The Phoenician Scheme - Wes Anderson

The Phoenician Scheme op IMDb (6,9)
 The Phoenician Scheme op Moviemeter (3,07)

The Phoenician Scheme

Om teleurstellingen te voorkomen, adviseer ik u niet verder te lezen. Ga leuke dingen doen, ga naar buiten of lees een boek. Veel meer hoeft u van deze film niet te weten, anders dan het een fraai ontworpen plaatjesboek is, waarbij niet de in groten getale opdravende wereldsterren de hoofdrol spelen, nee, de meeste aandacht gaat uit naar de art direction. Zoals we overigens gewend zijn van regisseur Wes Anderson, de man die eigenlijk al vijf keer dezelfde film gemaakt heeft: absurde karikaturen in een loeistrak retro-decor. U kunt dit natuurlijk zelf gaan ontdekken, maar een wandeling langs de waterkant is avontuurlijker. Eerlijk waar: mijn vrouw en ik keken elkaar gisteren in de matig bezette zaal enkele keren aan met een blik van "hoe lang duurt dit nog?". 

We betreden het zakenimperium van Anatole "Zsa Zsa" Korda, een rüksichtlose ondernemer die alles wegmaait wat hem voor de voeten komt om zijn zin te krijgen (denk Trump/Musk en andersoortige harteloze poenscheppers). Hij heeft - onder de naam The Phoenician Scheme- een reeks grote bouwprojecten ontwikkeld voor zijn Fenisisch Land. Hoewel hij meerdere haast dodelijke (vliegtuig) ongelukken overleefd heeft, ervaart hij toch zijn eigen kwetsbaarheid en besluit hij zijn enige dochter (1 van zijn tien kinderen) erfgename te maken om zijn klus af te maken. Deze godvrezende jonge vrouw, Liesl genaamd, moet hem begeleiden tijdens zijn bedeltocht langs diverse investeerders, zakenlui die stuk voor stuk nog een appeltje met Korda hebben te schillen. Liesl dient liever God dan Mammon maar toch gaat ze langzaam overstag: ze besluit haar vader bij te staan, ook omdat ze op die manier te weten hoopt te komen wie van papa's vijanden verantwoordelijk is voor de dood van haar moeder.

Met: Benicio del Toro, Mia Threapleton, Tom Hanks, Bryan Cranston, Matthieu Amalric, Benedict Cumberbatch, Michael Cera, Scarlett Johansson, Rupert Friend, Willem Dafoe, Charlotte Gainsbourg, F. Murray Abraham

FIN - song : Benjamin Britten - Simple Symphony

Gezien in : Cinema Oostereiland

Asteroid City - Wes Anderson

Asteroid City op IMDb (7,0)
 Asteroid City op Moviemeter (3,12)

Als je filmbeleving als merkbeleving gaat zien, dan denk ik dat Wes Anderson-films beschreven worden als "Apple". Heel gewild en populair, zeer fraai vormgegeven en wie zichzelf hip acht, associeert zichzelf als snel als Wes Anderson-liefhebber. Hou me ten goede, ik geniet zeker van zijn films maar feitelijk zijn ze zo plat als een dubbeltje. Vormgeving een dikke 10, altijd. Absurdisme zeker een 8, maar daar houdt het dan ook wel ongeveer op voor een verstokt arthouse-/verhalenliefhebber als ik ben. Ik ben steeds weer blij ze gezien te hebben (en alleen op het grote doek, op tv valt het effect weg, lijkt me) maar ik ben de film eigenlijk alweer vergeten als ik op de fiets naar huis stap. Er is zeker een Wes Anderson-cultus- zeer terecht ook- maar bij mij halen zijn films nooit de jaarlijstjes. Die inbreng zal van anderen moeten komen. Ik ken ze. 

Technicolor, jaren 50-sfeertje, bordkartonnen decor. Al bij de eerste beelden zit je gelijk in de wereld van Wes Anderson. Ditmaal belandden we in een klein woestijnstadje waar een vader met zijn vier kinderen strandt door autopech. Vader heeft zijn kinderen (hoogbegaafde tienerjongen en drie uitgesproken eigenwijze meisjes) nog niet verteld dat hun moeder overleden is, ze waren onderweg naar opa om het aldaar te vertellen. 
Zoonlief was toch al van plan om in Asteroid City op te steken, dit om deel te nemen aan de jaarlijkse stipendium-wedstrijd voor de beste jonge wetenschapper. Asteroid City heet zo omdat er ooit een meteoor is ingeslagen die het stadje enig toerisme oplevert én dus ook een wetenschappelijk randje. 

Blijkbaar wordt dat ook "van boven"zo gezien, want terwijl de generaal ter plaatse de prijzen wil uitreiken, wordt het stadje bezocht door een ruimteschip. De aliens hebben blijkbaar nog een bandje met de meteoriet, ze beamen het ding maar even op. Vader maakt ondertussen kennis met een beroemde filmster, die ook in Asteroid City is beland. De twee maken nader kennis, hetgeen door zoonlief (en door de inmiddels gearriveerde opa van de kinderen) argwanend bekeken wordt. Er gebeurt van alles daar, in/om en boven Asteroid City. Dit alles vormgegeven als een toneelstuk, compleet met verteller en behind-the-scenes. Het wervelt allemaal weer stevig.

Met : Jason Schwartzmann, Scarlet Johansson, Tom Hanks, Steve Carell, Margot Robbie, Bryan Cranston, Tilda Swinton, Jeffrey Wright, Adrian Brody, Matt Dillon, Willem Dafoe, Edward Norton , Liev Schreiber, Rupert Friend, Jake Ryan

FIN - song : Chas McDevitt/ Nancy Whisky - Freight Train

Knight of Cups - Terrence Mallick

Meerdere films zag ik van deze regisseur, maar ik moet er maar eens mee ophouden. Zijn "Tree of life" kon ik nog grotendeels waarderen, maar verder is de man me te ongrijpbaar, te onhelder. Wazig als een vloeistofdia zijn zijn films. Neuzelende commentaarstemmen, veel opgesneden beelden en behoorlijke wat "it's in your head"- statement.
Wel moet ik zeggen dat ik de beelden prachtig vind, maar louter op beeldvoering blijft een film niet staan. Althans moeilijk.
Verder is deze film een artistieke, pretentieuze vertelling van een man die zich maar niet kan hechten aan de vrouwen die hij in zijn glamoureuze leventje ontmoet. Stuk voor stuk verwijten ze hem besluiteloosheid, ze verwijten hem hechtingsproblematiek. Dat krijgen we dus een keer of zes te zien.

Met : Christian Bale, Cate Blanchett, Natalie Portman en heeeeel veel anderen

Nocturnal Animals - Tom Ford

Nocturnal Animals op IMDb (7,9)
Wie zijn vorige film "A single man" gezien heeft, weet dat Tom Ford een man van het beeld is. Designer pur sang en dat speciale gevoel ademen zijn films ook. Om die reden begin ik mijn recensie ook daarmee: vooraleerst is "Nocturnal animals" een lust voor het oog. Overtuigend.
De film zelf wekt meer twijfels op, al is het maar door de bewust mystieke gelaagdheid die Ford in de film weet te brengen. Binnen het verhaal van de ongelukkige galeriehoudster Susan (Amy Adams) en haar hernieuwde contact met ex-man Edward speelt het verhaal van het boek van laatstgenoemde. Edward heeft een boek geschreven en heeft het manuscript aan zijn ex opgestuurd.
Het is spannend, het is gruwelijk en herhaaldelijk legt Susan het geschrokken ter zijde. Ze ligt wakker (al deed ze dat toch al: ze heeft niet echt talent voor "geluk in het leven" en de relatie met haar huidige echtgenoot is nu niet bepaald bruisend te noemen). Steeds dieper raakt ze in het verhaal betrokken, steeds meer wil ze toegeven aan de neiging om Edward op te bellen of te mailen. Die liet heel slim zijn contactgegevens achter onder zijn brief, hij weet dat Susan dit niet zal kunnen doorlezen zonder reactie te willen geven.
Het ene deel van het verhaal is postmodernistisch gestileerd: u kent ze wel, die cliché kille grote villa's met grote glazen ruimtes en wijnbars, met betonnen badkamers en design inrichting. In die wereld leeft Susan. Het andere deel van het verhaal is western: een American Highway met een misdaad die gepleegd wordt op een jong gezin, met een onnavolgbaar eigenwijze sheriff (opnieuw een prachtrol van Michael Shannon), met irritante redneck-mannen die diezelfde snelweg terroriseren. Dat is de wereld van Edward.
Langzaam raakt de ene wereld verweven met de andere.

Met : Amy Adams, Jake Gyllenhaal, Michael Shannon

Cosmopolis - David Cronenberg

Cosmopolis op IMDb
Het gebeurt me niet vaak dat ik eerst even reflectie zoek bij vrienden/bekenden om te horen wat zij van een film vindenvonden. Teken dat ik er zelf nog niet helemaal uit ben.
Van Cronenberg ben ik de nodige vervreemding wel gewend, na bijvoorbeeld "Videodrome' en "Crash'  weet ik dat ik geen makkelijke film voorgeschoteld krijg.

Deze dus dito. Het leeuwendeel van de film speelt zich af in het interieur van een limousine, die rondrijdt in Manhattan. Modepopje Robert Pattinson speelt daarin rijkeluis Eric Packer, die "iets" doet met financiële dingen. Hij vergadert in de auto, ontmoet er personeel, sekst met dames met wie hij niet getrouwd is, laat zich er door een dokter examineren.
Zo af en toe stapt hij uit, ontmoet zijn kersverse vrouw om een hapje met haar te eten. Hij is op weg naar zijn vaste kapper, zo veel blijkt, maar moet daarvoor eerst allerlei barrières in het krappe en overdrukke Manhattan overwinnen.

Op het oog een praatfilm en een nogal stilistisch babbelend geheel. Totdat de film totaal kantelt en Packer plots lijkt door te draaien. Zelf vond ik dat een vreemde plotontwikkeling, nogal geforceerd ook.

Veel bekende gezichten in de bijrol: de prettige Juliette Binoche strekt tot aanbeveling, alsook Paul Giamatti en Samantha Morton. Als geheel weet ik de film echter nog niet goed te plaatsen, weet nog niet hoe ie bij de geschiedenis ingaat.