A Good Person - Zach Braff

A Good Person op IMDb (7,1)
 A Good Person op Moviemeter (3,36)

Filmveelvraat zijnde, moet je je voorbereiden op teleurstellingen. Er worden zó veel films gemaakt, die kunnen niet allemaal even goed zijn. Het maakt dat ik me - met name voor de van filmzenders opgenomen titels- vooraf niet al te veel voorstelling maak: we zien wel! Letterlijk zelfs, want soms sudderen die films behoorlijk lang in de voorraadbak. U snapt waar ik heen wil: net zo goed als "shit happens", zo zijn er ook aangename meevallers. Films waar je niets van verwacht op basis van de korte synopsis, maar die toch boven het gemiddelde worden uitgetrokken door bijvoorbeeld uitstékend acteerwerk. Laat dat maar aan acteerkanon Morgan Freeman over, maar in dit geval zeer zeker ook aan de dynamische Florence Pugh. Zeer van haar gecharmeerd, als ik het zo netjes mag zeggen, vanwege de nu al grote diversiteit aan rollen die ze neerzet. Samen trekken ze dit verhaal naar een hoger level.

Het herstelproces is zwaar voor Allison. Aan het begin van de film is ze nog een ravissante en levenslustige vrouw, maar daar komt met een knal een voorlopig einde aan: bij een auto-ongeluk dat zij veroorzaakt komen twee leden van haar schoonfamilie om. En dat terwijl ze juist op weg waren om een nog closere familie te worden: ze zouden trouwjurken gaan uitzoeken die Allison voor het leven aan Nathan moesten koppelen. Dat liep anders; Allison ligt langdurig in het ziekenhuis en komt daar weliswaar hersteld uit, maar blijkt zwaar afhankelijk van de pijnstillers die ze krijgt: zonder Oxycitin functioneert ze niet. Haar moeder bestrijdt die visie en draagt haar op zich te herpakken.
Dat werkt niet en Allison belandt bij de AA, ze moet gaan praten over haar verslaving. Misschien dat ze daardoor ook weer zin in het leven krijgt (op dit moment is dat niet het geval, voor haar eindigde haar leven met die gruwelijke klap op die uitparkerende betonwagen). Bij de AA wordt ze geconfronteerd met de andere kant van het verhaal: daar zit Daniel, de man die zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk verloren is. Precies, bij dát ongeluk. De twee verwijten elkaar van alles, maar snappen ook dat ze elkaar nodig hebben om elk uit hun eigen ongeluk te kunnen klimmen. 

Met: Florence Pugh, Morgan Freeman, Celeste o'Connor, Molly Shannon, Chinaza Uche, Zoe Lister-Jones

FIN - song : Bonny Light Horseman- Deep in love

Moss & Freud - James Lucas

Moss and Freud op IMDb (5,5)
 Moss and Freud op Moviemeter (3,00)

Biografische films over nog levende sterren kennen doorgaans een behoorlijk tricky component omdat ze nogal makkelijk kunnen doorslaan naar een onevenwichtige vertelling. Bij de aftiteling van deze film viel echter te zien dat hoofdpersoon Kate Moss de film zelf mee produceerde en dat brengt al een stukje extra geloofwaardigheid (ze spaart zichzelf niet, laat ik het zo zeggen). Natuurlijk kiest ze een superknappe actrice uit om haar rol te spelen, maar ze zet hier een dermate zware antagonist tegenover (een ijzersterke Derek Jacobi, wat is dat toch een hyperacteur) dat ze zich van het doek laten spelen. En dat dit laatste een woordspeling is, dat snapt u vast als u het verhaal een beetje kent.

We gaan naar het begin van deze eeuw: Moss is dan al een fotomodel van mythische proporties, Alle grote modehuizen, alle gezaghebbende tijdschriften dingen naar haar hand. Dat is pittig, dat verveelt en inderdaad blijkt Moss gevoelig voor alle verleidingen van het wereldje: drank en drugs en ongezond leven vlakken immers die vereringscultus aardig af. Maar dan..

Ze ontmoet de florerende kunstschilder Lucian Freud (inderdaad, kleinzoon ván) die haar uitnodigt in zijn atelier en haar een voorstel doet: hij wil een portret van haar schilderen maar eist daarvoor vol-le-di-ge toewijding. Drie avonden per week, strikt op tijd om 19u beginnen, het geheel zal een halfjaar tot een jaar in beslag nemen. Een onmogelijk verzoek natuurlijk, want de agenda van het bestbetaalde en meest gevraagde model ter wereld laat zich niet zomaar lamleggen. Hoezeer Moss de sleur van haar vak zat is, blijkt wel uit het feit dat ze zich committeert aan de eigenzinnige kunstenaar. Gans haar leefwijze moet aan de kant, een fors deel van haar persoonlijkheid ook maar toch..toch gaat ze ervoor. Het worden indringende sessies, het worden verhelderende en zelfs levensveranderende sessies.

Met: Derek Jacobi, Ellie Bamber, Jasmine Blackborrow

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Karl Solve Steven - Some Thoughts on painting

Jimpa - Sophie Hyde

Jimpa op IMDb (5,7)
 Jimpa op Moviemeter (2,91)

Jimpa op Wikipedia

Nog los van het feit dat deze film een acteursfeestje is (met oa de ongenaakbare Olivia Colman en de volop schmierende maar daardoor zeer genietende John Lithgow) is deze film voor mij een hele leerzame. Nieuwe woorden (ik had nog nooit van 'compersie' gehoord) maar ook prachtige inzichten in hoever je in je leven kunt komen als je vrijgelaten wordt in je keuzes en beslissingen. Dat gaat lang niet altijd goed - er hangen klaarblijkelijk ook vele beperkingen aan - maar de gedachte om mensen de ruimte te geven om hun eigen keuzes én hun eigen fouten te maken, is zeer aanstekelijk. Want uit deze film blijkt ook dat liefde voor elkaar altijd komt bovendrijven, hoe ver je je levenspad ook van anderen afsplitst. Dit alles maakt "Jimpa" nog niet direct een heel goede film (drakerigheid ligt namelijk op de loer) maar zelf vond ik het door deze lessen en wijsheden een aangename kijkervaring.

Hannah werkt gestaag door aan haar filmproject, het lijkt wel levenswerk. De film zal moeten gaan over de verstandhouding met haar vrijgevochten vader die haar verliet toen ze 13 jaar oud was. Niet dat de film een afrekening gaat worden, nee: ze probeert meer te begrijpen van de voor haar onlogische keuzes die haar vader maakte. Met de film wil ze ook voor haar non-binaire kind een document maken om de samenhang tussen keuzes en levensgebeurtenissen te verhelderen. Zelf worstelt ze haar hele leven hier al mee, ze hoopt dat het voor hen makkelijker en inzichtelijker mag gaan worden.

Met man en kind reist ze naar Amsterdam waar pappie/opa Jim is neergestreken na zijn vertrekt uit Adelaide. Jim was al uit de kast gekomen en kon niet langer in Australië blijven: op naar de toenmalige stad van de vrije liefde. Dat hij door deze keuze óók in een wereld vol levensbedreigingen terecht kwam - middenin de aids-epidemie immers- weerhield hem er niet van zijn vrije opvattingen op iedereen neer te geselen die bekrompenheid en beperkingen vertoonde. Dochter Hannah zit klem tussen het openbaren van de echte wereld aan Frances, haar zoekende kind, en het bevestigen van de liefde voor haar vader, hoe eigenzinnig die man dan ook is. Er ligt drama op de loer maar natuurlijk ook momenten van innig geluk.

Met: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Boygenius - True Blue

FIN - song : Brendan MacLean - I know a place

Calle Malaga - Maryam Touzani

 

Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.

Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.

"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Met; Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Maria Alfonsa Rosso.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

Peacock (aka Pfau- Bin ich echt?) - Bernhard Wenger

Peacock op IMDb (7,2)
 Pfau- bin ich echt? op Moviemeter (3,33)
Peacock op WIkipedia

Tweede Oostenrijkse film die ik die middag/avond zag, deze was een stukje vrolijker. Hoewel vrolijk, er schrijnt van alles. Fijn acteerwerk, hier en daar wat absurdisme en soms zelfs magisch realisme, maar zeer zeker een fijne film, goed gevuld met plaagstootjes naar onze moderne tijd van "rijk bezit maar arme geest'. Bovendien een goed gevulde zaal op een incourant tijdstip (18.15u) op een zeer zonnige dag; gelukkig vonden veel mensen dat ze op dat moment niets beters te doen hadden dan het coole Eye-gebouw binnen te gaan.

Een vakman, dat is ie. Matthias is gewoon uitstekend in zijn werk. Niet dat het hem gelukkiger maakt, maar het schuift goed en hij kan er helemaal in opgaan. Waarin? Welnu, Matthias is de belangrijkste pion van "My companion", een organisatie die mensen verhuurt als gezelschap. Om met een oudere vrouw mee te gaan naar een klassiek concert, om een jongetje te helpen bij zijn schoolspreekbeurt over "wat doet je vader?" et cetera. Denk "Rent-a-friend" maar dan wat chiquer. Matthias is het paradepaardje van het bedrijf, hij scoort de beste recensies en daarmee dus ook de meeste (en mooiste) opdrachten. Hij is de pauw die zijn uiterlijk goed verzorgt en op verzoek zijn prachtige verentooi laat zien.

Kat in 't bakkie, zou u zeggen, maar nee. Zijn vriendin wil bij hem weg, ze kan de schijnwerkelijkheid niet langer verdragen: op geen enkel moment weet ze of Matthias zichzelf is of nog in een bepaalde rol hangt. Aanvankelijk trekt Matthias dat nog (hij huurt ter compensatie een hondje bij "Rent-a-dog") maar als er dan na een opdracht klachten binnenkomen (niet van een cliënt, maar van haar partner) begint Matthias te twijfelen waar hij mee bezig is. Maakt hij mensen wel écht gelukkig, maakt hij zichzelf überhaupt gelukkig? Waar zijn zakelijke output daalt, groeit zijn persoonlijkheid. Dat kan niet lang goed gaan.

Met: Albrecht Schuch, Anton Noori, Julia Franz Richter, Theresa Frostad Eggesbe, Maria Hofstätter

FIN - song : Lukas Lauermann - Finite Distinct

Gezien in : Eye Filminstituut

Loveable (aka Elskling)- Lilja Ingolfsdottir

Loveable op IMDb (7,7)
 Loveable op Moviemeter (3,50)

Oef! Wat zeg ik? OEF! O.E.F. 
Dit is dus waar je het voor doet, als filmliefhebber. Een piepklein verhaaltje waar je desondanks volledig ingezogen wordt. Bij deze film is dat volledig te danken aan het volstrekt geloofwaardige acteerwerk van de voor mij nog onbekende actrice Helga Guren. Ze zet een vrouw neer die je beurtelings afstotelijk en meelijwekkend vindt. Het is arthouse zoals arthouse bedoeld is (en menig lezer van dit blog weet dat ik daar voor val): ik verkondig vaak het evangelie van de veelzeggende film over kleine menselijke drama's (die dan ook weer maximaal uitvergroot kunnen worden). 

Loveable. In eerste instantie vertaal je dat natuurlijk met "lieflijk, schattig". Maar een taalliefhebber zoals ik ben, ziet in dit woord ook de twee delen "love" en "able". Want dat is waar Maria, onze allesverzengende hoofdpersoon mee worstelt: is ze wel in staat tot het geven én ervaren van liefde?

Maria staat er alleen voor als haar man bij haar weggaat. Ze maken nog afspraken over de kinderen, maar verder verdwijnt hij zo goed als helemaal uit haar leven. We weten niet waarom. Nog niet.
Als Maria zich enigszins herpakt heeft, zoekt ze weer iets meer het leven op. Op een feestje van vrienden ziet de charmante en knappe verschijning Sigmund opeens in haar leven komen. Ze zet haar zinnen, ze gaat hem binnen hengelen. Dat lukt: de rustige Sigmund trekt bij de vurige Maria in, er komen zelfs nog twee kinderen bij. Niets aan de hand, zou u zeggen.

Maar langzamerhand stapelt bij Maria de onvrede op, ze is de burnout nabij. Is dit alles? Helemaal niets heeft ze met haar carrière gedaan, ze doet eigenlijk niet anders dan voor de kinderen sloven. Dat wordt nog lastiger als artiest Sigmund voor zijn werk af en toe een paar weken achtereen op toer moet. Direct bij thuiskomst krijgt hij een Himalaya aan verwijten naar zijn hoofd geslingerd: hij trekt er lekker op uit, hij maakt dingen mee in zijn leven terwijl zij niet anders doet dan pyjama's wassen en proberen Jan Steen buiten de deur te houden. De onschuldige Sigmund weet niet wat hem overkomt: als hij thuis is, neemt hij Maria zoveel mogelijk de zorg uit handen maar er zal toch ook brood op de plank moeten komen. Maria gedraagt zich in zijn ogen onredelijk. Terwijl wij steeds meer leren over Maria's complexe persoonlijkheid en dito familiegeschiedenis zien we het koppel in sneltreinvaart richting relatiebemiddeling koersen.

Liefde is complex. Geven is al lastig, maar ontvangen blijkt zo mogelijk nog moeilijker.
Wat een indrukwekkende film. De stille aftiteling drukt je diep in je stoel.

Met: Helga Guren, Oddgeir Thune, Maja Tothammer-Hruza, Heidi Gjermundsen

Gezien in : Schuur

Unclenching the fists (aka Razzhimaya Kulaki) - Kira Kovalenko

Unclenching the fists op IMDb (6,6)
 Unclenching the fists op Moviemeter (3,17)

Wereldcinema doet het altijd goed bij mij, arthouse dito. Het leert je dat er zoveel samenlevingen bestaan die op andere manieren hun normen en waarden prioreteren. Niet beter, niet slechter maar anders. Dat zijn doorgaans geen vrolijke films, maar ik vind het interessant om te blijven leren dat onze - tamelijk verwende- westerse bril niet altijd alles scherp ziet. Zo ook bij deze oostblok-film: traag, zwaar maar wel met een goede zeggingskracht.

Ada zit in de knel. Als jonge vrouw zoekt ze naar mogelijkheden om zich te ontwikkelen maar die vrijheden krijgt ze niet. Of in ieder geval: amper. Het gezin is uit onrustig gebied vertrokken naar de regio van Moskou, Ada draagt nog de littekens van de oorlogshandelingen waar haar geboorteregio mee te maken had. 
Ze wordt kort gehouden door haar strenge en ziekige vader. Veel korter dan haar broers in ieder geval: Ada wordt door vader geclaimd om voor hem te zorgen, ze moet zich richten op de huishoudelijke taken en vooral niet te veel vertier buiten de deur zoeken. Hij houdt zelfs haar paspoort in om te voorkomen dat ze plots haar vrijheid zoekt. Haar broers zien haar strijd maar kunnen niet altijd iets voor haar doen omdat hun leefwereld nu eenmaal patriarchaal is ingericht. 
Ada richt zich op het vriendje dat ze opdoet, is bereid om ver met hem te gaan als hij haar maar bevrijdt uit dit juk. Steeds meer drijft Ada de boel thuis op de spits, het is tijd voor een breakout.

Met: Milana Aguzarova, Alik Karaev, Soslan Kugaev 

Mona Lisa Smile - Mike Newell

Mona Lisa Smile op IMDb (6,5)
 Mona Lisa Smile op Moviemeter (2,80)

Er stond toch echt in de drive dat ik "Bright Star"op had genomen, maar bij het aanklikken kwam toch echt deze titel naar voren. Geeft niks, een feelgoodfilm kan ik op zijn tijd best waarderen en dat kwam dus goed uit in deze stormachtige tijd. Hoewel ik niet per se overtuigd ben van de acteerkwaliteiten van Julia Roberts is het wel een gegeven dat ze een film kan optillen met haar charmante aanwezigheid, dat lukt haar ook hier. En de film is ook al weer zo oud dat we in de bijrollen veel latere geslaagde acteurs herkennen.

Docente kunstgeschiedenis Katherine Watson heeft er zin in: ze heeft een post verworven op het prestigieuze Wellesley-college. Haar eerste les blijkt echter een deceptie: waar zij de leerlingen wil aanzetten tot nadenken en het vormen van een mening blijken de jongedames meer van de schoolse aanpak. Ze hebben de boeken gelezen en de lesstof uit het hoofd geleerd, maar kunnen geen antwoord geven op de spitsvondige "buiten de lijntjes"vragen van hun onconventionele docent. Algemeen is de trend dat de slimme vrouwen best wat willen leren maar dat ze dat alleen maar doen om een zo goed mogelijke positie op de huwelijksmarkt te veroveren. Eenmaal getrouwd zal men zich op heel andere doelen richten dan culturele of historische kennis.

Watson is flabbergasted. Ze probeert haar toch echt slimme leerlingen over te halen tot zelfstandigheid en het vormen van een eigen mening, maar krijgt daarbij louter tegenwerking. Niet alleen van haar bestuur, maar ook vanuit de leerlingengroep. Vooral de mondige Betty Warren maakt het Katherine lastig, sterker nog: die heeft het op haar gemunt en probeert met roddel en achterklap de positie van Watson te verzwakken. Om moedeloos van te worden. Watson wil al snel de handdoek in de ring gooien maar ervaart plots ook steun, zowel van binnen de leerlingengroep als binnen haar team van collega's. Wellesley College lijkt de veranderingen maar moeilijk tegen te kunnen houden.

Met: Julia Roberts, Kirsten Dunst, Dominic West, Julia Stiles, Maggie Gyllenhaal, Juliet Stevenson

FIN - song : Elton John - The Heart of Every Girl

Miss - Ruben Alves

Miss op IMDb (6,4)
 Miss op Moviemeter (2,92)

"Wat wil je worden als je later groot bent?" Het is een overbekende vraag (die ik vroeger absoluut fout zou hebben beantwoord), Ook Alexandre wordt hier op school mee geconfronteerd, hij wordt uitgelachen om zijn antwoord. Niet "piloot", "profvoetballer" of "dokter" is zijn antwoord, maar "Miss France". 

Alexandre is een vrouwelijke jongen die ook met die gevoelens opgroeit en het stadium van volwassenheid bereikt. Hij heeft dan al een dramatisch leven achter de rug: zijn ouders komen om bij een ongeluk, hij wordt daarna gescheiden van zijn vriendjes en klasgenoten en groeit op in een - op zijn zachtst gezegd - bijzondere woongemeenschap. De hospita van zijn woning lijkt alleen om het geld van de huur te malen, wat de bewoners uitvreten maakt haar niet uit. Vandaar dat er drugsrunners, ateliernaaisters, kruimeldieven en een travestiet bij Alexandre in het pand wonen.

Vooral die laatste, de flamboyante Lola, neemt hem onder zijn/haar hoede. Lola stimuleert hem zijn vrouwelijkheid te accentueren en verdomd, Alexandre neemt de stap en meldt zich - als Alexandrine - aan voor de voorverkiezingen van de grote MissFrance-wedstrijd. Lola leert hem zich opmaken, te lopen en daarmee krijgt Alexandre/Alexandrine inderdaad het gevoel vrouw te zijn. 

U snapt, die voorronde komt ze door, ze gaat door naar de finale en wordt in een harde voorbereiding met de andere regionale missen klaargestoomd om de landelijke finale in te gaan. De fysieke transformatie van Alexandrine heeft echter ook aardig wat gevolgen voor haar omgang met haar medebewoners, die haar niet altijd ten voordele vinden veranderd. En ze blijkt hun steun nog hard nodig te hebben. 

Met : Alexandre Wetter, Isabelle Nanty, Thibault de Montalembert, Pascalle Arbillot 

FIN - song : Lymbyc Systym - Falling together

Antoinette dans les Cévennes (aka My donkey, my lover and I ) - Caroline Vignal

Antoinette dans les Cevennes op IMDb (6,5)

Antoinette dans les Cevennes op Moviemeter (3,02)

Niemendalletje zonder risico, dat gek genoeg wel werd geafficheerd als "gekozen voor de officiële selectie van Cannes". Dat kwaliteitsstempel zie ik er niet aan af, goed is het allemaal niet maar je kunt er ook weer niet kwaad op worden. Een heelveel-in-een-dozijn-komedie, wat mij betreft.
Antoinette is een enthousiaste onderwijzeres, van wie we al snel leren dat ze een verhouding heeft met een van de ouders van een kind uit haar klas. De vakantie nadert, ze ziet uit naar een weekje weg met deze charmante vader. Die stelt haar echter dik teleur door te melden dat hij niet met haar, maar met zijn gezin op vakantie zal gaan: hij gaat wandelen in de Cévennes, een prachtig heuvelachtig gebied. 

Nadat ze de teleurstelling heeft verwerkt, trekt Antoinette de stoute wandelschoenen aan en boekt ze een vakantie in exact hetzelfde gebied: ze gaat in haar eentje vijf dagtochten maken, waarbij een lastezel haar bagage zal meezeulen. Mooie gelegenheid om met zichzelf in het reine te komen, maar wie weet komt ze in dat schilderachtige gebied toch ook haar minnaar tegen. Je weet maar nooit wat er van komt. 

Enfin, de ezel is lastig maar wordt natuurlijk haar beste vriend. En die minnaar? Ja, die ontmoet ze ook, hetgeen tot louter teleurstellingen zal leiden. Het is vooral Antoinette die hier het meeste leert. Leert van zichzelf.

Met : Laure Calamy, Benjamin Lavernhe, Olivia Côte

FIN - song : Dean Martin - My rifle, my pony and me

Stop filming us - Joris Postema

Stop filming us op IMDb (8,1) 

Onthutsende en verontrustende documentaire die bikkelhard laat zien dat we er nog lang niet zijn. De aanvankelijke bedoelingen van de filmmaker zijn nobel, maar hij krijgt al zijn goedheid recht in zijn gezicht terug van de mensen over wie hij de film maakt. Want het is "over wie" en niet "voor wie", volgens hen. 

Joris Postema toog met een kleine gemengde filmploeg (enkele landgenoten, de rest van de crew aangevuld door locals) naar Goma , de gehavende stad in het Afrikaanse Congo. Jarenlange strijd heeft de bevolking vele klappen gegeven maar men is aan het opkrabbelen, men is op de weg terug. 

Het aanvankelijke plan van Postema was om juist nu die wederopstanding te laten zien door foto-en filmreportages te maken in buitenwijken, op markten en in vluchtelingenkampen. Maar hij wordt terechtgewezen: eerst door zijn medewerkers, daarna door de mensen op straat. Hij krijgt te maken met een spervuur aan vragen: waarom hij bepaalde scenes filmt, waarom hij dit als witte man komt doen, wat hij met de opnames beoogt en of hij ook niet denkt dat deze scenes veel beter vanuit het perspectief van de Afrikanen zelf kan worden gemaakt. 

Het is ontluisterend: het onderlinge wantrouwen is groot, hoe zeer Postema ook probeert om zijn aanvankelijke goede bedoelingen te tonen. Er wordt gestemd door de filmcrew: mag die witman door, mag hij verder? Of moet hij terug gaan en moeten ze deze beelden zelf maken?

Het feit dat de film er is , geeft daarop een antwoord maar het is schokkend om te zien hoe dat tot stand is gekomen. 

Pop Aye - Kirsten Tan

Pop Aye op IMDb (6,6)
Gek dat - wanneer je het over Aziatische films hebt - het woord "poëtisch" vaak valt. Komt het door de kalmte, komt het door de ingetogen karakters van de acteurs of komt het door de volstrekt andere blik op nut en noodzaak van het dagelijks leven? Mij bevalt het vaak wel. Oké, de films zijn vaak een tikkeltje traag, ze vragen wel wat van je. Maar je leert wel anders naar de zaken kijken. En dat vergoedt veel.

Deze film vertelt het onwaarschijnlijke verhaal van een man en een olifant. De man is een architect die moeite heeft met de zakelijke aanpak van zijn baas en bovendien ook nog worstelt met de complexiteit van zijn huwelijk. Het verklaart dat hij ontvankelijk is voor avontuur. Bij een wandeling door de stad ziet hij een man met een (soort van) circusolifant en hij denkt het dier te herkennen.
Het moet Pop Aye zijn, het dier dat in zijn jeugd op de velden rond zijn dorp rondliep/ Hij bespeurt herkenning bij het dier en hij besluit het dier uit handen van zijn tirannieke baas te redden, hij koopt het dier en besluit het terug te brengen naar zijn geboortedorp.
Een lange reis met vele ontmoetingen volgt. Vele tegenslagen ook, de reis is voor de man ook een moment om tot inkeer te komen en zijn eigen leven onder de loep te nemen. De band met het dier is net zo groot als het dier zelf is: het is een vriendschap die hij niet zo snel bij mensen onderling herkent.

Met : Thanet Wanahkrulnukroh , Penpak Sirikul

Le Grand Bain - Gilles Lelouche

Le Grand Bain op IMDb (7,0)
Uitstekende feelgood, zonder dat het een goede film is overigens. Verwacht geen "Intouchables", maar denk meer aan de fijne sfeer van "Calendar Girls" of "The Full Monty". De zaal barstte regelmatig in schaterlachen uit, een keurige graadmeter wat mij betreft. Natuurlijk is het formulewerk, maar het werkt.

Heel lang ziet het er naar uit dat het helemaal geen grappige film gaat worden, want de mislukkelingen die het uiteindelijke zwemteam terechtkomen, zijn allemaal uitstekend mislukt. De ene zwaar depressief, de andere die dat nog niet van zichzelf weet, de goede sul, de failliete zakenman: ze zitten er allemaal in. En ze verenigen zich om plezier te hebben. Aanvankelijk is dat ook het enige doel: beetje "sportief" bezig zijn, pret hebben met mannen onder elkaar. Maar gaandeweg komt er discussie over het niveau , zeker als een van hen ziet dat er een WK synchroonzwemmen in Noorwegen aanstaande is terwijl er nog geen Frans team ingeschreven staat.
Ze vegen allemaal zo veel mogelijk hun problematische straatje schoon, ze zijn doodsbang maar ze beseffen ook dat ze niet meer terug kunnen : niemand wil voor een ander onderdoen.

FIlms als deze winnen zelden prijzen, maar dat maakt ook niet uit: het gaat om de publiekswaardering. En die mag er zijn.

Met : Matthieu Amalric, Benoit Poelvoorde, Virginie Efira, Guillaume Canet

Proud Mary - Babak Najafi

Proud Mary op IMDb (4,9)
Ter verdediging wil ik zeggen dat ik net terugkwam van mijn sportuurtjes. En dat direct na een pittige werkdag.
U snapt dat mijn weerstand laag was, ik klikte gewoon de film aan die op dat moment op Film1 begon.
Filmisch begon het allemaal wel ok, beetje donkere voorbereiding op heldhaftig wapengekletter.
Mary is blijkbaar een soort huurling, ze werkt voor een of andere bende in de criminele scene.
Bij een van haar laatste opdrachten heeft ze verzuimd voor haar baas volledig werk te verrichten: ze vermoordde wel de gokbaas met schulden, maar niet diens onschuldige en spelende tienerzoon.
Het is het begin van moreel besef bij Mary.
Wanneer ze die jongen later gewond op straat aantreft, aarzelt ze geen moment. Ze neemt hem mee naar huis en verzorgt hem. Sterker nog: ze gaat verhaal halen bij degene die dit de jongen heeft aangegaan.
En daar gaat het mis want Mary heeft niet veel manieren om geschillen op te lossen. Dat doet ze meestal door wild in het rond te schieten.
Hierdoor ontstaat een soort bende-oorlog, waarbij Mary voor haar baas geheim moet houden dat zij de oorzaak is. U snapt, dat loopt uit de hand en zo.

Met : Taraji P. Henson , Jahi Di'Allo Winston. Billy Brown, Danny Glover