The Outpost - Rod Lurie

The Outpost op IMDb (6,8)
 The Outpost op Moviemeter (3,08)

The Outpost op Wikipedia

Geen goed teken. Als je de volgende ochtend geen enkele naam van een personage hebt onthouden, als je die moet opzoeken op IMDb om je recensie vol te krijgen. Conclusie moet dan ook zijn dat dit genre films misschien wel het verst van mij af ligt van allemaal: oorlogsfilms oké, maar één langgerekte schietoefening boordevol geschreeuw en testosteron en claims op zowel kameraadschap als onderlinge superioriteit: het doet het niet bij me, ik ben er niet gevoelig voor. Desondanks zie ik wel redelijke waarderingen op de filmsites, er zal dus een drukbezochte markt voor zijn. Dat gun ik iedereen, maar ik zal dit genre moeten blijven doseren in mijn kijkgedrag. Ligt aan mij, niet aan u.

De film is op waargebeurde feiten gebaseerd: in de nare reeks oorlogen die met/over/om/in Afghanistan werden uitgevochten, was de bloedige battle om het geïsoleerd gelegen kamp Kamresh een van de hevigste gebeurtenissen. Het kamp, gelegen in Hindu Kush, een dal ver aan de onherbergzame oostkant van het land, werd voortdurend belegerd door Taliban-strijders, hoe zeer men ook probeerde met de lokale bevolking te overleggen, met de veelheid aan stamhoofden vooral. Het hielp niet: de Taliban rukte op, de mannen van het inmiddels tot camp Keating omgedoopte legerkamp moeten aan de bak. Hoewel ze is beloofd dat het kamp binnen twee maanden zal worden opgedoekt, moeten ze het nu nog verdedigen. Niet alleen het kamp, ook elkaar. Want daar schort het nogal aan: er is veel wantrouwen, niet overal is moed genoeg om op te staan tegen een vijand die er niet om maalt je naar een ander bestaan te knallen. De rest, mensen, is geschiedenis. Pief! Paf! Poef!

Met: Scott Eastwood, Caleb Landry Jones, Orlando Bloom, Jack Kesy, Cordy Hardrict

FIN - song : Rita Wilson - Everybody cries

Fremont - Babak Jalali

Fremont op IMDb (6,9)
 Fremont op Moviemeter (3,34)

Bitterzoete poëtische arthouse. Lekker traag, soms zelfs bijna stilvallend. Ik ben er wel van maar mijn vrouw had er meer van verwacht. Zelf ben ik blij dat mijn favoriete filmtheater films als deze blijft programmeren, ook al zitten er maar 3 mensen in de zaal. Arthouse is een belangwekkende, soms zelfs experimentele component van het hele filmwereldje, net zoals wereldcinema dat is: niet per se richten op een groot publiek en dikke box office, maar wel een verhaal willen vertellen of vormgeven. Hoeft niet elke dag, maar wat mij betreft moet zeker een duidelijk percentage van de vertoonde films een arthouse-component hebben.

We schuiven aan in een koekjesfabriek, een heel kleintje ook nog. Daar zit de dromerige Donya stilzwijgend envelopjes te vouwen waar gelukskoekjes in worden gestopt. Niet het boeiendste werk, maar het is werk. Sinds haar vlucht uit Afghanistan heeft Donya haar toekomst langzaam zelf vormgegeven: ze woont in een flat waar meerdere vluchtelingen wonen, ze eet elke avond bij het restaurant van een landgenoot. Die hechting met de basis mengt ze met de kennismaking met andere culturen: op de werkvloer van het kleine fabriekje (Japanse werkgever, Amerikaanse werknemers) houdt ze zich op de vlakte maar ze absorbeert de rituelen en verhalen van haar collega Joanna. 

Om haar vluchttrauma beter te verwerken zoekt ze contact met een psycholoog, die helpt haar van het schuldgevoel af: ze vindt het moeilijk om met "geluk" bezig te zijn terwijl zoveel van haar landgenoten het moeilijk hebben en vechten voor haar leven. Stukje bij beetje duwt de psych haar in de richting van the American Dream. 

Wanneer er een functie vrijkomt op de fabriek hoeft Donya plots niet meer aan de fabricagekant te zitten maar mag ze de teksten verzinnen die op het papiertje in de koekjes moeten komen te staan: oneliners die niet te overdreven zijn maar die wel als geluk-zoekend kunnen worden beschouwd. Donya besluit een kansje te wagen en propt er uit eigenbelang eentje tussen die haar in contact moet brengen met iemand die haar droom kan verwezenlijken. Plots komt haar kalme leventje in een stroomversnelling.

Met : Anaita Wali Zada, Gregg Turkington, Jeremy Allen White, Hilda Schmeling

FIN - song :  Vashti Bunyan - Diamond Day

Gezien in : Cinema Oostereiland

Operation Kandahar (aka Kanahar/ Burn Run) - Ric Roman Waugh

Kandahar op IMDb (6,1)
 Operation Kandahar op Moviemeter (2,86)

Alsof het zo moest zijn, sloot ik het filmjaar 2023 vlammend af. Het was knokken, het was strijden, de boel moet in de hens. En als je daarom verlegen zit, dan kun je dus altijd Gerard Butler bellen. Ik hoop voor de man dat ie de feestdagen rustig thuis kon doorbrengen, want verder loopt die man de hele dag te rennen tussen de vlammen, ik zie hem niet gauw in een Franse praatfilm verschijnen.

Butler begint de film als Tom Harris, klusjesman (althans, dat moeten wij denken). In de woestijn bij het Iraanse Qom is hij bezig om verstoorde communicatielijnen te herstellen. Wat de Iraanse agenten die hem begeleiden niet weten, is dat hij stiekem een Trojaans paard installeert, dat op commando de nabijgelegen ondergrondse kerncentrale kan verwoesten. (Dit zijn de eerste twee minuten he, bent u er nog?) Het lukt, vanuit Langley laten zijn bazen de woestijncentrale imploderen. Harris rijdt met zijn busje terug naar de stad en bereidt zich voor op de vlucht naar huis, naar het examenfeest van zijn dochter. 

Helaas is de Iraanse geheime dienst ook niet achterlijk en zij achterhalen al snel de identiteit van de twee technici. En dat niet alleen, ze vinden ook hun verblijfplaats: Harris moet direct op de vlucht en weet slechts met de grootste moeite de grens bij Afghanistan te bereiken, waar hij door CIA-mattie Roman wordt opgevangen. Hoewel Harris direct naar huis wil, weet Roman hem te overtuigen nog één klein klusje te doen: net boven Kandahar moet hij een operatie uitvoeren die hem weer even in het Iraanse grondgebied brengt. En laat ie daar nou net weer de mensen tegenkomen die naar hem op zoek zijn. Harris wordt door meerdere partijen (Iran, IS, Pakistan, Afghaanse stammen) om meerdere redenen achtervolgt, maar hij staat zijn mannetje!

Met: Gerard Butler, Bahador Foladi, Navid Negahban, Travis Fimmel, Ali Fazal

FIN - song : Tom Rhodes/ Hustle Standard - Low tide 

The Horsemen - John Frankenheimer

 The Horsemen op IMDb ( 6,3)

Uraz wil graag net zo'n grote en succesvolle ruiter zijn als zijn vader, stamhoofd Tursen. Tot ver in de omtrek praat men over de heldendaden van Tursen, die ooit de allerzwaarste paardenwedstrijd van het land won: de Bushkazi. Als het Uraz zou lukken om dat kunststuk te herhalen en daarmee opnieuw de eer aan de stam en het dorp te verstrekken, dan zal hij Uraz zijn allerbeste paard, de hengst Jahil, schenken.

Lang ziet het er naar uit dat het Uraz lukt, maar vlak voordat hij de zege binnensleept wordt hij van zijn paard geworpen en breekt zijn been. Hoewel het paard met een andere ruiter alsnog wint, is de schaamte bij Uraz groot. Net zoals zijn wond, overigens. 

Om zich toch te bewijzen besluit Uraz de terugtocht vanuit Kabul niet over de makkelijkste route te doen, maar over een geveaarlijke route door de bergen. Met alleen zijn knecht Mukhi gaat hij op pad , de ontberingen tegemoet. Onderweg sluit zich ook nog de "onaanraakbare" nomadevrouw Zereh bij hen aan. Al snel lijken zijn twee begeleiders uit te zijn op de het geld van de steeds koortsiger wordende Uraz, voor wie het gevaar nu van alle kanten komt. Zal hij ooit zijn vader weer in de ogen kunnen kijken? 

Met Omar Sharif, Jack Palance, Leigh Taylor-Young 

Rock the Kasbah - Barry Levinson

Rock the kasbah op IMDb (5,5)
Wil je ingetogen meligheid in je film? Bel Bill Murray!
Deze film is een vehikel, een omhulsel voor de droogkomische van deze typische acteur. En hij komt er opnieuw mee weg, dat blijft toch bijzonder. Verhaal lijkt voor een kwartje gekocht, de rest van het budget zal opgegaan zijn aan het financieren van de cast.

Murray is Richie Lanz, een niet zo succesvolle impresario. Iedereen die bij hem auditie doet wil de nieuwe Beyonce of Lady Gaga worden, maar het zit er gewoonweg niet in. Als een van zijn "sterretjes' in een kroeg staat op te treden, krijgt Richie het aanbod om voor de soldaten in den vreemde te gaan spelen. "Maak een tour door Afghanistan, die soldaten vreten alles wat je ze voorschoteld. En het wordt dik betaald.". Ze gaan.
Nog vóór het eerste optreden verdwijnt zijn zangeres omdat ze het allemaal veel te gevaarlijk vindt. Ze neemt daarbij al het geld , maar ook de paspoorten mee. Richie kan geen kant op. Hij legt contact met een vreemd koppeltje wapenhandelaars en belandt bij een agressieve Afghaanse stam. Maar u snapt, uitgerekend dáár ligt de oplossing: vanuit een grot hoort Richie een hemelse stem. Een ontsluierde dame zingt daar zo prachtig , dat hij even vergeet dat vrouwen dat in dit land helemaal niet mogen. Hij biedt haar zijn diensten aan, hij brengt haar op de landelijke televisie in een soort "Idols Afghanistan". Maar dat heeft natuurlijk gevolgen.

Met: Bill Murray, Kate Hudson , Bruce Willis, Leem Lubany

Buddha collapsed out of shame (Buda as sham foru rikht) - Hana Makhmalbaf

Buddha collapsed out of shame op IMDB (7,4)
Filmclub-avond, de laatste van het seizoen. "Godsdienstwaanzin" was het onderwerp. En dat kwam binnen.
Hoewel prachtig geschoten en ontwapenend gespeeld (sorry voor de woordkeus) komt de gitzwarte ondergrond van deze film knalhard binnen. De pijn en de verdeeldheid, die mensen treft wanneer religieuze regels verkeerd worden geïnterpreteerd, zijn in deze film volop voelbaar. De gimmick van Hana Makhmalbaf (telg van de vooraanstaande Iraanse film-familie, waarin vader , broers en zussen allen regisseur zijn) is dat de hoofdrollen alleen voor kinderen zijn. In hun spel simuleren ze de grotemensenwereld . En dat geeft geen prettig beeld.

Bamyan, begin deze eeuw.
BaktayHazara- is een piepjong meisje dat gedwongen is voor haar jonge broertje te zorgen als mama op pad is om water en eten te halen. Ze is tamelijk jaloers op haar olijke buurjongetje Abbas die wél naar school mag en luid zijn woordjes en spelling declameert. Zo luid dat Baktay het de hele dag hoort.
Ze  besluit de stoute schoenen aan te trekken, ze gaat op pad om een schrift te kopen en daarmee zelf naar school te gaan. Maar hoe doe je dat, zonder geld en kennis?
Als ze het schriftje in handen heeft, grist ze snel de lippenstif t van mama mee, bij gebrek aan geld voor een pen. Met Abbas wandelt ze naar school maar pas dan merktt ze hoe "anders" ze is: meisjes horen niet naar school te gaan, zo wordt haar duidelijk gemaakt. En het groepje spelende jongens dat ze onderweg passeert, maakt dat gruwelijk duidelijk. Die spelen het oorlogs"spel" na en nemen Baktay gevangen. Ze verdient steniging immers, voor haar plannen om onderwijs te gaan volgen.

Het is ludiek gebracht , in deze film, maar de ondertoon is pure horror. Dat maakt de uitstekende film direct duidelijk

Met : Nihbakt Noruz, Abbas Alijome.

12 strong - Nicolai Fuglsig

12 strong op IMDb (6,6)
Noem me dapper, noem me eigenwijs, maar noem me vooral goedgelovig. Elke keer als er een film van dit genre uitkomt, weet ik vooraf wat ik kan verwachten. Weet ik eigenlijk ook dat ik het over moet slaan omdat ik er als filmkijker niets uit haal. Toch ga ik kijken, omdat ik het als veelvraat als een "verplichting" voel, er kan er immers zomaar een tussen zitten die de boel anders benadert.

Welnu, dat is bij "12 strong" niet het geval. Een van-dik-hout-zaagt-men-planken-film over een legereenheid die natuurlijk onverschrokken op weg gaat naar militair succes. In dit geval is het een speciale gevechtseenheid die direct na de aanslagen op het WTC richting Afghanistan wordt gestuurd om Al Qaeda, de plegers van die aanslag, aan te vallen en van slagkracht te ontdoen.
Uiteraard hebben we te maken met een twijfelende kapitein, die eigenlijk weg wilde bij zijn eenheid en juist niet weg bij zijn gezin. Deze Mitch Nelson heeft geen gevechtservaring, waardoor hij door legerleiding en enkele teamleden aanvankelijk sceptisch bekeken wordt.

Ze worden, 12 man sterk, gedropt in Oezbekistan en moeten vanuit het noorden een doorgang zien te bevechten naar de strategische plaats Mazar-I-Sharif. Als die stad zou kunnen worden ingenomen, neemt de sterkte van Al Qaeda direct met forse percentages af.  Om zover te kunnen komen moet ze dwars door het barre Afghaanse land heen gebieden en valleien veroveren. Dat lukt alleen met behulp van generaal Dostum, een oude stamleider die van oudsher een enorme hekel heeft aan Taliban en Al Qaeda.

We kijken zo'n twee uur lang naar knokkende mannen in fraaie landschappen en aan het eind - spoiler alert- bereiken de mannen de gewenste stad. Tussendoor is er veel onderlinge strijd, valt de hulp van de Afghaanse ruiter-generaal weg, vechten ze op paarden tegen tanks en raketwerpers en wordt er danig aan de moraal gemorreld. U kent het wel.


Met : Chris Hemsworth, Michael Shannon, Navid Neghaban ,  Michael Pena