Queen at sea - Lance Hammer

Queen at sea op IMDb (7,7)
 Queen at sea op Moviemeter (-,-)

Queen at sea op Wikipedia

Na een wekenlange campagne met bioscoopreclames waren we nu dan toch eindelijk bij de "Bioscoop 10 daagse" aanbeland. Wat die precies inhoudt, heb ik uit de reclames nog steeds niet begrepen. Geeft niks, ik probeerde toch al 1 á 2 keer per week de zaal te vinden. Het leverde nu het voordeel op van een voorpremiére op maandag. En wát voor een: prijswinnend op het afgelopen filmfestival van Berlijn, ijzersterke hoofdrollen van eminence grise Tom Courtenay en de immer superieure Juliette Binoche en een stevig taaie benadering van uitermate pijnlijk menselijk lijden. Indrukwekkend, ik nam de film in hoofd en hart wel even mee naar huis. 

Met haar dochter Sarah is Amanda voor een tijdje vanuit Newcastle naar London verhuisd. Ze wil het schrijven van haar boek afronden, maar vooral wil ze dichter bij haar moeder zijn. Die gaat niet goed, sterker nog: die gaat met de dag slechter. Ze weet steeds minder vaak wie en waar ze is, ze gaat hard achteruit. Moeder's partner en Amanda's stiefvader Martin doet wat ie kan, maar is zelf al minstens zo op leeftijd en kan het allemaal amper meer aan. Maar we ervaren al snel dat hij veel meer kan dan wij denken. 

Wanneer Amanda het huis binnenkomt en naar de slaapkamer loopt, ziet ze Martin bovenop haar apathische moeder liggen. En bewegen. Woest is Amanda, wie denkt hij wel niet dat ie is om zo aan zijn eigen behoeften te voldoen terwijl moeder overduidelijk ziek is. Het brengt een enorme hoeveelheid balletjes aan het rollen: politie, medische onderzoeken, een bezoek aan een verpleeghuis. Amanda is vastberaden maar dat blijkt bij Martin ook het geval. Hij weigert een stap terug te doen en beweert dat hij de enige is die weet wat zijn vrouw nodig heeft. Het schuurt ongelooflijk tussen stiefvader en stiefdochter maar ze móéten eruit komen. Kleindochter Sarah krijgt van haar moeder de vraag of ze het erg vindt om naar London te verhuizen, zodat Amanda middenin het resterende leven van haar moeder kan blijven staan. Het lijkt ons dat er hier alleen maar verliezers in beeld zijn, niemand kan een kant op met zijn/haar ongeluk, dementie blijkt een verscheurend monster.

Met : Juliette Binoche, Tom Courtenay, Anna Calder-Marshall, Florence Hunt

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Gavin Bryars - The Last Days

Vertigo (aka De vrouw die twee keer leefde) - Alfred Hitchcock

Vertigo op IMDb (8,2)
 Vertigo op Moviemeter (3,89)
Vertigo op Wikipedia

In de jaren 70 en 80 heb ik echt wel enkele Hitchcock-films gekeken, maar op dit blog is het werk van de man toch maar zuinig vertegenwoordigd. Dat houdt in dat ik er in ieder geval de laatste 16 jaar geen enkele van bekeken heb. Daar kwam gisteravond verandering in toen ik voortging met het leegtrekken van mijn harde schijf. Blijkbaar deze film (uit 1958, ouder dan ik zelf ben) een jaar geleden van de Belg opgenomen. Fijne kijkbeurt leverde het op: al bij de beginsequenties merk je de meesterhand en zie je hoe de Britse regisseur een lichtend voorbeeld is geweest voor generaties na hem. Alleen daarom al: klik!

De artistieke Midge doet er echt alles aan om zijn aandacht te trekken: ze probeert John "Scottie" Ferguson met enige regelmaat te verleiden tot een etentje of een uitje. Dit vooral om zijn getroebleerde herinneringen te vergeten: bij een poging een misdadiger te arresteren zag Scottie een collega-agent van het dak vallen en te pletter storten. Hij heeft er een levenslange hoogtevrees (zoek daarvan de Engelse vertaling maar eens op) aan overgehouden. John lijkt vegeterend zijn dagen door te komen, ondanks de pogingen van Midge.

Alles verandert als John een blonde vamp zijn restauranttafeltje ziet passeren: het blijkt te gaan om de mysterieuze Madeleine Elster, een vrouw die overduidelijk in de rouw is en die hij in opdracht moet gaan volgen. Ze maakt een dagelijkse ronde langs een begraafplaats en een museum waarbij ze immer bij hetzelfde schilderij plaatsneemt. John begint haar - oude gewoonte, he - te schaduwen en krijgt haar niet meer uit zijn hoofd. Hij begrijpt geen snars van haar handelingen en kan daar alleen maar achter komen door een relatie aan te knopen. Dat gaat niet makkelijk maar al snel vindt hij, eeuuh, de weg omhoog.

Met: James Stewart, Kim Novak, Barbara Bel Geddes, Tom Helmore

Amsterdamned II - Dick Maas

Amsterdamned II op IMDb (5,5)
 Amsterdamned II op Moviemeter (2,51)

Amsterdamned_II op Wikipedia

Sinds enige tijd mag ik ingewijde noemen in de Dick Maas-leer. Ik mocht meehelpen aan de eindredactie van een te verschijnen boek over de regisseur en vooral over zijn Flodder-films & series. Uit dat boek leerde ik al dat Maas maling heeft aan journalistieke waardering en kwalitatieve beoordelingen, hij gaat voor de gunst van het publiek en voor de bezoekcijfers. Dat maakt dat zijn films geen peilloze dieptes kennen, dat het allemaal erg aan de oppervlakte blijft. Of, nou ja, dus...

Ruim 30 jaar nadat rechercheur Erik Visser de zoektocht naar het Amsterdamse onderwatermonster succesvol had afgerond (dader 'n all), staat hij op de nominatie om daarvoor alsnog een medaille te ontvangen. Het zou een mooie start van zijn pensionering zijn. Maar dan..

Plots worden er twee toeristen naar de diepte getrokken tijdens een nachtelijke rondvaart, plots wordt in het Wallengebied een travestieartiest omgebracht. Een weekje voor zijn ceremoniële bijeenkomst reist Visser alvast af naar de hoofdstad, waar hij te horen krijgt dat de man die hij voor dader hield in geen geval de dader kon zijn. De zoektocht gaat dus worden herstart, opnieuw is de waterrijke stad in de greep van een moordlustig wezen. Samen met de jonge Tara Lee, de rechercheur die nu in Visser's positie zit, moet Erik de knopen gaan ontwarren zodat ze de waarheid boven water krijgen.

Met: Huub Stapel, Holly Mae Brood, Ruben Brinkman, Tatum Dagelet, Pierre Bokma, Steef Cuijpers

FIN - song : Davina Michelle - Amsterdamned

Dossier 137 - Dominik Moll

Dossier 137 op IMDb (7,3)
 Dossier 137 op Moviemeter (3,50)

Dossier 137 op Wikipedia

Hoewel ik door de jaren heen minder activistisch ben geworden, loop ik nog steeds wel af en toe een demonstratie mee. "The riots are the voice of the unheard", zo leerde ik in de nihilistische jaren 80, de tijd van de No Future-generatie. Kraken en woningnood, kernwapens, anti-imperialisme, armoede, klimaat en milieu, antiracisme en -fascisme: het was een gemotiveerde tijd. Daarmee ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met het gezag; daar ben ik dan wel veel milder in geworden maar ik zeg eerlijk dat er gisteren véél van die oude gevoelens boven kwamen toen ik deze film zag. "Dossier 137" is een sterke film (met een loeisterke Lea Drucker) die veel herkenning oplevert voor strijders voor rechtvaardigheid. Langzaam naar het kookpunt, zo'n film. De film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen rondom de "gele hesjes"-protesten in het fulltime activistische Frankrijk (immers: dat is het land waar men véél films maakt over het handelen van politie-agenten. Denk aan "Police" maar denk vooral aan het bikkelharde "BAC Nord").

Parijs lijkt goed weggekomen te zijn: weliswaar zijn de protesten hevig geweest maar gelukkig bleven de rellen beperkt. Als de traangaswolken zijn opgetrokken, wordt aan beide zijden de balans opgemaakt. Stéphanie Bertrand gaat het toch nog druk krijgen: zij is intern onderzoeker bij de IGPN (Investigation General de Police National), een afdeling die het handelen van agenten en ME'ers onderzoekt tijdens de opstanden op straat. Er is aangifte gedaan door een moeder uit het verderop gelegen plaatsje Saint Dizier: haar zoon is geraakt door een kogel uit een "flashball"-gun. Een permanente hersenbeschadiging is het gevolg, de jongen is voor het leven getekend. 
Er moet worden uitgezocht waarom er is geschoten, onder welke omstandigheden de BRI-agenten hun werk deden. Stéphanie graaft zich in: ze weet dat dit onderzoek haar populariteit overal zal schaden. Haar zoon vraagt haar waarom iedereen de politie haat, haar ex (en vooral zijn nieuwe partner) vragen waarom zij (het handelen van) de agenten geen heldenstatus verleent, de moeder en de zus van de zwaar getroffen jongeman vragen zich af of de politie onaantastbaar is in zijn handelen. Stéphanie loopt tegen alle muren op, doch is vastberaden het recht te laten zegevieren. Daarmee legt ze zichzelf min of meer een straf op: ze komt erachter dat lang niet iedereen geïnteresseerd in een correct justitieel verloop.

Met: Léa Drucker, Jonathan Turnbull, Mathilde Roehrich, Pascal Sangla, Claire Bodson, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Joe Dassin- Siffler sur la colline

The Order - Justin Kurzel

The Order op IMDb (6,8)
 The Order op Moviemeter (3,26)

The Order op Wikipedia

Toen ik decennia geleden de film "Mississippi Burning" bekeek, was ik nog geschokt. Nu - door de jaren en de wol geverfd- heb ik dat minder. Nog steeds vind ik het gruwelijk om te beseffen hoezeer racisme en fascisme een maatschappij kunnen verpesten en welhaast vernietigen, maar ik heb geleerd om daar realistisch mee om te gaan. Immers: hun volgelingen zitten in diverse nationale regeringen, zitten in regionale en plaatselijke besturen. Nog maar enkele weken geleden werden op 100 meter van mijn huis ook White Power- bekladdingen aangebracht: nog steeds verontrustend maar al lang niet meer zo schokkend als 40 jaar geleden. We weten dat dit gedachtengoed zijn plaats heroverd heeft. 
Een lange inleiding om te vertellen dat "The Order" weliswaar spannend én misdadig is, maar niet meer tot zo'n schokeffect leidt als het dat in de vorige eeuw nog had gedaan. Pluspunten zijn het geloofwaardige acteerwerk (oa Jude Law, die ik vorige week nog als Vladimir Putin op het grote scherm aan het werk zagzag) en de mooi opgebouwde  ondersteunende rollen rondom de goeden en de slechten.

1983, de staat Washington. FBI-agent Terry Husk komt er vanuit Idaho naar toe om te werken aan een griezelige zaak: hij ziet verbanden tussen een reeks bankovervallen en berichten over een opkomende Arische beweging, verwant aan de Ku-Klux-Klan maar deze groep blijkt veel militanter: men drukt zelf vals geld, koopt daarvoor wapens waarmee men dan weer banken overvalt. Hun bedoeling is een beweging op te bouwen die straks over het hele land de gewapende opstand zal gaan leiden die moet leiden tot een gezellig blank Amerika, zoals het volgens hen ooit allemaal bedoeld was. 

Husk merkt enige weerstand binnen het lokale politiekorps, alleen de jonge agent Jamie Bowen is bereid hem van informatie te voorzien. Met dit kleine beetje hulp én met de druk van zijn FBI-collega Zillah Craig op zijn nek slaagt Husk er langzaam in de knopen te ontwarren: hij signaleert een machtsstrijd tussen de wat gematigder (?) Aryan Nation en de groepering van de hypermilitante groepering The Order, die onder aanvoering van hun leider Bob Mathews het revolutionaire pad bewandelt. Steeds nauwer sluit het net zich, steeds explosiever wordt het pad van the Order: een confrontatie tussen Husk en Mathews kan niet lang meer uitblijven.

Met: Jude Law, Nicholas Hoult, Tye Sheridan, Odessa Young, Alison Oliver

FIN - song : Jed Kurzel - The Order

The Rip - John Carnahan

The Rip op IMDb (6,8)
 The Rip op Moviemeter (3,19)

The Rip op Wikipedia

Enige sympathie heb ik wel voor Matt Damon. De man werkt hard, heeft al een indrukwekkend oeuvre opgebouwd waarvan ik er best een aardig rijtje gezien heb. Maar langzamerhand heb ik wel een beetje het gevoel dat ie voor de veiligheid kiest: met iets te grote regelmaat speelt hij de rechtschapen sterke kerel die middels zijn rol in het leger of bij de politie misstanden te lijf gaat. Het gaat met een onnoemelijke hoeveelheid testosteron gepaard, helemaal als ook zijn gabber Ben Affleck mee komt spelen. Hun beider stoere optredens maken dat hun films voor mij haast inwisselbaar worden. En dat kan nooit de bedoeling zijn. Hoe dan ook: mensen die zich er juist door aangetrokken voelen, hebben niks te klagen met deze nieuwe loot aan hun "ferme jongens, stoere knapen"-stam.

Damon en Affleck spelen respectievelijk luitenant Dane Dumars en sergeant JD Byrne, beiden actief in een Pluk Ze- commandoteam dat geld herovert op drugskartels en misdaadorganisaties. En dan hebben we het over serieus geld, dusdanig serieus dat er natuurlijk ook corruptie om de hoek komt kijken. Ook in het team van Dumars zit een lek en werkelijk iedereen is verdacht. Elk van hen heeft een reden om iets aan hun eigen relatief schamele salaris toe te voegen, hun privélevens wijzen de weg. 

Ondanks dit alles bereidt Dumars een inval op een ogenschijnlijk onschuldig misdaadclubje voor, hij schat de tip echter hoger in dan hij zijn team voorspiegelt. Terwijl ze uiteraard op de hielen gezeten worden door de criminelen blijken ze bij deze heist hun eigen grootste vijand. Wie heeft de boeven geïnformeerd over hun inval? En wat doet dat met de slagvaardigheid van het team? Het worden spannende uurtjes.

Met: Matt Damon, Ben Affleck, Steven Yeun, Teyana Taylor, Catalina Sandino Moreno, Sasha Calle, Kyle Chandler

FIN - song : Clinton Shorter- Drive

One Battle After Another - Paul Thomas Anderson

One battle after another op IMDb (7,7)
 One Battle After Another op Moviemeter (3,71)

One Battle After Another op Wikipedia

Zelf zag ik de film al bijna een halfjaar geleden, maar mijn vrouw was nog louter bekend met de (lovende) kritieken op deze film. We zagen hem op een van de streamers staan dus gisteravond was daar een prima avond voor. 
En wat een feest was dit opnieuw: schitterend camerawerk (die achtervolgingsscene is waarlijk fenomenaal), een pittig actueel onderwerp (denk ICE, denk vluchtelingen en illegalen die het loodzwaar hebben in het Amerika van nu) en als the icing on the cake ook nog eens waanzinnig sterk acteerwerk. Wat mij betreft gaan er Oscars naar PT Anderson zelf, naar Teyana Taylor maar vooral naar Sean Penn (ik heb deze drie ook zelf in mijn voorspellingenlijstje staan, u snapt dat ik hoopvol ben). OBAA is een juweel van een film, ga toch kijken, mensen, ga kijken. 

Mijn recensie van september j.l. : BEGT Recensie One Battle After Another

Met: Leonardo Di Caprio, Sean Penn, Benicio del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Alana Haim, Chase Infiniti

Infiltrant - Shariff Korver

Infiltrant op IMDb (5,9)
 Infiltrant op Moviemeter (2,50)

Omdat we samen op de bank het tweede seizoen van de keurige serie "Het Gouden Uur" hadden gekeken, klikte ik deze film ook nog een keer aan. Hij stond op de harde schijf op de nominatie om te vervallen maar als ik dan toch al even into Nasrdin Char zat, kon deze er nog wel een keer door. 

Conclusie: enigszins een vehikel, deze film. Te veel goedbedoeld amateurisme, te veel cliché's maar wél opnieuw een herkenbaar krachtige rol van de acteur, die kort voor het verschijnen van deze film onze harten stal met zijn Gouden Kalf-toespraak. 

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "Infiltrant" - november 2015

FIN - song : Ryan Zachariah Martin - Mountains

Force of Nature: The Dry 2 - Robert Connolly

Force of Nature: The Dry 2 op IMDb (5,9)
 Force of Nature: The Dry 2 op Moviemeter (2,75)

Force of Nature: The Dry 2 op Wikipedia

Nog meer natuur dan in het eerste deel: de beelden zijn schitterend, het verhaal net iets minder boeiend dan het eerste deel van Jane Harper's reeks over inspecteur Aaron Falk. Dat komt mede door het iets meer gekunstelde plot dat in de opvolger zit: regisseur Connolly moet hard werken om de verschillende verhaallijnen bij elkaar te krijgen, zodat we uiteindelijk ook iets meer van de persoon achter de actieheld begrijpen. Ik moet zeggen: direct ná deel 1 hapt dit wel goed weg, mede door die prachtige ruige natuur die hier eigenlijk de hoofdrol voor zich opeist.

Na het nodige succes met het oplossen van moordzaken is agent Falk inmiddels opgeklommen tot inspecteur: hij stapte over van het veldwerk naar de wereld van financiële criminaliteit en corruptie. Ze hebben hun ogen gericht op de magnaat Daniel Bailey en zijn Bailey Tennants-company. Net als Falk met zijn compagnon Carmen Cooper het net rond Bailey dreigt te kunnen sluiten, overkomt die laatste iets dramatisch: op een bedrijfsuitje (survival-hike door het onherbergzame Giralang National Park verdwijnt een medewerkster van het bedrijf: de mannengroep belandt keurig bij het tweede kamp, maar de vrouwengroep slaagt daar niet in. Ze raken de adjunct-directeur Alice kwijt, waarna een zoektocht moet worden opgezet in het berggebied. De tijd dringt, storm is coming. Falk loopt met gemengde gevoelens rond: hij wil uiteraard zijn zaak afronden, maar de verdwijning van Alice roept bij hem emotionele herinneringen op aan zijn eigen eerdere bezoek aan het Giralang Park. Hoe om te gaan met die tijds- én emotionele druk? Hoe krijgt Falk deze zaak zonder gezichtsverlies en ontmaskering tot een goed einde?

Met: Eric Bana, Anna Torv, Deborra-Lee Furness, Robin McLeavy, Sisi Stringer, Lucy Ansell, Jacqueline McKenzie

FIN - song : Peter Raeburn - Nature holds us all to account

The Dry (aka Jane Harper's The Dry) - Robert Connolly

The Dry op IMDb (6,8)
 The Dry op Moviemeter (3,25)

The Dry op Wikipedia

Vergadering gisteravond ging plots niet door dus werden de plannen veranderd. Niet alleen die van mij maar ook die van mijn vrouw. Haar "serie-avond" werd dus ingeruild voor een avondje filmkijken met manlief. En wel dusdanig dat we er meteen twee uit één reeks keken. Met de blik op de Australische natuur én de blik op acteur Eric Bana pakten we twee boekverfilmingen van schrijfster Jane Harper mee. Te beginnen met deze.

Voor de uitvaart van een jeugdvriend keert officer Aaron Falk na twee decennia terug in zijn geboorteplaats Kiewarra. Dat valt hem niet licht: niet alleen wordt de overleden vriend verdacht van het ombrengen van zijn vrouw en kind (waarna hij de hand aan zichzelf sloeg), ook brengt deze hereniging met zich mee dat de dood van een gemeenschappelijke vriendin wordt opgerakeld: Aaron werd destijds met de dood van het meisje in verband gebracht omdat hij op de dag van haar overlijden een afspraak met het meisje had. 
De lokale bevolking is daarmee behoorlijk tegen Aaron gekant, er zijn slechts een paar mensen die hem dulden. Aaron wil zichzelf van blaam zuiveren en duikt opnieuw in de situatie van de vier vrienden van destijds. Terwijl het land zucht onder enorme droogte en immer uitblijvende regen gaat Aaron terug naar de restanten van de toenmalige rivier waar het meisje destijds gevonden werd.

Met: Eric Bana, Genevieve o'Reilly, Keir o'Donnell, John Polson, Matt Nable

FIN - song : The Church - Under the milky way  

The Naked Gun - Akiva Schaffer

The Naked Gun op IMDb (6,4)
 The Naked Gun op Moviemeter (2,76)

The Naked Gun op Wikipedia

Bij voorbaat: Sorry! Velen van jullie zullen een film als deze niet op mijn blog verwachten. Welnu, ik ook niet. Maar - lang verhaal kort- mijn vrouw had vroege dienst gisteren, 's avonds dus uitgeteld op de bank én ze had recent een klein fragmentje van deze film gezien: "ik ga die huren, je mág meekijken". En ik ben nog steeds verliefd op haar, dus ik keek mee. Resultaat: omdat ik niet van de Amerikaanse humor ben, focuste ik me op andere zaken: Is oude actieheld Leslie Neeson (niet te verwarren met acteur Liam Nielsen) geloofwaardig als komediant? En: wat kan ik wél waarderen in deze film? Antwoord 1 laat ik in het midden, antwoord 2: de dialogen zijn knap geschreven. Vooral dat vond ik het pluspunt: men gaat er duidelijk niet van uit dat kijkers van deze film álle soorten grappen kan waarderen, dus stort men gewoon een lawine over hen uit. Dan blijft er altijd wel wat hangen, dan zit er voor iedereen wel wat leuks tussen. Van zuks dus: ik haalde met een (flauwe) glimlach de eindstreep en laat dit genre volgende keer met graagte aan de liefhebber. 

Er zijn wat jaren verstreken sinds de vorige Naakte Wapens. Inmiddels is de (gelijknamige) zoon van inspecteur Frank Drebin de stuntelende opvolger van zijn net zo stuntelende pa bij het Police Squad van Los Angeles. Hij wordt ingezet om een bankoverval op te lossen, maar gebruikt daarbij te excessief geweld tegen de overvallers en wordt aangeklaagd. Hij mag zich voor een tijdje gaan richten op verkeersongevallen. Dat treft: hij mag uitzoeken hoe de zakenman Davenport dodelijk heeft kunnen verongelukken? Drebin ontmoet Davenport's zus en ontdekt via haar al snel een verband tussen de bankoverval en het auto-ongeluk. Samen gaan ze achter de mogelijke connectie aan: de griezelige tycoon Richard Cane blijkt uit op technologische beïnvloeding van de bevolking van LA. Zaak opgelost, zou je zeggen. Maar dan hebben we buiten de invloedrijke touwtjes van Kane gerekend: die lopen tot aan de leidinggevenden van Drebin. Een klopjacht op elkaar, zeg maar.

Met: Liam Neeson, Pamela Anderson, Paul Walter Hauser, Danny Huston, CCH Pounder

FIN - song : Enya - Only time

FIN - song : Frank Drebin jr. - My Sweet Beth

Gezien in : Pathé Thuis

Red Riding: In the year of our lord 1983 - Anand Tucker

Red Riding 1983 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1983 op Moviemeter (3,32)

Red Riding 1983 op VPRO Cinema

Derde en laatste deel van deze naargeestige, doch uitstekend gespeelde filmreeks. De reeks overziend geeft het een sterk tijdsbeeld: de jaren 70 en 80 waren in de meeste plattelandsgebieden weliswaar periodes van bevrijding uit de beklemmende opbouwjaren, maar er waren teveel mensen die sociaal-maatschappelijk achterbleven. In de arme wijken kon men de weelde van steeds meer vrijheden lang niet altijd aan, in de rijkere wijken greep men juist die vrijheden aan om nog meer touwtjes in handen te krijgen. Het Britse Noorden heeft daar lang onder te leiden gehad, maar ik denk dat we in elk Europees land wel zulke streken kunnen aanwijzen. De vaart der volkeren, ja ja, maar niet voor iedereen op dezelfde snelheid.

Deel 3 brengt catharsis, dat móét natuurlijk wel in dat laatste deel. Deze film draait vooral om hoofdcommissaris Jobson, die weliswaar tot zijn bovenarm in de aars van zijn hogergeplaatsten zit maar die steeds meer ziet dat de financiële voorspoed die hem in het vooruitzicht is gesteld niets waard is als hij er moreel niet meer tegen kan. Gewetensbezwaren, derhalve. 

Hij laat zich inspireren door de armetierige advocaat Piggott die - onder druk van de familie- besluit om een aantal langgestraften in deze zaak een bezoek te brengen. Hij krijgt steeds meer bouwsteentjes van een mega-foute zaak naar boven. De rol van de dominee, de rol van de eerdere advocaat, de rol van de bouwmagnaat en vooral de rol van het politie-apparaat : alles krijgt van Piggott een duwtje en zo belandt hij uiteindelijk ook bij Jobson aan het bureau. Een bureau waar het niet fris ruikt, waar wat ramen open moeten.

Met: David Morrissey, Mark Addy, Jim Carter, Peter Mullan, Sean Harris, Sean Bean, Daniel Mays

The Thursday Murder Club - Chris Columbus

Thursday Murder Club op IMDb (6,7)
 The Thursday Murder Club op Moviemeter (3,11)

The Thursday Murder Club op Wikipedia

Niemendalletjes, we kunnen niet zonder. Niet elke film kan heftig, zwaar of aangrijpend zijn. In Nederland lossen we dat op door aan de lopende band romkoms te publiceren, Maar ook bij ons zie je de laatste tijd een andere oplossing: we scripten een verhaal waarbij ervaren acteerkanonnen de kans krijgen om weer eens te excelleren. Ik noem alleen maar de titels "De Terugreis" en "Neem me mee" (waarvan ik de eerste uitstekend en de tweede zózó vond) om aan te tonen dat oudere acteurs zich nog lang hoeven terug te trekken in het verzorgingshuis. 

Verzorgingshuis, daarover gesproken: het chique Cooper Chase is daar een fraai voorbeeld van. Een prachtig landhuis voor bewoners die her en der in de maatschappij hun sporen verdiend hebben. Naast de voorspelbare repaircafé's en bingoclubs huist er hier ook nog een tamelijk afwijkend clubje: elke donderdag komen een viertal bewoners bij elkaar om cold cases te proberen op te lossen. Er is een zaak waar ze langdurig niet uitkomen, maar plots dient zich een nieuwe bewoner aan die - dankzij haar medische deskundigheid als voormalig verpleegkundige- nieuw licht op de zaak kan werpen. Ze wordt opgenomen in de groep, voort nu! 

Maar dan! Het voortbestaan van het verzorgingshuis wordt bedreigd door bouwplannen van een louche  aannemersconsortium. Uiteraard willen de bewoners hiertegen opstaan, maar vlak voordat de eerste werkzaamheden beginnen, wordt één van de bazen van het consortium vermoord. Dit is hun kans, dit is geen cold case maar een bloedhete! De Thursday Murder Club kan aan de bak en komt tot verrassende ontdekkingen.

Met: Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley, Celia Imrie, David Tennant, Naomi Ackie, Jonathan Pryce, Daniel Mays, Richard E. Grant

FIN - song : Yusuf/Cat Stevens - Oh Very Young

Red Riding: The Year Of Our Lord 1980 - James Marsh

Red Riding 1980 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1980 op Moviemeter (3,25)

Red Riding 1980 op Letterboxd

Het tweede deel van de reeks over politiecorruptie in het - in die tijd- zwaar misdadige Yorkshire. Dit deel gaat voornamelijk over de jacht op vrouwenmoordenaar "The Yorkshire Ripper" die in die dagen gruwelijk huis hield. De film wordt gedragen door een fenomenale Paddy Considine, die meer dan geloofwaardig een oprechte copper neerzet die juist daardoor een eenzaat blijkt in het door-en-door verrotte team.

Considine speelt Peter Hunter,  die als rechercheur wordt ingevlogen om het moeizaam opererende korps in Leeds te ondersteunen. Er vielen (en vallen) teveel doden en het team lijkt het niet tot een veiliger oplossing te kunnen brengen. Terwijl Hunter een klein team formeert om de diverse moordzaken van begin tot einde door te nemen, ervaart hij steeds meer tegenwerking vanuit het politie-apparaat zelf. Sterker nog: vanuit zijn eigen team mekrt hij al dat er voortdurend twijfel gezaaid wordt, met name door de sinistere agent Craven. Wij weten dan al dat Craven in het team geplaatst is door de hooggeplaatsten, omdat hij hun positie in het corrupte bouw- en misdaadwereldje moet verzekeren. Hunter komt verder, steeds verder maar merkt dat zijn collega's liever bezig zijn hem te corrumperen dan dat ze luisteren naar zijn valide argumenten om te denken dat het in de regio om meerdere moordenaars gaat. Maar dat wil de leiding nu juist niet horen, dus richt men de pijlen op Hunter.

Met: Paddy Considine, Sean Harris, Maxine Peake, Tony Pitts, David Morrissey, James Fox

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Peace at last

Red Riding: The Year of our Lord 1974 - Julian Jarrold

Red Riding 1974 op IMDb (6,9)
 Red Riding op Moviemeter (3,07)

Red Riding op Wikipedia

Vergadering ging niet door gisteravond, dus probeerde ik mijn vrouw te overtuigen om haar serie de serie te laten en samen voor een film te gaan. Blijken we daar een soort "best of both worlds" van te maken: we pakten de Red Riding-trilogie op, dat is ..eh..een serie films over spraakmakende misdaden in de Britse geschiedenis. Op zeker heb ik deze reeks (of in ieder geval enkele) van deze films gezien, maar ik kan er niets van terugvinden op mijn blog en in mijn eigen databasejes. Van voor af aan dus maar. 

Wat de serie goed doet, is de delen weliswaar op zichzelf te laten staan maar toch meermaals naar gebeurtenissen uit de andere plots terug te grijpen. Dat geeft coherentie. Voeg daarbij dat er echt een grote reeks aan bekende acteerkoppen voorbij komt (de een wat sterker dan de ander, maar toch) en de basis is gelegd.

In de 1974-film leven we mee met Eddie Dunford, beginnend journalist bij the Yorkshire Post. Hij krijg de zaak toegewezen van een vermist meisje, een zaak die de regio verontrust. Al snel legt Dunford een verband met eerdere verdwijningen. Hij voelt een bepaalde tegenkracht, zowel bij zijn collega's op de redactie als op het politiebureau waar hij werkt aan zijn onderzoek. Dunford lijkt de goede verstandhouding tussen politie en redactie onder druk te zetten met zijn voortvarende vragenvuur. Hoe meer hij over de zaak ontdekt, hoe meer hij zelf in gevaar komt, helemaal als hij een connectie ontdekt met een groot lokaal bouwproject. Iedereen lekt, iedereen praat met iedereen waardoor Dunford voortdurend om zich heen moet kijken.

Met : Andrew Garfield, Rebecca Hall, David Morrissey, John Henshaw, Anthony Flanagan, Warren Clarke, Eddie Marsan, Peter Mullan, Sean Harris

FIN - song : Adrian Johnston - Never come back

Heat - Michael Mann

Heat op IMDb (8,3)
 Heat op Moviemeter (4,11)

Heat op Wikipedia

Nog zo'n filmklassieker, 30 jaar oud reeds. Weliswaar een die iets minder in mijn straatje ligt, maar ik zie zelf ook natuurlijk wel dat dit heel goed is. Eredivisie-acteerwerk, een sterk script en een mooi opgebouwde spanning. Zo eentje waarbij je misschien denkt dat het einde toch nog anders kan lopen dan het nu doet. De twee acteerkanonnen op leeftijd (ook toen al een beetje) kluisteren u aan uw stoel. "Heat" is een actiedrama. Of nee: "Heat" is een misdaaddrama. Of nee nee, "Heat" is een heistfilm. Of..ach wat maakt het label ook uit.

Het lijkt de perfecte overval, maar toch is Neil McCauley behoorlijk pissed-off met het gedrag van medepleger Waingro, die niet al zijn taken goed uitvoerde. Net als hij met de mislukkeling wil afrekenen, rijdt de politie voorbij en weet Waingro aan zijn aandacht te ontsnappen. Dat zal ie nog bezuren. 

De overval trekt hoe dan ook de aandacht: vanaf dat moment weet McCauley het vizier van topinspecteur Vincent Hanna op zich gericht. Met zijn grote ervaring en originele brein brengt Hanna al snel het daderteam in kaart. Het net sluit zich steeds verder, maar het houdt McCauley niet tegen om de overval der overvallen te beramen. Zelfs een persoonlijk gesprek met Hanna stopt hem niet: ze spreken eerlijk naar elkaar uit dat ze elk bij een volgende ontmoeting niet zullen aarzelen de ander naar het hiernamaals te brengen. Terwijl McCauley de voorbereidingen treft voor zijn magnum opus, weet Hanna plots contact te leggen met de op wraak beluste Waingro.

Met: Robert de Niro, Al Pacino, Val Kilmer, Jon Voigt, Tom Sizemore, Diana Venora, Amy Brenneman, Ashley Judd

FIN - song : Revelry - One Last Regret

Rebel Ridge - Jeremy Saulnier

Rebel Ridge op IMDb (6,8)
 Rebel Ridge op Moviemeter (3,20)

Rebel Ridge op Wikipedia

Inmiddels al veelbesproken film, gisteren was zo'n avond dat we hem wel konden proberen. Zeker na die schokkende Poolse politiefilm van de dag ervoor, deze ligt voor een deel in het verlengde van die problematiek. Goede opbouw, gedegen acteerwerk, op de juiste tijd zijn piekmomenten, ik kon er wel wat mee. Net niet helemaal het type wraakfilm dat je na een kwartiertje kijken zou verwachten en dat is een grote pré: regisseur en scriptschrijver werken op een andere wijze naar het eind toe dan je op basis van de start zou denken.

Pardoes tikken ze hem van achter aan: de politieagenten zetten de neus van hun auto tegen het achterwiel van de nietsvermoedend fietsende Terry aan. Terry is doelgericht op weg naar het nabijgelegen stadje maar door deze politieactie gaat hij dat doel niet bereiken. Sterker nog: de overduidelijk corrupte agenten rollen de spierballen, ze zoeken naar een reden om Terry verdacht te maken. Die vinden ze uiteindelijk in een plastic tas, waarin Terry veel contant geld heeft zitten. Hij wil naar de rechtbank om dat bedrag in te zetten als borgbedrag om zijn neef vrij te kopen. Daarmee voorkomt hij dat zijn neef naar een gevangenis gaat worden overgeplaatst waar zijn leven gevaar loopt. De agenten gaan ervan uit dat het drugsgeld is en confisqueren de tas. Als hij afstand doet van het geld mag hij direct gaan, zonder proces verbaal. Terry, een slimme Irak-veteraan, kiest voor de slimste uitweg: hij gaat akkoord met het voorstel en fietst met pijnlijke gewrichten verder. 

We weten allemaal dat het hier niet eindigt en inderdaad staat Terry de volgende dag op het politiebureau om aangifte te doen van diefstal van zijn geldbedrag. De commissaris van het bureau gaat vierkant achter zijn mannen staan en wakkert de verdachtmakingen in Terry's richting nog wat aan. Ze gaan er niet uit komen, dat snapt u. Met de moed der wanhoop gaat Terry tóch naar de rechtbank om te praten over de borg. Daar ontmoet hij de fragiele Summer, zij lijkt de enige te zijn in dit vijandige stadje die bereid is om naar Terry's verhaal te luisteren. 

Met : Aaron Pierre, AnnaSophia Robb, Don Johnson, David Denman

FIN - song : Brooke & Will Blair -  One mind, any weapon

Leave no traces (aka Zeby Nie Bylo Sladów) - Jan P. Matuszynski

Leave no traces op IMDb (7,1)
 Leave no traces op Moviemeter (3,38)

Leave no traces op Wikipedia

Zo hé, komt er effe eentje binnen. Een jaar geleden nam ik deze op van de VRT-zender, hij stond op "binnenkort vervallen". Blij dat ik dat laatste niet geruisloos heb laten gebeuren want dit was echt sterk. We weten natuurlijk allemaal hoe het communistisch systeem binnen het Warschaupact van kunstmatigheden aan elkaar hing (schone schijn voorop, een hard-realistische wereld daarachter), maar het is toch goed om daar af en toe de lijnen van te zien lopen. Deze op waarheid gebaseerde film geeft ons inzicht in hoe moeizaam de omgang met de waarheid in dit systeem was (en we weten ook dat het opnieuw aan het gebeuren is: nieuwe systemen maar oude technieken). 

Op een stukje afstand van de harde lijnen die het politbureau uitzette, leefde een wereld van klein verzet: kunstenaars, studenten, wetenschappers, vakbondsmedewerkers. Ze durfden kritisch te kijken naar hun regering én naar de uitvoerende instanties, ze durfden dat terwijl ze wisten dat kritiek niet gedoogd werd en zelfs hard werd bestraft. De scholieren Jurek en Grzegorz zijn er nog niet zo heel erg mee bezig, alhoewel ze wel degelijk beseffen dat een keuze voor studeren voor hen een uitweg is om niet in het leger te belanden en daarmee de propagandamachine te dienen. In een overmoedige bui drinken ze een wijntje en lopen ze te keten op een stadsplein. DAT GAAT ZOMAAR NIET! Ze worden opgepakt, op het politiebureau wordt de goed gebekte Grzegorz hardhandig aangepakt, Jurek kan niet anders dan toekijken hoe zijn maatje door zes agenten tegelijk wordt geslagen en geschopt, terwijl de commandant de tip geeft: "Sla hem op zijn buik, niet op zijn rug. Leave no traces!". Het is tevergeefs, Grzegorz wordt nog wel door ambulancebroeders opgehaald maar blijkt niet meer te redden.
Sporen volop, aldus de lijkschouwer, maar daar denken de machthebbers anders over. Jurek doet aangifte, Grzegorz moeder (een destijds bekende dichteres) staat op, met de steun van de aan autoriteit winnende priester Jerzy Popielusko doen ze samen aangifte. Maar ze praten tegen een muur: de overheid lijkt niet van plan de dienstdoende agenten te bestraffen en beginnen met ingewikkelde theorieën twijfels te verspreiden over de juistheid van Jurek's verhaal. In hun zoektocht naar rechtvaardigheid komen Jurek en Gregor's moeder steeds meer in gevaar, van alle kanten worden de apparaten in werking gesteld om hun getuigenis te ontkrachten. 
Waargebeurd he! The horror, the horror.

Met: Tomasz Zietek, Sandra Korzeniak, Jacek Braciak, Agnieszka Grochowska, Robert Wieckiewicz

FIN - song : Alain Grasselli - Sonnenschiff