Histoires Parallèles - Ashgar Farhadi

 

Histoires Paralleles op IMDb (6,0) 

Histoires Parallèles op Moviemeter (3,50)

Histoires Parallèles op Wikipedia 

"Hoe ga ik dat straks nou doen?" dacht ik, toen ik afgelopen dinsdagavond de voorpremière van deze bijzondere film bekeek. Voorpremières in ons lokale filmtheater vragen namelijk altijd om een directe beoordeling van het publiek: men krijgt een scheurkaartje in handen waarmee de waardering kan worden aangegeven en er na de telling een gemiddeld cijfer uitrolt. Lang dacht ik dat ik aan de linkerkant van het kaartje een inkeping zou maken maar op een gegeven moment kantelde de film dusdanig goed dat ik een stuk voorbij het midden uitkwam. Mijn hoge verwachtingen werden alsnog enigszins bewaarheid: in de regie een samenwerking tussen gelauwerd Iraans regisseur Ashgar Farhadi en oude meester Krystof Kieslowski, nee, er was veel meer. Muziek van Zbigniew Preisner en wat een cast, mensen : superster Isabelle Huppert, Franse kanjers als Vincent Kassel en Pierre Niney en ook de Belgisch-Franse diva Virginie Efira deed een veeleisende duit in de zakken. Het werd uiteindelijk niet de makkelijkste film, maar Farhadi mozaïekte wel iets heel bijzonders bij elkaar. 

Niets is wat het lijkt, niemand is ook wie je denkt dat hij is. De kijker weet niet of hij realiteit of fictie waarneemt. Immers: we stappen in het leven van schrijfster Sylvie, die bezig is met een spannende roman over....haar overburen. Met een bizar staaltje voyeurisme bouwt Sylvie aan een verhaal over die mooie overbuurvrouw, die zo op Sylvie's moeder lijkt. Volgens de schrijfster leeft buurvrouw Anna daar met de ene man maar krijgt ze -steeds als die man weg is- een andere over de vloer. Ze krijgt het verhaal niet helemaal rond, haar uitgeefster (een piepkleine bijrol van Catherine Deneuve) blijkt ook nog steeds niet tevreden. Sylvie, die overduidelijk op het randje van einde carrière zit, is het zat: in de prullenbak met dat manuscript. Waar het dan weer wordt uitgevist door de dakloze jongeman die door Sylvie's dochter is ingehuurd om Sylvie's appartement leeg te trekken zodat het verkocht kan worden. Bent u er nog?

Mooi, dan trekken we naar de overkant. Daar blijkt Anna helemaal niet met spannende romantiek bezig te zijn, nee: ze is hard aan het werk. Ze levert de geluiden die onder de film moeten worden gezet die haar vriend Pierre aan het afronden is. Die geluiden maakt ze samen met Pierre's broer Christophe. Plots wordt Anna in de lunchroom in de wijk aangesproken door een jongeman die haar vertelt schrijver te zijn: hij is bezig met een roman over een jonge vrouw die - steeds als haar man weg is - een andere man op bezoek krijgt. Hé, waar kennen we dat toch van? 

Het is aan de filmkijker om te bepalen in welk deel van het verhaal, nee zelfs: aan welke kant van de straat we ons bevinden. Feit of fictie, werkelijkheid of fantasie, romantiek of cynische realiteit?

Met: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Pierre Niney, Adam Bessa

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Zbigniew Preisner- Dekalog VI, part IV

Mortdecai (aka Charlie Mortdecai) - David Koepp

Mortdecai op IMDb (5,5)
 Mortdecai op Moviemeter (2,54)

Mortdecai op Wikipedia

Ergens diep in het achterhoofd zat wel de overtuiging dat ik deze film wel gezien moest hebben, maar ik vertikte het om het in mijn eigen databases op te gaan zoeken. Immers, meestal geniet ik wel van de aparte insteek die Johnny Depp aan het acteervak geeft, doorgaans kan ik ook Ewan McGregor goed velen. KLIK dus maar. 
Ik weet nu waarom de film geen belletjes deed rinkelen, want ik vond m bijna 10 jaar geleden al niet leuk. Te flauw, te gezocht, te opgelegd. 
Hier mijn recensie van mei 2016 : BEGT recensie Mortdecai

Met : Johnny Depp, Gwyneth Paltrow, Ewan McGregor, Paul Bettany

FIN - song : Geoff Zanello & Mark Ronson - Johanna

Thelma - John Margolin

Thelma op IMDb (7,2)
 Thelma op Moviemeter (3,11)

Nou, ik heb Louise op geen enkel moment gemist. Thelma redde het prima in haar eentje om ons anderhalf uur te vermaken. "Thelma" is simpelweg een heerlijke film, met zowel aandoenlijke als aanstekelijke humor. Daar komt bovenop dat het verhaal wel degelijk op waarheid gebaseerd is, het maakt het allemaal nog wonderlijker. Feelgood van de bovenste plank, met enkele significanties: de oudere generatie is vaak veel zelfredzamer dan we denken ( de film plaatst oplossingsgerichte ouderen kaarsrecht tegenover de wat verdoofde jongere generatie die niet altijd de juiste beslissingen durft te nemen om het heft in handen te nemen). Een sterk verhaal (en dat kun je op meerdere manieren uitleggen) met veel vaart en humor. 

Ze is al een stukkie in de negentig maar woont - na het overlijden van haar man- nog zelfstandig. Thelma redt zich nog best, laat zich zelfs door haar aandoenlijke kleinzoon Daniel de finesses van de computer uitleggen: emailen, social media, digitaal winkelen, the whole shebang. Aarzelend klikt en scrollt ze haar weg over het wijde web. Helaas is zoonlief niet altijd aanwezig om haar vragen te beantwoorden, want Thelma blijkt alsnog een gewillig slachtoffer voor een phishing-truc. Goedgelovig reageert ze op het telefoontje dat haar kleinzoon een ongeluk heeft veroorzaakt en nu snel geld nodig heeft om de schade te betalen. Thelma brengt het bedrag bijeen en levert de envelop af op het postkantoor. 

Ze belt haar dochter om te vragen hoe het met haar kleinzoon is, het blijkt het begin van allerlei verwikkelingen. Er is natuurlijk niets met hem aan de hand, Thelma blijkt het slachtoffer van ordinaire oplichting. Waar haar familie de nadruk legt op "het is maar geld, je gezondheid telt' gaat Thelma vol in de tegenaanval. Ze laat zich niet zomaar haar spaargeld afpakken door mensen met een slechte inborst. Ze heeft het adres van de envelop nog op een papiertje staan, ze gaat verhaal halen. Uit het verzorgingstehuis haalt ze haar vriend Ben op (oorspronkelijk alleen om zijn booster te lenen, maar Ben laat haar dit niet alleen oplossen). Twee oudjes, belust op wraak.

Hoofdrolspeelster June Squibb is daadwerkelijk even oud als de vrouw op wie het verhaal gebaseerd is, het maakt haar acteerprestatie alleen maar aandoenlijker én geloofwaardiger.

Met : June Squibb, Richard Roundtree, Fred Hechinger, Parker Posey, Clark Gregg

FIN - song :  Nick Stuba- Thelma's theme

Gezien in : Cinema Oostereiland

Songbird - Adam Mason

 

Songbird op IMDb (4,8)

Songbird op Moviemeter (2,60)

Soms best even lekker, een rampenfilm tussendoor. Niet al te moeilijk script, soms best nog een interessante zienswijze en je weet wat je krijgt. In dit geval ging de film over de coronapandemie en dat is voorlopig nog best een interessant onderwerp om te belichten. Klikken dus. 

2024 was tijdens het maken van deze film nog sciencefiction, dat is het eerste uitgangspunt. We zijn inmiddels bij Covid-23 aanbeland, een uitermate dodelijke variant die nog sneller toeslaat dan zijn oudere zusjes. We gaan naar Los Angeles, waar een martial law is afgekondigd. Deze staat van beleg houdt in dat iedereen binnenblijft, dagelijks zijn temperatuur controleert en nog wat andere checks door een scanner laat gebeuren. Dit wordt centraal doorgegeven aan de Reinigingsdienst, die langskomt om zieken en doden op te halen. De zieken gaan naar de Q-area, wat eigenlijk neerkomt op een sterfhuis.

Er is een groep mensen die door de jaren heen immuun is gebleven voor de diverse varianten van Covid. Deze mensen krijgen een geel polsbandje en een ID, waarmee ze wel op straat mogen. Daar ontmoeten we Nico, die op zijn motor een koeriersdienst door de stad verzorgt: alles keurig in zelfreinigende kastjes aan de muren van de huizen stoppend, brengt hij zo de dagelijkse behoeften bij de mensen thuis. Op een van die adressen woont de lieflijke Sara met haar oma. Sara en Nico hebben een relatie ontwikkeld die gedwongen nog louter platonisch en zelfs louter telefonisch is. Aan weerszijden van de muur spreken ze hun wensen uit om met een goedgekeurd ID de stad te verlaten en de zee te bezoeken. 

Wanneer Sara's oma alsnog ziek wordt, trekt de Reinigingsdienst al snel zijn pakken aan om de boel op te komen ruimen. Voor Sara dreigt deportatie naar de Q-area, maar dat wil Nico niet laten gebeuren. Hij weet dat op een van zijn bezorgadressen een echtpaar woont dat fraudeert met ID-passen. Samen met de verkeersleider van zijn koeriersdienst begint hij aan een levensgevaarlijke reis door de stad, een onmogelijke opdracht voor zich liggend. 

Met:
K.J. Apa                        K.J. Apa                

Sofia Carson                Sofia Carson

Craig Robinson            Craig Robinson

Bradley Whitford        Bradley Whitford

Peter Stormare            Peter Stormare

Alexandra Daddario    Alexandra Daddario

Paul Walter Hauser    Paul Walter Hauser

Demi Moore    Demi Moore

FIN - song :  Willow Robinson - Weight of the world

Reptile - Grant Singer

Reptile op IMDb (6,9)
 Reptile op Moviemeter (3,40)

Tamelijk doorsnee moordmysterie, dat gelukkig door een uitstekende Benicio del Toro naar een voldoende wordt getrokken. Men heeft geprobeerd een tamelijk doorwrocht script te maken, maar een beetje geoefend filmkijker weet al gauw in welke hoek hij de dader moet zoeken. Het sfeertje in de film blijft wel lekker dreigend, dat vond ik wel een pluspuntje. 

De succesvolle makelaar Summer Elswick wordt vermoord aangetroffen in een van haar te verkopen objecten. Haar man Will Grady staat kortstondig onder verdenking bij rechercheur Tom Nichols, maar al ras verschuift die aandacht naar Elswick's ex-man en naar een buitenstaande junkie uit de buurt. 

Rechercheur Nichols graaft zich in, bespreekt vele kanten van de case met zijn politiematen, gewoon aan de kaarttafel op de vrijdagavond. Ook zijn vrouw Judy zit in de klankbordgroep. 

Het onderzoek spitst zich toe op de ex-man van Summer, die bij een bezoek van de politie - in het nauw gedrongen - overgaat tot geweld tegen de politie, hetgeen hem door een welgemikt schot van Nichols fataal wordt. De zaak is rond, zo lijkt het, al wordt Nichols voor de vorm wel tijdelijk geschorst omdat hij het slachtoffer/de dader in de rug schoot tijdens de arrestatie. 

De verplichte tijd thuis brengt Nichols niet tot rust; hij ziet teveel losse eindjes en is er niet gerust op dat de zaak inderdaad dicht moet. Hij neemt alles van begin af aan opnieuw doet en doet wonderlijke ontdekkingen.

Met : Benicio del Toro, Justin Timberlake, Alicia Silverstone, Eric Bogosian, Frances Fisher

FIN - song : Bob Dylan - Knockin' on heaven's door

Blind - Michael Mailer

Blind op IMDb (5,8)
 Blind op Moviemeter (2,64)

Het is de makers toch maar mooi gelukt om ophef te creëren rond deze tamelijk kabbelende film. Verenigingen van slechtzienden trokken van leer tegen de keuze van de regisseur om een niet-gehandicapte acteur de rol van blinde hoofdpersoon te spelen. Daar had iemand anders moeten staan, vonden ze. Nobel streven om 'disabled actors" aan werk te helpen, zeer zeker, maar is de kern van acteren niet juist dat je iemand moet kunnen spelen die je juist zelf niet bent? Zegt u het maar.

Het verhaal begint niet bij de blinde schrijver, nee, het verhaal begint bij de vrouw van een onsympathieke zakenman die probeert zijn vrouw te overheersen en voor haar te bepalen wat ze wel en niet mag doen. Hij zal immers altijd voor haar zorgen, is zijn motivatie daarvoor. Pas als de man wegens frauduleuze praktijken de gevangenis in draait, onstaat er enige ruimte voor de vrouw (die overigens in het geheel niet weet wat ze met die ruimte moet). 

Suzanne, de echtgenote, wordt met een taakstraf te werk gesteld in een blindeninstituut waar zij de blinde schrijver en literatuurdocent Bill Oakland gaat helpen met het voorlezen van werk van zijn studenten. Oakland is verbitterd en cynisch (zo geworden na het dodelijk ongeval dat hij veroorzaakte waarbij zijn vrouw omkwam en hijzelf blind raakte). 

De twee kunnen moeilijk aan elkaar wennen, maar wanneer Suzanne meer te weten komt over handel en wandel van haar man stort ze zich met meer overgave op het voorleeswerk bij schrijver Oakland. En daaruit komt langzamerhand meer begrip voort voor elkaars aanvankelijk zo botte houding, de muren worden geslecht.

Met: Alec Baldwin, Demi Moore, Dylan McDermott, Eden Epstein

FIN - song : Foxtails Brigade - We'll always have the moon

Wall Street : Money Never Sleeps - Oliver Stone

Wall Street: Money Never Sleeps op IMDb (6,2)

Wall Street: Money never Sleeps op Moviemeter (2,82)
 

Filmclub-avond gisteren, we zaten weer fijn bij onze nestor-gastheer. Na een aarzelende start en de traditionele inleiding schotelde hij ons het volgende verhaal voor. 

We zijn ongeveer een decennium verder. Gordon Gekko komt vrij na zijn veroordeling voor financiële malversaties. Zijn dochter Winnie is ondertussen een volwassen vrouw die niets van haar vader wil weten sinds het overlijden van haar broer, wiens dood ze haar vader verwijt. 

Winnie's vriendje Jake is gek genoeg net zo'n type als haar vader, maar dan in de dop. Gek op geld, eigenlijk vooral op nog meer geld. Financiën zijn een spel voor dit soort mensen (bijna altijd mannen) die laveren tussen aandelen, investeringen, schulden en kredieten. Ergens in dat schijvenspel vinden ze telkens mogelijkheden om van iets niets te maken , om van een min een dikke plus te maken. Jake is een coming man in dit spel, de directeur van zijn aandelenbank behandelt hem als protegé. 

Een andere grote speler in dat wereld, Bretton James, is de gehaaidste van allemaal. Hij brengt een gerucht in de wereld dat de aandelen van Jake's werkgever in no time dermate doet kelderen dat deze het bedrijf voor veel te weinig geld verkoopt aan James. Waarna hij voor de aanstormende metro springt. 

Jake zint op wraak en heeft door dat hij James maar op één manier kan aanpakken: hij moet hetzelfde doen, hij moet diens vermogen aan het wankelen brengen. Daartoe schakelt hij zijn schoonvader in, heimelijk natuurlijk want dochterlief houdt de oude boef op afstand. Terwijl Jake in geheime ontmoetingen met Gekko langzamerhand de tools in handen krijgt om James te belazeren, probeert hij tegelijk ontmoetingen te regelen tussen zijn aanstaande vrouw en haar vader. Iedereen heeft iedereen nodig, ook Winnie kan voor haar werk wel een investeerder gebruiken. Besmet geld komt van alle kanten, iedereen wordt er beter van. Of nee, laat ik dat anders zeggen: uiteindelijk komt iedereen bedrogen uit en wordt niemand er beter van. Of toch? 

Tussen het best ingewikkelde script door zat ik zeer te genieten van gedegen acteerwerk, niks op aan te merken in deze financiële thriller. Met als cadeautje de superieure mimiek van Carey Mulligan, op wiens gezicht elke keer weer nieuwe emoties te lezen zijn. 

Met : Shia Labeouf , Carey Mulligan , Michael Douglas, Josh Brolin

 FIN - song : David Byrne - Home

Kajillionaire - Miranda July

Kajillionaire op IMDb (6,5) 

Kajillionaire op Moviemeter (3,05)

Miranda July is niet alleen regisseuse, ze is ook conceptueel kunstenares. Je weet dus dat het bij haar films voor een belangrijk deel om visualiteit en originele ideeën gaat, het verhaal doet er - gek genoeg- minder toe. Ooit zag ik haar "Me and you and everyone we know" , ik kan niet meer navertellen wat het verhaal was maar ik herinner me nog wel scenes met scherp visuele vondsten. Ik ging dus goed voorbereid deze film in. 

Een "Kajillionaire" is iemand met een vermenigvuldiging van miljoenen en zelfs biljoenen in de knip. Het gezinnetje waar wij in deze film mee te maken krijgen, is daarvan ver verwijderd. Maar dromen mag, ja toch? 
Hun bestaan hangt aan elkaar van frauduleuze handelingen: van het verzilveren van cheques die helemaal niet van hen zijn tot het op handige wijze leeghalen van postbussen om de inhoud daarvan vervolgens naar de lommerd te brengen. Het levert iets op , maar lang niet voldoende: elke dag een strijd om de huur bijeen te sprokkelen, laat staan zich andere luxe te veroorloven. 


Dochter Old Dolio (ja , zo heet ze hier echt) doet volop mee met haar ouders, elke dag gaat ze mee op pad en wordt ze ingezet om op acrobatische en ingenieuze wijze brood op de plank te brengen. De ouders zijn hard voor haar geweest: aanhankelijkheid bestaat niet, overleven is key. Genegenheid en liefde geven, dat is voor burgers. Het is hard, maar het werkt. 
Pas als het gezin opeens op een vliegtrip belandt omdat ze ergens een reisje gewonnen hebben, slaat het om. Door de ontmoeting met medereiziger Melanie slaan de gezinsverhoudingen op tilt: deze clevere dame speelt de vermoorde onschuld maar blijkt een net zo gewiekste kruimelcrimineel te zijn. Old Dolio bekijkt haar met argwaan, maar naast enkele trucjes leert ze nog iets heel anders: dat je iemand "schat" kan noemen, dat je iets uit naastenliefde kunt doen in plaats van alleen maar voor geld. Vanaf dat moment bekijkt Old Dolio haar ouders op een andere manier en komt er zand in de geoliede fraudemachine. It's payback time. 

Met: Evan Rachel Wood, Richard Jenkins, Debra Winger, Gina Rodriguez

Collective- Alexander Nanau

 Collective op IMDb (8,4)

2015, Boekarest. Een metalconcert in een lokale discotheek eindigt in een fatale vuurzee: 25 mensen komen om in de vlammen. Een enorm beangstigend verhaal, je voelt de pijn van de mensen die aanwezig waren. Maar voor de overlevers en de nabestaanden begint dan een minstens zo gruwelijk verhaal. Waar wij terecht boos zijn over de toeslagenaffaire speelt in Roemenië sinds 2015 een veel heftiger, veel dodelijker schandaal. Hoe corruptie en geldzucht een volk geselen..

In de maanden ná de ramp zullen nog eens zo'n 60 mensen overlijden. Dat de zorg in Oostblok-ziekenhuizen van minder hoogstaande kwaliteit is dan in het Westen, dat zal geen verbazing wekken. Maar dat hoeft nog niet tot zulke hoge sterftecijfers te leiden. Het is de journalist Catalin Tolontan (hoofdredacteur van een sportkrant nota bene) die een misselijkmakende fraude op het spoor komt. De Roemeense ziekenhuizen blijken contracten te hebben gesloten met een chemiefarma die malafide ontsmettingsmiddelen verkoopt. Hoge prijzen voor slechte producten. En dat dan gegoten in wurgcontracten: de ontsmettingsmiddelen waar de ziekenhuizen mee werken zijn aangelengd, fors aangelengd, waardoor de reinigende werking tot een nulpunt daalt. Gevolg: bacteriën en besmettingen alom. In álle ziekenhuizen waren pneumo-bacterién rond , bacteriën waar juist die brandwondenslachtoffers extra gevoelig voor zijn. Hun huid is aangetast, de wonden zijn open en moeten eigenlijk dagenlijks verschoond en gereinigd, maar als je dat met slechte producten probeert schoon te krijgen , gebeurt er niets. Of eigenlijk: wordt het er alleen maar riskanter op voor de gewonden. 

Besturen en managers hebben geld in hun zakken gestoken, burgemeesters en ministers profiteerden mee. Dankzij het volhardende werk van Tolontan kan het niet langer onder het tapijt worden geschoven: ministers moeten aftreden, de regering valt, het volk mort. Maar het is een lange weg. 

Woest wordt je ervan, als je ziet hoe makkelijk het criminele zakenleven de zorgwereld binnendringt. De farmaceutische industrie staat er gekleurd op, net zoals de chemische industrie. En net zoals de ambtenarij en corrupte besturen. Het is een schande. Arm volk. 

Carbone - Olivier Marchal

Carbone op IMDb (6,5)

Rommelige thriller, handig rondom actuele thema's gedrapeerd. Een hernieuwde samenwerking tussen Benoit Magimel en Gerard Depardieu: na de boeiende serie "Marseille" nu in een soort klimaat-thriller. 

Magimel is Anthony Roca, een niet zo succesvolle fabrieksdirecteur. Wanneer hij in betalingsmoeilijkheden raakt en zijn rijke schoonvader (Depardieu) de handen van hem aftrekt, gaat hij wat grenzen over. Hij hoort van de mogelijkheden om een lucratieve handel in stikstofemissie-aandelen op te zetten. De winst ruikt hij al, hij moet het alleen nog weten voor te financieren. Daartoe begaat hij de fout om een grote drugscrimineel in te schakelen. 

Die laatste ziet weliswaar dat zijn lening in no time is terugbetaald, maar hij is stinkend jaloers op de inkomsten van het clubje rondom Roca. En hij eist dus meer. Bovendien krijgt Roca nu zijn schoonvader achter zich aan, die probeert hem waar mogelijk te dwarsbomen.  Er ontstaat een schijvenspel waar onder- en bovenwereld elkaar raken, ergens in het midden: bij de financiële criminelen die genadeloos de internationale bedoelingen ontduiken om zichzelf te verrijken. 

Met: Benoit Magimel, Gerard Depardieu , Michael Youn

The Good Liar - Bill Condon

The Good Liar op IMDb (6,6)
Dat het een 'clash of the titans' gaat worden, zie je al als je de affiche aanschouwt. Helen Mirren, karakteractrice met een prachtige palmares. Ian McKellen, acteur van stavast met een enorme staat van dienst. Dat gaat knetteren. Inderdaad pakt het acteerwerk van beiden je volledig in, de film is aan vele kanten prettig te ondergaan.

Mirren is Betty McLeish, afgelopen jaar weduwe geworden en nu voorzichtig op het dating-pad. Vooralsnog onder een andere naam, ze moet het eerst maar eens zien. Ze heeft een afspraak met een oudere man die na enig aarzelen aangeeft dat ie ook niet alles op het webformulier naar waarheid heeft ingevuld. Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten dus ze schuiven de futiliteiten al gauw opzij. Betty vindt het gezelschap van Roy, zoals ie in het echt blijkt te heten, aangenaam doordat hij zich als een ware gentleman gedraagt. Ze neemt zijn krakkemikkige knieën voor lief, sterker nog: ze biedt hem onderdak aan. Ze heeft ruimte zat, hij kan wel in een kamertje bij haar zodat hij niet steeds al die trappen naar zijn woninkje op hoeft.
Wij weten dan al dat Roy helemaal niet ziek, zwak en misselijk is. Roy is meester in de misleiding en is overduidelijk uit op het geld van Betty, terwijl hij in de tussentijd nog wat aanstaande zakenmannen oplicht. Alle seinen staan op rood voor Betty, maar ze heeft niets door. Zelfs de waarschuwingen van haar scherpe kleinzoon Stephen slaat ze in de wind, volgens haar kan die oude wankele heer helemaal geen slechte bedoelingen hebben. We waren op een spreekwoordelijke Titanic: hoe lang zal het duren voor ijsberg Roy toe zal slaan en Betty haar geld zal ontfutselen?

Met : Helen Mirren, Ian McKellen, Russel Tovey, Jim Carter

Parasite (aka Gisaengchung) - Bong Joon-Ho

Parasite op IMDb (8,6)
Heerlijke film, boordevol stijlsprongen en verwikkelingen. De grootste gemene deler is de komedie, maar er zitten ook stukken thriller, randje horror, randje rampenfilm en verder enig realisme in. Een druk programma dus, waar je in iets meer dan twee uur doorheen reist. Zelf voelde ik me goed vermaakt door de nodige grappige momenten en omwentelingen.

We leren de familie (Kim? Park?) kennen als een armlastige en onfortuinlijke familie. Men leeft in een souterrain, energielevering is afgesneden en datzelfde staat te gebeuren met de telefoonabonnementen. Vader, moeder, zoon, dochter: allemaal brengen ze hun dagen in ledigheid door. Plannen zijn er volop: er wordt naar studies gelonkt, vader ziet zichzelf weer gauw aan de bak komen. Maar er gebeurt niets.
Alles verandert wanneer de zoon een buitenkansje krijgt aangeboden: zijn vriend levert hem een bijbaantje als leraar Engels bij een knotsrijk gezin in de chique buitenwijk. Hij pakt zijn kans. Sterker nog: hij ziet nog veel kansen. Het frauderen zit het gezin in het bloed, dus hij liegt zijn zus naar binnen als therapeute voor het ADHD-zoontje van de rijke stinkerds. Voor pappie fixen de kinderen een baantje als chauffeur bij de zakenvader van dit gezin nadat ze de oorspronkelijke chauffeur met een list hebben laten ontslaan. Voor moeder gebeurt iets dergelijks, die komt in de huishouding terecht.
In no time werkt het hele (fraudeurs)gezin in dienst van het rijke gezin, zonder dat die ook maar enigszins de verbanden zien. Nou ja, de zakenman merkt wel op dat ze allemaal "een beetje ruiken", maar zolang ze hun werk doen en nergens over de schreef gaan, mogen ze blijven. Alles gaat goed, het gezin begint zich te ontworstelen aan haar armoedig bestaan. Totdat...totdat de voormalig huishoudster opeens op de stoep staat.

Met : Kang Ho-Song, Sun-Kyun Lee, Yeo-Jeong Jo, Woo Sik-Choo , So-Dam Park

Equity - Meera Menon

Equity op IMDb (5,5)
Niet een film voor Begt. En wel hierom: de financiële wereld is er een die me van geen kanten boeit. Het is derhalve lastig voor me om een gevoel van spanning en opwinding te ervaren bij de recht-toe-recht-aan manipulaties die in die wereld nu eenmaal eerder regel dan uitzondering zijn. Toch doe ik mijn best, zo eens in de zoveel tijd pak ik zo'n film mee. En vind er het mijne van.

Naomi Bishop (een rol van Anna Gunn, mevrouw White uit Breaking Bad) is een hoge pieffin in de financiële sector. Een reeks van succesvolle beursintroducties heeft ze achter de rug, alleen bij de laatste ging niet alles van een leien dakje. Reden voor haar bazen om haar weliswaar de volgende introductie toe te vertrouwen, maar haar daarbij ook goed in de gaten te houden.
Zij zelf voelt die spanning en druk ook heel goed, ze is waakzaam om zowel de klant als haar collega's (vooral haar overambiteuze assistente) volgens de lijnen der wet naar de gong te begeleiden. Haar liefdespartner is daarin steun en toeverlaat, maar wij als kijker krijgen al snel het idee dat meneer een dubbelspel speelt.
Naarmate de dag nadert, spant het net zich rondom Naomi. Alles lijkt erop dat ze het niet klaart.

Met : Anna Gunn, James Purefoy, Sarah Megan Thomas

L'apparition - Xavier Giannoli

L 'apparition op IMDb (6,5)
Mooi gedragen film die aan het eind een beetje ontspoort in drakerigheid. Maar dan heb je in de twee uur daarvoor al wel een fraai gedragen verhaal gezien over een sociaal geëngageerde journalist die door het Vaticaan verzocht wordt om een onderzoek te doen naar een Maria-verschijning in een Frans bergdorp.
Het Vaticaan ziet het toerisme toenemen, ziet gevaren van exploitatie op de loer liggen en wil zekerheid. Oorlogsjournalist Jacques Mayano is net zijn jarenlange partner kwijtgeraakt bij een aanslag en ziet in dit onderzoek de kans om even tot bezinning te komen.
Dat laatste is ook daadwerkelijk het geval: hij raakt onder de indruk van de electrificerende persoonlijkheid van de jonge Anna, het meisje dat Maria daadwerkelijk ontmoet zou hebben. Veel persoonlijke gesprekken met haar doen hem steeds meer denken dat ze het met de mensheid goed voor heeft, waardoor hij twijfelt of ze dit wel allemaal verzonnen kan hebben.
Gaande het onderzoek haalt Jacques steeds meer zaken naar boven die zijn gebeurd in de kindertehuizen waar Anna is opgegroeid. Daar ligt volgens hem ook het antwoord op de vraag of het allemaal echt is of een commercieel verzinsel.

Alleen al door het uitstekende spel van Vincent Lindon - as ever - vond ik de film de moeite waard. En dat einde, dat slik ik wel door.

Met: Vincent Lindon, Galatea Bellugi

Een echte Vermeer - Rudolf van den Berg

Een echte Vermeer op IMDb (5,9)
Houterige verfilming van wat een belangrijk moment in de vaderlandse kunstgeschiedenis is geweest. Het is het allemaal net niet, waar we naar kijken. Terwijl het wel de ingrediënten in zich heeft om krachtig verfilmd te worden.

Han van Meegeren is beginnend kunstschilder. Heel langzaam begint hij op te vallen bij de kunstcritici, hij werkt aan zijn naam. Abraham Bredius is een invloedrijk kunstkenner die van Meegeren - bij diens eerste ontvangen prijs-  aanspoort om moderner te gaan werken en niet alleen maar Rembrandt en Vermeer te imiteren. Er zijn zoveel interessante moderne stromingen immers. Als de schilder bij zijn eerste expositie wordt neergesabeld door Bredius (vanwege "een gebrek aan eigen gezicht") en de vaderlandse pers  over hem heen valt, zweert hij wraak. En hij weet al hoe.
Hij komt in verval: zijn vrouw en zoon vertrekken naar haar vaderland Indonesië, hij zwerf door het buitenland en komt berooid in Rome terecht.  Daar ontmoet hij opnieuw de vrouw van Bredius en hij vervolgt zijn missie: hij palmt haar in, overtuigt haar opnieuw voor hem te poseren en verleidt haar.
Dat is pas zijn eerste stap op weg naar wraak op Bredius en de kunstwereld: daarnaast ontwikkelt hij een techniek waardoor hij zelfgemaakte schilderijen oud kan laten lijken , waardoor ze niet van echt te onderscheiden zijn. Het ultieme doel is misleiden van de kunstcommissies: als hij het voor elkaar krijgt zelf "een Echte Vermeer" te schilderen en die in een van de grote musea aan de wand te krijgen, heeft de meestervervalser de hele air van kunstkenners doorgeprikt. Het lijkt hem te lukken.

Zoals gezegd: houterig verfilmd, da's jammer. Ook de diverse flirts met nazisympathieën komen slecht uit de verf. Het is net iets te gezocht allemaal.

Met : Jeroen Spitzenberger, Lize Feryn, Roeland Fernhout, Porgy Franssen

Big Eyes - Tim Burton

Big Eyes op IMDb (7,0)
Bizar verhaal. En het is blijkbaar echt zo gebeurd, de hoofdpersoon van de film leefde vorig jaar nog. En doet nog steeds haar eigen dingetje. Met de nadruk op "eigen".

Eind jaren 50/begin 60. Margaret vlucht met haar dochter weg uit een ongelukkig huwelijk. In het puriteinse Amerika is het nog vrij ongewoon. Tenminste: als een vrouw die stap neemt. Ze moet aan het werk om in het onderhoud te voorzien, maar liefst zou ze de hele dag schilderen. Ze heeft zo haar eigen stijl en die stijl valt op.
Ze ontmoet een praatjesmaker, een wannabe-kunstenaar (in wie we Christopher Waltz herkennen). Deze man zoekt al jaren naar een ingang in de kunstscene en lijkt nu de sleutel voor zich te zien. Er onstaat romance, de flamboyante Walter Keane neemt haar mee naar Hawaïi om te gaan trouwen. Het lijkt aan de buitenkant allemaal perfect.
Dat gaat wringen als blijkt hoe miskend Walter zich voelt. Hij veinst kunstopleidingen in Parijs te hebben gevolgd, maar ondertussen komt er niets uit zijn handen. Margret ondertussen kleurt dapper door. Walter heeft wel een ander talent en dat is marketing. Op kunstige wijze weet hij de kunst van het gezin aan de man te brengen. Enige probleem daarbij is dat hij is gestart met een leugentje (niet zij, maar hij zou de kunstwerken gemaakt hebben, hij zou de grote geïnspireerde man zijn). Margaret zucht maar zwicht, want er volgt succes. En op succes volgt faam. En op faam volgt rijkdom. Men vaart goed op de gladde praatjes van Walter, maar de kunstenaar in Margret begint steeds meer weerstand te krijgen tegen het "werken in opdracht".
Langzamerhand komt het stel tegenover elkaar te staan, zozeer dat ook de dochter voorgelogen moet worden om het spel maar te kunnen blijven spelen. Dat kan niet goed gaan, nee. Het clasht, men komt tegenover elkaar te staan. Tot in de rechtbank zelfs.

Het verhaal is de grote motor van deze film. Het acteerwerk kan bij vlagen beter, ik heb beide hoofdrolspelers mooiere dingen zien doen. Maar de film beklijft.

Met : Amy Adams, Christopher Waltz, Terence Stamp

Arbitrage - Nicholas Jarecki

Arbitrage op IMDb
Dat ik ondanks hevige vermoeidheid deze film heb afgekeken gisteren, zegt veel. Het zegt dat ik er -ondanks gaap en traan- toch wel in zat, in dit verhaaltje over enig wel en veel wee van de financiële wereld. Intrigerend verhaaltje en ongetwijfeld hyperactueel.

Richard Gere speelt Robert Miller, een steenrijke hedgdefund-eigenaar. Investeerder van beroep, maar het gaat een beetje knellen. Successen blijven uit waardoor hij de ene megadeal keihard nodig heeft om de andere te kunnen sluiten. Hij gaat daarbij zover dat hij de boekhouding enigzins soepel hanteert om de aanblik van zijn bedrijf op te poetsen. Dit uiteraard omdat investeerders liever met gezonde bedrijven werken dan met zieke of doodzieke. Binnen het bedrijf ontstaat wrijving, onder andere met zijn dochter die de financiële trucs van haar vader ontrafelt en hem voor het blok zet.

Ondertussen zet ook zijn privéleven hem een hak. Het vriendinnetje dat hij er op nahoudt, begint haar aandacht op te eisen, iets wat hij bij zijn vrouw weer lastig kan verkopen. Als hij besluit om zijn maitresse maar even mee te nemen naar zijn buitenhuis, gaat het mis. Hij doezelt weg achter het stuur, krijgt een ongeluk waarbij zij omkomt. U snapt, hij kan geen commotie gebruiken tijdens het sluiten van die megadeals, dus moet dit ongeval weggemoffeld. Dat lukt slechts ten dele, waardoor hij al snel de politie op zijn nek krijgt. 

Goed spel, zelfs van Gere, maar vooral van de altijd fijne en vileine Susan Sarandon en van bijtertje Tim Roth. Dat maakt deze film best draagbaar.