Jeunes mères (aka The Young Mother's home) - Pierre & Jean-Luc Dardenne

Jeunes mères op IMDb (6,9)
 Jeunes mères op Moviemeter (4,20)

Een sterk verschillende waardering voor deze film op de beide filmsites die ik hier steevast doorlink. Doorgaans is het publiek op Moviemeter jonger dan dat op IMDb en juist daarom valt die 4,20 me op. Dat staat gelijk aan een 8,4 op de andere filmdatabase en dat is uitzonderlijk hoog. Kan natuurlijk komen doordat de film nog maar net uit is en er dus nog weinig waarderingen zijn, maar toch: het is een indicatie dat nog niet elke filmkijker veel CGI en actie nodig heeft om een film te kunnen waarderen. De Belgische broers Dardenne (waarvan ik - net gecheckt- al 9 eerdere films zag) staan bekend om hard-realistisch sociaal drama, zeg maar: de hoek van Ken Loach en Mike Leigh. Wie mij kent, weet dat ik daarvan opveer. Eergisteren dus naar de voorpremière gegaan.

Het opvanghuis voor tienermoeders zit vol: een aantal bewoners moet nog bevallen, maar er zijn er ook die hier al met hun jonge baby's wonen. De begeleiding doet wat ze kan om de jonge vrouwen voor te bereiden op stappen in de richting van zelfstandigheid: ze zullen het uiteindelijk zélf moeten rooien in deze hard-economische maatschappij. We gaan vier van deze dames volgen. 

Er is Perla, die wanhopig probeert haar vriendje Robin te overtuigen zijn kind in de armen te nemen. Het jochie, amper een vlassnorretje op de bovenlip, komt net uit detentie en laat blijken niet zoveel interesse te hebben in vastigheid. Perla blijft volharden, ze zoekt hard naar een eigen woning en gebruikt daarbij ook de hulp van haar oudere zus. 
Er is Ariane, die stevig in haar schoenen lijkt te staan maar uit een zeer onveilige thuissituatie komt: drinkende moeder, agressieve stiefvader. Hoezeer haar moeder er ook op aandringt bij haar te komen wonen want "nu wordt echt alles anders", Ariane lijkt vast van plan haar kind door een welstandig paar te laten adopteren zodat haar baby een jeugd als de hare bespaard blijft.
Er is Jessica, die hoogzwanger is maar niet weet of ze van haar baby kan gaan houden. Daarvoor gaat ze eerst op zoek naar haar moeder, om te horen waarom die destijds afstand van haar gedaan heeft. 
En er is Julie, die het op het oog beter voor elkaar lijkt te hebben: een vriendje met wie ze wil gaan trouwen, een blik op de toekomst. Daarvoor moet ze eerst afrekenen met haar demonen uit het verleden: ze moet vérder afstand nemen van de drugsscene waaruit ze vandaan komt.

Al deze ingrediënten zouden een cocktail kunnen zijn voor een gitzwart verhaal, maar dat is duidelijk niet waar de Dardennes ditmaal op uit zijn. Elk van deze dames zet op haar eigen manier haar stappen, maakt haar eigen keuzes. En dat is alvast een begin.

Met: Babette Verbeek, Elsa Houben, Janaina Halloy, Lucie Laruelle, Christelle Cornil, India Hair

FIN - song : Wolfgang Amadeus Mozart- Piano Sonata no 11 in A major

Gezien in : Cinema Oostereiland

La haine - Matthieu Kassovitz

La haine op IMDb (8,1)
 La Haine op Moviemeter (3,86)

Volgend jaar viert deze film zijn 30e verjaardag. Dat is even lastig voor te stellen, want net als veel andere filmkijkers weet ik nog vrij goed hoe deze film destijds binnenkwam en welk een golf van reacties ze opwekte. Als je 30 jaar na dato nog steeds een 8,1 scoort op IMDb, betekent dit dat je indruk hebt gemaakt, dat je een toon hebt gezet. Veel filmmakers zijn dan ook schatplichtig aan Matthieu Kassovitz, die in confronterend zwart/wit een rauwe samenleving schetst die destijds al aankondigde dat "polarisatie" voorlopig nog lang niet met pensioen zou gaan. Tijd om deze opnieuw te gaan bekijken, dus.

Het leven uit een dag. Tja, was het maar zo makkelijk. Want het is niet een gewone dag, er hangt spanning in de lucht in de Parijse buitenwijk waar de drie vrienden Vinz, Hubert en Saïd hun dagen slijten. Vanaf het moeizame opstaan houden de jongens zich bezig met drugsgebruik, bluffen, matten, kruimeldiefstallen en vooral heel veel weerstand tegen de politie. Die politie is niet hun beste vriend, helaas is dat een realistisch standpunt als je in wijken als deze woont: bij elkaar gepropt in krappe flats, armoede, werkloosheid, kansarmen. De politie komt er niet graag maar moet natuurlijk wel zijn snufferd laten zien. 

"La haine" (de haat) neemt een standpunt in dat - hoe leeg en loos hun leven ook rolt - toch sympathie (of op zijn minst: begrip) opwekt voor deze jongeren. Ga er maar aan staan: in een wereld die zich vijandig tegen je opstelt, moet je wel in het defensief. Of eigenlijk: moet je wel in de aanval. Deze drie jongeren geven zich niet zomaar gewonnen: als bij straatrellen een van hun vrienden wordt gearresteerd en gewond raakt, zweren de heren wraak. De een wat fanatieker dan de anderen, maar ze zijn vastberaden de politie "terug te pakken". Dat standpunt heeft radicale gevolgen.

Met: 

Vincent Cassel    Vincent Cassel, 

Hubert Koundé    Hubert Koundé, 

Saïd Taghmaoui    Saïd Taghmaoui, 

Benoit Magimel    Benoit Magimel

Il Posto - Ermanno Olmi

Il Posto op IMDb (7,9)
 Il Posto op Moviemeter (3,71)

Net zo oud als ik, deze film. En dat is oud. Het helpt zeer zeker bij het aanschouwen van deze neorealistische film. Prachtig vormgegeven, rustig tempo en een zoet verhaal. Het klopt.

Domenico , een nog bij zijn ouders wonende jongeman, staat op voor een belangrijke afspraak: hij gaat solliciteren in Milaan. Niet een dikbetaalde baan, maar mogelijk wel een betrekking voor het leven. Het examen dat hij ervoor moet doen, valt hem niet al te zwaar maar hij wordt nog veel blijer van het vervolg: een meisje dat ook examen deed, loopt na afloop met hem mee. Hij biedt haar een kopje koffie aan en ze brengen de middag samen door. Domenico droomt 's avonds zoete dromen.

Hij krijgt de baan en gaat enthousiast op het kantoor af: het is niet zozeer de baan die hem lonkt, maar een hernieuwde ontmoeting met Antonietta, voorzichtig ziet hij een toekomst voor zich. Ze treffen elkaar in de wachtruimte, maar moeten daarna hun weg volgen naar elk hun eigen afdeling. En ja, Domenico doet echt wel zijn best om het werk onder de knie te krijgen, maar is eigenlijk voornamelijk bezig om een nieuwe ontmoeting met haar te regelen. Ze zitten in andere lunch-shifts, dat werkt al niet mee,hij wacht derhalve na werktijd of hij een glimp van haar kan opvangen. Hij ziet haar, maar ze heeft het druk met haar collega's. Hij moet zijn plekje opnieuw bevechten.

Met : Sandro Panseri, Loredane Detto

Noot: Sandro Panseri, 16 jaar tijdens de opname van deze film, overleed dit jaar op 78-jarige leeftijd.

Kler (aka Clergy) - Wojciech Smarzowski

Kler op IMDb (7,4)
 Kler op Moviemeter (3,42)

Hoewel het zich oorspronkelijk aandient als satire, bijna als komedie, nemen wrange en naargeestige ontwikkelingen de film gestaag in een greep. Daarmee ontwikkelt het zich tot een drama waar een stevige vorm van aanklacht in zit. Het leidde dan ook tot grote tegenstellingen en spraakmakende reacties in Polen, waar het roomse leven nog steeds weliger tiert dan in menig ander land. Alle aangekaarte problematiek is al eens eerder gezien en gehoord, maar zelden kwam het zo gebundeld naar voren als in deze film. 

Drie bevriende priesters hebben het zalig op het Poolse platteland. Ongestoord kunnen ze hun leven van privileges leiden. Waar velen moeten sappelen om het dagelijks bestaan, zijn er in de katholieke kerk voldoende middelen aanwezig. Dit komt niet alleen door de rijkdom die de kerk sinds jaar en dag bezit, maar ook door de bereidheid van de gelovigen om maar fors te doneren voor elke roep tot bijdrage die de pastores doen . 

Elk van de drie heeft zijn eigen afwijking van de regels, allen komen met hun problematiek samen bij de door en door foute aartsbisschop, die steeds wikt en weegt met maar één doel: het behouden van de macht en de weelde. 

De film start met een liederlijke zuipavond van de drie vrienden, die maar niet kunnen geloven dat hun leventje ooit anders zal worden. Pastoor Tadeusz stapt na het feestje dronken in de auto en raakt betrokken bij een aanrijding, waarna hij niet schroomt om alle sporen uit te wissen omdat hij ook wel snapt dat een dronken pastoor geen goed voorbeeld is. Tussendoor probeert hij zijn zwangere vriendin (hoezo celibaat?) af te laten zien van abortus, want ja, dat mag toch echt niet van de kerk, ook daarin heeft een pastoor een voorbeeldfunctie. Pastoor Leszek stapt de volgende dag met zijn katerkop naar de bouwconsortia uit de buurt om - met het schuiven van wat envelopjes met geld - te regelen dat de bouw van een megalomaan katholiek feestcomplex doorgang blijft vinden. Gastheer pastor Andrzej tenslotte heeft hele andere problemen: als de jonge misdienaar waarover hij zich "bezorgt" in het ziekenhuis beland, komt het stelselmatige misbruik aan het licht. 

Alles heeft een oorzaak, alles heeft gevolgen. De film is niet per se heel goed, maar blijkbaar broodnodig om aan te tonen wat er mis is- zeker in een religieus en gedienstig land als Polen-.

Met : Arkadius Jakubik , Robert Wieckiewicz , Jacek Braciak , Janusz Gajos , Joanna Kulig

Naked - Mike Leigh

NAked op IMDb (7,8)
Begin jaren 90 zag ik deze al, in het kleine lokale filmhuisje. Kan me herinneren dat ik het een moeilijke, nihilistische film vond. Gisteravond hadden wij filmclub, waarbij we ons laten verrassen door de verantwoordelijke filmkeuze van onze gastheer. Komt ie met deze.
Ik kon hem aanmerkelijk beter hebben dan destijds: nihilistisch was het nog steeds, maar beter dan destijds doorzag ik de dubbele lagen en de boodschap die sociaalfilmer Mike Leigh er wellicht mee had. Geen makkelijke film, eerder ongemakkelijk zelfs, maar bij mij kwam ie gisteren goed binnen.

Johnny is een etterbak, een nietsnut die weinig beter weet te doen dan iedereen tegen zich in het harnas jagen. Slim is ie, dat zeker. Praten kan ie, dat ook. Maar empathie, nee , dat is niet zijn effort. Gek genoeg lukt het hem elke keer weer om mensen te ontmoeten die op een of andere manier vallen voor zijn praatjes en die hem onderdak en voeding verlenen. Dat is vreemd, omdat Johnny niet nalaat iedereen om zich heen te schofferen, of het nu de hand is die hem voedt of niet.
Hij komt vanuit Manchester naar Londen om een oude vriendin het leven zuur te maken en dat lukt aardig. Ten eerste doordat hij eerst haar huisgenoot te grazen neemt: liefdeloze , agressieve seks is de deur naar een nieuw tijdelijk onderdak. Het simpele - en constant dronken- meisje raakt verliefd, maar daar is het Johnny allemaal niet om te doen. Niet deze Sophie, maar haar huisgenote Louise is het mikpunt van zijn pesterijen. U en ik zouden weglopen, maar Louise lijkt het over zich heen te laten komen. Om uiteindelijk toch soeverein te heersen.

Veel karikaturen in de film: de vrouwen zijn zorgzaam, zijn heersend, zijn onderdanig of zijn hoer. De steeds terugkerende man is de duivel. De later tamelijk succesvolle regisseur Leigh speelt met allerlei verwijzingen naar literatuur en bijbel om een zorgelijk beeld van de Britse zelfkant te schetsen. Geslaagd.

Met : David Thewlis , Katrin Cartlidge, Lesley Sharp, Greg Crutwell , Claire Skinner

Donkeyote - Chico Pereira

Donkeyote op IMDb (7,4)
Complete onthaasting. Heerlijk om naar te kijken: anderhalf uur wandelen en babbelen. Maar ondertussen hoor je de meest bijzondere levenslessen van Manuel, de aandoenlijke bejaarde man die nog één keer iets groots wil doen in zijn leven.
Hij is krakkemikkig aan het worden, de oude boer. Zijn leven op het land heeft sporen nagelaten die zijn familie ongerust maken. Ze verplichten hem een telefoontje mee te nemen naar het veld, zodat ze hem kunnen vinden als hij plots een keer neervalt. Maar Manuel is met iets heel anders bezig.
Je ziet hem zijn kudde hoeden met een koptelefoon op: hij is Engels aan het leren. Manuel heeft namelijk een plan: hij wil de tocht maken die de Cherokee-indianen maakten naar de vrijheid: De Tocht der Tranen. Daar bereidt hij zich op voor, hij en zijn onafscheidelijke ezel Gorrión.
Hij zoekt uit hoe hij het beest moet verschepen, hij zoekt sponsors en hij wil op pad. Het wordt hem van alle kanten afgeraden, maar ja: je bent Don Quichote of je bent het niet.
We zien hem op reis gaan, die wonderlijke man. En we reizen in gedachten met hem mee.

Manuel Moleira Aparicio speelt zichzelf.

Paterson - Jim Jarmusch

Paterson op IMDb (7,7)
Een delicatesse, zeg ik. Een film voor fijnproevers. Wat een meester is Jim Jarmusch toch, met zijn minimale vertellingen en zacht kabbelende beelden. Gisteravond bedacht ik er de term "deprimerend optimisme" bij, zo dapper en constructief zijn de dromen van de beide hoofdrolspelers.
Er gebeurt heel weinig in het leven van Paterson en zijn geliefde Laura. Adam Driver is , eh.. kuch, chauffeur op een stadsbus en leidt een trouw en regelmatig leven. De enige opwinding die hij heeft komt bij zijn vrouw vandaan. En bij zijn poëzie. Alles wat groter is dan hemzelf schrijft hij op , in een ontwapend directe poëzie. Reizigers, kroeggangers, de liefde, de grote wereld: alles is onderwerp voor de bespiegelende zinnen die hij in zijn kleine schriftje optekent.
Zijn vrouw vindt dat hij er iets mee moet doen, hij moet grootser en meeslepender leven. Dat doet zij ook: of ze nou carrière gaat maken in de cupcakes-wereld of dat ze de next big thing van Nashville wordt, ze werkt aan zichzelf. En jij, Paterson, zou dat ook moeten doen.
Paterson loopt niet zo hard (van stapel). Steeds als je denkt dat hij een keer afwijzend of misnoegd zal reageren, komt hij weer met een positieve reactie: "ja, je hebt gelijk, dat zou ik eens moeten doen. Dank je voor het vertrouwen, dank je voor je ondersteuning".
Maar u snapt: Paterson doet het niet. Dromen is voldoende.

De wereld is klein in Paterson. Maar groot genoeg om te verbeelden. Prachtig prachtig. Ik hartje Jim Jarmusch. En ik ben overtuigd van de ingetogen klasse van Adam Driver.

Met: Adam Driver, Golshifteh Farahani

I, Daniel Blake - Ken Loach

I, Daniel Blake op IMDb (8,2)
De verwording van onze stukgeregelde maatschappij. De vermorzeling van mensen tussen de raderen van het huidige sociaal systeem. Daarover gaat de laatste film van iconisch regisseur Ken Loach. Letterlijk zijn laatste film: na jaren van sociaal-geengageerd werken stopt de oude meester ermee.
Nog 1 keer bracht hij het op om zijn kunststukje te vertonen, nog een keer maakte hij een film die door het uitlichten van een elementair simpel maatschappelijk verhaaltje aantoont hoezeer wij als mensheid zijn afgegleden. Afgegleden naar een standenverdeling van mensen die van nut zijn en mensen die overbodig zijn. Als je niet meer in je eigen onderhoud kunt voorzien, val je af, val je erbuiten. Je kunt dan nog mee in de vermolmde resten van het sociaal vangnet, maar alleen als je alles doet volgens de regeltjes zoals de instanties dat bedacht hebben.

Daniel Blake is 59, timmerman, hartpatient. Hij donderde van de steigers af en leek het te begeven. Na een korte herstelperiode krijgt hij van zijn dokters te horen dat hij nog steeds niet aan het werk kan, omdat het hart niet voldoende tot rust is gekomen. Aan de andere kant trekt de wetgeving aan hem: je moet je melden, je moet je inschrijven. Zolang jij nog geen akkoord heb gekregen op je verweer dat je herkeurd moet worden omdat het nog niet goed gaat, zolang nog geen UWV´er heeft gezegd dat ie zich daarover gaat buigen, zolang moet je je schikken. Volg de stippels en kleur zelf de tekening in.
Daniel is digibeet en stuit keer op keer op muren: overal is een formulier voor, steeds moet dat aangevraagd worden op dat grote onbekende internet, een wereld die hij totaal niet begrijpt. Met zijn handen kan hij alles, maar toetsenborden en muizen zijn onbegane wegen voor hem. Niemand die hem daarbij helpt, de socialservice-medewerkers hebben heel andere targets te halen. Daniel raakt daardoor steeds meer in de gevaarlijke hoek dat hij uitkering (en meer) dreigt kwijt te raken. Zijn verzet groeit met zijn onmacht.
Dat Daniel het allemaal goed bedoelt, blijkt uit zijn omgang met een jonge moeder van twee kinderen die hij ontmoet op het UWV-kantoor. Ook zij loopt tegen regeltjes aan en Daniel springt in de bres. Hij neemt het voor haar op (vooralsnog tevergeefs) en raakt betrokken hij haar problematiek. Er groeit een band tussen hem en haar kinderen, hij doet klusjes in haar huis en zorgt voor haar. Totdat ook zij over het randje dreigt te vallen, Daniel ziet haar door het net heen zakken.

Prachtig dramatisch. Eenvoudig gefilmd. Je moet wel een hart van steen hebben als deze film je onberoerd laat.
Met: Dave Johns, Hayley Squires, Sharon Percy

Tonio - Paula van der Oest

Tonio op IMDb (7,7)
Een huzarenstukje. Het boek had me van mijn stuk gebracht, zo intens en direct als dat was. Dan kun je twee dingen doen als je leest dat het verfilmd wordt: je koestert je herinneringen en waagt je niet aan de verfilming. Of je probeert het toch en laat dat dan vergezeld gaan van vergelijkingen.
Zelf was ik benieuwd naar hoe de regisseuse de persoonlijke zoektocht van de schrijver zou verbeelden: hoe geeft zij nou weer hoe Adri die fatale nacht probeert te reconstrueren?
Wat mij betreft is dat in de film aardig gelukt, hoewel het feitelijk het minst geslaagde deel van de film is. Omdat het een verbeelding is, waarschijnlijk.

Voor het overige is Tonio verbijsterend. Onthutsend. Ontluisterend. Verpletterend.
Een monument van een film, een manifestatie van pijn en menselijk onvermogen. Rifka Lodeizen schittert, Pierre Bokma schittert. Op fabuleuze wijze etaleren ze de pijn die ouders overvalt als ze met zulke confronterende berichten moeten omgaan. Bij vlagen begrijpen ze elkaar totaal niet, maar op andere momenten staan ze dicht naast elkaar en verlenen ze elkaar en zichzelf steun.
Er is niet heel meer over deze film te zeggen dan dat je hem eigenlijk moet ondergaan. Het verhaal is in twee zinnen verwerkt (ouderpaar krijgt bericht dat hun zoon verongelukt is. Samen proberen ze dit te verwerken, onder andere door uit te zoeken wat hun jongen op dat moment bezighield).

Pijnlijk realistische scenes volop. De huilbuien van de vrouw, hun gezamenlijke drankgelagen, de uitspattingen daarin van de man, de ommekeer, de vastberadenheid van de reconstructie, de ongemakkelijke gezinsverbanden. Het zit er allemaal in. En het komt er prachtig uit. Wat mij betreft een terechte Oscar-inzending.

Met: Pierre Bokma, Rifka Lodeizen, Chris Peters.

45 Years- Andrew Haigh

45 years op IMDb
Het is niet gebruikelijk, maar Geoffrey en Kate doen het wel. Ze vieren hun 45 jarig huwelijksfeest. Omdat ze bij het ronde getal 40 kampten met de hartoperatie van Geoff doen ze het gewoon vijf jaar later dunnetjes over. Kate heeft het druk met alle voorbereidingen, het zijn stevige oplevingen in haar verder kalme bestaan.
Dat gemoedelijke leventje wordt een week voor het feest volledig ontregeld door een brief. Geoff krijgt een brief dat ze in een gletscherspleet in Zwitserland het lichaam hebben gevonden van zijn in een ver verleden verongelukte vriendin. Die daar toen samen met hem aan het wandelen was.
Kate merkt de onthutste gemoedstoestand van haar man en ze stelt hem belangstellend de vraag wat er toen allemaal gebeurd is. Gaandeweg ziet ze dat haar - toch al ietwat tobberige- man met zijn gedachten afdwaalt naar toen en niet in de richting van hun eigen grootse jubileum.
Ben ik tweede keus? Zou hij met haar zijn getrouwd als dit niet was gebeurd? Steeds onzekerder wordt Kate, steeds scherper wordt haar opstelling naar de totaal ontredderde Geoff.

Ze dwingt hem om de focus te houden op het feest, om daar in ieder geval te doen alsof er niets aan de hand is en zij het nog steeds gelukkige stel zijn. Al is het maar tot en met dat feest. Er moet gewoon gespeecht worden, de dans moet worden geopend. Hulpeloos zwiert Kate over de dansvloer.

Waar de twee films hieronder het moesten hebben van hun grandeur is deze juist sterk in zijn kleinheid. Het draait om mimiek, het draait om acteren. De blik van Charlotte Rampling in de slotscene zegt het allemaal.

Those who feel the fire burning- Morgan Knibbe

Those who feel the fire burning
Gruwelijke documentaire. Gruwelijk, want de harde waarheid. De uitzichtloze situatie van vluchtelingen in Europa wordt hier klip en klaar neergezet: men kan niet voor of achteruit. In eigen land wellicht gelukkig genoeg om iets gespaard te hebben om de reis aan te gaan, in Europa tegen een muur opbotsend die in één klap het bestaan onmenselijk, onleefbaar en ongezond maakt.
Leven in de goten van steden, in het afvalputje van de maatschappij, om maar te proberen om hoop te houden op kleine gaatjes in de ambtelijke en afstandelijke muur: is er ergens een moment dat de bewaking niet oplet en dat een grens een klein stukje open gaat? Is er ergens een manier om een klein beetje geld te verdienen om aldus je leven iets draagbaarder te maken? Is er ergens ook maar ene kans op een geldig papiertje om door te mogen, om te mogen blijven, om niet steeds het gevoel te hebben dat je weer op die gruwelijke boot terug wordt gezet.

De film heeft de insteek dat een omgekomen bootvluchteling er met zijn geest, zijn ziel wél in slaagt Europa te bereiken. Zijn lichaam ligt op de zeebodem, maar de geest bereikt Athene. Is dit dan het paradijs? Waar ben ik? Moet ik hier leven? Waar zijn dan mijn mensen? Waar is mijn leven? Waar is mijn bestaan? Waar is mijn waardigheid?

Ik ben nog niet vaak met zoveel vragen uit de filmzaal vandaan gekomen. Gruwelijk. Want gruwelijk waar.

Die Andere Heimat- Chronik einer Sehnsucht - Edgar Reitz

Die Andere Heimat - op IMDb
De tv-serie kenden we allemaal, de serie keken we allemaal. Althans , iedereen met een beetje arthousegevoel, met een beetje VPRO-mentaliteit, die volgde dit in de jaren 80/90.
Deze verfilming is recenter (2013) maar vormt gek genoeg een soort prequel. Waar de tv-serie de aanloop liet zien naar de twee wereldoorlogen van de vorige eeuw, gaat de film daar nog een eeuw aan vooraf.
We schrijven de veertiger jaren van de 19e eeuw, economisch gaat het allemaal nog niet zo goed in het vredige Schabbach, het gefilmde dorpje in de Hundsrück-streek. De familie Simon drijft al de smederij, zoonlief Jakob droomt echter van veel verdere en vreemdere oorden. Vastbesloten is hij om weg te gaan, de wijde wereld in. Door allerlei omstandigheden komt het er echter niet van.
Het feodale systeem heerst nog op dit gebied, de arme dorpelingen zijn horig aan de rijke landheren. Als er dan vervolgens enkele oogsten mislukken en er hongersnood dreigt, gaat niet Jakob maar zijn broer vervolgens de andere emigranten achterna en reist naar Brazilië. Jakob is boos omdat nu automatisch de zorg en verantwoordelijk voor zijn ouders op hem neerkomt. En waardoor hij dus niet weg kan.

Ik keek de film in delen want dit is echt een onthaastfilm, vier uur heeft men voor de vertelling nodig. Niet wereldschokkend dit, echt alleen voor geduldige liefhebbers van de serie

Het meisje met de negen pruiken - Marc Rothemund

Het meisje met negen pruiken op IMDb

Een besteller was het, weet ik nog. Mijn vrouw las het, mijn dochter las het, velen in de trein lazen het. Het is natuurlijk ook een bijzonder verhaal, maar nog aansprekender was het dat het jonge mooie meisje het zo beeldend en treffend beschreven had.

Ik ging met de nodige scepsis de film in, bekeek hem samen met mijn jongste dochter, maar ik moet na afloop volop toegeven: de film is goed. Het verhaal is zwaar, het geheel is minder van suikergoed dan je vooraf denkt. Hij kwam binnen, zogezegd.

Sophie is een jonge studente, volop in het leven. Uitgaan, feestjes en vriendjes zijn een voornaam doel in het invullen van haar leven. Dat alles komt opeens op losse schroeven te staan als ze tegenover een arts komt te zitten. Dat vreemde kuchje dat ze de laatste tijd had, kent een oorzaak. Bij Sophie wordt een tumor geconstateerd, uitermate kwaadaardig. Ze gaat de mallemolen van behandelingen in: chemotherapie, bestraling, the whole shebang.

Na de berusting komt het verzet, na de schrik komt de strijd. Sophie meet zich een aantal identiteiten aan die afhankelijk zijn van haar stemming. Door de invallende kaalheid ziet ze een scala aan pruiken voor zich opdoemen, die elk een deel van haar karakter vormen. De pruiken helpen haar bij het terugvinden van haar vrouwelijkheid, van haar levenslust en uiteindelijk ook bij het bestrijden van haar droeve lot. 

De familie steunt, haar beste vriend en vriendin helpen waar ze kunnen maar Sophie moet het uiteindelijk allemaal alleen doen.

Een zware zware strijd, wellicht herkenbaar voor sommigen onder ons. Goed weergegeven: het lot bepaalt veel, maar niet alles. Doorzettingsvermogen, liefde, hulp en steun doen veel goeds aan de human condition.

Sophie heeft daar - ondanks haar rebelse inslag- baat bij. 

Cesare deve morire (Caesar must die) - Paolo & Vittorio Taviani

Cesare deve morire op IMDb
Experimentele cinema, zo mag je dit wel noemen. Een zeer gelaagde film, zo heb ik m ervaren.
Op begin en eind na is het een lineaire vertelling die gebaseerd is op het "Julias Caesar" toneelstuk van William Shakespeare.
Het begin van de film vormt de inleiding op de repetities: onder de zwaarbewaakte gevangenen van de Rebibia-gevangenis in Rome wordt een auditie uitgeschreven voor het jaarlijkse toneelstuk dóór gevangen maar voor gewoon "vrij" publiek.
Voor de langgestrafte mannen is het een verzetje, dus gretig melden zij zich aan. De hoofd- en bijrollen worden verdeeld en de repetities beginnen.
Wat de film razend knap laat zien is dat de machtsstrijd van toen eigenlijk nog een dagelijkse gebeurtenis is in onze tijd, zeker onder de gekooide medemens.
Heel af en toe valt het acteursmasker van de delinquenten af en komen de persoonlijke vetes en spanningen naar boven. Maar tegelijk tonen ze aan dat ze door willen tot aan de voorstelling, omdat de kunst daadwerkelijk hun enige ontsnapping is die ze in hun verdere leven zullen meemaken.

Schitterende vondst van de befaamde regisseurs/broers. Het is geen Kaos, het is simpeler maar het is daarom niet minder diepzinnig. Korte film, maar de volle 5 kwartier de aandacht vasthoudend. Sterk (en daarom waarschijnlijk ook winnaar van de Gouden Beer in Berlijn vorig jaar).