Much ado about nothing- Joss Whedon

Much ado about nothing
Voor mijzelf een experimentje , deze Shakespeare-verfilming. Niet zozeer omdat een eeuwenoud toneelstuk wordt verfilmd (of , zoals deze, naar de moderne tijd wordt gezet). Nee, het was meer om de tekst. Het is raar om een hippe, strak gestileerd geschoten film te bekijken die getoonzet is op de oude tekstvorm en duidelijk als toneeltekst wordt opgebracht. Dat is wennen, ik moet bekennen dat ik op een gegeven moment wel klaar was met de gimmick.

Twee verschillende relaties ontstaan tijdens een bezoek van drie prinsenbroeders aan de villa van een geslaagde zakenman. Een van de prinsen zal worden gekoppeld aan de dochter van de zakenman, daarnaast wordt een huisvriend gekoppeld aan het nichtje van die dochter.
Er gaat uiteraard iets mis, er wordt wel een huwelijk voorbereid maar de ene prinsenbroer gunt de andere het licht in de ogen niet en zet een roddelcircuit op.

Hieraan merk je sterk dat het oorspronkelijke verhaal al erg oud is, maar het wordt knap vertaald naar nu. Zoals gezegd: vooral visueel is de film prima te doen. Verder vond ik hem niet makkelijk. Het is aan u.

Cesare deve morire (Caesar must die) - Paolo & Vittorio Taviani

Cesare deve morire op IMDb
Experimentele cinema, zo mag je dit wel noemen. Een zeer gelaagde film, zo heb ik m ervaren.
Op begin en eind na is het een lineaire vertelling die gebaseerd is op het "Julias Caesar" toneelstuk van William Shakespeare.
Het begin van de film vormt de inleiding op de repetities: onder de zwaarbewaakte gevangenen van de Rebibia-gevangenis in Rome wordt een auditie uitgeschreven voor het jaarlijkse toneelstuk dóór gevangen maar voor gewoon "vrij" publiek.
Voor de langgestrafte mannen is het een verzetje, dus gretig melden zij zich aan. De hoofd- en bijrollen worden verdeeld en de repetities beginnen.
Wat de film razend knap laat zien is dat de machtsstrijd van toen eigenlijk nog een dagelijkse gebeurtenis is in onze tijd, zeker onder de gekooide medemens.
Heel af en toe valt het acteursmasker van de delinquenten af en komen de persoonlijke vetes en spanningen naar boven. Maar tegelijk tonen ze aan dat ze door willen tot aan de voorstelling, omdat de kunst daadwerkelijk hun enige ontsnapping is die ze in hun verdere leven zullen meemaken.

Schitterende vondst van de befaamde regisseurs/broers. Het is geen Kaos, het is simpeler maar het is daarom niet minder diepzinnig. Korte film, maar de volle 5 kwartier de aandacht vasthoudend. Sterk (en daarom waarschijnlijk ook winnaar van de Gouden Beer in Berlijn vorig jaar).