The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

Life of Pi - Ang Lee

Life of Pi op IMDb (7,9)
 Life of Pi op Moviemeter (3,57)

Life of Pi op Wikipedia

Als je er een ruim decennium tussen laat, zie je bij een volgende kijkbeurt toch echt weer heel andere dingen dan de eerste keer. Dat pleit in dit geval in het voordeel van de succesvolle avonturenfilm die destijds middenin de dan gierend populaire 3D-periode in roulatie werd gebracht. Ik zal m nog 1 x moeten bekijken voordat ik m 3,14 keer gezien heb maar ben wel blij dat ik dit nog een keer geprobeerd heb (van de filmzenders geplukt, natuurlijk): ik haalde iets meer nadruk uit de verstandhouding tussen vader en zoon Patel, die bepalend bleek voor de positionering van de eigenwijze Piscine Molitor Patel, later kortweg Pi! Ik keek wat meer lángs de CGI-technieken, ik keek wat meer naar de fabel-kant van het verhaal en kon daardoor toch wel nieuwe waardering opbrengen voor deze film. 

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Life of Pi (maart 2014)

FIN - song : Mychael Danna - Which story do you prefer?

Àma Gloria - Marie Amachoukeli-Barsacq

Ama Gloria op IMDb (7,0)
 Ama Gloria op Moviemeter (3,37)

Ama Gloria op Wikipedia

Kinderen in de hoofdrol, het is altijd een riskante onderneming. Je kunt stevig raak schieten (Little Miss Sunshine, anyone?) maar je kunt ook tegen mindere goden aanlopen. Welnu, net als bij eerder genoemde titel is het bij "Àma Gloria" onmogelijk om je niet volledig in te laten pakken door de ontwapenende rol die kindactrice Louise Mauroy-Panzani neerzet. Wie hier niet meeleeft, wie hier niet méévoelt, heeft een tamelijk ernstig gevoelensprobleem. 

Cléo is gek op haar, ze houdt van Gloria. Dat is ook niet zo gek, want de Kaapverdische oppasmoeder is hartverwarmend en zorgzaam, ze is andersom zo gek op Cleo. Cléo's vader werkt altijd en laat daarom een groot deel van de opvoeding over aan Gloria. U begrijpt het onherstelbare verdriet als Gloria meedeelt dat ze teruggaat naar haar familie in Kaapverdië, omdat haar eigen dochter moeder wordt en ze daar oma wil gaan zijn. Ontroostbaar, onhandelbaar: Clèo gaat door alle fasen heen en stampvoet haar vader in de richting die zij wil: ze wil zijn toezegging dat ze de schoolvakantie bij Gloria mag doorbrengen, zodat ze - al is het tijdelijk- herenigd worden.

Het lukt, Cleo blij. Toch blijkt dat ze een lichte misrekening heeft gemaakt: niet voor niets is Gloria terug gegaan naar haar eigen gezin. Cleo ziet het gebeuren: Gloria is net zo hartelijk en net zo zorgzaam als eerst, maar ze spendeert die aandacht eerst en vooral aan haar eigen kinderen, Cleo zal moeten leren dat ze gast is en niet meer de hoofdpersoon. Opgroeien gaat van "AU". 

Met: Louise Mauroy-Panzani, Ilca Moreno-Zego, Abnara Gomes Varela, Fredy Gomes Tavares

FIN - song : Nilda Fernandez - Mon Amour

The Woman In Cabin 10 - Simon Stone

The Woman in Cabin 10 op IMDb (6,0)
 The Woman in cabin 10 op Moviemeter (2,89)

The Woman in Cabin 10 op Wikipedia

Mijn vrouw was weer thuis na een weekje wandelvakantie, we besloten derhalve dat we nauwelijks de deur uit zouden komen gisteren. Dat maakte ook gelegenheid om weer eens op de bank samen een filmpje te kijken en - wat ik in ieder geval in m'n eentje niet al te vaak doe- weer eens een keertje op Netflix te kijken. Deze stond daar kakelvers op, dus klikte mijn vrouw hierop. Ik vond het allemaal best, we zaten knus. En het resultaat? Ach, de film is in ieder geval onderhoudend, maar omdat het kernverhaal al redelijk vroeg in de film verteld wordt, was het vooral 'spannend' om te zien hoe men dit tot een afronding zou brengen.

Ze wordt met applaus ontvangen op de redactie: journaliste Laura Blacklock heeft net een veelgeprezen artikel gepubliceerd over een internationale zaak die ze op de voet volgde. Moe maar voldaan bespreekt ze de volgende stappen met haar hoofdredactrice. Die wil haar graag even met reces sturen maar Laura stelt een human interest-artikel voor: even weg van de grote verhalen, nu een over liefdadigheid en ziektebestrijding. Ze heeft net een uitnodiging ontvangen van Anne Bullmer, een rijke industrial die een aantal high potentials uitnodigt op een cruise, waarbij ze belooft aankondigingen te doen over de verdeling van de miljarden die in haar bedrijf zitten. Ze moet overgaan tot die verdeling, omdat ze ernstig ziek is en niet lang meer te leven heeft: dit maakt dat het voor de wereld van belang is om te weten of die veel te grote berg geld wel een juiste bestemming krijgt. 
Laura monstert aan op het veel te luxueuze jacht en knoopt her en der gesprekken aan om haar achtergrondverhaal vorm te geven. Veel irritant chique zakenlui, maar ook een succesvol muzikant en - mmm, wat moet ze hier nou weer van denken- een fotograaf waarmee Laura in het verleden een affaire had. Terwijl alles in deze reis erop gericht is de rijke Bullmers te bejubelen, komt Laura een ander verhaal op het spoor: ze hoort geluiden in kamer 10, de kamer naast de hare. Maar die kamer was toch leeg? Ze gaat graven en komt achter een heleboel zaken die ze eigenlijk helemaal niet wil weten. Is zij nou gek of zijn die anderen dat?

Met: Keira Kneightley, Guy Pearce, David Ajala, Lisa Loven Kongsli, Art Malik

FIN - song : Just Mustard - We were just here

Rainbow Warrior - Edward McGurn

Rainbow Warrior op IMDb (8,1)
 Rainbow Warrior op Moviemeter (3,17)

Rainbow Warrior op Wikipedia

Kennedy-momentje hoor, deze. Zo oud ben ik al, dat ik me deze gruwelijke affaire nog goed kan herinneren. De Greenpeace-organisatie volgde ik ook toen al met belangstelling, heb ze ook jarenlang middels vaste donaties gesteund. Strijders tegen internationaal onrecht hebben meestal al mijn sympathie, maar deze organisatie maakte zich daarbij ook nog eens als een van de eerste clubs écht zorgen om klimaat, milieu en de wereldzeeën. Daarom ging ik deze week opnieuw de zee op om deze documentaire mee te beleven.

Als bottom-up organisatie is Greenpeace vanaf begin jaren 70 al bezig om de aandacht te vestigen op de dreiging die de wereld ondergaat van nucleaire proeven. Aanvankelijk is dat nog op Canadees grondgebied, maar al snel breidt het zich uit tot de wereldzeeën. Een autonoom opererend land als Frankrijk bijvoorbeeld eigende zich gebieden rond Polynesië toe om daar hun gruwelijke wapens uit te testen. Afschrikking ja vast, maar ondertussen werd de lokale bevolking opgezadeld met gruwelijke gevolgen: ziekte, vergroeiingen, verpeste natuur. 
Greenpeace stond daartegen op, stuurde het pas aangeschafte schip Rainbow Warrior die kant op om de operaties te dwarsbomen. Frankrijk pikte dat niet en tuigde een geheime operatie op: een zestal geheim agenten werd naar Nieuw-Zeeland gedirigeerd om daar het milieuprotest-schip naar de kelder te jagen. Daarbij vergat men in te calculeren dat er ook nog mensen aan boord zouden kunnen zitten. Het kostte de Portugees/Nederlandse fotograaf Fernando Pereira het leven.
Deze documentaire ontrafelt de geheimen die er destijds allemaal omheen hingen. Razend interessant. Go, Greenpeace, Go!

FIN - song : Wang Chung - Dance Hall Days

En ik doe er zelf een gratis liedje bij. De Ierse geweldenaar Luka Bloom maakte speciaal over deze gebeurtenis dit nummer: Rainbow Warrior

Djupid (aka The Deep) - Baltasar Kormakur

The Deep op IMDb (6,6)
 The Deep op Moviemeter (3,05)

The Deep op Wikipedia

Hoewel doorgaans gezegend met een prima geheugen gebeurt het mij natuurlijk ook wel eens dat ik wat vergeet. Tijd is daarbij een factor: niet alles wat opgeslagen is in de bovenkamer, blijft daar voor eeuwig zitten. Nu zijn 11 volle jaren wel een hele tijd, maar dat ik me van deze film niet meer wist te herinneren dat ik hem ooit gezien had verbaasde wel enigszins. Gelukkig heb ik met dit blog al een dossier van zo'n 15 jaar opgebouwd, dus ik kon er op teruggrijpen. En wat blijkt: ik sta er nog niet veel anders in. Heb meerdere films van de onconventionele Kormakur gezien, bijna altijd hebben ze met de zee en de isolatie van het eiland te maken. Zo ook deze, maar daar kwam nog een leuk stukje wetenschap bij. En bovendien op waarheid gebaseerd, dat maakt het allemaal zeer onderhoudend.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie The Deep uit 2014

Met: Olafur Darri Olafson, Thora Bjorg Helga, Joi Johansson, Stefan Hallur Stefansson

En ook nog eens een fijne Sigur Ros- song als afsluiter. Heel fijn.

FIN - song : Sigur Ros - Staralfur

Pacifiction (aka Tourment sur les Iles) - Albert Serra

Pacifiction op IMDb (6,4)
 Pacifiction op Moviemeter (2,96)

Pacifiction op Wikipedia

Vaagheid alom in deze film die ik om twee redenen tóch uitgezeten heb. Ten eerste de goede bedoelingen die de makers hebben met het verhaal. Ik kan me de ophef nog wel herinneren toen destijds bekend werd dat grote westerse naties - in dit geval Frankrijk- een paradijselijk stuk oceaan verderop gebruikten om nucleaire proeven te doen. Moruroa, de naam zegt u mogelijk ook nog wel iets. De tweede reden om de film af te kijken was hoofdrolspeler Benoit Magimel. Ik heb de man inmiddels in dermate verschillende rollen zien spelen dat ik wel mag concluderen dat hij hét heeft: hij is een acteur die beeldbepalend is, die karakters gestalte geeft en die een magneetwerking op de camera heeft. Niet dat ie altijd sympathieke personen weergeeft, oh nee, maar er zit een goed soort bezieling in die hem tot geloofwaardig acteur maakt.

Dit gezegd hebbende, over naar de vaagheid: we gaan naar Frans-Polynesië, we gaan naar Tahiti. Daar is gouverneur De Roller (op zijn Frans uitspreken, hij heeft niets met Liam Gallagher te maken) in nauw contact met getreden met de lokale bevolking. Er is namelijk een onderzeeër langs de kust gesignaleerd, men is bang dat het Westen weer opnieuw begint met kernproeven. De Roller moet die zorgen wegnemen, maar komt op zijn tocht diverse tegenstrijdige signalen tegen. We raken aan sekstoerisme, we raken aan machtsmisbruik, we raken aan corruptie, De Roller gebruikt zijn goede contacten met sekswerker Shannah en met hoteliers om stukje bij beetje de waarheid boven...eh..boven water te krijgen. 

Met: Benoit Magimel, Pahoa Magafanau, Marc Susini

FIN - song : Freddy Butler - I like your style

Gift Horse (aka Glory at sea) - Compton Bennett

Gift Horse op IMDb (6,3)
 Gift Horse op Moviemeter (2,57)

Gift Horse op Wikipedia

Door met de reeks "classic" aanbevelingen van VPRO Cinema. Dit keer een oorlogsfilm, met name het mariene deel daarvan. In de hoofdrollen de destijds tamelijk grote Trevor Howard en de latere regisseur Richard Attenborough. Eerlijk is eerlijk, deze kon me wat minder boeien omdat er een wirwar van verschillende lijnen door elkaar liepen. Tegenwoordig zou je dat haast een mozaïekfilm noemen, maar daarvoor worden de respectievelijke verhaallijnen net iets te weing uitgediept. 

1940, de Tweede Wereldoorlog is nog maar net van start. Kersvers aangemelde leden van the Royal Navy krijgen te horen dat ze mogen gaan varen op de Ballantrae, een gammele bak die door de eigenaar van de hand is gedaan door hem aan de - met materieelproblemen kampende- Britse vloot te schenken. 

De mannen moeten even slikken, want wat betekent het aanmonsteren op zo'n varend wrak voor hen? En vooral: voor hun veiligheid? Zeeman Dripper Daniels is sterk van plan zijn bij de vakbond opgedane kennis toe te passen op de werkzaamheden aan boord, ook als dat hem niet in dank afgenomen wordt. De mannen krijgen kapitein Fraser toegewezen als hun varend leider. Fraser is een stugge maar zeer ervaren man die in de loop van het verhaal een beetje ontdooit en een rechtsschapen baas blijkt.

Dat komt mooi uit want er gebeurt nogal wat aan boord: het schip lijkt zijn eind al te bereiken voordat ze aan hun grote missie gaan beginnen. Aanvaringen, weigerende machines en vechtpartijen van de crew aan wal leiden allemaal tot een moeilijke sturing door de kapitein. Toch lukt het Fraser uiteindelijk om het schip op missie te krijgen: ze stomen op naar de Franse kust alwaar ze een door de Duitsers ingenomen dok moeten aanvallen en liefst vernietigen.

Met: Trevor Howard. Richard Attenborough, Sonny Tufts, James Donald, Bernard Lee

De Wilde Noordzee- Mark Verkerk

De Wilde Noordzee op IMDb (7,0)
 De Wilde Noordzee op Moviemeter (3,47)

De Wilde Noordzee op Wikipedia

Vooraf moet ik zeggen dat ik deze titel niet als documentaire bekeek maar als de televisiebewerking ervan, waardoor de bioscoophit in vier verschillende delen uiteenviel. Maakt voor de boodschap niet uit, maar voor de beleving natuurlijk weer wel. In de serie komt veel materiaal aan bod dat voor de bioscoopversie geskipt moest worden omdat het anders allemaal veel te lang werd. Regisseur Verkerk heeft met zijn cameramensen dermate veel op en onder het water van de Noordzee doorgebracht dat ie het in deze constellatie allemaal wat meer uit kon diepen (sorry voor de woordspeling). 

Welnu: de Noordzee blijkt het gróótste natuurgebied van Europa te zijn. Wij kennen dan wel onze kustlijn maar het loopt natuurlijk een aardig stuk naar het noorden en noordoosten door, waardoor er dieren in kunnen huizen die wij nooit aan ons stukje kust zullen ontwaren. 
Reuzenhaaien, oerdieren als kwallen, zelfs koraal: het is er allemaal, in die drukbevaren zee aan onze westkant. Er wordt ingegaan op de vitaliteit van de zee, op de bedreigingen die er op af komen: overbevissing, milieuschade, industriële bebouwing als windmolenparken en booreilanden. Maar ook wordt er gewezen op de blijkbaar ingezette kentering van de achteruitgang: er keren ook dieren terug in de Noordzeewateren (een fors deel van de laatste aflevering gaat over de vreugde die biologen ervaren aan de terugkeer van de reusachtige blauwvintonijn. 
Het maakt dat de documentaire (die je moet zien als een logisch vervolg op oa De Nieuwe Wildernis een constructieve draai krijgt. En dat is ook wel eens fijn,

Ocean with David Attenborough- Colin Butfield/Toby Nowlan/Keith Scholey

Ocean with David Attenborough op IMDb (8,7)
 Ocean with David Attenborough op Moviemeter (4,23)

Ocean with David Attenborough op Wikidata

Geen zin in een allesverhullend liedjesfeest dus ik trok naar de filmzaal gisteravond. En ik bleek lang niet de enige: een goed gevulde zaal vol met bezorgde mensen.Want dat we niet naar een 'zoetsappige" natuurdocumentaire gingen kijken, daarvan waren we ons allemaal wel bewust. Zelf heb ik het geluk gehad om verschillende kanten van enkele oceanen te mogen zien, ik heb erin gestaan en gezwommen. Die overweldigende kracht van deze slagaders van onze planeet maakte dat ik ook vanaf het begin donateur ben van Ocean Cleanup, de organisatie van Bojan Slat die zo ongelooflijk veel goed werk doet in het schoonmaken van de wereldzeeën. 

De prettige vertelstem van cultheld David Attenborough mag dan kalm klinken. Hij vertelt een verontrustend verhaal dat hij met een formidabele krachtsinspanning toch hoopvol kan laten eindigen. We kúnnen nog, er zijn nog kansen. Maar dan moeten we wel het goede doen, dan moeten we het roer wenden en de juiste beslissingen gaan nemen. 

Die beslissingen moeten gaan over de toekomst van de industriële visserij, waarbij Attenborough op twee pijnpunten met een harde vinger drukt. Een daarvan is de oneerlijke bedrijfsmatige visserij die westerse landen voor de kusten van armere samenlevingen uitvoert: voor de Westafrikaanse kust, waar de bevolking al eeuwen lang voor overleving afhankelijk is van visserij, varen nu de mechanische trawlers die de vis letterlijk voor de neus van de arme en hongerige bevolking weg rooft. De kuststreek ziet haar vorm van bestaan (zowel inkomen als voedsel) verpieteren terwijl de trawlers kalm terugvaren om de exotische vis goedkoop op de borden in de sjieke Westerse restaurants gaar te koken. Stoppen daarmee, eerlijker verdelen.

Het tweede deel van Attenborough's waarschuwing is zo mogelijk nog schokkender: de sleepnetvisserij. Als keken we naar een vette thriller krijgen we gruwelijke beelden voorgeschoteld van de vernietiging van de oceaanbodem die als een immer voortrazende machine alles kaal- en leegtrekken wat er op de bodem en in het water daarboven aan leven aanwezig is. Waarna men bóven water vervolgens slechts bepaalde lucratieve vis- en schelpensoorten eruit pikt en de rest weer levenloos overboord kiepert. Diepe schande, alleen maar omdat wij iets culinairs eisen van de chefkok. 
Attenborough toont aan dat - in gebieden waar door de overheid de sleepnetvisserij is verboden- de oceaan de kracht heeft om zelfstandig te herstellen: koraal kan weer teruggroeien, zeeëgels en kelp kunnen weer terugkomen als men de rust en de tijd geeft aan moeder natuur. Straks, volgende maand al, is er een grote internationale Oceaanvisserij-conferentie waarin de wereld de kans krijgt om te besluiten meer van die no-go-areas aan te wijzen. Of, nog beter, om die sleepnetvisserij gewoon in zijn geheel te verbieden. 
Now you us, now you don't. The oceans must survive, or we won't! 

FIN - song : Coldplay - One world

Gezien in : Cinema Oostereiland

For Evigt (aka Eternal) - Ulaa Salim

For Evigt op IMDb (5,1)
 For Evigt op Moviemeter (2,94)

For Evigt op Wikipedia

Door een interessant wetenschappelijk randje (zeebevingen, vulkanisme, oceanografie) én een fris van de lever spelende hoofdrolspeelster bleef ik hangen in dit scifi-niemendalletje. Het verhaal hinkt op twee gedachten. En daar wordt een film meestal niet beter van. Wat ik mede interessant vind, is dat de waarderingen op de twee door mij gefrequenteerde filmdatabases zo verschillen. Op IMDb een krappe 5, maar op Moviemeter wel een voldoende 6min. Moviemeter kent een iets jonger publiek, dat zou kunnen schelen. Hoe dan ook, u heeft recht op een korte beschrijving.

We donderen de film binnen, sterker nog: we storten haast in zee. Een aardbeving een stukje uit de IJslandse kust kalft een stuk van de kust af, neemt bijna de vuurtoren mee. Oceanograaf Elias lijkt niet verbaasd, zijn metingen kondigden dit al enige tijd aan. Maar Elias had even het hoofd er niet bij: hij heeft net de ravissante Anita ontmoet, een aankomend zangeres met een vrijbuitersinslag. 

Anita doet haar best om iets van Elias' werk te snappen, maar ze waarschuwt hem niet "te saai" te worden door alleen maar boven zijn onderzoeken te hangen: ze wil dansen, ze wil uitgaan, ze wil seks. 

De twee gaan langzamerhand een steady relatie aan, maar als het over toekomstplannen gaat, trekt Elias terug. Dan zegt hij toch voor een studiereis te gaan en vooral: voor een diepzee-onderzoek waarbij ze de ontstane zeeravijnen gaan proberen te dichten. Dat lijkt hem belangrijker dan kinderen. Maar u snapt: Anita wordt plots toch zwanger. De twee staan voor een keuze: gaan ze samen de diepte in of ontstaat er een breuk?

Met : Simon Seats, Nanna Oland Fabricius, Oscar Langer

Io Capitano - Matteo Garrone

Io Capitano op IMDb (7,6)
 Io Capitano op Moviemeter (3,70)

Deze was me van meerdere kanten dik aanbevolen, met name vanuit de filmquiz-partners. Gisteren pas de kans deze te bekijken en dat is tamelijk jammer. Voor deze (prijswinnende) film dan, want ik denk dat ik wel een plaatsje zou hebben ingeruimd in mijn top-10 lijstjes die ik naar respectievelijk VPRO Cinema en Volkskrrant-Film-Van-Het-Jaar inzond. Erg goed dit. En dat dan niet zozeer vanwege hoogstaand acteerwerk of verrassend script, nee: deze film moet het volledig hebben van de impact van het verhaal, het vraagt een empathische blik van de kijker. Dan krijgt de film impact, dan snap je iets van de gruwelen waar veel mensen doorheen gaan die op de vlucht slaan voor een beter leven. In dit geval is dat de route Afrika-Europa, maar we zouden de film overal op de wereld kunnen situeren: we weten welke ontberingen vluchtelingen moeten doorstaan vóórdat ze tegen de kille ambtelijke molens op de plaatsen van bestemming aanlopen. De eindscene, verklap ik u, is in deze fenomenaal. Wat een effect!

Dakar, Senegal. Net als veel andere jongeren dromen de tieners Seydou en Moussa van een beter leven. Beter dan ze nu in de armoedige buitenwijk leiden. Ze dromen van een muzikale carrière, ze dromen van horden juichende Europeanen die hun rhymes & rhythms aanhoren. Ze sparen stiekem het geld bij elkaar omdat ze weten dat hun moeders het nooti goed zullen vinden als ze zeggen te willen vertrekken. Maar het geluk lonkt, de wetenschap dat ze hier in Dakar het verschil niet gaan maken maakt dat ze de blik richten op een betere, een welvarende maar ook een opener wereld. Ze worden her en der gewaarschuwd voor de gevaarlijke reis, maar ze gaan het aan.

Via Niger moeten ze naar Libië. Voordat ze mogelijk Tripoli bereiken om vandaar het Europese El Dorado te vinden, moeten ze al een barre tocht door de woestijn aaan gaan. Hitte, droogte, dorst, het zijn op zich al ontberingen die niemand wenst maar ze verbleken nog bij de gevaren die gewapende rovers en corrupte soldaten op ze loslaten: hun spaargeld slinkt met de dag omdat ze anders niet voorbij de diverse controles komen. Om uiteindelijk zelfs helemaal van ze afgenomen te worden door gewapende milities die het op dit soort doorreis-migranten gemunt hebben. Seydou en Moussa worden plots gescheiden: Moussa wordt door de soldaten vastgezet en Seydou moet alleen verder. Hij bereikt weliswaar steeds een volgende pleisterplaats, maar niet nadat hij mishandeld en zelfs gemarteld wordt, nadat hij zware arbeid moet verrichten om te overleven maar ook om de volgende stap te financieren. Seydou twijfelt hevig, weet niet meer hoelang hij de mishandelingen fysiek en geestelijk nog kan verdragen, maar dan..dan is daar de zee! 
Seydou vindt daar in Tripoli gelukkig Moussa terug, zwaargewond maar na enige druk toch bereid om met Seydou de laatste etappe aan te gaan. De gevaarlijke tocht over zee wacht nog, de jongens zijn blut: hoe dan? Er komt een oplossing, eentje met zware verantwoordelijkheden voor Seydou. Hij zit klem en ziet geen andere keus dan de zware opdracht aan te nemen: het is de nieuwe wereld of geen enkele wereld meer.

Met : Seydou Sarr, Moustapha Fall, Issaka Sawadogo, 

FIN - song : Andrea Farri/Seydou Sarr/Moustapha Fall - Baby

Atlantique (aka Atlantics) - Mati Diop

Atlantique op IMDb (6,7)
 Atlantique op Moviemeter (3,15)

Voor mij was dit een tamelijk lastige film. In ieder geval om te beoordelen en te beschrijven. Ik ben groot fan van arthouse en wereldcinema, hou erg van het vaak heel andere tempo dat er gehanteerd wordt. Daarmee kwam ik dan ook goed aan mijn trekken in deze film. Maar. MAAR! Ik heb meestal wat moeite als regisseurs beginnen met geestverschijningen en parallelle werelden, dan haak ik vanwege de ongeloofwaardigheid al snel af. Natuurlijk is film vaak een weergave van een schijnwereld, ze hoeft daarmee echt niet altijd geloofwaardig te zijn. Maar het belemmert mij in mijn concentratie als ik met living dead te maken krijg. Derhalve; tweeslachtig gevoel, maar misschien halen andere kijkers er ook wel heel andere dingen uit. 

Ada vindt hem prachtig, die stoere durfal Souleyman met wie ze steeds stiekeme afspraakjes maakt. Haar moeder mag het allemaal niet weten, in ieder geval nóg niet weten, want moeder heeft grotere plannen voor haar dochter. Zij bereidt een gearrangeerd huwelijk voor, Ada moet volgens haar met een rijke jongeman gaan trouwen zodat zij een ander leven krijgt dan haar ouders. Ada voelt daar niets voor, Ada wil die zachte jongen die zo grappig en liefdevol met haar omgaat.

Plots wordt ze opgeschrikt door een verschrikkelijk bericht: Souleyman is met een aantal jongens uit het dorp op een boot gestapt waarmee ze gaan proberen Europa te bereiken. Hun kansen in het Senegalese kustplaatsje waar ze wonen, achten ze te klein om een echte toekomst tegemoet te gaan. Ada blijft verslagen achter, vooral omdat ze ziet dat haar moeder stug doorgaat met de voorbereidingen van het nieuwe luxe leven van haar dochter. Dat huwelijk vindt dus inderdaad plaats maar Ada blijft een grote leegte in haar leven ervaren, ze is overduidelijk niet enthousiast en zeker is ze niet onder de indruk van de luxe waar ze plotseling in baadt. Hoe het kan, weet ze niet maar plots schieten allerlei toevallige gebeurtenissen haar te hulp. Zou het dan toch....?

Met: Mama Bineta Sane, Ibrahim Traore, Amadou Mbow, Nicole Sougou, Aminata Kane, Ibrahim Mbaye

The Spy Who Loved Me - Lewis Gilbert

The Spy Who Loved me op IMDb (7,0)

The Spy who loved me op Moviemeter (3,35)

Nummer 10 alweer, men pakte voortvarend uit met het uitbrengen van James Bond-titels. De reeks was succesvol, spectaculair en - wat me gisteren vooral opviel - geldt soms ook als een vakantiebeurs. Een van de perks of being a special agent is blijkbaar dat je je werk over de gehele wereld moet doen. Dat maakt het voor filmkijkers aantrekkelijk om kennis te maken met exotische oorden. Zelf keek ik er nu eens op deze manier naar en concludeerde dat ik best veel van die exotische plekken ooit ook zelf heb bezocht (of ten minste het land waar het speelt). Thailand uit TMWTGG, bijvoorbeeld. In de nu te beschrijven film reizen we door Egypte: naast de pyramides komen we ook in fameuze Luxor waar de tempels van Karnak als decor dienen voor harde gevechten met de gemene vechtjas meneer Jaws. Bond reist graag, ik reis graag mee.

In deze film ontmoet James een evenknie, de Russische geheim agent XXX, Zij is een wonderschone vrouw, maar vooral ook een sterke en gevaarlijke vrouw. Na de nodige confrontaties  komen de supermachten erachter dat deze twee vaardige agenten beter de krachten kunnen bundelen om de dreiging te neutraliseren die op de wereld afkomt: ze moeten samen een microfilm bemachtigen die informatie bevat over het griezelige "world destruction" plan van Karl Stromberg. Deze wil de bovenwereld vernietigen om - met een veel kleinere wereldpopulatie- onder water verder te gaan. Daar is alles immers mooier en liever, dus weg met die bovengrondse ellende. 

007 en XXX hebben onderling ook nog een appeltje te schillen, maar wat James betreft wordt dat bijgelegd onder de lakens. We duimen voor je, James.

Met: Roger Moore, Barbara Bach, Curd Jurgens, Richard Kiel

FIN - song : Carly Simon - Nobody does it better 

Thunderball - Terence Young

Thunderball op IMDb (6,9)
 Thunderball op Moviemeter (3,20)

Misschien wel de eerste uit de immense James Bond-reeks waarvan ik me kan herinneren dat ik die als tiener keek. Dat was dan nog altijd een jaar of tien na verschijning, maar toch: de imposante reeks onderwaterscenes zijn me goed bijgebleven. Qua genre is het allemaal verder van me af gaan staan, maar als tiener stel je nog gewoon andere prioriteiten, nietwaar? En dat de film zestig jaar later nog steeds bijna een 7 scoort op IMDb zegt ook wel iets. 

Onze vriend James krijgt opnieuw de opdracht om de foute organisatie Spectre tegen te houden. In de persoon van de gevaarlijke slechterik Emilio Largo hebben die de hand weten te leggen op een jachtvliegtuig met aan boord twee nucleaire wapens van de NAVO. Als deze organisatie niet snel een dikke losgeld-som betaalt, zullen ze de raketten richten op een grote stad in de VS of Europa. James moet zorgen dat ze dit niet lukt. 

Hij komt hiervoor op het idyllische eiland Nassau terecht waar hij - precies ten tijde van het lokale carnaval- ten strijde trekt. Daarbij wordt hij, zoals zo vaak, begeleid door FBI-man Felix Leiter die de Amerikaanse belangen benadrukt. James heeft het - duh - aangelegd met de bevallige Domino, die dan wel het liefje van Largo is, maar dat nie tgeheel vrijwillig blijkt te doen en die toch ook wel ontvankelijk is - ja duh- voor de charmes van 007. James speurt het onder water geparkeerde vliegtuig op en trekt maar eens zijn duikerspak aan. Imponerende onderwaterscenes volgen, de wereld staat immers op knappen.

Met : Sean Connery, Claudine Auger, Adolfo Celi, Luciana Paluzzi

Abandoned - John Laing

Abandoned op IMDb (6,3)
 Abandoned op Moviemeter (2,63)

Op de filmzender Film1 (vier kanalen continue film) klik ik vaak van alles aan, vanuit de gedachte : "wie weet kom ik er een keer aan toe, we zien later wel.". Na een jaar vervallen ze, ik weet dan niet altijd meer wat me bewoog om op de REC te drukken. Zo ook deze: bij het lezen van de drieregelige filmbeschrijving kon ik al vooraf invullen hoe een en ander zou verlopen. Maar ja, lekker kort, dus ik deed het maar even. 

We gaan in dit waargebeurde verhaal terug naar 1989. Schipper Jim zoekt een kleine crew om hem te helpen zijn trimaran "Rose-Noelle" over te varen naar Tonga. Niet de grootste afstand, het moet in een paar dagen te doen zijn. Omdat het op de wateren daar aardig kan spoken, heeft Jim zijn aandacht bij het besturen nodig en moeten er dus anderen mee als bootsman en als kok. Hij vindt drie mannen die elk hun eigen reden hebben om 'er even tussenuit te gaan'. 

Eenmaal op zee lijkt het vlot te gaan, maar begint de scheiding der geesten zich af te tekenen als Jim zegt dat hij zijn best wil doen om de meewind van een naderende storm te pakken zodat ze een paar dagen sneller op Tonga kunnen zijn. Zijn onervaren crew vindt daar wat van en nog voordat er een besluit genomen wordt, neemt het noodlot hen te pakken. Een muur van water, een huizenhoge golf overspoelt de kleine trimaran en werpt hem op zijn kop. Stuurloos dobberen de heren over blauwe mijlen, zich reddend met de laatste water- en voedselvoorraad. De spanning loopt op, het leiderschap van Jim wordt betwist en het dreigt geheel mis te gaan als een van de mannen doordraait. Net op tijd weten ze de rijen te sluiten en zich te richten op vis- en vogelvangst voor het eten en het opvangen van regenwater voor de broodnodige vochtregulering. Meer dan 100 dagen overleven ze erin totdat er dan plots een eilandje in zicht komt..

Met: Dominic Purcell, Peter Feeney, Owen Black, Greg Johnson

FIN - song :  Alcest- Ecailles de lune, pt 1. 

Unbroken - Angelina Jolie

Unbroken op IMDb (7,2)
 Unbroken op Moviemeter (3,42)

Ze zit blijkbaar goed op te letten, mevrouw Angelina Jolie. Ze heeft een goede sociale inslag en heeft nu blijkbaar ook een goede neus voor scriptkeuzes. Ze staat zelf steeds minder vaak voor de camera's, duikt er nu vaker achter. Dat pakt goed uit bij het verbeelden van dit waargebeurde verhaal. Hoofdpersonage Louis Zamperini heeft echt bestaan. Dat maakt het verhaal wel tamelijk heroïsch, al zal er natuurlijk best iets aangedikt zijn in de verfilming.

Net als vele anderen begint Louis Zamperini zijn jongensbestaan als straatschoffie, die regelmatig op de vlucht moet voor de politie. Wat hij daar in ieder geval van leert, is hardlopen. Dermate hard zelfs dat hij het in zijn highschooltijd tot zijn specialisme maakt: hij begint wedstrijden te lopen en weet zich zelfs te kwalificeren voor de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Geen medaille, wel stelt hij een recordtijd voor de snelst gelopen ronde op zijn afstand.

Enkele jaren later: de Verenigde Staten zijn in oorlog met Japan, Zamperini zit er als boordschutter op een vliegtuig middenin. Het gaat mis, ze crashen in de oceaan en hij behoort met twee anderen tot de overlevenden. Dagen- , nee wékenlang dobberen ze over de oceaan totdat ze opgemerkt worden door een Japans schip. Eenmaal aan land kunnen ze direct door naar het gevangenenkamp, ze zijn oorlogsbuit. In het kamp wordt Zamperini door de sadistische kampleider Watanabe uitgedaagd om zijn sportieve kwaliteiten te etaleren. Hij loopt keer op keer klappen op, maar gebruikt zijn sportieve achtergrond om zijn spirit niet te laten breken: hij zal de kampcommandant confronteren met een keihard staaltje mentaliteit. Ongelijke strijd, maar wel een strijd.

Met: 

Jack o Connell,            Jack o Connell

 Miyavi,                      Miyavi

Domhnall Gleeson,     Domhnall Gleeson

Garrett Hedlund        Garrett Hedlund

FIN - song :  Coldplay - Miracles

Summerland - Jessica Swale

Summerland op IMDb (7,0)
 Summerland op Moviemeter (3,33)

Bitterzoete film die zowel de gevolgen van oorlog aankaart als de gevolgen van bekrompen moraliteit. Voor de kijker wordt de pijn van beide misstanden invoelbaar, gelukkig hier en daar wel gelardeerd met lichte humor en verrassende ontwikkelingen. 

Reeds vanaf de eerste scene weten we dat Alice Lamb een complexe persoonlijkheid is, iemand die overduidelijk geraakt is door een lastig leven. Driftig zit ze aan haar schrijftafel te tikken op haar typemachine, ze wil niet worden gestoord in haar werk. . Kinderen die aanbellen voor een collecte worden dan ook met een snauw weggejaagd.

Automatisch drijven we af naar de iets jongere versie van Alice, net zo driftig tikkend op die typemachine, haar volgende wetenschappelijke boek moet immers nodig een keer af. Met de regelmaat van de klok wordt ze gestoord: haar huisje aan de zee wordt regelmatig belaagd door plagende en joelende jongeren die steeds weer haar brievenbus vol storten met afval. Ze doen dit omdat ze haar nazisympathie verwijten, zonder enige motivatie trouwens. Daardoor weet Alice heus wel hoe er in het kustplaatsje over haar gepraat wordt, maar ze heeft simpelweg geen zin om het allemaal te weerleggen en houdt zich liever afzijdig van iedereen. Maar dan..

Daar staat een dame van de lokale liefdadigheidsinstelling voor de deur: een knulletje van een jaar of tien zal door Alice moeten worden opgevangen omdat zijn ouders beiden taken hebben te verrichten in de oorlog. De schrijfster reageert verbaasd als er door de vrouw verwezen wordt naar de brief die ze hierover heeft ontvangen. U snapt het: die volgestorte brievenbus bevat ook serieus spul. 

Alice zwicht, ze wil de jongen wel voor een week opvangen maar daarna moet ie echt weg omdat haar werk niet wacht. De aanvankelijke weerstand en spanning maakt langzamerhand plaats voor begrip als Alice steeds meer leert over de achtergrond van het jongetje. En daarmee ook meteen over die van zichzelf. 

Met: Gemma Arterton, Lucas Bond, Tom Courtenay, Gugu Mbatha-Raw, Penelope Wilton

FIN - song :  Volker Bertelmann - In search of Summerland