Beats - Brian Walsh

Beats op IMDb (7,1)
 Beats op Moviemeter (3,53)

Er zijn twee "Beats". JA, ik weet het: er zijn er natuurlijk veel meer. Maar als het om films gaat, kwam ik er op de moviesites maar 2 tegen, allebei uit 2019. De andere ken ik (nog) niet, ik bekeek alleen de Schotse editie. En die was goed. Bijzonder sfeertje in het -op waarheid gebaseerde- verhaal, lekker stukje tegendraadsheid en zelfs buitenwettelijkheid ook. Fijn!

Dat buitenwettelijke zit hem erin dat de Britse regering in de jaren 90 een heuse wet uitvaardigde die het uit de klauwen gierende fenomeen van de raveparty's moest tegengaan. De Criminal Justice Act gaf de politie de ruimte om illegale feesten te  ontruimen waarbij gedanst werd op afwisselende beats. Zelfs de vondst die de dj's deden om dan maar in één monotone beat te gaan party'en werd door de ME teniet gedaan: er op los meppen, apparatuur in beslag nemen en zoveel mogelijk arrestaties verrichten. En dat bij herhaling.

We stappen in het leven van twee boezemvrienden: de lowlife party-animal Spanner en de wat bedachtzamere en meer welgestelde Johnno. De twee gaan- ondanks hun totaal verschillende achtergrond al jaren met elkaar om, hun wederzijdse familieleden vinden daar iets van. Spanner woont samen met zijn randcriminele broer Fido, waardoor hij in een agressieve en assertieve wereld leeft. Johnno komt uit een beschermd gezin: zijn ouders zijn weliswaar gescheiden maar moeder vond in de rechtgeaarde politieagent Robert een veilige en keurige nieuwe partner. Robert is van plan het gezin een beter leven te geven maar wil daarvoor wel verhuizen naar een andere buurt. En dat is tegen het zere been van Johnno. 

Die is namelijk wel geïnteresseerd in het rebelse gedrag van zijn maatje Spanner, die druk bezig is om zich in te werken in het wereldje van illegale radiostations en dito raveparty's. Als Johnno vervolgens na een ruzie thuis boos het huis verlaat, zoekt hij steun bij Spanner. Deze staat op het punt om een revolutionare rave te bezoeken, waarom zou Johnno niet mee gaan? Deze hapt toe, geeft zich over een gevaarlijker leven en betreedt volstrekt nieuwe paden. Waarbij gelukkig zijn goede inborst enorm goed van pas komt.

Met ; Cristian Ortega, Lorn MacDonald, Laura Fraser, Brian Ferguson

Father Stu - Rosalind Ross

Father Stu op IMDb (6,5)

Father Stu op Moviemeter (2,99)

Zijn profbokscarrière loopt op zijn eind, hij wint al een tijdje geen partij meer, maar Stuart heeft het geld hard nodig. De enige steun die hij ontvangt in zijn leven is die van zijn zorgzame moeder, die wil dat haar zoon ergens gelukkig wordt. Zijn vader is een alcoholische nietsnut die het gezin reeds lang geleden in de steek liet. 

Stuart neemt - na voor de zoveelste keer als drankrijder opgepakt te zijn - een radicaal besluit. Hij laat alles achter zich en vertrekt naar Hollywood: voor een knappe en sterke vent als hij moet er daar vast iets te vinden zijn. Dat lukt maar moeizaam, voorlopig begint hij ergens in de keuken, maar uiteindelijk kan hij toch een keer zijn moeder bellen dat hij een rolletje heeft. In een reclame weliswaar, maar het is een begin. Helaas blijft het daar min of meer bij. 

Wanneer hij de mooie Carmen ontmoet, is hij bereid alles voor haar opzij te zetten. Alles? Ja, alles. Carmen is zeer gelovig en spendeert een groot deel van haar tijd en werk in de kerk. Stuart gaat steeds vaker met haar mee en ziet op een gegeven moment het licht: dit is zijn kans om eindelijk iets goeds te gaan doen. Hij besluit zich te laten dopen en laat het daar niet bij: hij besluit een priesteropleiding te gaan doen, ook al weet hij dat dit een relatie met Carmen in de weg zal staan. Een lange weg volgt, niet iedereen op de priesteropleiding is overtuigd van de goede bedoelingen van de voormalige vechtersbaas. Hij volhardt, studeert als een malle en komt ver, totdat het noodlot opnieuw toeslaat: er openbaart zich een spierziekte waardoor hij steeds minder kan. Uiteindelijk belandt hij zelfs in een rolstoel, maar dat weerhoudt hem er niet van zijn studie te willen afronden. Carmen steunt hem, zijn moeder steunt hem en zelfs zijn vader verliest iets van zijn harde schil. 

Met : Mark Wahlberg, Mel Gibson, Jacki Weaver, Teresa Ruiz

Go - Doug Liman

Go op IMDb (7,2)

Go op Moviemeter (3,38)

Enkele jaren na "Lola Rennt" gemaakt, maar ik vond wel enige verwantschap zitten tussen de twee films. Waar de ene film 3 x terug gaat naar een bepaald moment om drie verschillende scenario's naar voren te brengen, doet deze film het net iets anders: we gaan ook 3 x terug naar hetzelfde moment, maar beleven de nasleep vervolgens vanuit 3 verschillende hoofdpersonen. 

Het bewuste moment speelt zich af in de kantine van de supermarkt: de verveelde Ronna heeft net daar dienst afgerond als ze wordt benaderd door collega Simon. Die vraagt haar - tegen het advies van de ook aanwezige collega Claire in - of ze zijn dienst wil overnemen omdat hij met vrienden een weekend naar Las Vegas wil. Ronna zit in geldnood en pakt het geld met gretigheid aan. 

Terwijl ze op Simon's plek achter de kassa staat, wordt ze benaderd door 2 jonge mannen die heimelijk informeren of zij hen aan drugs kan helpen. Die halen ze normaliter bij Simon, maar misschien weet zij ook wel de weg. Ronna ziet dollartekens in haar ogen en zegt de jongens toe dit te verzorgen. Daarvoor moet ze eerst naar de woning van Simon's vaste leverancier. De daar aanwezige dealer Todd is een lastige en sinistere man die niet zomaar van plan is Ronna's wens in te willigen. 

Langzamerhand gaat Ronna het misdadige pad op als ze de pillen gaat proberen te verhandelen. Hoe dat kleine beslismoment op vele manieren uit de klauwen kan lopen, tonen de overige verhaallijnen met verve aan: je bepaalt zelf of je over de grens wilt gaan of niet. 

Met : Sarah Polley, Katie Holmes, Desmond Askew, Nathan Bexton, Scott Wolf

 FIN - song : No Doubt - New

 

Honey Boy - Alma Har'el

Honey Boy op IMDb (7,3)
Honey Boy op Moviemeter (3,38) 

"All my father ever gave me that was of any value was pain. 
And now you want to take that away from me."

De volwassen Otis tegen zijn therapeut. 

Worstelingen met demonen, dat is waar deze sterke film om draait. De drank- en agressieproblemen van de vader, de onveiligheid rondom de jonge zoon en daaropvolgend de drank- en agressieproblemen van diezelfde zoon als jongeman. Het is geen prettig beeld wat in deze film geschetst wordt, maar het is uitermate boeiend toneel. Heel sterk gespeeld, zowel de piepjonge Noah Jupe (de jonge zoon) als Shia Labeouf (de hyper-aanwezige vader) excelleren in het weergeven van hun tegenstrijdige posities.

Vader James Lort is een veteraan met PTSS , die zwaar aan de drank is geraakt na zijn missies. Hij botvierde zijn gekte op zijn vrouw , die na een brute seksuele mishandeling afscheid nam van deze enge man. Gek genoeg liet ze zoonlief Otis bij vader achter om zelf met een nieuwe man in zee te gaan. Op afstand proberen ze wel om de jongen enige liefde en waardering bij te brengen, maar ze sidderen en beven voor de woedeaanvallen van de vader.

Gek genoeg zit de jongen in een dubbelhartige houding met zijn vader: ja, hij is doodsbang voor hem. Maar het is wel zijn vader, de man die hij van levensonderhoud voorziet omdat hij een succesvol jeugdacteur aan het worden is. De jongen is dus eigenlijk de man in huis, een positie die de vader maar moeilijk kan accepteren. Hij doet alsof hij verantwoordelijkheid neemt voor de opvoeding, hij denkt een goede leraar te zijn voor zijn kind maar bij het minste tegenwoord valt hij uit die rol vandaan. De huilende Otis vindt vervolgens slechts troost bij de prostituees die mede het trailertrash-park bewonen. 

Dwars door de film heen zien we Otis ook steeds als jongvolwassene terug. Van de ene therapie naar de andere, instelling in en instelling uit: agressieproblematiek, alcoholverslaving, the whole shebang. Wij weten hoe dat gekomen is. Wij weten hoe dat schattige, schrandere jongetje zo fucked up is geraakt. 

De film is uiteraard ook een moedige stellingname van hoofdrolspeler Shia Labeouf , die immers zelf ook zo worstelt met zijn reputatie van agressieve excentriekeling. Met die kennis in je achterhoofd bekijk je de film vanuit een veel opener perspectief.

Met : Noah Jupe, Shia Labeouf , Lucas Hedges, FKA Twigs

FIN - song : Bob Dylan- All i really want to do

Mississippi Grind- Anna Boden/ Ryan Fleck

Mississippi Grind op IMDb (6,4)
Gokker zijn, het is niet het makkelijkste bestaan. Dat weet ook Gerry, die al een spoor van vernieling achter zich heeft liggen in de zoektocht maar de grote mazzel. We werken het rijtje af: vrouw kwijt, kind kwijt, familie kwijt, schulden overal, shitty baan die de prijs van het gokken lang niet kan bekostigen. Gerry zit in een dal. Een diepe.
Bij een van de pokertoernooien ontmoet hij de flamboyante Curtis. Net zo'n gokker, maar dan een die het geluk aan zijn broek lijkt te hebben hangen. Ze zetten het toernooi op stelten en het marginale prijzengeld wordt per direct omgezet in sloten whisky.
Ze maken elkaar gek, de twee zo verschillende gokkers. Beloven , nee: verwachten gouden bergen en gaan daartoe daadwerkelijk op tournee, van casino naar casino, van pokertafel naar pokertafel.
Gerry zegt Curtis toe dat hij, als de grote slag eenmaal geslagen is, zijn leven zal beteren: hij zal zijn schulden afbetalen en hij zal financiële verantwoordelijkheid voor zijn dochter gaan dragen. Maar ja, dan moet hij toch eerst een betere kaart in de hand krijgen, dan moet hij toch eerst het winnende paard weten te herkennen. Curtis ziet dat hun vriendschap geen lang leven beschoren is omdat ze feitelijk beiden hetzelfde egoïstische doel nastreven. Ze moeten naar New Orleans, om daar de grote gokclimax te bereiken.

Het is bijkans een genre, die gokfilms waarin casino's, kaarten en automaten een rol spelen. Maar in deze film draait het toch vooral om de psychologische afhankelijkheid van de respectievelijke heren: goede rollen van Ben Mendelsohn (oa Bloodline) en Ryan Reynolds (oa heel veel).