Small things like these - Tim Mielants

Small things like these op IMDb (7,2)
 Small Things Like These op Moviemeter (3,50)

Lekker hoor, zo'n weekje er tussenuit. Maar ik miste daardoor wel de Hoornse Filmdagen, zodat ik nu een inhaalslag moet maken. Ik kan dat, maak je geen zorgen. Gisteravond de eerste kans, meteen gepakt. En wat voor een: een hypertrage film met een loodzwaar onderwerp. Die combinatie trekt niet iedereen maar ik ga daar heel goed op. Ik kwam dan ook met een goede beoordeling uit de voorpremière vandaan. En doorrrr!

Aan de buitenkant lijkt alles vredig in het leven van Bill Furlong. Hij moet dan wel bikkelhard werken in zijn kolen- en oliehandeltje maar hij kan er wel zijn grote gezin mee onderhouden, alsmede een aantal medewerkers financieren. Bill is geen klager, heeft motiverende woorden voor iedereen om hem heen: het goede hart straalt warmte uit naar iedereen om hem heen. Door de flashbacks die wij zien, weten we echter dat het niet altijd zo geweest is. 

Op school bij de zusters werd Bill blijkbaar gepest, moeder had het niet breed maar werkte bij een lieve rijke dame die ook voor Bill kerstcadeautjes regelde. Het leek vredig en doenbaar, totdat plots zijn moeder overlijdt. De flashbacks tonen een ongemakkelijk levenspad waar Bill zich uitstekend uit heeft gewerkt.

Een van de klanten waar Bill met zijn kolenleveringen komt, is het zustersklooster dat aan de rand van het stadje ligt. Zwijgend brengt Bill zijn spullen in het kolenhok, totdat hij daar op een dag een jong meisje aantreft. Zij, Sarah, is een van de Magdalene Sisters, die in het klooster wonen en daar naast hun scholing ook veel zwaar werk moeten leveren. Bill komt in conflict met zijn geweten: natuurlijk wil hij het klooster niet kwijt als klant, maar natuurlijk wil hij ook aan de kaak stellen wat er met dat meisje (en waarschijnlijk met heel veel anderen) allemaal mis gaat in het klooster. Het leidt tot stevige gesprekken met moeder-overste, waar Bill heel duidelijk voor keuzes gesteld wordt.

Met: Cillian Murphy, Eileen Walsh, Emily Watson, Clare Dunne, Zara Devlin

FIN - song : D.O.M. Destruction of Mankind- Rebel

Gezien in : Cinema Oostereiland

Winter's bone - Debra Granik

Winter's bone op IMDb (7,1)
 Winter's bone op Moviemeter (3,25)

Sommige films blijven je op een dusdanige manier bij dat je nog precies de momenten of omstandigheden kunt terughalen waarin je hem zag. Deze bijvoorbeeld, ik weet nog hoezeer ik ervan onder de indruk was en hoe sterk de jonge actrice op me overkwam. Ik zag de film in de kleine zaal van Schouwburg het Park in Hoorn, waarmee we destijds samenwerkten bij de organisatie van de Hoornse Filmdagen (het zou nog twee jaar duren voordat Cinema Oostereiland ontstond). Ik zat in het organiserende clubje van die filmdagen en rende me de ganse dag -net als de rest van het team- de versuffing, maar kon gelukkig toch een paar films meepakken. Waaronder dus deze. Zo goed, zo goed. Derhalve was de klik snel gemaakt toen ik m op mijn abonnee-filmzender tegenkwam. Herzien dus! En het was blijkbaar de tijd van Hyves, waar ik destijds consequent mijn filmbeschrijvingen plaatste. Net voordat ik dat dus op een eigen blog begon te doen. 

De 17-jarige Ree wordt te vroeg volwassen. Noodgedwongen, want haar moeder is door ziekte niet in staat om voor haar kinderen te zorgen. En vader? Die is in geen velden of wegen te bekennen, terwijl hij toch wel vrijgelaten is uit de gevangenis. Het is armoede derhalve, Ree en haar broertje en zusje zijn fors afhankelijkheid van de goedertierenheid van de buren, van hun oom en andere omwonenden. Allemaal brengen ze periodiek levensmiddelen of andere zaken tbv levensonderhoud langs, maar het kan niet lang goed blijven gaan. 

Ree overweegt zich aan te melden bij het beroepsleger, zodat ze de inkomsten aan haar broertje en zusje kan besteden. Maar toch, wie zorgt er dan ondertussen voor ze? Onvermoeibaar blijft Ree de problemen te lijf gaan. Maar een ongeluk komt nooit alleen: de politie komt melden dat pappie zijn borgsom heeft gefinancierd met het huis als onderpand. Als ie zich niet snel komt melden bij de politie zal Bree met haar hele familie eruit worden gezet. Dat laat ze niet gebeuren, besluit ze, en ze start een zoektocht naar haar vader. Daarbij komt ze langs sinistere drugshandelaars en agressieve dorpsbewoners die blijkbaar allemaal nog een appeltje met haar vader te schillen hebben. Tegen heug en meug, maar Ree is onverschrokken.

Met: 

Jennifer Lawrence    Jennifer Lawrence

John Hawkes            John Hawkes

Isaiah Stone              Isaiah Stone

Dale Dickey            Dale Dickey

FIN - song :  Marideth Sisco/Blackberry Winter - Farther along

The Banshees of Inisherin - Martin McDonagh

The Banshees of Inisherin op IMDb (8,2)

The Banshees of Inisherin op Moviemeter (3,64)

Wie op basis van de affiche denkt "Ha, In Bruges" en om die reden een kaartje koopt, kan bedrogen uitkomen. Want het is inderdaad dezelfde regisseur en het zijn inderdaad dezelfde twee hoofdrolspelers, maar verder zijn beide films grotendeels onvergelijkbaar. Opnieuw knettert het tussen Farrell en Gleeson, maar wel op een heel andere , eerder sinistere manier. Hetgeen overigens opnieuw heel goed uitpakt, want ook deze film voelt voor een groot deel aan als een comedy. Maar dan wel een met gitzwarte randjes. Moet je tegen kunnen, hetgeen bij mij in ieder geval geen probleem is. 

1923, Inisherin, een eiland voor de westkust van Ierland. Terwijl op het vasteland de knallen van de burgeroorlog klinken, hoor je op het eiland helemaal niets. Niets anders tenminste dan je elke dag hoort: ruisende zee, loeiende koeien en balkende ezels. En het openen van flessen Guiness in de lokale pub, vanaf 14 uur. 

Het is bijna 14u , Padraic klopt op het raam van zijn beste vriend Colm. Dagelijks lopen ze van zijn huis naar de pub, dagelijks pinten ze daar een paar uurtjes. Maar niet vandaag; Colm reageert niet op de klop van Padraic, blijft stoïcijns zitten. Totaal in de war loopt Padraic naar zijn vaste plek aan de bar, waar kort daarna Colm alsnog verschijnt. Maar Colm doet vreemd: hij pakt zijn pint op en gaat aan een tafeltje zitten. Alleen. Na enig aandringen krijgt Padraic van hem te horen dat Colm de vriendschap wil opzeggen, vooralsnog zonder opgaaf van reden. Verbouwereerd en gekwets gaat Padraic naar huis, waar zijn zus hem opdraagt de volgende dag Colm om uitleg te gaan vragen. Dat doet hij maar wat hij te horen krijgt, bevalt hem niks: Colm heeft geen zin meer in nietszeggende gesprekken, hij vindt Padraic eigenlijk ronduit saai omdat ie altijd zo aardig is. Colm wil de tijd die hem in dit leven gegeven is, besteden aan het schrijven van muziek, niet meer aan voorspelbaar gewauwel van zijn "limited friend".

Het lijkt zo simpel, maar deze ontwikkeling ontregelt het hele dorp, iedereen vindt er iets van. De barkeeper natuurlijk, maar ook de agressieve politieagent, de babbelzieke dorpsgek, de dame van het postagentschap en de mysterieuze waarzegster. Colm besluit een daad te stellen: elke keer dat Padraic het waagt hem aan te spreken, zal Colm een vinger van zijn hand afknippen, waarmee Padraic dus ook Colm's muzikale toekomst in de , eh, hand heeft.

Met: Colin Farrell, Brendan Gleeson, Kerry Condon, Barry Keoghan

FIN - song : Johannes Brahms - 6 Gesange, Op.7: No. 3 Anklage 

Fisherman's Friend: One and all - Meg Leonard/ Nick Moorcroft

Fisherman's Friend: One and all op IMDb (6,3)

Fisherman's Friend: One and all op Moviemeter (3,00)

Het moet gezegd: de publieke perceptie van deze film tijdens de Hoornse Filmdagen was meer dan goed, uitbundig zelfs. Dat kan veroorzaakt zijn door het optreden voor- en achteraf van het lokale shantykoor, waarop dapper werd meegezongen en meegeklapt. Want aan de film zelf kan dat niet helemaal gelegen hebben. Feelgood, oh zeker, en niets aan de hand ook, enzo. Maar helaas wel een aaneenschakeling van cliché's . die nodig bleken om dit op waarheid gebaseerde verhaal te vertellen. Deze film is al een sequel , deel een was hartverwarmend maar mijns inziens is twee films over deze wonderlijke geschiedenis iets te veel van het goede. Maakt trouwens ook niet uit: de zaal werd vermaakt en ik trouwens ook, want vervelend was het nou allemaal ook weer niet. 

De story: nadat het succesvolle shantykoor uit Port Isaac, Wales, de nummer 1 notering heeft gehaald in de hitlijsten volgde een uitgebreide tour. Nu staat men voor de altijd lastige tweede plaat, een die het aanvankelijke succes moet continueren en hopelijk zelfs verbeteren. Maar ja, leadzanger Jim is een stevige drinker geworden na het overlijden van zijn vader en de platenmaatschappij dringt aan op een extra tenor-zanger voor een voller geluid. Die nieuweling zou zich dan moeten invechten in een vriendengroep die met elkaar opgegroeid is, hetgeen een onmogelijke opgave lijkt. Tevens wil de platenmaatschappij dat het mannenkoor zich wat minder ongenuanceerd zal uitlaten bij interviews en persconferenties. Tenslotte is er in de B&B van Jim's familie een jonge vrouw getrokken die op de vlucht lijkt voor een en ander. 

Gooi al deze ingrediënten in de blender , voeg daar nog wat vader-dochter-oma issues bij en je krijgt een tamelijk voorspelbaar kijkgeheel, dat desondanks met een glimlach bekeken kan worden. 

Met : James Purefoy, Sam Swainsbury, Maggie Steed, Imelda May

FIN - song : Fisherman's Friends- Wellerman

Triangle of Sadness - Ruben Östlund

Triangle of Sadness op IMDb (7,9)
 Triangle of Sadness op Moviemeter (3,70)

In den Wolken!

Terwijl ik begin te beschrijven wat "Triangle of Sadness" met me heeft gedaan, weet ik nog niet hoe en waar ik zal eindigen. Onmogelijk is het, om in een bondige recensie weer te geven wat je in deze film meemaakt. De conclusie dat je hebt gekeken naar een zeer maatschappijkritische film, die is wel gerechtvaardigd. Maar wat voor film was het? Was het een wrange komedie? Was het horror? Was het een rampenfilm? Was het een zich aan de actualiteit spiegelende arthouser? Weet je wat? Ik gooi het in de blender en zeg: het was het allemaal, het waren 4 of 5 films in 1. En toch was het één geheel. Een goed geheel, dat wil ik niet vergeten te vermelden. Een bewijs dat film je meeneemt op een reis waarvan je vooraf niet weet wat je ervaart en waarvan je achteraf niet weet wat je nou precies hebt meegemaakt. Schitterend, om het maar in één woord samen te vatten. 

Main characters in de film zijn Carl en Yaya, een mode-koppeltje. Hij leurt met wisselend succes een beetje langs de agentschappen voor werk, maar zij is een gearriveerd en dikbetaald model, Daarnaast is ze influencer met een groot instagram-gevolg, dus Carl moet echt knokken voor een beetje gelijkwaardigheid, hij moet zijn best doen om bij haar in beeld te blijven. 

Vanwege haar grote schare volgers krijgt Yaya een luxe cruise aangeboden, Carl mag lekker mee. Hij mag de foto's maken van zijn dame op het zonnedek, zijn dame in weer een ander badkledingsetje, zijn dame aan de koolhydraatarme dinertafel. Er heerst enorme luxe aan boord: dit reisje is alleen weggelegd voor de allerrijkste stinkerds der aarde: steenrijke Russen en Britten, IT-miljardairs en wapenhandelaars. Men koopt het personeel, zo lijkt het, omdat men gewend is de wereld naar zijn hand te zetten. De alcholistische kapitein van het schip laat zich zo weinig mogelijk zien omdat hij de status aan boord slecht kan rijmen met zijn marxistische inborst. Maar ja, hij kan natuurlijk niet wegblijven bij het "Captain's diner", een copieuze eetgelegenheid die volledig uit de hand loopt omdat het cruiseschip in zwaar weer beland. Eerst letterlijk, daarna figuurlijk. 

Na een paar gruwelijke gebeurtenissen draaien de rollen plots om: door een explosie op het schip stranden 8 passagiers op een eiland waar ze moeten zien te overleven. In een klap hebben de rijkaards niets meer aan hun geld omdat ze niet weten hoe ze een vuurtje moeten maken en hoe ze eten moeten zoeken. Er staan mensen op die aan boord steeds maar niet gezien werden, En er ontwikkelt zich een nieuw machtsspel. In den Wolken!

Hilarisch. Walgelijk. Afstotelijk. Aantrekkelijk. Stijlvol. Drek. De nieuwe film van Ruben Östlund, Gouden Leeuw in Venetië, is het allemaal tegelijk.Of eigenlijk: de film is het allemaal opeenvolgend. 

Met: Harris Dickinson, Charlbi Dean, Woody Harrelson, Zlatko Buric, Dolly de Leon, Vicki Berlin

FIN - song : Fred Again - Marea (we've lost dancing)

Un beau soleil intérieur - Claire Denis

Un beau soleil intérieur op IMDb (6,5)
Mannen alom, maar liefde nergens te vinden. Isabelle kan het niet vinden. Ze heeft het moeilijk. Haar huwelijk op de klippen, ze is rondom de 50 maar nog steeds mooi, sexy en gewillig. Maar ze wil zich wél richten op een man met wie er een langdurige relatie mogelijk is. Dat blijkt steeds op obstructies te stuiten. Alle types probeert ze uit: de rijke stinkerd-bankier die haar op een botte manier als maitresse gebruikt maar nooit ( "nóóit" zegt ie) zijn vrouw zal verlaten. De ander komt uit haar eigen habitat, de man is kunstenaar (acteur) en wil eerst alleen vriendschappelijk de banden onderhouden. Toch seks uiteindelijk en dan blijkt ie toch minder vast van plan zijn vrouw te verlaten. De derde is een man van een veel lager sociaal niveau dan dat van Isabelle: hij is wel heel voorkomend, heel romantisch en heel mannelijk maar hun "milieus" komen niet bij elkaar. En dan is er nog haar ex-man , die af en toe toch nog - letterlijk- langswipt.
Aan elke man zit wel iets los (of juist te vast) en Isabelle beseft dat ze het eigenlijk moet opgeven. Maar ze wil nog zo graag: ze houdt hoop.

De film is op en top Frans: veel joie de vivre, veel gebabbel maar ook veel romantiek. Al is die dan niet van de meest geslaagde soort. Binoche kan bij mij een potje breken , ik vind haar een goed actrice en nog steeds een mooie vrouw. De film lijkt om haar heen gebouwd. Voor de liefhebber.

Met: Juliette Binoche., Xavier Bauvois, Philippe Katherine, Gerard Depardieu

The Square - Ruben Östlund

The Square op IMDb (7,8)
Film zoals ik film graag zie. Verontrustend. Ongemakkelijk. Ontregelend. Geen plezierritje.
Als de film je niet loslaat als je de zaal verlaat, als je je afvraagt waar je net nu precies naar hebt zitten kijken, dan komt een film binnen. Dan zet ie je aan het werk, dan doet ie wat met je.

The Square is absoluut zo'n film. Enkelen verlieten de zaal, maar dat deden ze pas na ruim anderhalf uur. Blijkbaar was de grens bereikt. De film is een toonbeeld van communicatief onvermogen. Hoe onbegrip zaken kan laten escaleren, hoe goede bedoelingen compleet ondergesneeuwd raken in de pogingen ze over te brengen. Onhandig soms, ongelukkig vaak, onbegrepen continue.
Ik vond het prachtig.

De film is terug te brengen tot slechts enkele verhaallijnen die beide draaien rondom Christian, de succesvolle conservator van een moderne-kunstmuseum in Stockholm. In de ene lijn draait het erom dat hij gerold is, daarbij zijn portemonnee en telefoon kwijtraakte. In de andere lijn draait het om de voorbereiding van een nieuwe expositie in zijn museum, een waarvan ze willen dat het spraakmakend wordt in de maatschappelijke discussies.
Dankzij track & trace weet Christian al snel in welke flat zijn telefoon zich nu bevindt. Hij neemt de gok een briefje te schrijven dat hij over de gehele flat verspreidt, daardoor zal de dief ongetwijfeld worden overgehaald de gestolen goederen op een neutrale plek terug te bezorgen. Dat lukt inderdaad, maar in de slipstream wordt Christian nog een keer gebeld: een van de bewoners is verontwaardigd dat hij als dief aangesproken is en eist excuses van Christian. Sorry zeggen blijkt nog niet zo makkelijk.

Het kunstwerk waar het om draait is "The Square", een op het museumplein uitgehouwen vierkant waarin iedereen veilig is en geholpen moet worden door de andere aanwezigen. Nobel natuurlijk, maar de reclamecampagne pakt het van de andere kant aan. Die belicht eerst de slechte kanten van de mens om vervolgens naar de goede bedoelingen toe te willen werken. Dat laatste komt er niet eens van: voordat het zover is, steekt een volkswoede de kop op over de grove en ontregelende start van het filmpje. Christian moet diep door het stof. Maar weet niet precies hoe.

Razend knap hoe Östlund laat zien hoe snel misverstanden ontstaan, hoe lastig het is om steeds maar helder en begrijpelijk te communiceren. Echt een ijzersterke film. Als je ertegen kunt. De performance-scene waarop de filmposter gebaseerd is, is voor de kijker de ultieme test.

Met : Claes Bang, Elisabeth Moss, Dominic West

Battle of the sexes - Jonathan Dayton / Valerie Faris

Battle of the sexes op IMDb (6,9)
Het kwam voor mij als een verrassing dat ik deze film veel beter kon hebben dan ik vooraf dacht. De meeste rollen van Steve Carell speelt hij in films die me niet heel erg boeien, op Emma Stone ga ik ook niet heel hard. En dan een sportwedstrijd verfilmen, het leek allemaal niet heel uitdagend.
Misvatting dus, ik vond de film een boeiend verhaal vertellen met veel meer diepte dan ik hierboven beschrijf. Goed dus. En een aanbeveling voor hen die vooraf net zo twijfelen als ik.

Op waarheid gebaseerd: begin jaren 70 was Billie Jean King de beste tennisster van de wereld. Af en toe wisselde ze even van positie met Margaret Court en Chris Evert, maar jarenlang was ze ongenaakbaar. Militant, dat was ze ook. Ze vroeg waardering voor haar sportprestaties. De scheve betalingsverhoudingen (prijzengeld voor de mannen was 8 maal zo hoog als dat voor de vrouwen) moesten worden rechtgetrokken. Daarin ging zij ver. Uiteindelijk vindt ze een sponsor, zet een eigen wedstrijdcircuit op en leven de beide seksen een gescheiden sportbestaan.
Er wordt natuurlijk over geginnegapt, het is begin jaren 70 tenslotte. Dat de vrouwen te veel eisen, dat hun mond te groot is en dat ze hun plek moeten kennen. Het gaat zover dat een oud-Wimbledon kampioen (Bobby Riggs) de dames uitdaagt voor een match om te laten zien wie nou eigenlijk het sterkste geslacht vormt. De eerste wedstrijd, tegen de Britse Court, wint hij en dat geeft hem nog meer ruimte voor bravoure en laatdunkendheid. King kan niet anders dan de uitdaging aannemen, ze moet deze patser de mond snoeren. Ze traint zich een versuffing en bereidt zich stevig voor op de ultieme match, waar haar toekomst van af hangt.
Wij als kijker krijgen nog inzage in de andere battle die King op dat moment voert. Ze is getrouwd met een uitermate goede man, maar het leven on the road maakt dat ze gevoelig wordt voor avances. Niet van een andere stoere tennisser, maar van ...een kapster. King laat zich overrompelen door de vriendelijke Marilyn (Andrea Riseborough, die we oa kennen van haar rol in Bloodline). Twijfel alom bij King: moet ze toegeven aan de gevoelens van verliefdheid of moet ze de trouw van haar man blijven belonen? Dilemma volop, een dilemma dat haar tennisspel ook beïnvloedt.

Die strijd- die net zo goed een battle of the sexes is voor haar- te vermengen met die van de tenniswereld, dat is een goede keuze geweest voor de film. Het geeft diepgang , het zorgt voor compassie met de diverse hoofdrolspelers. Ik heb me geen moment verveeld.

Met : Emma Stone, Steve Carell, Andrea Riseborough, Elisabeth Shue , Bill Pullmann

Waterboys - Robert-Jan Westdijk

Waterboys op IMDb
De openingsfilm van de Hoornse Filmdagen. Openingspraatje van de regisseur waar het plezier van het creatieve proces al vanaf spatte. Dat zie je in de film terug. Begin december gaat de film in premiere, vanwege het festival kregen wij de kans hem eerder te zien.

Waterboys is een film die feelgood koppelt aan een nostalgisch en dramatisch probleem: de midlife-crisis van de hoofdpersoon. De levensfase waar schrijver Victor zich in bevindt, is in alles bepalend voor de verwikkelingen van deze film. Er is wanhoop, er is eenzaamheid zowel als onbezonnenheid. Er is onverschilligheid en er is catharsis. Leopold Witte brengt het met verve, waarvoor hulde.

Victor is op weg naar huis van zijn zoveelste signeersessie. Nou ja, op weg op weg: hij is al aan zijn derde uitstellende telefoontje naar zijn vrouw bezig als de kijker reeds inziet wat Victor nog moet ervaren. Zijn vrouw neemt niet op, Victor gaat in een leeg huis thuiskomen. Zijn spullen zijn weg, hij wordt zijn huis uitgezet. Al snel leren we waarom: hij mag dan een gevierd schrijver zijn, hij houdt er tevens een losse moraal en enige losbandigheid op na.
Op hetzelfde moment breekt ook zijn zoon zijn relatie op. Althans: ook hem overkomt het dat hij door zijn vriendin eruit wordt gezet. Vader en zoon zitten in hetzelfde schuitje en zijn even op elkaar aangewezen.
Omdat vader een boekpresentatie in Schotland in het vooruitzicht heeft, vraagt hij zijn zoon mee voor dat reisje. Kans om de zinnen even te verzetten en elkaar te steunen in deze moeilijke tijden. De grote verschillen tussen de ongedwongen vader en de meer serieuze zoon leiden tot conflicten. Dat begint klein maar loopt zienderogen naar een climax.

De gehele film door, letterlijk van begin tot eind, wordt het verhaal mede verteld door muziek. De regisseur vertelde in zijn inleiding liefhebber te zijn van de muziek van de formatie The Waterboys. Hij legde de contact met de zanger -nog steeds actief- en die blijkt bereid tot een bijdrage in de film. De poetische liedjes van Mike Scott spelen een belangrijke rol in het vertellen van dit verhaal. En dat is best een fijne rol.

Prima onderhoudende film. Kunt u rustig gaan zien, vanaf volgende maand.

Met : Leopold Witte, Tim Linde, Helen Belbin,  Julie McLellan,