A Good Person - Zach Braff

A Good Person op IMDb (7,1)
 A Good Person op Moviemeter (3,36)

Filmveelvraat zijnde, moet je je voorbereiden op teleurstellingen. Er worden zó veel films gemaakt, die kunnen niet allemaal even goed zijn. Het maakt dat ik me - met name voor de van filmzenders opgenomen titels- vooraf niet al te veel voorstelling maak: we zien wel! Letterlijk zelfs, want soms sudderen die films behoorlijk lang in de voorraadbak. U snapt waar ik heen wil: net zo goed als "shit happens", zo zijn er ook aangename meevallers. Films waar je niets van verwacht op basis van de korte synopsis, maar die toch boven het gemiddelde worden uitgetrokken door bijvoorbeeld uitstékend acteerwerk. Laat dat maar aan acteerkanon Morgan Freeman over, maar in dit geval zeer zeker ook aan de dynamische Florence Pugh. Zeer van haar gecharmeerd, als ik het zo netjes mag zeggen, vanwege de nu al grote diversiteit aan rollen die ze neerzet. Samen trekken ze dit verhaal naar een hoger level.

Het herstelproces is zwaar voor Allison. Aan het begin van de film is ze nog een ravissante en levenslustige vrouw, maar daar komt met een knal een voorlopig einde aan: bij een auto-ongeluk dat zij veroorzaakt komen twee leden van haar schoonfamilie om. En dat terwijl ze juist op weg waren om een nog closere familie te worden: ze zouden trouwjurken gaan uitzoeken die Allison voor het leven aan Nathan moesten koppelen. Dat liep anders; Allison ligt langdurig in het ziekenhuis en komt daar weliswaar hersteld uit, maar blijkt zwaar afhankelijk van de pijnstillers die ze krijgt: zonder Oxycitin functioneert ze niet. Haar moeder bestrijdt die visie en draagt haar op zich te herpakken.
Dat werkt niet en Allison belandt bij de AA, ze moet gaan praten over haar verslaving. Misschien dat ze daardoor ook weer zin in het leven krijgt (op dit moment is dat niet het geval, voor haar eindigde haar leven met die gruwelijke klap op die uitparkerende betonwagen). Bij de AA wordt ze geconfronteerd met de andere kant van het verhaal: daar zit Daniel, de man die zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk verloren is. Precies, bij dát ongeluk. De twee verwijten elkaar van alles, maar snappen ook dat ze elkaar nodig hebben om elk uit hun eigen ongeluk te kunnen klimmen. 

Met: Florence Pugh, Morgan Freeman, Celeste o'Connor, Molly Shannon, Chinaza Uche, Zoe Lister-Jones

FIN - song : Bonny Light Horseman- Deep in love

Steve - Tim Wielants

Steve op IMDb (6,4)

Steve op Moviemeter (3,04)
 Steve op Wikipedia

U dacht natuurlijk al: wat is het hier stil! Dat klopt, BEGTje was er even tussenuit. Tripje naar een zonnig eiland, hetgeen de zinnen weer eens even geheel verzette. Toch lukte het ons nog om ook daar in ieder geval nog één filmpje mee te pikken. Weliswaar vanaf een tablet op het hotelbed- dus met een zeer andere filmbeleving dan gebruikelijk - maar de film maakte desondanks indruk. Mogelijk door een keur aan sterke acteurs (de onnavolgbaar goede Cillian Murphy stelt eigenlijk nooit teleur) maar zeker ook door het hypertense verhaal. Een verhaal dat niemand onberoerd laat: ik weet van anderen dat ze de film voortijdig stopzetten wegens te heftig en te druk maar als je daar doorheen bijt, krijg je een indrukwekkend jeugdzorg-verhaal te zien.

Steve is headmaster op een chique onderwijsinstituut. Het chique zit m in het gebouw en het landgoed waarop het zich bevindt, niet in de cliënten en niet in de vorm van voorbereiding op "nieuwe elite". Dat komt door de aard van de instelling: louter jonge cliënten die al een draaideurverleden hebben van zorginstellingen en zelfs gevangenissen. Het is min of meer een "laatste kans" scholing die men hier krijgt: als men het hier niet redt, rest alleen nog galg en rad, dan blijft alleen "de straat" nog over. 

De samenstelling van de leerlingengroep zorgt ervoor dat er de ganse dag een opgefokte sfeer hangt van schreeuwen en schelden, van knokken en intimideren. Gedrag dat niemand onberoerd laat, iedereen staat onder stress. Niet alleen de leerlingen dus, maar zeer zeker ook het docententeam. Er is door de overheid veel geld ingepompt om dit project te laten slagen, het lokale member of parliament komt dan ook een bezoekje brengen om te kijken welke vorderingen team en leerlingen maken. Steve is de zenuwinzinking nabij en slikt daar net iets te veel ondersteunende middelen voor. Al met al een cocktail van omstandigheden die bij de getroebleerde leerlingen nog een keer zo hard binnenkomen als bij de leraren, psychologen en begeleiders die tegen de klippen op proberen de school draaiende te houden én de leerlingen op een maatschappelijk pad te krijgen. We wachten op de explosie, op de katharsis.

Met: Cillian Murphy, Tracey Ullman, Emily Watson, Jay Lycurgo, Luke Ayres

FIN - song : Little Simz- Don't leave too soon (noot: de zangeres speelt ook een rol in deze film)

Brian Wilson: Long Promised Road - Brent Wilson

Long Promised Road op IMDb (7,2)
 Long Promised Road op Moviemeter (3,29)

Weinig bands kennen zo'n ambivalente waardering als The Beach Boys. Wie - zoals ik - geboren werd begin jaren 60, opgroeide in de jaren 70 en pas aan het eind daarvan goed muzikaal ontwaakte, kon niet om deze Californische zanggroep heen. Oudere broers zorgden er wel voor dat hun zonnige stranddeuntjes regelmatig door de kamers zongen, ik denk dat ik de meesten nog woord voor woord kan meezingen. Na de eerste - tamelijk holle - liedjes over zand, zon, meisjes en auto's nam de muziek een scherpe bocht: plots kwamen er lagen in, werden het complete symfonieën, plots was er geen meer gelaagde en ingewikkelde popmuziek te vinden dan die muziek die zo goed als allemaal voortsproot uit het ongekend muzikale brein van bandleider Brian Wilson. 

Wilson had een fenomenale gave om een deuntje een song te laten worden. Om vervolgens van die song een compositie te maken. Met het simpelweg betitelen van Wilson als "muzikant" doe je hem dan ook te kort, Wilson was een componist. Een die bejubeld werd en word door de groten der aarde: The Beatles verafgoodden hem, Elton John (zelf ook al niet de minste songschrijver) en vele generaties daarna roemen het werk van Wilson. Zijn "God only knows" werd officieus uitgeroepen tot "het allermooiste liedje ooit gemaakt", zijn album "Pet Sounds" staat te boek als de allerbeste elpee in de muziekgeschiedenis. U leest het goed, deze werken worden eerder genoemd dan the Beatles. Dat die laatsten dan toch de grootste band aller tijden werden, komt mede doordat Wilson een breakdown kreeg. En daar gaat deze documentaire dieper op in dan eerder gemaakte docu's of biopics die over hen gemaakt zijn. 

Wilson raakte in de jaren 80 diep in de geestelijke put: psychische aandoeningen kwamen aan het oppervlak, mogelijk versterkt door de alcohol- en cocaïneverslaving waar hij aan leed. Er kwam geen noot meer uit zijn handen, de band werd ontbonden, de brille was zoek. "Long Promised Road' geeft prachtig weer hoe Wilson heel langzaam uit diepe dalen weer omhoogklom, hoe hij persoonlijk leed verwerkte (hij verloor twee broers tijdens zijn eigen moeilijke periode) en hoe hij uiteindelijk besloot toch weer muziek te gaan maken. De hemelse stemmen kreeg hij niet meer bijeen, maar hij weet wel een tipje van de sluier op te lichten waar al die prachtige zangpartijen en akkoorden nu vandaan kwamen. Een zwaar gemedicaliseerde man die vecht tegen de tranen bij zoveel pijnlijke herinneringen. Indringend prachtig, deze docu.

FIN - song : Brian Wilson - Long promised road

The Outrun - Nora Fingscheidt

The Outrun op IMDb (6,9)
 The Outrun op Moviemeter (3,37)

In ieder geval geen makkelijke film, verhaal en beelden zijn behoorlijk intens. Zelf kon ik er wel wat mee, maar dat kan bij elke kijker anders uitpakken, getuige de uiteenlopende reacties die ik op deze film las en hoorde. Zelf sta ik aan de waarderende kant: niet alleen waren de beelden bij vlagen fantastisch, ook het direct-op-de-huid-gefilmde acteerwerk van de zich nog steeds ontwikkelende Saoirse Ronan komt hard binnen. Ik zat er goed in dus.

Het stormt in het hoofd van Rona; hoewel het lijkt of ze veel zaken goed op de rit heeft (studie min of meer afgerond, een lieve en begripvolle vriend aan haar zijde en een druk sociaal leven) weten wij al snel dat achter die facade een diepzee aan problemen leeft: Rona zit veel minder stabiel in haar vel dan ze doet voorkomen. Voor een deel komt dat uit haar lastige jeugd (stapelgek op haar vader die met de regelmaat van de klok terugval heeft vanwege zijn bipolaire aandoening, een moeder die om die reden iets meer op afstand van zowel hem als haar is gaan staan en die zich volledig heeft gestort op een ferme religieuze verdwazing), maar voor een deel ligt dat aan Rona zelf: ze glijdt af richting alcoholisme, ze ziet alles uit elkaar vallen wat ze aan zekerheden heeft opgebouwd maar ze heeft niet de tools om die neergang te stoppen.

Het gaat faliekant mis: haar vriend heeft geen andere keuze dan haar te verlaten, maar niet nadat hij haar heeft opgelegd aan zichzelf te gaan werken. Rona gaat naar de AA en lijkt vastberaden om zich terug te vechten. Uiteindelijk ziet ze daar nog maar een oplossing in: ze solliciteert op een natuurbeheer-functie op een van de winderige Orkney-eilanden : een paar eilanden verderop is ze opgegroeid, maar ze gaat nu nog verder richting isolement. Alleen zijzelf, het huisje met de houtkachel, de rotsen en de zeehonden bij het strand houden haar in het gareel. Tenminste, zolang haar vader geen terugval heeft, kan zij dit geïsoleerde bestaan volhouden en houdt ze zich staande. Wie wind zaait, zal storm oogsten.

Met: Saoirse Ronan, Paapa Essidu, Stephen Dillane, Saskia Reeves

FIN - song : The The - This is the day  (NB: ik ging zingend de zaal uit!)

Gezien in : Cinema Oostereiland

To Leslie - Michael Morris

To Leslie op IMDb (7,1)
 To Leslie op Moviemeter (3,41)

Nou, dat was geen makkie. Gisteravond - na terugkeer uit de filmzaal - op de bank nog even een filmpje aangeklikt. En dat was doorbijten met deze. Gelukkig hield ik vol want aan het eind kende het schreeuwerige verhaal toch nog een ontwikkeling die de kijker opmonterde. Niet dat de ontwikkeling verraste, maar het was wel heel welkom na de heftige start.

Waarom dan heftig? Nou, het verhaal van Leslie is aan alle kanten een mislukt verhaal: na het winnen van een grote loterij zakt ze volledig door het ijs. Ze verwaarloost de zorg voor haar zoon en leeft van party naar party. De drank krijgt haar in de greep, ze is niet meer tot normale sociale omgang in staat en laat uiteindelijk haar zoon in de steek. 

Die doet - als zijn moeder jaren later haveloos, laveloos én dakloos p de stoep staat- alsnog een poging om met haar in contact te komen. Hij neemt haar op in zijn huis en probeert afspraken met haar te maken, maar daarvoor is Leslie te ver van het pad afgedreven. Ook hij gooit haar op straat, waarna er een jammerlijk einde voor een verloren vrouw zich aftekent. Totdat..

Totdat ze in contact komt met de - in de goede zin van het woord - innemende Sweeney, een motelmanager die haar tegen beter weten in een baantje aanbiedt. Hij moet geduld hebben maar na de zoveelste katharsis heeft zelfs Leslie door dat ze niet langer zo kan handelen. Leslie en Sweeney slaan, struikelend en weer opstaand, de handen inéén in een laatste poging om van Leslie een mens te maken.

Met : Andrea Riseborough Marc Maron, Allison Janney

FIN - song :  Patty Griffin - Angels are falling

Back to Black - Sam Taylor-Johnson

Back to Black op IMDb (6,7)
 Back to Black op Moviemeter (2,80)

Ik houd erg van biopics (vooral omdat ze doorgaans zijn gebaseerd op een krachtig en beeldend verhaal) maar ik moet eerst wel altijd ergens doorheen. Dat heeft meestal met het inlevingsvermogen van de hoofdrolspeler te maken, meer specifiek met hoe die maniertjes van het uit te beelden personage overneemt of zelfs uitvergroot. Daar was hier nogal sprake van, het werd bijna karikaturaal. Maar gelukkig is het verhaal dermate interessant en wordt het dermate goed naar voren gebracht dat het deze film uiteindelijk wel tot een goede film maakt. Ik kwam tevreden de zaal uit, namelijk. 

Het is genoegzaam bekend dat Amy Winehouse een bliksemcarrière kende, waardoor een druk ontstond  die ze met haar verslavingsgevoeligheid niet voldoende kon weerstaan. Ze werd slechts 27 jaar oud, een leeftijd waarop het voor veel mensen normaal pas begint. 

In deze film krijgen we voldoende mee van de aanloop naar dat tragische moment: Amy beschikt over een fantastische stem maar ook over een luie persoonlijkheid. Ambitie is haar vreemd, ze wil gewoon lekker zingen. Als ze bij die kroegoptredens dan toch een dermate naam opbouwt dat platenbazen en pluggers komen kijken, blijkt ze er zowaar een lucratief platencontract uit te slepen. Maar ja, dan begint het blijkbaar pas: in ruil voor dat vette contract verwacht het label natuurlijk hits en een coöperatieve media-houding van de artiest. Dat werkt bij de probleemmagneet Amy niet zo goed. Het ene conflict na het andere drinkt ze weg met liters alcohol, ze vertrouwt niemand. Nou ja, niemand: haar lieve oma natuurlijk en zelfs min of meer een beetje haar vader. Beiden adviseren haar waar ze kunnen, maar Amy vaart haar eigen koers en schrijft liedjes in de stijl van haar turbulente leven. Ze ontmoet de intrigerende Blake Fielder-Civil , waardoor een vernietigende relatie ontstaat. Hoewel de liefde hoogtij viert (vooral bij Amy), vervallen ze steeds meer in liederlijke drank- & drugsmomenten. En dat sloopt de jongedame dusdanig dat ze amper meer op haar poten kan staan. Iedereen maakt zich zorgen maar dat werkt dus averechts: elk welgemeend advies belandt in de prullenbak of het toilet, direct naast waar Amy net heeft overgegeven. Dit kan niet lang goed gaan.

Ga er maar aan staan, geef dit maar eens vorm: de mij onbekende actrice Marisa Abela doet het vurig en kundig. Ze zorgt ervoor dat je van Amy houdt, ondanks haar voortdurende misstappen. Voeg daar nog fijne rollen van heerlijke acteurs als Lesley Manville en Eddie Marsan aan toe en je hebt al gauw een onderhoudende film (waarbij een speciale rol is weggelegd voor de teksten van Amy's liedjes; eigenlijk vertellen deze teksten de teloorgang van een wereldster).

Met; Marisa Abele, Jack o ' Connell, Eddie Marsan, Lesley Manville

FIN - song :  Nick Cave & Warren Ellis - Song for Amy

Gezien in : Cinema Oostereiland

Crisis - Nicholas Jarecki

Crisis op IMDb (6,2)

Crisis op Moviemeter (2,81)
 

Hier zat ik lekker in, in deze fijn geweven mozaïek. Misschien her en der ietwat plat, maar de verschillende verhalen zijn knap naast elkaar gelegd waardoor je uiteindelijk de juiste verbanden legt. Een goede rol van Gary Oldman (een keer niet zo over the top), daarnaast word ik zelf altijd wel blij als ik Armie Hammer in een film tegenkom: ongetwijfeld een man waar wat op aan te merken valt, maar in films is hij altijd dermate knap aanwezig dat ie nooit tegenvalt (en die stem, die mag ik graag horen). 

Hammer speelt Jake Kelly, een undercover FBI-agent die in het grensgebied tussen Detroit, Michigan en Montreal, Canada bezig is een bikkelharde organisatie te ontmantelen die vaak jonge studenten inzet voor smokkelpraktijken. Een van die studenten is de zoon van Claire Reimann, zelf voorheen aan pijnstillers verslaafd maar nu plots geconfronteerd met het overlijden van haar zoon. Aan een overdosis, terwijl zij weet dat hij niet gebruikte. Ze gaat op onderzoek uit en stuit, precies van de overkant, op hetzelfde syndicaat als waar Kelly zich in mengt.

De andere grote lijn van het verhaal handelt ook over verslaving, maar dan een door de industrie gefinancierde versie daarvan: Dr. Tyrone Brower leidt een universiteitslaboratorium, waarin hij met zijn team onderzoek doet naar nieuwe medicijnen. Hij komt in conflict wanneer hij een nieuw product van een farmareus moet goedkeuren terwijl de resultaten van zijn onderzoek uitwijzen dat het middel hyperverslavend is. De universiteitsleiding wijst hem op zijn verantwoordelijkheid: de farmareus betaalt forse sommen geld aan de universiteit om onderzoeken te doen en faculteiten te financieren. Dat komt allemaal op het spel als Brower aan de bel gaat trekken. 

Met : Gary Oldman, Armie Hammer, Evangeline Lilly, Greg Kinnear, Lily-Rose Depp , Luke Evans

Judy - Rupert Goold

Judy op IMDb (6,8)

Judy op Moviemeter (3,25)

Ergens in mijn achterhoofd zit nog dat Renee Zellweger een Oscarnominatie kreeg voor deze rol, maar ik zie het er niet helemaal aan af. Teveel maniertjes, iets wat wel vaker een makke is van een biopic : er worden dingen uitvergroot die op een gegeven moment gaan irriteren. Dat is jammer, want het levensverhaal van Judy Garland is boeiend en afwissellend genoeg om het zonder fratsen te redden. 

Te jong, te vroeg, is Judy Garland in het artiestenbestaan beland. Vanaf haar kindsterrenstatus in Wizard of Oz is de actrice/zangeres verkeerd begeleid, het heeft geresulteerd in een nerveus en onzeker wrak dat van pillen en drank aan elkaar hangt. 
1968. Ze is een paar huwelijken verder, moet strijden om de voogdij van haar kinderen maar zit dermate financieel aan de grond dat ze zich gedwongen voelt om een klus in London aan te pakken. Ze vertrekt voor een reeks optredens naar London. 

Daar krijgt ze het leven ook niet op de rit : ondanks de goedwillende hulp van de theaterdirecteur en vooral van haar persoonlijk assistente Rosalyn (een fijne ingetogen rol van Jessie Buckley) lukt het Judy niet om avond aan avond onaantastbaar op het podium te staan. Dronken acts, uitschelden van publiek, te laat komen op de afspraken: Judy is onuitstaanbaar. 

Ze mist haar kinderen, probeert nog een keer een huwelijk met een handige ritselaar en ziet alles door haar vingers glippen. Als zelfs haar concertreeks moet worden afgebroken wegens onhandelbaarheid, neemt ze een pijnlijke doch dappere beslissing. 

Met : Renee Zellweger, Jessie Buckley, Rufus Sewell, Michael Gambon , Finn Wittrock

The United States vs Billie Holiday - Lee Daniels

The United States vs Billie Holiday op IMDb (6,3)

The United States vs Billie Holiday op Moviemeter (3,08)
 Een haat-liefde verhouding met biografische films, dat is toch wel een kenmerk van mijn kijkgedrag. Hoewel ik gek ben op historische en waargebeurde films wens ik wel dat het verhaal nog enigszins kundig wordt weergegeven. En dat mis ik bij deze film: een sprankelend en knetterend verhaal zou het moeten zijn , maar het komt er filmisch niet uit. Dat ligt grotendeels aan - mijn perceptie van - het acteerwerk, het heeft me onvoldoende het verhaal in gezogen. Als je na afloop van een film over een wereldberoemde zangeres niet de behoefte hebt om muziek van haar op te zetten, dan is er iets niet helemaal goed gegaan. 

Eind jaren 40 , begin jaren 50. In de VS zijn vreemde krachten aan de gang. Na de Tweede Wereldoorlog gaat de wereld open, een transitie naar modern gedrag is aanstaande maar zover is men duidelijk nog lang niet. Waar de witte conservatieve meerderheid langzaam de stappen richting welvaart zet, wordt zowel de zwarte als de artistieke wereld danig achtergesteld. En dat geldt dus dubbel voor iemand die een zwarte artistiekeling is. Billie Holiday is de naam. 

Op het oog lijkt ze gearriveerd: ze verkoopt Carnegie Hall met gemak uit, ze betreedt statig en triomfantelijk de grootste podia van het land. Maar het wringt dat ze haar grootste succes steeds maar niet mag zingen: haar angstaanjagende song "Strange Fruit" gaat over een voor de VS te heikel onderwerp. Ze zingt over de achterstelling van de zwarte bevolking, ze beschrijft minutieus de lynchpartijen die in de Zuidelijke staten op haar ras worden uitgevoerd. En hoe die worden gelegitimeerd door de overheid. 
Dat het performen van dat lied te gevoelig ligt in het naoorlogse Amerika blijkt uit de continue aandacht van de FBI voor Holiday. Opzichtig zijn ze aanwezig bij haar optredens, kijkend hoe ver de zangeres gaat en of ze toegeeft aan de wens van haar publiek om dit strijdlied ten gehore te brengen. De FBI blijft haar dwars zitten en pakt haar op haar zwakke plek: Billie Holiday is heroïneverslaafd. Keer op keer wordt ze gearresteerd , keer op keer wordt ze geframed. De FBI schroomt niet om Holiday's entourage tegen haar op te zetten. 
De druk is immens, het lukt Holiday maar niet om af te kicken en het lukt haar nog minder om zich te schikken in de wensen van de overheid. Ze is te vastberaden, te eigenwijs. Ze wordt maar 44 jaar oud.

Met : Andra Day , Trevante Rhodes, Garrett Hedlund , 

Druk (aka Another Round) - Thomas Vinterberg

 Druk op IMDb (7,8)

Druk op Moviemeter (3,66)

Er zullen mensen zijn die in deze film een aanmoediging zullen zien voor alcoholmisbruik, maar ik denk niet dat dit de bedoeling van de makers is geweest. Veel eerder denk ik dat ze bedoeld hebben om aan te tonen dat mensen met (psychische) problemen een uitweg zoeken. Of beter nog: een uitlaatklep. Niets doen verergert de problemen , ze graven zich in. Dan maar beter een zoektocht naar lichtpuntjes, al blijft het te allen tijde zaak om het woordje "te" te vermijden. 

Martin is een uitgebluste geschiedenisleraar op de middelbare school. Eerder depressief dan uitgeblust, eigenlijk. Zijn huwelijk glipt hem door de vingers, het ontbreekt hem aan aandacht voor zijn vrouw en kinderen. Net zo min kan hij de aandacht voor zijn vak en zijn leerlingen opbrengen, zozeer zelfs dat die een motie van wantrouwen tegen hem indienen omdat hun examens de mist in dreigen te gaan door de inspiratieloze lessen van een timide schoolmeester. 

Voor Martin komt de oplossing tijdens een etentje met enkele collega's: vier middelbare mannen, vier leraren aan tafel. Elk met hun eigen problemen, een - de filosofieleraar- van hen doet een voorstel er iets aan te doen: volgens een theorie van een Noorse wetenschapper wordt de mens geboren met een natuurlijk tekort aan alcoholpromillage. Als de mens zijn spiegel op een constant promillage van 0,5 zou weten te houden, zou hij beter functioneren, aldus de theorie. 

De vier besluiten dit in praktijk te gaan brengen: ze drinken stiekem in de vroege ochtend of onder werktijd en verdomd, hun prestaties verbeteren aanmerkelijk. Tommy, de gymnastiekleraar behaalt sportieve successen, Peter, de muziekleraar, krijgt opeens een eenvormigheid in zijn koor die hij niet eerder bereikte. En Martin, ja Martin krijgt het ook voor elkaar om de klas geboeid te krijgen door zijn verhalen in onconventionele vormen aan de man te brengen. Het werkt, de leraren voelen zich beter, ze presteren beter,

Maar overmoed dreigt. De betere resultaten maken dat de mannen al snel een stapje verder willen: wat als ze dat dagelijks promillage verhogen? Wordt het dan allemaal nog mooier en vrolijker? U snapt: het levert problemen op. De mannen gaan een pad op waarvan het maar moeilijk terugkeren is, er ontstaan ongemakkelijke situaties , zowel op het werk als thuis. Waar zit de handrem? 

Mikkelsen (een van de allerbeste hedendaagse acteurs) is fenomenaal. Een terechte Oscar voor deze film. 

Met : Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Magnus Millang, Lars Ranthe, Maria Bonnevie

 FIN - song : Scarlet Pleasure- What a life

PIeces of a woman - Kornel Mundruczo

Pieces of a woman op IMDb (7,1)
 Pieces of a woman op Moviemeter (3,45)

Beste film die ik dit weekend zag, en dat was best een zware competitie. Mijn gedachten gingen naar het ook al zo zware Marriage Story, deze ademde een beetje dezelfde sfeer van ingehouden pijn , van onderdrukt leed dat toch op gezette tijden naar buiten stulpt. Schitterend. Petje af voor Vanessa Kirby, die hiervoor een Oscar-nominatie in de wacht sleepte. Maar ook Shia LaBeouf is sterk, zoals ie de laatste tijd wel vaker is. Ga er voor zitten, is mijn bescheiden tip. 

Ze staat op knappen, de stoere Martha. Zo lang als het ging bleef ze werken, maar nu gaat haar verlofperiode in. Vriend Sean is behulpzaam, alle cursussen en trainingen volgden ze samen: hij weet wat ie moet doen om zijn vrouw bij te staan in de enorme krachtsinspanning die haar te wachten staat. Ze kozen voor een thuisbevalling, maar op het moment supreme blijkt hun eigen verloskundige niet beschikbaar. Ze krijgen een invaller , een ervaren vrouw die al veel thuisbevallingen gedaan heeft. 

Met de nodige moeite komt het kind ter wereld, een dochtertje dat moeizaam tot een eerste reeks geluidjes komt. Maar het gaat niet goed met de ademhaling, er gaat kostbare tijd verloren en het kindje haalt het niet. Het drama is groot en het wordt alleen maar groter. De verloskundige wordt aangeklaagd door het tuchtcollege wegens nalatigheid. Dat doet al wat met een jong echtpaar, maar de spanning op hun relatie wordt groter en groter: irritaties worden ruzies, slechte gewoontes steken weer de kop op : het stel groeit uit elkaar. Niemand die er iets aan kan doen: de man niet, de vrouw niet, de familie niet, de begripvolle collega's niet: het glipt hen door de vingers, de pijn is voelbaar maar steeds nét niet aan de oppervlakte. 

Met : Vanessa Kirby, Shia Labeouf, Ellen Burstyn , Molly Parker

Ne me quitte pas - Sabine Lubbe Bakker/Niels van Koevorden

Ne me quitte pas (7,2)
Straf verhaaltje, deze documentaire over twee zelfdestructieve mannen die alcoholisme tot levensdoel hebben gekozen. Overleven is niet per se een keuze, de heren Bob en Marcel leven hun troosteloze leventje in een huisje aan de rand van een bos.
Alle fasen van het ziekteproces zitten erin: de ontkenning , de scheidingsproblemen met ex-partner en kinderen, de poging tot rehad, het excuus, de vastberadenheid om het goed te doen, maar ook de totale moedeloosheid én doelloosheid die leiden tot de overgave.
Interessant om naar te kijken, al word je er gruwelijk niet blij van.

Met : Bob, Marcel

Diego Maradona - Asif Kapadia

Diego Maradona op IMDb (7,7)
Niet altijd heb ik begrip en sympathie voor drugsgebruikers maar ik betrap mezelf erop dat het voor een van de bekendste junkies van de wereld toch iets anders ligt. Natuurlijk is het ontluisterend wat we in deze sterke documentaire te zien krijgen, maar de opbouw (van regisseur Asif Kapadia, die dat eerder zo sterk met de net zo verloederde "Amy" Winehouse deed) is dermate intelligent dat je je gaandeweg de film afvraagt waarom Maradona niet eerder is doorgeslagen, waarom hij er eigenlijk zo lang over deed om een verzachtende sluier over zijn hectische leven te leggen.

Sloppenwijk, armoede, enige bezit een bal. De afkomst van Maradona verklaart ook voor een groot deel zijn jacht naar succes. Al bij het tekenen van zijn eerste contract (Boca Juniors, Diego is dan 15 jaar) wordt hij de kostwinner van het gezin. Zijn passeerbewegingen zijn de ontsnappingsclausule uit de armoede voor het gezin. Een appartementje, een huis en uiteindelijk villa's. Heel de familie heeft hem omringd, waar hij ook ging.
De documentaire richt zich in het bijzonder op de Italiaanse jaren van Maradona. Het Napoli waar hij gaat spelen is op dat moment een - zeg maar - NAC-achtige ploeg. Vaak op het randje van degradatie, verguisd buiten de regio maar religieus bewonderd binnen de eigen gemeentegrenzen. Na een tweetal zware seizoenen lukt het Maradona om dit team kampioen van Italië te maken, de scudetto is zwaarbevochten maar onomstreden. En passant maakt hij ook zijn geboorteland Argentinië wereldkampioen.
Maradona wordt aanbeden, niets in zijn leven is nog normaal en hij kent geen moment alleen. Hij pleegt roofbouw op zijn lichaam maar zijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt hem letterlijk en figuurlijk aanvoerder, een voorbeeld voor allen. Op een gegeven moment kan hij niet meer gaan en staan waar hij wil en wil hij onder de verstikking uit. De voorzitter van de voetbalclub weigert hem natuurlijk te laten gaan. Hier ligt zo ongeveer het omslagpunt, helemaal als Diego tijdens het volgende WK (in Italië!!) persoonlijk verantwoordelijk is voor de uitschakeling van het gastland.
De teloorgang van de creatiefste voetballer ooit is ingezet, ondanks enige herstelperiodes wordt het er voor de godheid niet veel beter op.

Met : Diego Armando Maradona

La Prière - Cedric Kahn

La Prière op IMDb (7,0)
Lastige film, het wordt de kijker niet makkelijk gemaakt. Er wordt uithoudingsvermogen gevraagd, langgerekte scenes met complete gebedsteksten en psalmeninhoud. Het heeft een doel , maar dat moet je wel willen zien.

Thomas is stevig drugsverslaafd. Ondanks zijn jeugdige leeftijd en zijn sterke gestel begrijpt hij bij een volgende bijna-overdosis dat het zo niet langer kan. Hij wordt verbannen, vanuit Bretagne wordt hij overgebracht naar de andere kant van Frankrijk. In de buurt van Grenoble komt hij, middenin het ruige gebergte, terecht bij een klooster. Hij mag er afkicken van zijn verslavingen, hij is niet de enige daar. Maar er staat wel wat tegenover : naast zware fysieke arbeid moet er ook iets anders geleverd worden. De jongens krijgen een drillcursus "katholiek knulletje'. Dagelijks vele gebeden, dagelijks groepsgewijs zingen, eer en dank betuigen aan de lieve heer die het ze mogelijk maakt om het leven weer van zonniger zijden te zien.
U snapt: Thomas is weerbarstig. Loopt na een paar dagen weg maar beseft dat daarmee ook gelijk de veiligheid om hem heen wegvalt. Met hangende pootjes terug dus en dan toch maar dat indoctrinerende programma volgen. En maar hopen op een moment van inkeer.

Het lastige voor de kijker zit hem erin dat je natuurlijk begrijpt dat het goed is dat die jochies van het spul af moeten, dat ze verleidingen moeten leren weerstaan. Groepsdruk doet daarbij heel veel, het grenst bij vlagen aan marteling om te zien hoe zeer er gebedeld wordt om getuigenissen, dankzeggingen en vele vele sorry's. Dat is de ene kant van het verhaal, de andere is dat deze jongeren natuurlijk van de ene verslaving aan de andere geholpen worden. Weliswaar is deze minder desastreus voor lichaam, gezondheid en maatschappij, maar het is maar de vraag of het gezond is om zo verplicht nederig en volgzaam te moeten zijn. Mij lukte dat als kijker moeilijk en ik ben blij dat getoond wordt hoezeer Thomas daar ook mee worstelt. Het leven kent vele verleidingen.

Met : Anthony Bajon , Damien Chapelle , Louise Grinberg., Hanna Schygulla

Mississippi Grind- Anna Boden/ Ryan Fleck

Mississippi Grind op IMDb (6,4)
Gokker zijn, het is niet het makkelijkste bestaan. Dat weet ook Gerry, die al een spoor van vernieling achter zich heeft liggen in de zoektocht maar de grote mazzel. We werken het rijtje af: vrouw kwijt, kind kwijt, familie kwijt, schulden overal, shitty baan die de prijs van het gokken lang niet kan bekostigen. Gerry zit in een dal. Een diepe.
Bij een van de pokertoernooien ontmoet hij de flamboyante Curtis. Net zo'n gokker, maar dan een die het geluk aan zijn broek lijkt te hebben hangen. Ze zetten het toernooi op stelten en het marginale prijzengeld wordt per direct omgezet in sloten whisky.
Ze maken elkaar gek, de twee zo verschillende gokkers. Beloven , nee: verwachten gouden bergen en gaan daartoe daadwerkelijk op tournee, van casino naar casino, van pokertafel naar pokertafel.
Gerry zegt Curtis toe dat hij, als de grote slag eenmaal geslagen is, zijn leven zal beteren: hij zal zijn schulden afbetalen en hij zal financiële verantwoordelijkheid voor zijn dochter gaan dragen. Maar ja, dan moet hij toch eerst een betere kaart in de hand krijgen, dan moet hij toch eerst het winnende paard weten te herkennen. Curtis ziet dat hun vriendschap geen lang leven beschoren is omdat ze feitelijk beiden hetzelfde egoïstische doel nastreven. Ze moeten naar New Orleans, om daar de grote gokclimax te bereiken.

Het is bijkans een genre, die gokfilms waarin casino's, kaarten en automaten een rol spelen. Maar in deze film draait het toch vooral om de psychologische afhankelijkheid van de respectievelijke heren: goede rollen van Ben Mendelsohn (oa Bloodline) en Ryan Reynolds (oa heel veel).

Franny (aka The Benefactor) - Andrew Renzi

Franny op IMDb (5,1)
Kleine Sundance-titel, die eigenlijk klein blijft en maar niet groot wil worden.

Franny is een rijke filantroop, die een ziekenhuis bezit. Ooit deed hij dat samen met zijn beste vriend Bobby, maar die is vijf jaar geleden - samen met zijn vrouw- verongelukt. Frannu zat ook in de auto maar overleefde. Sindsdien heeft hij zich altijd schuldig gevoeld over de dood van zijn beste vrienden.
Als na vijf jaar hun dochter zich bij hem meldt met het verzoek een baan in het ziekenhuis te regelen voor haar man, aarzelt Franny dan ook geen moment. Luke krijgt een baan als dokter en Franny koopt er meteen ook maar een huis bij voor het stel. Hij kan het zich veroorloven, maar het hoeft natuurlijk allemaal niet. Luke en Olivia denken er het hunne van.
Al snel blijkt de opdringerigheid van de weldoener het stel zwaar te vallen, zeker als ze gaandeweg de oorzaken van Franny's goedgeefsheid doorkrijgen. De sfeer wordt steeds minder vriendschappelijk.

Met : Richard Gere, Dakota Fanning, Theo James 

Nymphomaniac vol 2 - Lars Von Trier

Nymphomaniac vol 2. op IMDb
Eindelijk deze kunnen kijken, stond al een tijd op de harde schijf. Ik voel mezelf verplicht om alles van Lars von Trier te bekijken, maar deze is niet zijn beste werk. Sterker nog, het laat eigenlijk een beetje zien dat de uitermate interessante en zeer goede regisseur een beetje uitgewerkt lijkt.
Natuurlijk, er zitten schokkende beelden en denkwijzen in, maar het schokt niet meer zo als zijn Anti-Christ, het is minder verbeeldend en indringend als Dogville. Wat wel overeind blijf is von Trier's visie dat de mens in en in slecht is. Dat we moeten accepteren dat er figuren in onze maatschappij rondlopen die juist kiezen voor die zelfkant, voor dat ongeluk en voor de nakende mislukking. Dat is realistisch, het valt hem derhalve te prijzen. Recalcitrantie heeft een prijs, von Trier betaalt hem ook want de grootste successen liggen in het verleden.

Over het verhaal, ach: de ontboezemingen van Joe tegenover de oude Seligman gaan voort: daardoor kun je ook nauwelijks meer geschokt zijn door de perversie en de seksuele abberaties die ze ten gehore brengt.
Als duidelijk wordt dat Joe welbewust heeft gekozen voor afstand nemen van een veilig leven en zich geheel ten dienste stelt van haar seksuele genot en dus haar verslaving, wordt het tijd voor Seligman om ook een en ander te onthullen.

Twee uur was lang hoor, in deze.

Thanks for sharing- Stuart Blumberg

Thanks for sharing op IMDb
Tegenwoordig zeg je daarover: "je zal het maar hebben". Sexverslaving, in het geval van deze film.
Geloof me, ik heb mijn deel gehad maar de hoofdrolspelers in deze film hebben het te erg: die hebben er last van. Obsessief, continue en veelvuldig. Dan is de lol er gauw van af.

Hoewel de film met iets te veel Amerikaanse saus is overgoten (veel praatgroepsessies met "geloof in jezelf", "je kunt het als je maar wilt" en beloningen voor elke stap die je maakt) , is ie an sich best te behappen. Dat komt vooral door het sterke spel van Mark Ruffalo en Tim Robbins, maar toch ook wel door de voorspelbare ommekeer-momenten die er in de film zitten: waar de grootste sul aan het eind eigenlijk de meest sterke blijkt, blijkt degene die het verste is daar pas te komen na een terugval.

Naast Mark Ruffalo ook mevrouw P!nk te zien overigens, die een lowlife thrashkapster iets te geloofwaardig gestalte geeft. Geen hoog cijfer, deze film, maar ook geen onvoldoende.