97)

Dark Places op WIkipedia

Er zijn films waarvan je na 30 jaar nog bijna elke scene woord voor woord kent, maar er zijn ook films waarvan je compleet vergeten bent dat je ze gezien heb, soms al binnen 10 jaar. Dat komt in dit geval mooi uit want dan heeft het geen zin om films met een verrassende ontknoping nog eens te gaan bekijken. Zoals deze dus; ik blijk m in 2016 al beschreven te hebben, ook toen was ik blij dat er aan het eind een wending kwam die de verder tamelijk voorspelbaar voortkabbelende misdaadfilm op slag aantrekkelijker maakte. Tot die tijd ging ik voornamelijk goed op het acteerwerk van enkelen, gelukkig kwam er nu ook nog een acceptabel slot bij. 

Dit schreef ik er in 2016 over : BEGT recensie Dark Places - 2016

Met: Charlize Theron, Nicholas Hoult, Christina Hendricks, Chloe Grace Moretz, Tye Sheridan, Corey Stoll

FIN - song : Belong- Never came close

Emily - Frances O' Connor

Emily op IMDb (6,8)
 Emily op Moviemeter (3,33)

Emily op Wikipedia

Deze had ik al eens op het grote doek gezien maar omdat ie nu voorbij kwam op de filmzenders klikte ik m nog maar een keer aan. Met Emma Mackey in de hoofdrol weet ik inmiddels dat ik naar een actrice ga kijken die volgeladen is met emoties: donkere koologen die respectievelijk vuur kunnen schieten dan wel hulpeloos en zelfs smachtend kunnen kijken, maar ook een gezicht vol gevarieerde mimiek. Deze kon dus nog wel een keer: ondanks mijn bevindingen van vorige keer wilde ik toch weten hoe ik er nu tegenaan keek. Welnu: dat is beter dan toen: de weerstand die de vrije geest van schrijfster Emily Brontë oproept, komt uitstekend naar voren. Zeker als je de tegenspelers daarmee zo goed als allemaal als gematigder en voorspelbaarder neer weet te zetten. Op naar Haworth, op naar the Parsonage.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "Emily" - december 2022

FIN - song : Abel Korzionowski - The Family Tree

Vingt Dieux (aka Holy Cow) - Louise Courvoisier

Vingt Dieux op IMDb (7,2)
 Vingt Dieux op Moviemeter (3,30)

Vingt Dieux op Wikipedia

Blijkbaar ging ik met valse verwachtingen de wedstrijd in: na het lezen van de synopsis rekende ik op een mogelijk zoetsappig plattelandsverhaaltje waarin een jongeman zelfstandigheid bereikt na een lastige strijd in een dito tijd. Ik kwam bedrogen uit en hoe fijn bleek dat. Dit was geen feelgood, dit was een rauwe overlevingsfilm waarin de sociale problematiek van het doek spatte. Errug goed, ik voelde me meer dan aangenaam verrast. Achteraf begreep ik pas dat deze film hoog scoorde in het "Un certain regard" programma van het filmfestival van Cannes.

Hij laat zich ervoor lenen op  het dorpsfeest: voor een joelende massa gaat Totone uit de kleren, vervolgens laat hij de drank rijkelijk vloeien. Met een meissie mee naar huis (prestaties nul natuurlijk) en pas vroeg in de ochtend opgepikt door zijn zoekende vader. Die heeft hem nodig in de kaasmakerij: hij runt een armoedig bedrijfje dat met zijn marginale productie amper op kan tegen de grote boerderijen in de streek. Papa verdrinkt zijn zorgen, hetgeen hem na een feestavond fataal wordt: boem zegt de boom. Op dat moment is de nog onwetende Totone op de vlucht voor de wraak van twee broers die hij 0 in de strijd om een meisje- met een fles geslagen heeft.

Nu papa er niet meer is, rust de zorg voor zijn jonge zusje op Totone's schouders. Hij meldt zich voor werk bij de grootste boerderij/kaasmakerij van de streek, de boerderij van ...jawel.. die twee broertjes. Flinke klappen krijgt hij, maar hij beseft dat hij het geld nodig heeft voor de zorg en het overleven. Hij zet dus door, zolang als het gaat. Terwijl om hem heen de inboedel van zijn vader's kleine praktijk verkocht en opgehaald wordt, rusten zijn ogen op de enige achtergebleven kaasmachine. Totone weet dat er een enorme geldprijs wordt uitgeloofd voor degene die de lekkerste streekkaas maakt. Hij wil dat natuurlijk maar ja, hoe kom je aan de benodigde hoeveelheid melk. Direct denkt hij aan de grote en vijandige boerderij, hij moet het slim aanpakken. Charmes in de strijd!

Met : Clement Faveau, Maïwene Barthelemy, Luna Garret, Mathis Bernard

FIN - song : Linda Courvoisier - Generique

Gezien in : Cinema Oostereiland

Parthenope - Paolo Sorrentino

Parthenope op IMDb (6,7)
 Parthenope op Moviemeter (3,38)

Voordat ik de zaal inging gisteravond, wist ik een paar dingen zeker: ik zou in ieder geval mooie beelden voorgeschoteld krijgen (Sorrentino, je weet toch..), ik zou een kleine rondreis door Napels - en de daaronder gelegen eilanden - krijgen (33 jaar geleden daarlangs een rondtrip gemaakt, hernieuwde kennismaking derhalve) én ik zou een taaie film te zien krijgen qua exegese (een in het filmcafé aanwezige vriendin zei me vooraf: ik wil je na afloop spreken, ben heel benieuwd wat jij hiervan gaat vinden). Dat laatste bespraken we dan ook zo'n 2,5 uur later, ze kon zich wel vinden in mijn visie.

De schoonheid en de stad. Het lijkt de favoriete cocktail van meester-regisseur Paolo Sorrentino te zijn. Onvermijdelijk gingen mijn gedachten tijdens de film dan ook naar het wonderschone "La Grande Bellezza" (nu bij ons filmtheater in de rerun, overigens). In mijn optiek doet de regisseur in "Parthenope" precies het omgekeerde van die prachtige eerdere film: daarin was de stad de schoonheid en hoofdpersoon Jep Gambardella de vergankelijke, in deze film is hoofdpersoon Parthenope de verpersoonlijking van de schoonheid (en hoe, oef) en krijgen we de vergankelijkheid te zien van de oude prachtstad Napels, aan de voet van de Vesuvius. 

We volgen - van 1950 tot uiteindelijk 2023- het leven van de onbeschrijfelijke beauty Parthenope, een haast mythologische vrouw die iedereen om haar heen verblindt met haar gratie en haar looks. Ze weet het, maar weigert het te misbruiken: niet alleen wacht ze op de ware liefde, ook heeft ze het veel te druk met de twee belangrijkste dingen in haar leven. Het vergaren van kennis is daar één van: hoewel ze makkelijk voor een leven in de schijnwerpers zou kunnen kiezen, gaat ze liever voor de studie. Ze wil antropologe worden, ze kiest die studie uit omdat ze in contact wil treden met haar favoriete professor. Ze blinkt uit, ze gaat voortvarend op weg naar titels en doctoraat. De professor mag haar, zo zal hij jaren laten ook laten blijken. Die weet immers ook dat schoonheid vergankelijk is, maar dat kennis blijft.

De andere hoofdcomponent van Parthenope's leven is...haar broer. Ze adoreert hem, ze verleidt hem bijna, ze kronkelt om hem heen (zoals hij dat overigens ook bij haar doet). Ze gedraagt zich bij hem als een afgewezen minnares, ook al lijkt dat uit bescherming te gebeuren. Uit arren moede geeft ze haar lichaam dan toch maar aan een wederzijdse vriend, tijdens een tripje dat de drie naar het eiland Capri maken. Hoe onschuldig het verliezen van haar maagdelijkheid ook mag lijken: het blijkt de katalysator van een reeks dramatische gebeurtenissen. 

Met: Celesta della Porta, Dario Alta, Gary Oldman, Daniele Rienzo, Silvio Orlando, Napels

FIN - song : Gino Paoli - Che cosa c'è

Gezien in : Cinema Oostereiland

C'mon C'mon - Mike Mills

C'mon C'mon op IMDb (7,4)
 C'mon C'mon op Moviemeter (3,14)

Heerlijk onthaastende arthouser, die het naast een fraai gestileerde zwart-wit vormgeving vooral moet hebben van de hartverwarmende rollen van de twee hoofdrolspelers. Met een miniem gegeven wordt hier een tamelijk maximaal effect bereid. wat het tot een plezierige kijkervaring maakt. 

Johnny is een journalist die met een klein team langs scholen gaat om kinderen en jongeren te bevragen over hun wereldbeeld en vooral over wat ze van de toekomst verwachten. Dat werk vereist empathie, hetgeen Johnny goed afgaat. We zien echter dat hij na zijn werk verandert in een stille en sombere man die lijkt te vegeteren in plaats van actief met zijn leven aan de gang te gaan.

Maar dan: zijn zus- met wie hij een stugge doch begripvolle relatie heeft- belt hem om te melden dat ze zijn hulp nodig heeft. Ze vraagt om raad aangaande de gemoedstoestand van haar man, die psychisch zwaar in de war is geraakt en opnieuw opgenomen dreigt te moeten worden. Dat vindt ze vooral pijnlijk voor haar zoontje, omdat ze die graag een positief beeld van zijn vader gunt. Johnny biedt aan dat hij wel even op zoon Jesse wil passen, zolang als zij nodig heeft om haar man te ondersteunen in de zoektocht naar een passende plek. Jesse, een hoogbegaafde maar beschadigde jongen, vindt Johnny een rare vent maar de twee zullen het toch enige tijd met elkaar moeten rooien. De schouders eronder!

Met : Joaquin Phoenix, Gaby Hoffmann. Woody Norman, Scoot McNairy

FIN - song : Irma Thomas - Anyone who knows what love is (will understand)

Finding You - Brian Bough

Finding You op IMDb (6,4)
 Finding You op Moviemeter (3,00)

Minstens zo niemendal, maar voor mij al een stukkie interessanter, deze prettig voorspelbare romkom. Wat er voor mij interessant aan was, was dat het op het raakvlak van muziek en film speelt. Laten dat nou net mijn twee grootste liefhebberijen zijn, dat hielp enorm. Voeg daaraan toe dat onze hoofdpersoon voor een louterende stage naar Ierland vertrekt waardoor we prachtige landschappen in beeld krijgen en je snapt dat ik die anderhalf uur echt wel uitzing. Verwacht geen prijswinnende arthouse, maar een echte straf is dit ook weer niet echt. 

Ze haalt het niet. Net niet. Haar viool-examen aan het New Yorkse conservatorium is voor Finley Sinclair op dit moment  nog net te hoog gegrepen. Ze krijgt een herkansing en neemt daarvoor de wijk naar Ierland, waar haar overleden broer destijds ook al een tijd verbleef. Ze hoopt dat de inspirerende omgeving en de rust haar de studie-uren gaan verstrekken waardoor ze het herexamen makkelijk zal halen. 

Tijdens de vlucht komt ze naast Beckett Rush te zitten, een arrogante jongeman die een beroemde filmster blijkt te zijn. En die uiteraard een film aan het opnemen is precies in de streek waar zij neerstrijkt. Sterker nog: hij overnacht in dezelfde B&B als zij omdat hij in de hotels te zeer belaagd zal worden door hordes fans. 

Het spel van aantrekken en afstoten begint, waarbij beiden problemen hebben met het verdelen van hun aandacht. Beckett heeft last van zijn managende vader, die hem heeft voorbestemd aan zijn tegenspeelster, zelf vindt hij Finley veel interessanter. Finley op haar beurt moet voor haar studiepunten een sociale stage volbrengen bij de chagrijnigste en onvriendelijkste vrouw in gans Ierland, het valt haar niet mee. Gelukkig is daar de dorpsdronkelap die 's avonds de fiddle speelt. Hé, een fiddle. Zou die niet heel erg inspirerend kunnen werken voor de violiste-in-de-knel?

Met; Rose Reid, Jedidah Goodacre, Vanessa Redgrave, Katherine McNamara, Saoirse-Monica Jackson

Un Monde (aka Playground) - Laura Wandel

Un Monde op IMDb (7,3)
 Un Monde op Moviemeter (3,57)

Oef, wat komt dat toch altijd keihard binnen; films over pestgedrag zijn eigenlijk veel te zwaar om het predicaat "jeugdfilm" mee te krijgen, ook al zijn de hoofdrollen vaak voor tienerkinderen weggelegd. Pesten heeft vaak een inktvlekwerking: zowel aan de oorzakenkant als aan de gevolgenkant komen vaak meerdere sociale misstanden bovendrijven. Deze kleine film brengt dat haarscherp aan het licht. Pittig, maar boeiend. En vooral: om over na te denken.

Nora's eerste dag op de school van haar broertje brengt al direct aan het licht dat het niet makkelijk gaat worden. Ze vindt lastig aansluiting bij haar leeftijdsgenootjes, bovendien blijkt ze nog niet alle basisvaardigheden te hebben die veel van de kinderen uit haar klas al wel hebben. De klas wijt dat aan haar opvoeding: waarom wordt ze altijd gebracht door haar vader, moet die niet gewoon werken zoals alle andere vaders? Nora beseft dat ze er hard aan zal moeten trekken om geaccepteerd te worden in de groep.

Terwijl ze daar eigenlijk alle tijd voor nodig heeft, gaat haar zorg echter uit naar haar broertje Abel: die blijkt gepest te worden op het schoolplein. En niet zo'n beetje ook,Abel is letterlijk en figuurlijk een beschadigde jongen. Hoewel Nora hem continu te hulp schiet, houdt hij de boot af omdat het waarschijnlijk alleen maar erger zal worden als hij de steun van zijn jonge zusje nodig blijkt te hebben.
Abel's positie op het schoolplein sijpelt ook door naar allerlei andere klassen, ook die van Nora. Doordat ook zij Abel als een mikpunt zien, wordt Nora's sociale positie met de dag heikeler. Ze staat voor de keuze: moet ze haar broer blijven steunen of moet ze voor verbetering van haar eigen plekje in de groep gaan?

Met: Maya Vanderbeque, Günter Duret, Karim Leklou, Laura Verlinden 

White Berry - Sia Hermanides

White Berry op IMDb (6,0)
 White Berry op Moviemeter (2,89)

Licht filmpje over zware onderwerpen. Het redelijk geloofwaardige spel van hoofdrolspeelster Latifa Mwazi maakt dat deze Movies that Matter- film verteerbaar blijft

Ze moet met enige regelmaat vluchten voor haar leven, de jonge Shawna. Ze is geboren als albino en dat is in een land als Botswana een garantie voor doodsbedreigingen en geweld. Niet gek dan ook dat haar broer haar continu beschermt en geen moment van haar zijde wijkt. 

We skippen een decennium en zijn tussen de Rotterdamse flatgebouwen beland. Shawna heet inmiddels Grace en leeft een zoveel mogelijk teruggetrokken leven. Haar broer, inmiddels pakketkoerier geworden, brengt haar elke dag naar school. Grace boekt daar weliswaar successen, maar het gaat haar niet makkelijk af: ze is dan wel behoorlijk slim, ze heeft door haar albinisme last van slecht zicht waardoor het volgen van lessen een hele inspanning is. Daarnaast: ook in het multiculturele Rotterdam wekt haar verschijning bijzondere reacties op, ook hier op het schoolplein wordt ze gepest. 
Ze reageert het allemaal af door op haar kamertje te dansen op snoeiharde hiphopbeats. Dat blijkt uiteindelijk ook haar sleutel naar contact met andere jongeren: een danscrew uit de buurt laat haar aarzelend toe omdat haar moves toch echt wel heel bijzonder zijn. Grace fleurt op door de aandacht, maar is die aandacht wel allemaal even oprecht? Misbruik van haar vertrouwen ligt op de loer, maar Grace is bereid ver te gaan voor een beetje menselijke behandeling.

Met: Latifa Mwazi, Emmanuel Ohene Boafo

FIN - song : Rul Reis Maia & Albi X- Mwana ya Mboka

Unclenching the fists (aka Razzhimaya Kulaki) - Kira Kovalenko

Unclenching the fists op IMDb (6,6)
 Unclenching the fists op Moviemeter (3,17)

Wereldcinema doet het altijd goed bij mij, arthouse dito. Het leert je dat er zoveel samenlevingen bestaan die op andere manieren hun normen en waarden prioreteren. Niet beter, niet slechter maar anders. Dat zijn doorgaans geen vrolijke films, maar ik vind het interessant om te blijven leren dat onze - tamelijk verwende- westerse bril niet altijd alles scherp ziet. Zo ook bij deze oostblok-film: traag, zwaar maar wel met een goede zeggingskracht.

Ada zit in de knel. Als jonge vrouw zoekt ze naar mogelijkheden om zich te ontwikkelen maar die vrijheden krijgt ze niet. Of in ieder geval: amper. Het gezin is uit onrustig gebied vertrokken naar de regio van Moskou, Ada draagt nog de littekens van de oorlogshandelingen waar haar geboorteregio mee te maken had. 
Ze wordt kort gehouden door haar strenge en ziekige vader. Veel korter dan haar broers in ieder geval: Ada wordt door vader geclaimd om voor hem te zorgen, ze moet zich richten op de huishoudelijke taken en vooral niet te veel vertier buiten de deur zoeken. Hij houdt zelfs haar paspoort in om te voorkomen dat ze plots haar vrijheid zoekt. Haar broers zien haar strijd maar kunnen niet altijd iets voor haar doen omdat hun leefwereld nu eenmaal patriarchaal is ingericht. 
Ada richt zich op het vriendje dat ze opdoet, is bereid om ver met hem te gaan als hij haar maar bevrijdt uit dit juk. Steeds meer drijft Ada de boel thuis op de spits, het is tijd voor een breakout.

Met: Milana Aguzarova, Alik Karaev, Soslan Kugaev 

Sterben (aka Dying) - Matthias Glasner

Sterben op IMDb (7,6)
 Sterben op Moviemeter (3,00)

Dat ik tijdens de film meermaals moest denken aan misschien wel de beste film uit ons tijdsgewricht (in mijn bescheiden mening dan he, niet iedereen hoeft onder de indruk te zijn van "Magnolia"), dat zegt wel iets. Niet dat "Sterben" nu al zo goed is, dat kan nog groeien. Maar goed is ie zeker, erg goed zelfs. Net als genoemde PT Anderson-film kent "Sterben" een mozaïsche aanpak, met dat verschil dat ditmaal alle bedrijven over leden uit een en hetzelfde gezin gaan. Niet gemakkelijk, vaak zelfs ronduit ongemakkelijk, maar razend knap. Vandaag gaat ie in roulatie, wij zagen hem dinsdag in de voorpremière. Ik mag en wil niet pushen (GA DAT ZIEN!) maar ben wel heel benieuwd of anderen de film net zo overdonderend ervaren.

Het is eigenlijk niet meer verantwoord, zoals de twee oude mensen Lissie en Gerd samenleven. Gerd is het contact met de dagelijkse werkelijkheid al enige tijd kwijt en loopt regelmatig in onderbroek naar buiten. Lissie doet wat ze kan maar blijkt zelf ook ziek. De kinderen wonen te ver (zoon in Berlijn, dochter in Hamburg), gelukkig dat een buurvrouw schiet regelmatig te hulp schiet. Uiteindelijk gaat het echt niet meer en moet pappie naar het verzorgingstehuis. Pas dan vindt zoon Tom de tijd om langs te komen. 

Tom is dirigent bij een ambitieus orkest en staat op het punt een loodzwaar stuk, geschreven door zijn manisch-depressieve vriend Bernard, in première te laten gaan. Dat lijkt vooralsnog te hoog gegrepen, want de repetities gaan voor geen meter waardoor de componist met de minuut ontevredener raakt over zijn eigen geleverde werk. Tom probeert de aandacht erbij te houden, terwijl hij ondertussen moet balanceren tussen dit werk, de ziekte van zijn vader en het plots op de wereld verschijnen van een surrogaat-kind dat zijn ex op de wereld zet en waarvoor hij zich verantwoordelijk voelt. 

Als vader overlijdt, komt Tom door deze beslommeringen te laat en blijkt zijn zus Ellen zelfs helemaal afwezig. Ellen lijdt een liederlijk bestaan  aan de zelfkant van het leven, is het alcoholisme nabij. Om die reden heeft ze dan ook helemaal geen behoefte aan contact met haar familie. Uiteindelijk gebeurt dat toch wanneer het ook met moeder Lissie de verkeerde kant op gaat. Het disfunctionele gezin valt verder uiteen, broer en zus moeten de puinresten aanvegen en zich afvragen of ze nog wel iets voor elkaar willen betekenen. Het muziekstuk waar Tom aan werkt, draagt de veelzeggende titel "Sterben". Er is al veel dood in het leven van Tom en Ellen, maar zitten er misschien ergens nog sprankjes leven? 

Zo zwaar als ik het opschrijf, zo is het ook. Maar dat maakt de film nog geen ondraaglijke film, oh nee: sterk geacteerd, prachtige psychologische spanningen die tot heldere levenslessen leiden. Heel sterk.

Met : Lars Eidinger, Corinna Harfouch, Lilith Stangenberg, Ronald Zehrfeld, Robert Gwisdek

FIN - song : Johann Sebastian Bach- Fantasia in Fugue in C Minor

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Movie Teller (aka La Contadora de Peliculas) - Lone Scherfig

 The movie teller op IMDb (6,4)

The Movieteller op Moviemeter (3,42)

Regisseur Lone Scherfig wil teveel, de film is boordevol gepropt. En dat is enigszins jammer omdat wel overeind blijft dat het een boeiende film is die de kijker meeneemt op een reis van verbeelding en verlangen. Altijd een pré als het voorstellingsvermogen van de kijker op de proef wordt gesteld, daarom durf ik ook zeker te stellen dat we het hier over een goede film hebben. Dat gezegd hebbende kunnen we best constateren dat de kerstboom iets minder vol gehangen had mogen worden. Van start.

Jaren 60, Chili. Het is een hard leven, daar in dat Chileense mijnstadje aan de rand van de Atamaca-woestijn. Maria Margarita is het enige meisje in een armlastig gezin, waar ze met haar drie broertjes in opgroeit. Vader is een eenvoudige mijnwerker maar moeder is een statige en beeldschone vrouw die "van achter de bergen" vandaan komt en mede daardoor een tamelijk exotische verschijning in het dorp is. 

Alles kabbelt, het gezin krabbelt. Vader werkt zich het schompes, moeder zorgt voor het gezin en laat zich de blikken van de dorpsbevolking (en vooral die van de Duitse zetbaas van de mijn) welgevallen. Op zondag gaat het gezin op zijn paasbest naar de film in de plaatselijke bioscoop, het enige hoogte- en lichtpuntje in het verder harde bestaan.

Wanneer vader bij een bedrijfsongeval verlamd raakt, kantelt alles: de inkomsten vallen weg, huisuitzetting dreigt (de woning is immers eigendom van de mijn), moeder kan de zwaarte van de zorg amper aan en- minstens zo erg- er is niet genoeg geld meer voor het filmuitje. Er wordt gekozen om wekelijks 1 familielid naar de film af te vaardigen en na afloop het verhaal te laten navertellen. Dat blijkt bij Maria Margerita in de beste handen terecht te komen: vurig en levendig overtuigt zij het gezin met haar verteltrant. Ze is er dusdanig goed in, dat het een verdienmodel wordt: ze wordt bij mensen in het dorp uitgenodigd voor een verhaal, uiteindelijk bouwen sommigen op straat een theateropstelling na om haar verhalen te ensceneren. 
Hoewel dit enigszins lucht geeft aan het gezin (er komt weer eten op tafel), geeft moeder de strijd op: ze vertrekt plotseling, daarmee de zorg voor haar bedlegerige man aan de jonge kinderen overlatend. Maria Margarita speelt de rol van haar leven door voor zowel het huishouden, de opvoeding als de inkomsten van het gezin te zorgen. Ze redden het, totdat grote veranderingen zich aankondigen.

Met:
Sara Becker

Daniel Brühl

Alondra Valenzuela

Bérénice Bejo

Antonio de la Torre

FIN - song :  Fernando Velazquez & Orquestra Extremadura - La contadora de peliculas

Gezien in : Cinema Oostereiland

Winter's bone - Debra Granik

Winter's bone op IMDb (7,1)
 Winter's bone op Moviemeter (3,25)

Sommige films blijven je op een dusdanige manier bij dat je nog precies de momenten of omstandigheden kunt terughalen waarin je hem zag. Deze bijvoorbeeld, ik weet nog hoezeer ik ervan onder de indruk was en hoe sterk de jonge actrice op me overkwam. Ik zag de film in de kleine zaal van Schouwburg het Park in Hoorn, waarmee we destijds samenwerkten bij de organisatie van de Hoornse Filmdagen (het zou nog twee jaar duren voordat Cinema Oostereiland ontstond). Ik zat in het organiserende clubje van die filmdagen en rende me de ganse dag -net als de rest van het team- de versuffing, maar kon gelukkig toch een paar films meepakken. Waaronder dus deze. Zo goed, zo goed. Derhalve was de klik snel gemaakt toen ik m op mijn abonnee-filmzender tegenkwam. Herzien dus! En het was blijkbaar de tijd van Hyves, waar ik destijds consequent mijn filmbeschrijvingen plaatste. Net voordat ik dat dus op een eigen blog begon te doen. 

De 17-jarige Ree wordt te vroeg volwassen. Noodgedwongen, want haar moeder is door ziekte niet in staat om voor haar kinderen te zorgen. En vader? Die is in geen velden of wegen te bekennen, terwijl hij toch wel vrijgelaten is uit de gevangenis. Het is armoede derhalve, Ree en haar broertje en zusje zijn fors afhankelijkheid van de goedertierenheid van de buren, van hun oom en andere omwonenden. Allemaal brengen ze periodiek levensmiddelen of andere zaken tbv levensonderhoud langs, maar het kan niet lang goed blijven gaan. 

Ree overweegt zich aan te melden bij het beroepsleger, zodat ze de inkomsten aan haar broertje en zusje kan besteden. Maar toch, wie zorgt er dan ondertussen voor ze? Onvermoeibaar blijft Ree de problemen te lijf gaan. Maar een ongeluk komt nooit alleen: de politie komt melden dat pappie zijn borgsom heeft gefinancierd met het huis als onderpand. Als ie zich niet snel komt melden bij de politie zal Bree met haar hele familie eruit worden gezet. Dat laat ze niet gebeuren, besluit ze, en ze start een zoektocht naar haar vader. Daarbij komt ze langs sinistere drugshandelaars en agressieve dorpsbewoners die blijkbaar allemaal nog een appeltje met haar vader te schillen hebben. Tegen heug en meug, maar Ree is onverschrokken.

Met: 

Jennifer Lawrence    Jennifer Lawrence

John Hawkes            John Hawkes

Isaiah Stone              Isaiah Stone

Dale Dickey            Dale Dickey

FIN - song :  Marideth Sisco/Blackberry Winter - Farther along

Back Roads- Alex Pettyfer

Back Roads op IMDb (6,3)
 Back Roads op Moviemeter (3,05)

Deprimerende film die ook nog eens niet heel goed is. Terwijl de bedoelingen van de hoofdrolspeler uitermate nobel zijn, maar hij is niet onder een gelukkig gesternte geboren.

"Hij" is Harley Altmeyer, een jongeman die noodgedwongen voor zijn drie zussen zorgt. Dat doet hij omdat zijn moeder langdurig in de gevangenis zit, nadat ze zijn vader had doodgeschoten. 

Harley heeft de beste bedoelingen, runt twee baantjes tegelijk en is wel degelijk betrokken bij zijn jongere zusjes, al botst hij wel regelmatig met Amber. Amber is de oudste van de drie zussen, bijna volwassen en uitgegroeid tot een uitdagende sexy vrouw. Harley ziet met lede ogen aan hoe zij de ene na de andere man uit de buurt meesleept in haar lustgevoelens. Liever zag Harley dat zij ook een baantje zocht zodat het extra inkomen het gezin ten goede zou komen. Nu leidt het tot knetterende ruzies tot die twee terwijl we wel degelijk zien dat ze warmte en zorgzaamheid naar elkaar uitstralen.

Door de zware druk die er op hem rust, heeft Harley zijn studie nooit kunnen aanvangen, net zoals hij nooit het vrijerspad op heeft kunnen gaan, Alles bij elkaar blijkt het een giftige explosieve cocktail waarin Harley, zijn zussen, de achtergronden van zijn ouders, zijn eerste scharrel (een lieve vrouw uit de buurt die in een scheiding verwikkeld is) langzamerhand tot een onvermijdelijke climax komen waarbij Harley's opofferingsgezindheid hem duur komt te staan. 

Met: Alex Pettyfer, Jennifer Morrison, Nicola Peltz Beckham, Juliette Lewis, Hala Finley, Chiara Aurelia

The Electrical Life of Louis Wain - Will Sharpe

The Electrical Life of Louis Wain op IMDb ((6,8)
 The Electrical Life of Louis Wain op Moviemeter (3,09)

Fijne onderhoudende film, op het vermakelijke af. Terwijl er toch voldoende drama zit in deze biografische vertelling. Ik had nooit van Louis Wain gehoord maar de man en zijn werk hebben blijkbaar toch een grote vlucht gemaakt. 

1881, Engeland. De hypernerveuze en net zo hyperambitieuze tekenaar Louis Wain probeert een bestaan op te bouwen als illustrator bij een welbekende uitgever. Hij is vooral bedreven in het weergeven van dieren, maar ook menselijke portretten doet hij in opdracht. Door zijn zussen wordt met argusogen gekeken naar deze move, want zij verwachten van hun enige broer dat hij de inkomsten genereert voor het wezen-gezin en zij betwijfelen of dat met die nieuwe betrekking gaat lukken. Aanvankelijk weigert Louis de baan, hij heeft het nog veel te druk met de razendrukke bedenksels in zijn hoofd: hij wil dingen uitvinden, ontwerpen en hij wil tekenen, bijna manisch tekenen. 

Met zijn inkomen kan een gouvernante betaald worden die zijn zusjes onderricht kan geven. Deze dame, de intelligente Emily Richardson, raakt al snel onder de indruk van de stuntelige slimmerik die Louis de hele dag uitdraagt. Hoewel er van alle kanten veel weerstand (en buurtgeroddel) ontstaat, gaan de twee een relatie aan die zo diepgaand is dat Louis zijn hele leven met zijn Emily bezig is, ook als ze al na enkele huwelijksjaren sterft aan kanker. Dat lijden komt allemaal precies op een moment dat Wain een eigen stijl heeft ontwikkeld waarmee hij furore maakt in de krantenwereld: hij tekent katten. En wel op een dusdanige manier dat de dieren een eigen karakter krijgen en er zelfs steeds meer mensen een kat als huisdier willen nemen. 

Na het overlijden van Emily draait Louis langzaam door (en hij niet alleen) omdat hij de rechten op zijn werk niet goed verzorgd heeft. Het gaat van kwaad tot erger, Wain zakt steeds verder in psychose en illusies. In zijn dromen ontmoet hij steeds weer de liefdesvan zijn leven: de ene menselijk en de andere een eigenwijze huiskat.

Cumberbatch speelt de rol op een heerlijk neurotische wijze, hetgeen de film al snel voor je wint.

Met: Benedict Cumberbatch, Claire Foy, Toby Jones, Andrea Riseborough, Sharon Rooney, Aimee Lou Wood

FIN - song :  Arthur Sharpe- Epilogue