Een vrouw als Monique - Claire Pijman

Een vrouw als Monique op IMDb (6,5)
 Een vrouw als Monique op Moviemeter (2,95)

Een vrouw als Monique op NPO Doc

Wat mij betreft een beetje een gekunstelde constructie, maar het had wel een aantal leuke effecten op mij. Of dit een film mag heten, weet ik niet: feit is wel dat het een gescript verhaal is. Of het een documentaire betreft, weet ik ook niet: daarvoor zit er net iets te veel fictie in het geheel. Hoe het ook zij, het deed mij beseffen dat Monique van der Ven een groot - lees: héél groot- actrice is. Wát een oeuvre (en wat heb ik er daar veel van gezien, dat ook). Het maakt dit docudrama op een of andere manier wel interessant, het is een soort hommage aan een topactrice die herhaaldelijk laat blijken ook maar een mens te zijn. 

Onze hoofdpersoon Monique heeft zich teruggetrokken in een vakantiehuisje om daar een nieuwe rol in te studeren. Een rol ja, want ze is actrice. En een goede ook. En een beroemde ook. Terwijl ze even buiten zit voor een kleine pauze wordt er op de poort geklopt. Een verdwaalde fietser vraagt of ie even bij haar mag bellen om een reparateur te contacten: fiets kaduuk, geen reparateur in de buurt dus hij zal moeten overnachten. 

Al snel komt hij erachter dat zij een groot actrice is. Omdat hijzelf ook de eerste stappen heeft gezet op dat pad luistert hij gretig naar haar verhalen. Verhalen die lessen worden, verhalen die ervaringen worden. Samen gaan ze door fotoboeken vol herinneringen, samen lopen ze door het imposante oeuvre van deze sympathieke vrouw. Lief, leed, humor, seks, ouderdom: alles komt ter sprake.

Met: Monique van der Ven, Joes Brauers

Together 99 (aka Tilsammans 99) - Lukas Moodysson

Tilsammans 99 op IMDb (5,9)
 Together 99 op Moviemeter (2,82)

Together 99 op Wikipedia

Het leek zo'n goed idee: na het overweldigende (filmhuis)succes van "Tilsammans" dacht regisseur Lukas Moodysson nog een keer binnen te lopen door er een fictief vervolg op te maken. Dat pakt wat mij betreft niet goed uit: ondanks dat je de rit moeiteloos uitzit, sprankelt het nergens. Alles wat het origineel zo energiek en interessant maakte (het uitvergroten van menselijk onvermogen vooral), wordt hier tamelijk platvloers en karikaturaal weergegeven. Kunnen we erover praten?

Het leek zo'n goed idee: bijna 25 jaar later komen de oud-bewoners van de Tilsammans-commune nog een keer bij elkaar. Er zijn nog twee oorspronkelijke bewoners over, ze krijgen - aan de vooravond van de milleniumwisseling - bezoek van meerdere oud-huisgenoten én hun respectievelijke gezinnen. 

Wat vriendelijk bedoeld is, loopt al gauw uit op pijnlijke discussies en confrontaties: waren onze ideeën wel zo zuiver? Deden we mensen niet soms ongelooflijk pijn met de opgelegde vrijheden en dito regels? De nog immer volbloed hippiedenker Göran gelooft er allemaal nog in, hij trekt het dode paard alle heuvels over, maar kan niet voorkomen dat deze reünie op een onvermijdelijke Festen-afloop afstevent.

Met: Gustaf Hammersten, Shanti Roney, David Dencik, Jessica Liedberg

FIN - song : Janis Joplin - Kozmic Blues

Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

Frost/Nixon - Ron Howard

Frost/Nixon op IMDb (7,6)
Frost/Nixon op Moviemeter (3,61))

Frost/Nixon op Wikipedia

Oudje, maar gek genoeg had ik hem nooit gezien. Terwijl dit toch echt een film was waarin enkele van mijn liefhebberijen samenkomen: dat ik verzot ben op film, dat wisten jullie al. Dat ik ook altijd met interesse de politiek volg, dat wisten jullie misschien nog niet. Die politieke interesse was nog niet helemaal gewekt ten tijde van het moment dat deze film behandelt (in 1974 was ik 13 en onschuldig), maar toen ik eenmaal de administratieve volwassenheid had bereikt, begon de interesse om te slaan in betrokkenheid: ik demonstreerde, ik flyerde en poster'de maar werd nooit lid van een partij. Misschien is de ene hoofdpersoon van deze film daar wel een beetje de mede-veroorzaker van: Richard Nixon werd de verbeelding van de macht. De gecorrumpeerde macht, met name. Niet overal gelukkig, er zijn gunstige uitzonderingen maar mijn beeld van de politieke VS is niet heel erg veranderd. Maar goed: u kwam hier om over deze film te lezen.

David Frost is een gevierde tv-presentator die populaire shows presenteert in Australië en in de UK. Dat had ie nog heel lang kunnen blijven doen, maar hij krijgt het in zijn bol: wanneer hij hoort dat de dan machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, tot aftreden is gedwongen vanwege zijn betrokkenheid bij een politiek schandaal, is hij gebrand op het idee deze man te interviewen. En niet zomaar een interview tijdens een show. Als het aan Frost ligt, houden Nixon en hij een reeks van urenlange gesprekken over enkele vooraf afgesproken hoofdpunten. Het laatste punt zou dan moeten leiden tot openheid over de gang van zaken rond Watergate.

Hoewel het idee briljant lijkt, krijgt Frost de financiering maar moeilijk voor elkaar: al zijn spaargeld gaat erin, het wordt een hachelijke onderneming die gaat bepalen of zijn carrière hierop strandt dan wel een grote vlucht neemt. De gesprekspartners formeren beiden een team, de sfeer wordt opgeklopt tot een bokswedstrijd: twee mannen in de ring, hun secondanten mogen alleen tijdens de pauzes even komen soigneren en souffleren. Frost lijkt zich te hebben vergist in de taaiheid van zijn gesprekspartner, langzaam ziet hij zijn project ineen zakken.

Met: Michael Sheen, Frank Langella, Kevin Bacon, Oliver Platt, Rebecca Hall, Sam Rockwell, Matthew MacFadyen, Toby Jones

FIN - song : Hans Zimmer- Money

The Big Chill - Lawrence Kasdan

The big chill op IMDb (7,1)
 The Big Chill op Moviemeter (3,15)

Dat het al echt 40 jaar geleden is dat ik deze zag, onvoorstelbaar. Destijds een spraakmakende film. En ik kan dat begrijp dat nog immer: de film bleek een kraamkamer voor grote acteurs, ook geeft de film een mooi beeld over de steeds kantelende verhoudingen in langjarige vriendschappen. Heerlijk, blij deze weer eens tegengekomen te zijn. En wees eerlijk: als je 41 jaar na release nog steeds een 7,1 scoort op de grootste moviedatabase, dan heb je behoorlijk wat laten zien. 

De aanleiding voor de ontmoeting is een trieste: de zeven vrienden die we de komende anderhalf uur gaan leren kennen, krijgen een naar bericht: hun oude studievriend Alex is uit het leven gestapt. Alex, de meest getalenteerde, de virtuoos charmante, zomaar weg. Maar blijkbaar droeg Alex ook geheimen met zich mee.

Na de begrafenis trekt de vriendenclub naar het huis van Harold en Sarah, die binnen de vriendenclub het meest stabiele en succesvolle stel blijken te zijn. In het weekend dat volgt, komen in indringende gesprekken - onder invloed van veel drank en drugs - de grote verschillen maar toch ook wel vele overeenkomsten tussen de vrienden naar voren. Waar zijn ze beland, de ooit idealistische groep die de wereld ging veranderen? Heeft niet elk van hen zijn teleurstellingen (relaties, werk, maatschappij) moeten verwerken, terwijl men zo verwachtingsvol het leven na de studie aan ging? Waarom is juist Alex dan degene die dit allemaal niet meer kon dragen? Fileren en gefileerd worden, ze komen allemaal aan de beurt. 

Met : Glenn Close, Kevin Kline, William Hurt, Tom Berenger, Meg Tilly, Jeff Goldblum, Mary Kay Place

FIN - song :  Three Dog Night - Joy to the World

Une belle course (aka Driving Madeleine) - Christian Carion

Une belle course op IMDb (7,1)

Une belle course op Moviemeter (3,51)

Heel fijne, kleine film. Niks spectaculairs, niks buiten de lijntjes maar dermate intiem en aangrijpend dat je gewoon denkt dat ie wel langer had mogen duren. Dat zijn voor mij altijd de betere films om te kijken.

Charles is een krabbelende Parijse taxichauffeur die maar met moeite het hoofd boven water kan houden. Qua strafpunten staat ie op het randje, bij een volgende verkeersovertreding kan ie zijn rijbewijs kwijtraken. Financieel gaat het niet oké, er bestaat zelfs een kans dat ze hun huis moeten verkopen als er niet iets verandert.

De taxicentrale vraagt hem  of hij een rit aan wil nemen die hem eerst een stuk buiten de stad brengt. Hij heeft het geld te hard nodig om te kunnen weigeren en rijdt dus richting randje platteland om daar een oude mevrouw op te pikken. Hun contact begint aan alle kanten verkeerd, maar daar komt gaandeweg verandering in.

Madeleine, de oude dame, begint hem ongevraagd haar levensverhaal te vertellen. Charles blijkt haar tet hebben opgepikt bij haar net verkochte woning en ze moet zich nu melden bij een verzorgingstehuis. Daar heeft ze echter nog helemaal geen zin in, dus ze vraagt hem om eerst nog even langs haar oude woonplekken te rijden. Gaandeweg komen de twee echt met elkaar in gesprek en ontstaat er iets wat op een band lijkt. Madeleine blijkt schokkende dingen te hebben meegemaakt in haar 92-jarige leven, toch is zij degene die Charles uit zijn eigen misère probeert te praten. U snapt: de twee komen nader tot elkaar en hebben samen de dag van hun leven.

Met : Dany Boon, Line Renaud

 

FIN - song : Etta James - At last

Whatever works - Woody Allen

Whatever works op IMDb (7,1)

Whatever works op Moviemeter (3,20)

Zowaar een Woody Allen-film die ik nog niet gezien had. Niet gek misschien, gezien zijn enorme productie, maar meestal maak ik elk jaar wel een keertje tijd om zijn nieuwe te aanschouwen. Ik weet niet meer wat ik in 2009 deed, het is dus maar goed dat ik nog een keertje de kans kreeg. Welnu, het is niet zijn beste, dus misschien niet onlogisch dat ie destijds niet veel deed. 

 Boris Yelnikoff is geen prettige man. Dat weet ie zelf ook, maar hij grijpt elke kans aan om dat naar anderen uit te stralen. Cynisch, verbitterd, levensmoe, hautain, veroordelend: een hele bult negatieve kwalificaties die giftig uitpakken als ze in één mens tezamen komen. Zo iemand.

Als Boris op een avond de dakloze Melody voor zijn deur aantreft, barst hij dan ook vanouds los. Wat die boerentrien in zijn New York moet, ga terug naar je moeder, je gaat het hier niet redden, je bent geen licht: dat werk. Hoewel hij dus volledig los gaat op de jonge vrouw weet ze hem toch te overtuigen haar in ieder geval iets te eten te geven. Zo gezegd, zo gedaan, ze krijgt een plekje op de bank en blijft een paar nachtjes. 

Gaandeweg weet ze met haar naïeve opstelling Boris te overtuigen dat ze best te kneden is. Ze leert snel van deze intelligente man (gesjeesde wetenschapper) en blijkt het best goed te doen in de wervelende wereldstad. De twee groeien naar elkaar toe en gaan uiteindelijk na een jaar een huwelijk aan. 
Eind goed, al goed? Nee nee, zeker niet: plots komt moeder opdagen en het hele circus begint opnieuw. En dan heeft vader zich nog niet eens laten zien. Boris kan helemaal los met zijn spervuur aan negativiteit. 
Met : Larry David, Evan Rachel Wood, Patricia Clarkson, Henry Cavill, Ed Begley jr.

FIN - song : Jackie Gleason - If i could be with you

Your sister's sister - Lynn Shelton

Your sister's sister op IMDb (6,7)
 Your sister's sister op Moviemeter (3,07)

De dood van zijn broer Tom ontregelt Jack een jaar nadien nog steeds. Op een herdenkingsfeestje valt hij dan ook op harde toon uit tegen de vrienden van zijn broer. Sorry sorry, natuurlijk, maar dan is het er al uit. Iris, die ooit Tom's vriendin was maar die al langer een oogje op Jack heeft, spreekt hem toe en adviseert hem er even tussenuit te gaan. Het huisje van haar ouders op een rustig eiland kan Jack de rust geven die hij in zijn hoofd even nodig heeft.

Als Jack daar arriveert, blijkt hij niet alleen. Er waart al een dame door het huis, die Iris' zus Hannah blijkt te zijn. Hannah trok net zo gedesillusioneerd naar het huisje, zij het om andere redenen: zij heeft net de jarenlange relatie met haar vriendin beëindigd. Ietwat onwennig beginnen Jack en Hannah hun contact, hetgeen na de nodige verwijten en stekeligheden wordt gelardeerd met een stevige hoeveelheid sterke drank. Van het een komt het ander en Jack belandt met de lesbische Hannah in bed. 

De kater komt later, de volgende ochtend arriveert Iris bij het huis, ze was er niet gerust op dat het met Jack goed zou komen. Ze wil van de gelegenheid gebruik maken om Jack van haar interesse voor hem te overtuigen maar dat voornemen wordt in de ijskast gestopt nu ze plots haar zus daar ontmoet. Een ongemakkelijke driehoek, dit weekje weg voor drie dolende zielen.

Met: Emily Blunt, Mark Duplass, Rosemarie DeWitt

FIN - song :Breathe Owl Breathe - Playing Dead

Léon Morin, prêtre (aka Léon Morin, priest) - Jean Pierre Melville

 Leon Morin Pretre op IMDb (7,6)

Leon Morin Pretre op Moviemeter (3,26)

Een film kijken uit mijn geboortejaar, dat deed ik nog niet vaak. Deze zat in de reeks aanbevelingen van de VPRO-cinema nieuwsbrief, een mens probeert eens wat. Heel fraai acteerwerk , mooi zwart-wit camerawerk en een - zeker voor die tijd- spannend verhaal. Ruime voldoende alzo. 

Jonge moeder zoekt in de begintijd van de nazi-bezetting heil bij een jonge lokale priester. Ze is haar man - en daardoor ook haar geloof in God- verloren en is vast van plan het de priester lastig te maken tijdens de biecht. Het pakt anders uit: de priester is begripvol en er ontstaan een goed contact tussen de geestelijke en de twijfelende kantoormedewerkster. 

Ze vertelt de priester onomwonden over haar gevoelens voor de bedrijfsleidster op kantoor, ze vertelt over de problemen die ze heeft in de omgang met een collaborerende vriendin, ze legt alles op tafel. Door de begripvolle houding van de priester verzwakt haar opstandigheid, het buigt langzaam om in het ontwikkelen van religieus bewustzijn. Al kan ze dat weer niet rijmen met haar groeiende verliefdheid op...de priester zelf, die immers buiten zijn vak om gewoon ook een knappe jongeman is. Het gaat wringen. 

Een piepjonge Jean Paul Belmondo staat sterk tegenover een net zo piepjonge Emmanuelle Riva. Toen was al te zien dat die twee vaker zouden schitteren op het doek. 

Met : Emmanuelle Riva, Jean-Paul Belmondo

Destination Wedding - Victor Levin

Destination Weddin op IMDb (6,5)
 

Bad karma, het moment dat de twee hoofdpersonen van deze film elkaar ontmoeten. Lindsay wordt in de wachtrij voor een vertrekkend minivliegtuig aangesproken door Frank, een overduidelijk arrogante en nukkige kerel. Lindsay concludeert al snel dat ze bij elkaar uit de buurt moeten blijven , maar dat gaat in dat piepkleine achtpersoonsvliegtuigje niet. Sterker nog: ze hebben hun plaatsen naast elkaar. 

Noodgedwongen wisselen ze wat opmerkingen uit (want "beleefdheden" kun je het niet noemen_. Ze blijken naar hetzelfde plaatsje onderweg te zijn: ze moeten allebei naar een huwelijk waar ze geen zin in hebben. Zij moet naar het feest van haar ex, hij moet naar dat van zijn halfbroer. U snapt: dat blijkt een en dezelfde man. Ze worden dan ook nog eens in hetzelfde hotel ingedeeld, op kamers naast elkaar natuurlijk. Lastig allemaal, maar u begrijpt dat er gaandeweg de diverse ceremonies toch wat meer contact komt tussen de twee nukkige personen, die toch een beetje op elkaar aangewezen lijken. 
Ze blijken toch wel wat gemeenschappelijkheden te hebben, die liggen voornamelijk in hun afkeer van bepaalde type mensen. En dat schept een band. Tegen wil en tegen dank. Ze besluiten er - for the time being- dan maar het beste van te maken. 

Met : Winona Ryder, Keanu Reeves

Comet - Sam Esmail

 Comet op IMDb (6,8)

Je ziet het aan alles: Dell is een irritante vent. Betweterig, slim, opdringerig en voorzien van een niet aflatende woordenstroom. In de rij voor de bezichtiging van een meteorietenregen ontmoet hij de schuchtere Kimberly, die daar op haar eerste date is (met iemand anders, dat wel). Dell dringt zich op en ontfutselt haar een aantal korte gesprekjes tijdens die avond: in plaats van naar de sterren te kijken, heeft hij alleen oog voor haar en zij weet nog niet goed wat ze met deze vreemde snoeshaan aan moet. 

De rest is geschiedenis: de film verspringt in de tijd (in de titelrol werd al gesproken van "gebeurtenissen in een parallel universum"; Op verschillende momenten en in verschillende gedaanten ontmoeten Dell en Kimberly elkaar steeds weer. Steeds gaan hun oeverloze gesprekken weer over het al dan niet aangaan en bestendigen van hun relatie. Kimberly blijkt in de tussentijd een relatie aan te hebben geknoopt met een derde, de knappe Jack (overigens amper in beeld komt). De ene keer probeert Dell haar te overtuigen dat niet Jack, maar hij de ware is. De andere keer stoot hij Kimberly af , simpelweg omdat ze gedachten en gevoelens voor iemand anders dan hemzelf blijkt te hebben. 

Complex script, enorme praatfilm, maar achteraf landde hij beter bij me dan ik bij het kijken bedacht. 

Met : Justin Long, Emmy Rossum

Arthur & Claire- Miguel Alexandre

Arthur & Claire op IMDb (7,1)
Boeiende film, hoewel het een klein theatraal gegeven bevat. Goed gespeeld, bijzonder sfeertje. Dat helpt.

Arthur is een Weense vijftiger die naar Amsterdam reist. Hij doet dat met een reden: zijn vriend is chirurg en zal hem hier in een ziekenhuis gaan helpen. Arthur is het leven zat: tumor in zijn keel die steeds hinderlijker wordt, maar ook een slagveld aan familiaire en vriendenruzies. Hij heeft alles verpest, hij kiest voor de vrede van de dood voordat het allemaal erger wordt.
Hij checkt in op een hotel aan de grachten, maakt zijn wandelingetje en bestelt nog één keer eten. Maar dan: hij wordt verdorie op zijn laatste avond nog gestoord door geluidsoverlast. Het blijkt uit de kamer naast hem te komen. Een frisse jonge vrouw doet - pas na herhaaldelijk bonken op de deur open.
Deze Claire blijkt er erg aan toe: het bad waarin zij wil plaatsnemen is al bijna vol. Wanneer Arthur dan ook nog een glas ziet staan dat tot aan de nok toe is gevuld met slaapmiddelen slaat hij aan. Hij begint op de dame in te praten en vertelt haar dat ze nog veel te jong is om haar leven te beëindigen.
Er ontstaat een levendige (pun intended) discussie tussen de twee over grondige redenen om eruit te stappen. Wie van beiden heeft er nou eigenlijk echt valide motivatie, wie is de aansteller? Op een lange zwerftocht door nachtelijk Amsterdam leren de twee veel van elkaars achtergronden , hetgeen gek genoeg opbeurend werkt.

Sterk acteerwerk van de altijd weer verrassende Hannah Hoekstra, het maakt deze screenplay interessant.

Met : Josef Hader , Hannah Hoekstra, Rainer Bock

20th Century Women - Mike Mills

20th Century Women op IMDb (7,4)
Heerlijke film, you gotta love Annette Bening. Wat een heerlijke actrice is dat toch: direct, duidelijk en dwingend spel waarin ze doorgaans complexe maar niet onsympathieke vrouwen neerzet.

In deze film is ze Dorothea, een twijfelende moeder van een puberzoon. Ze wil hem beschermen voor wat komen gaat, maar ze wil ook dat hij een bewuste man wordt. Maar boven alles wil ze dat hij gelukkig wordt, gelukkiger wordt dan zij zich al jarenlang voelt.
Er is veel misgegaan in het leven van Dorothea, ze is niet in alles geslaagd bij het nastreven van haar idealen. Zoonlief vindt dat ze niet de hoop moet opgeven nog een keer de liefde te ontdekken, het is allemaal nog niet te laat. Zoonlief en moederlief zorgen meer voor elkaar dan ze eigenlijk doorhebben.
Om na het vertrek van haar laatste man de huur van haar ruime huis te kunnen bekostigen, nam Dorothea enkele huurders in huis , waardoor er een typische leefgemeenschap is ontstaan. Ze vraagt haar huurders haar te helpen bij de opvoeding van haar zoon, omdat ze het idee heeft dat ze hem niet goed meer bereiken kan. Zelf is het jongetje al tijden verliefd op zijn net iets oudere buurmeisje, dat echter alleen maar echt vriendjes wil zijn. Seks heeft ze met anderen, met Jamie wil ze alleen maar praten, ze zoekt geborgenheid bij hem.

Een Amerikaanse relatiefilm, het kan hopeloos fout gaan maar nee: deze film is fijn. Prima acteerwerk, lekker diepgravende rollen ook en een fijne eigentijdse sfeer. Aanrader!

Met: Annette Bening, Elle Fanning, Billy Crudup, Greta Gerwig, Lucas Jade Zumann

Before we go - Chris Evans

Before we go op IMDb (6,9)
Onverwacht pareltje. Er stond "komedie" bij de toelichting maar daar bleek weinig van. Op z'n best gaat deze richting feelgood, maar vooral vond ik het een praatfilm. Een Italiaan in Amerikaans jasje, zeg maar. Heb me goed vermaakt.

Het verhaal is bloedjesimpel: op Grand Central Station nadert het sluitingsuur. In de hal zit een muzikant te dubben: zal hij naar dat feestje gaan waar op zeker zijn lang gemiste ex aanwezig zal zijn? Op het moment dat hij een sms krijgt met het adres waar zich te vervoegen, rent er een wanhopige dame langs die onderweg naar de laatste trein haar telefoon verliest in de grote hal.
Nick de muzikant snelt achter de wanhopige vrouw aan, die ook nog eens de trein mist die ze moest hebben. Het station gaat dicht, iedereen moet naar buiten, morgenochtend om 05.00 u weer een kans.
Brooke, de jonge vrouw, blijkt wanhopig. Nick biedt haar zijn hulp aan maar ze slaat af. Al snel blijkt dat ze het beter wel kan aanpakken, want de stationsbuurt is niet heel vriendelijk voor mooie jonge vrouwen in de nacht.
De twee praten en praten. Ze praten elkaar de nacht door en gaandeweg komen ze achter elkaars beweegreden voor die nachtelijke onzekerheid. Ze helpen elkaar in hun steunende verklaringen dat de ander toch zeker achter zijn heuse liefde moet aangaan. Luister naar je hart enzovoort..

De film ontwikkelt zich mooi. Meer dan dit is het allemaal echt niet, maar het wordt wel zeer boeiend gebracht: de NewYorkse nacht is hard voor eenzamen, wellicht kunnen twee mensen elkaar dan steunen. Al is het maar voor een paar uurtjes.

Met : Chris Evans, Alice Eve

Before Sunrise- Richard Linklater

Before Sunrise op IMDb
Voor mij is 2014 filmisch gesproken het jaar van Richard Linklater. Ik zag al twee films van hem dit jaar, waaronder mijn onbetwiste nummer 1 voor de top100 van het jaar. Gister zag ik de derde: ivm het succes van Boyhood zond Filmnet de Before-trilogie uit. Gisteren zag ik deel 1, de andere twee staan al te popelen op de harddisk.

Bijna twintig jaar oud deze, ik zag hem niet eerder. Ik vond hem sterk, indrukwekkende praatfilm. En daar houd ik van. Sterk acteerwerk bovendien, vooral van Julie Delpy wat mij betreft. Zin in de andere twee delen.

Het verhaal? Twee jongelingen ontmoetten elkaar bij toeval in een internationale trein, ze raken aan de praat. Hij moet in Wenen uitstappen om terug te vliegen naar de VS, zij is na familiebezoek in Budapest onderweg naar Parijs waar ze woont.
Hun gesprek is indringend, veeleisend en de man trekt de stoute schoenen aan: waarom stap je niet met mij uit in Wenen, zodat we 1 dag samen doorbrengen en jij morgen weer doorreist? Als het niks wordt, pak je gewoon eerder de trein. Maar als het leuk is, dan hebben we allebei een dag om nooit te vergeten.
Ze doet het, ze gaan aan de wandel door het oude Wenen. De gesprekken gaan van toekomstverwachtingen naar ontboezemingen over eerste liefdes of seksuele ervaringen. U snapt het: niet alleen de gesprekken worden intiemer en bovenin het reuzenrad volgt de eerste kus. Het gaat verder.
Die ene dag - en die zwoele , met rode wijn overgoten, nacht - blijken te kort. Met pijn in het hart nemen ze bij de trein afscheid. Nee, we gaan geen contact houden. Of zullen we hier over vijf jaar gewoon weer staan? Of over een half jaar?

Schitterend gegeven, en geen regissuer die hier zoveel langlopende levenslijnen uit kan halen als Linklater. Ik ben postiuum overtuigd van het belang van deze film.