Palestine 36- Annemarie Jacir

Palestine 36 op IMDb (7,5)
 Palestine 36 op Moviemeter (3,18)

Palestine 36 op Wikipedia

Historische films, zeker die over breekpunten in de geschiedenis, hebben bij mij vaak een streepje voor. Dan doe ik een oogje dicht als het acteerwerk wat minder is, zolang de kern van het verhaal maar helder wordt gemaakt. In dit geval: met de nodige gevoelens van woede stapte ik de zaal uit gisteravond. Alsof ik gekeken had naar een soort voorprogramma van de afgelopen 100 jaar. Een programma dat de bittere excessen van het kolonialisme aantoonde, dat het droeve lot van opgejaagde volken toont en dat vooral aantoont dat nationalisme en eigenbelang het gif zijn dat de volgende oorlog alvast weer oproept. De elastische verantwoordelijkheid van het westen, van destijds de joden en nu de Israëliers, van de Palestijnen toen en nu, van het pan-Arabische volk: de afgelopen 90 jaar hebben aangetoond dat we er niet meer uit komen. Zelf ben ik niet optimistisch over de wereld van nu, maar ik hoop sterk dat dit mijn eigen probleem is en dat we ooit weer hoopvolle mondiale oplevingen zien. Dat een enkele film deze gevoelens kan oproepen, maakt het een sterke film. Zoals gezegd: niet vanwege het acteerwerk, al is het altijd fijn om Jeremy Irons tegen te komen of om Liam Cunningham en rising star Robert Aramayo het filmdoek te zien tarten. Film is beleving, dat zei ik u al vaker.

1936, Palestina. Doordat de vieze geur van het fascisme al bovengronds is gekomen in Europa nemen steeds meer joodse mensen de wijk naar het Midden-Oosten. Immers, daar is Jeruzalem, daar is Palestina, daar is hen volgens de boeken land beloofd. Feit is dat de Britse regering (op dat moment de baas in Palestina) hier daadwerkelijk uitvoering aan gaat geven: ze vragen de autochtone bevolking op te schuiven, grote stukken land in te leveren om daar plaats te maken voor de kolonisten uit Europa. Dat de Palestijnen weinig vertrouwen hebben in de Balfour-verklaring (die erop neerkomt dat onder Brits mandaat het land opgedeeld gaat worden in Palestijnse stukken en Joodse stukken. En dat men echt, ja heus echt, erop toe gaat zien dat dit vreedzaam gaat gebeuren en uiteindelijk iedereen gelukkig zal maken) dient zich onmiddelijk aan, de Britse regering moet kunstgrepen uitvoeren om haar visie over het volk uit te storten. Er wordt smeergeld betaald aan de pers, er worden met harde legerhand dorpen ontruimd en gebieden geprepareerd, er wordt opgejaagd en verzet wordt gebroken. Dat laatste blijkt lastig; de Palestijnen tonen zich een taai volk dat zich niet zomaar van hun eeuwenoude plekken laat verjagen. Waar kennen we dat toch allemaal van?

Met: Jeremy Irons, Robert Aramayo, Yasmine al Massari, Billy Howle, Hiam Abbas, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Aya Khalaf - God's promise

Nahschuss (aka The Last Execution) - Franziska Stünkel

Nahschuss op IMDb (6,7)
 Nahschuss op Moviemeter (3,20)

Nahschuss op Wikipedia

Erg blij ben ik met de Belgische aandacht voor film op hun nationale tv-zender. De (VRT) Canvas Filmzomer kent een prachtig programma waardoor de geoefende filmkijker de kans krijgt om pareltjes nog een keer te kijken, agendamissers alsnog goed te maken of - zoals in dit geval- zelfs totale onbekende films onder ogen te krijgen. Ik werd hierbij getriggerd door de indringende blik van Duits acteur Lars Eidinger, een blik die ik herkende van het fenomenale "Sterben" van twee jaar geleden. Dan zit ik goed, dacht ik. En dat dacht ik helemaal toen ik het onderwerp van dit 'waargebeurdje' las: een man die iets te diep in de kringen van de Stasi verstrengeld raakt, dan heb je me hoor.

Dat ging wel erg gemakkelijk, denkt Franz Walter: koud klaar met zijn studie bereidt hij een wetenschappelijke reis naar Ethiopië voor maar juist als hij op het vliegtuig stapt, wordt hij apart genomen door een aantal officials. Terstond krijgt hij een leerstoel aangeboden aan de universiteit waar hij afstudeerde, zijn professor rept plots over haar vervroegd pensioen. Aanvankelijk zoekt Franz er niets achter, zelfs niet als hij een chique woning aangeboden krijgt, "it comes with the job". Zijn vriendin Corina denkt er het hare van maar vraagt (nog) niets want: in het Oostduitsland dat zij gewend is, komen zulke kansen slechts eenmaal voorbij.

Franz wil voortvarend beginnen aan zijn wetenschappelijke klus maar blijkt eerst enkele tegenprestaties te moeten leveren: hij kent toch die bekende voetballer die plots als prof in West-Duitsland is gaan spelen? Die moet worden overtuigd dat hij niet voor de imperialistische vijand mag spelen, hij moet worden teruggehaald naar het Oostblok-paradijs. Daar blijken pittige methodes voor te worden ingezet, methodes waar Walter van terugschrikt maar ja: er is geen weg meer terug. Keer op keer deinst Franz terug van de onmenselijkheid van de Stasi, keer op keer slikt hij ook zijn bezwaren weg omdat hij zijn vrouw en ouders en zijn woning niet in de waagschaal wil stellen. Door de gewetensbezwaren begint hij te drinken, daarmee zijn relatie op scherp zettend. U snapt dat de Stasi feilloos van deze zwakheden gebruik weet te maken: Walter komt voor onmenselijke keuzes te staan.

Met: Lars Eidinger, Devid Striesow, Luise Heyer, Paula Kalenberg

Women Talking -Sarah Polley

Women Talking op IMDb (6,9)
 Women Talking op Moviemeter (2,97)

Women Talking op Wikipedia

Deze heb ik lang voor me uitgeschoven, ik wist niet helemaal zeker of ik zin had in een film die min of meer één lang kringgesprek is. Maar nu ik m alsnog bekeken hebben, stel ik die visie wel even bij: het lukt regisseur Sarah Polley met minimale middelen een maximaal soort spanning te creëren. Die spanning heeft alles te maken met de botsende karakters van de hoofdpersoon. Knap gedaan. En net zo knap geacteerd van de heerlijke trits steracteurs die hier een ferm staaltje van hun acteerkunnen laten zien. Ondanks het naargeestige onderwerp van de film is deze dus toch gewoon goed te doen: boeiend genoeg!

Hoewel we in het verhaal maar effe ruim een decennium terug gaan in de tijd, gaan we daarin qua sfeer een stuk verder. We belandden namelijk in een Mennonieten-sekte (aanvankelijk dacht ik dat we naar de Amish gingen maar de vele Nederlandse namen toonden aan dat we naar volgelingen van Menno Simonsz keken). Die geloofsgemeenschap blijkt de 21e eeuw nog lang niet bereikt te hebben: de vrouwen worden niet zomaar achtergesteld, nee: het gaat met grof geweld en seksueel misbruik. De vrouw is een broedmachine die elk moment door de man kan worden opgeroepen haar man van dienst te zijn. Gekmakend, boosmakend natuurlijk. En dat gebeurt dan ook: als er opnieuw een 16-jarig meisje ruw is misbruikt, gaat die in verzet en schendt ze de geheimhouding. De man moet ter verantwoording worden geroepen door de gehele groep: ze brengen de dader een paar dorpen verderop en bespreken daar wat de straf zal moeten zijn en vooral: óf ie daar wel voor moet worden gestraft.

Terwijl de mannen dus twee dagen uit beeld zijn, vergaderen de vrouwen over wat ze moeten doen, ze komen tot drie mogelijke keuzes: vergeving, strijdbaar verzet of vertrekken. Voordat het tot een stemming komt, proberen de vrouwen elkaar van hun respectievelijke keuzes te overtuigen. Onmenselijke gevolgen, hoe dan ook zal elk van de drie uitkomsten pijnlijke gevolgen hebben.

Met; Rooney Mara, Claire Foy, Jessie Buckley, Ben Whishaw, Frances McDormand, Judith Ivey

FIN - song : Monkees- Daydream Believer

Origin - Ava Duvernay

Origin op IMDb (7,2)
 Origin op Moviemeter (3,10)

Origin op Wikipedia

In cinematografisch opzicht misschien niet helemaal geslaagd (de combinatie van biopic, historisch drama en boekverfilming komt soms geforceerd over) maar #manmanman , wat een ongelooflijk interessant verhaal. Naarmate de tijd verstreek, zat ik meer naar het (thuis)scherm gebogen omdat ik het óók begon te zien. Ik zag wat schrijfster Isabel Wilkerson beoogde met het boek waar de film op geënt is. Sterker nog: nu wil ik het ook lézen.

Journaliste Wilkerson heeft het even niet meer in de vingers: iedereen vraagt wanneer ze weer met nieuw werk komt, wanneer komt ze weer eens een nieuwe prijs ophalen? De zorg voor haar bedlegerige moeder belet haar het schrijven. Daar komt later het plotse overlijden van haar partner ook nog eens bij: alle lust tot schrijven en informatie vergaren resp. delen vergaat haar. Totdat ze zich bijeen weet te rapen, omdat ze weet dat zowel haar moeder als haar man dit van haar geëist zouden hebben. Ze zet door: het plan voor het nieuwe boek zit allang al in haar hoofd. Veldwerk, here we come.

Het boek dat eruit rolt is "Caste: the Origins of our Discontent", een doorwrochte verhandeling over de pijlers die verbanden leggen tussen slavernij en segregatiewetten enerzijds en nazisme en kastenstelsel anderzijds. Niet het racisme is daarvan de rode draad, maar de hiërarchie en de endogamie (geen gemengde huwelijken, alleen met "je eigen ras") zijn historisch veel bepalender voor de macht die van deze repressieve systemen uitgaan. Je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Met: Aunjanue Ellis Taylor, Jon Benthal, Niecy Nash, Emily Yancy

FIN - song : Stan Walker- I am

Corsage - Marie Kreutzer

Corsage op IMDb (6,5)
 Corsage op Moviemeter (3,10)

Corsage op Wikipedia

Vorige week zag ik de lastige film "Hot Milk" waarna ik vooral schreef over hoofdrolspeelster Emma Mackey, om redenen natuurlijk. Haar tegenspeelster in die film mocht echter ook niet onbenoemd blijven. Vicky Krieps, want daar hebben we het over, is in een paar jaar tijd opgekomen als een veelbelovende ster aan het firmament. Stevige rollen (oa in Phantom Thread) maar vooral ook in deze "Corsage", waar ze bijna een one-woman show speelt. Die stond nog op de schijf dus die pakte ik er nu maar weer eens bij.
Ik zag de film al enkele jaren geleden en las daarom de recensie terug, maar gek genoeg waardeerde ik hem nu beter dan de eerste keer. Dat is geheel en al op het conto van Krieps te schrijven, want die voert hier een ware tour de force uit. Fysiek, karakterologisch, emotioneel: haar personage, de wereldberoemde keizerin Elisabeth van Oostenrijk, bij u wellicht beter bekend als Sissi, krijgt er aan alle kanten van langs in deze pittige film. Af en toe niet prettig om naar te kijken, maar dat doet niets af aan het uitstekende werk van Vicky Krieps. Houd die naam in de gaten.

Mijn recensie van 2022: https://begt.blogspot.com/2022/12/corsage-marie-kreutzer.html

FIN - song : Camille - She was (a la Chapelle)

Mond (aka Moon) - Kurdwin Ayub

Mond op IMDb (7,0)
 Mond op Moviemeter (2,96)

Mond op Wikipedia

Zo! Sterk hoor, deze. Had er niets over gelezen of gehoord, maar ik wilde afgelopen vrijdag even buiten de lijntjes kleuren. Omdat er in mijn eigen woonplaats slechts een beperkt aantal arthouse-titels kunnen worden vertoond, richtte ik mijn blik op filmstad Amsterdam. En belandde bij het fantastische Eye, waar men een volcontinu programma draait van titels die elders lastig aan bod komen. Zo belandde ik dus bij een Oostenrijkse martial-arts film die uiteindelijk een Arabische thriller werd. (uit de productieschool van Ulrich Seidl, misschien zegt dat u iets) Goed hoor, dit!

Lang kon ze dit niet meer volhouden, deze gevechten die nog nét niet op-leven-en-dood waren, maar die haar wel steeds meer fysiek gevaar opleverden. Lang had ze aan de top gestaan, maar het is een keer klaar. Sarah stopt, Sarah beperkt zich voortaan tot het lesgeven in haar gevechtskunsten.

Ze heeft geleefd voor haar sport, heeft derhalve ook geen privéleven opgebouwd dus het is geen onlogische stap dat haar personaltrainerschap haar naar het buitenland brengt. Ze wordt benaderd door een puissant rijke Jordanese man, die voor zijn zussen een trainer zoekt die ze wat weerbaarheid kan aanleren. Sarah reist via Amman naar de grote vrijstaande villa waar de familie zitting houdt. Nietsvermoedend start ze haar trainingen met de aanvankelijk onwillige zusjes, gaandeweg weet ze het drietal een beetje te ontdooien en enthousiast te krijgen. Sarah merkt dat de dames onder druk staan, er gebeuren rare dingen in die familie. Stukje bij beetje wordt Sarah meer in vertrouwen genomen door de jonge vrouwen, stukje bij beetje ontdekt ze iets meer van de gruwelijke achtergrond.

Met: Florentina Holzinger, Celina Sarhan, Andria Tayeh, Nagham Abu Baker, Omar Almaji

Gezien in : Eye Filminstituut

The Peasants (aka Chlopi)- DK Welchman/Hugh Welchman

The Peasants op IMDb (7,6)
 The Peasants op Moviemeter (3,60)

The Peasants op WIkipedia

Uit de koker van de makers van "Loving Vincent", de destijds zo bejubelde film over het einde van het leven van Vincent van Gogh. De fantastische techniek die op die film werd toegepast (eerst werden alle scenes gefilmd, daarna werden ze minutieus overgeschilderd om vervolgens middels animatie weer in beweging te worden gezet). Je kijkt dus naar schilderijen, maar het beweegt als een film. Door deze levensechte benadering krijgen de karakters veel meer diepgang dan een eendimensionaal schilderij normaal kan bewerkstellingen. Mijn vrouw zag deze film een jaar geleden al, was dermate enthousiast dat ze de filmposter kocht die nu ingelijst in onze gangen hangt. Ze overtuigde mij dat ik deze moest gaan zien; die kans greep ik toen ik m op de filmzenders voorbij zag komen. 

Eind 19e eeuw, het Poolse platteland. Feodalisme viert nog hoogtij: de machtige hereboeren zijn meestal ook gelijk de notabelen in het dorp, de pastoor en de notaris buigen voor ze. In het dorpje Lipce gaat dat al niet anders: boer Boryna bezit dermate veel land dat hij het kan maken om zijn personeel, zijn kinderen en zijn personeel allemaal voor hem te laten dansen. Hij is net weduwnaar geworden en moet nadenken over hoe de continuïteit van zijn boerenbedrijf gewaarborgd wordt. Zijn zonen Antek en Maciej zijn lapzwansen, zijn schoondochter Hanka is overduidelijk uit op overname van zijn landerijen. Boryna denkt slim te zijn: hij "koopt" het mooiste meisje van het dorp, de zwierige Jagna, belooft haar de latere zeggenschap over de landerijen (waarvan ze een deel toch al bezat) en denkt aldus alle touwtjes in handen te hebben.
Wat hij niet weet, is dat zijn zoon Antek in het geheim een seksuele relatie heeft met Jagna, een relatie waarbij op het oog wel enige liefde en genegenheid aan te pas komt. Als Boryna op een gegeven moment zijn vrouw betrapt met zijn zoon, ontwikkelt zich een machtsspel waar het hele dorp bij betrokken wordt, helemaal als de oogsten lijken te mislukken en het nabijgelegen bos door de staat onteigend wordt. Het kan niet anderrs dan dat "heks" Jagna hier de oorzaak van is. Wraak!

Met : Kamila Urzedowska, Robert Gulaczyk, Miroslaw Baka, Sonia Mitilieca, Ewa Caszpryk

FIN - song : Piernikowski- Koniec Lata

12 years a slave - Steve McQueen

12 years a slave op IMDb (8,1)

12 years a slave op Moviemeter (3,76)

12 years a slave op Wikipedia

De huidige situatie in de VS stemt niet vrolijk. Alsof we niets geleerd hebben van vroeger. Indianen, Afro-Amerikanen gingen ze voor: nu hebben de Latino's het besmette label dat ze niet bij de witte indringers passen. Tijd om deze film er nog eens bij te pakken, tijd om te beseffen hoe gruwelijk de mens is, hoe gevaarlijk superioriteitsdenken is.

Dat de film bijna12 jaar na verschijning nog steeds met een 8,1 gewaardeerd wordt op IMDb toont aan hoe sterk de verfilming van dit onmenselijke drama was. Goed spel en bij vlagen iets te realistisch beeld maken dat de impact van de film ook bij het opnieuw bekijken enorm groot is. Het toont aan dat de 3 Oscars van destijds meer dan terecht waren. 

Mijn recensie van ruim 11 jaar geleden (!) : BEGT recensie 12 Years A Slave - jan 2014

FIN - song : Hans Zimmer- Solomon

Dane-ye anjir-e ma'abed (aka The Seed of the Sacred Fig) - Mohammed Rasoulof

The seed of the sacred fig op IMDb (7,6)
 The seed of the sacred fig op Moviemeter (3,83)

The seed of the sacred fig op Wikipedia

Het zaad van de ficus, dat via de vogelpoep op bomen belandt, doet deze ficus groeien en de boom omstrengelen. Dusdanig omstrengelen dat het de boom uiteindelijk verstikt. 
(Dit waren ongeveer de openende tekstborden van de film. Dan weet je dat er onheil dreigt).

Boordevol spanning, nog boordevoller rauwe realiteit, boordevolst van pure maatschappijkritiek. Regisseur Rasoulof nam een enorm risico met het maken van deze film: in het ayotollah-gestuurde Iran is het geven van kritiek op het landsbeleid een regelrechte levensbedreiging. Rasoulof startte de opnamen kleinschalig en zonder tamtam in Iran zelf, maar pikte al snel de signalen op dat hij naar het buitenland moest uitwijken als hij niet in het cachot wilde belanden. De film is dus afgemaakt buiten het wonderschone Iran (dat heb ik niet van mezelf, ik ken mensen van zeer nabij die er geweest zijn). Rasoulof leeft nog en is met de film een zegetocht langs de internationale filmfestivals begonnen. 

Dat papa een ferme promotie maakt wanneer hij promoveert tot onderzoeksrechter, dat krijgen de zusjes Rezvan en Sana nog wel mee maar wat hij daar precies doet en vooral waar hij bij betrokken is, dat loopt een beetje langs ze heen. Ze merken het door een stukje toegenomen weelde in huis maar vooral door de hypernerveuze opstelling van hun moeder. Die legt de meiden een strenge en deugdzame leefwijze op: ze mogen niets doen dat de carrière van hun vader ook maar enigszins kan schaden. 
Dat gaat al snel mis wanneer in Teheran de rellen uitbreken die volgen op de gruwelijke en gewelddadige dood van Mahsa Amini, de heldhaftige vrouw die in het openbare leven van Teheran haar hoofddoek afdeed en daar de gruwelijke gevolgen van moest dragen. Vooral Rezvan, de oudste, krijgt op haar universiteit de repressie van dichtbij mee en waagt het om dit thuis rond de eettafel aan te kaarten. Haar ouders zijn geschokt door de opstandigheid van Rezvan, die eigenlijk alleen maar wil weten waaróm haar vriendin geslagen en in het gezicht geschoten is. Haar ouders zijn doodsbang dat de dochters zich met de rellen gaan bemoeien, ze zijn nóg banger dat ze komen te weten met welke juridische activiteiten haar vader zich de laatste dagen bezighoudt. Papa loopt doodsbang rond, hij verlaat het huis nooit meer zonder zijn dienstwapen. Als dat wapen dan ook in huis zoekraakt, is iedereen voor hem verdacht: zijn vrouw kan het gedaan hebben, zijn dochters kunnen het gedaan hebben. Hij moet het tot op de bodem uitzoeken om niet zelf hiervoor gestraft te gaan worden door de autoriteiten. 
Precies tot op dat laatst beschreven moment, is de film loeispannend: je bloed begint te koken bij zoveel patriarchale onderdrukking. De meiden zien hun vader veranderen, ze zien hun moeder veranderen, ze zien de angst regeren. Het onvermijdelijk heftige einde was voor mij net een beetje té Strawdogs, ik houd me liever vast aan de eerste 2,5 uur van deze sterke politieke thriller.

Met: Soheila Golestani, Mahsa Rostami, Setareh Mahleki,  Missagh Zahreh

FIN - song : Kahrzan Mahmood - The sacred fig

Gezien in : Cinema Oostereiland

Tatami - Zar Amir Ebrahimi & Guy Nattiv

Tatami op IMDb (7,6)
 Tatami op Moviemeter (3,26)

Schitterend, schitterend. Thrillers kijk ik vaak, politieke thrillers ook maar nog nooit zag ik een politieke sportthriller (fris me op als u denkt dat ik dat wel gedaan zou hebben) die bovendien nog eens de eerste regie-samenwerking tussen Israël en Iran ooit is. Onwaarschijnlijk knap gescript, deze "Tatami" : ik zat op het puntje van mijn stoel, de halfvolle zaal (zondagmiddag he) dito. Als je verontwaardigd in de stoel zit om wat er op het doek gebeurt, dan doet de regisseur iets goed. Deze gaat hoog mijn lijstjes in. 

Jaren heeft ze ervoor getraind. Leila Husseini is al enige tijd veelbelovend, maar op het nu aanvangende WK judo in Georgië moet ze de hooggespannen verwachtingen gaan inlossen. Ze is niet de torenhoge favoriet- zo gaat ze o.a. de regerend wereldkampioene tegenkomen- maar niets is onmogelijk: als Leila een goede dag heeft, kan ze met haar geweldige techniek ver komen. Heel ver komen zelfs.

Voordat ze afreisden naar Georgië, kreeg de judoploeg een statige ontvangst bij de judobond, die hen vertelde dat de hele natie trots op ze was en ze met spanning en enthousiasme zouden volgen. Nou, dat volgen, dat gebeurt dus echt. Maar niet zoals je zou willen: zodra blijkt dat Leila haar eerste twee wedstrijden moeiteloos wint en al snel verder doordringt in het toernooi grijpt Teheran in: op geen enkele wijze is het denkbaar dat Leila straks tegen haar Israëlische rivale op de tatami stapt. Ze wordt onder druk gezet een blessure te veinzen en daarmee de natie niet te schande te maken: als ze daar geen gehoor aan geeft, heeft dat gevolgen voor haar gezin en haar familie. Leila (en ook haar ervaren coach Ghanbari) zitten op een kantelpunt: ze willen uiteraard hun gezin en familie veilig houden, maar ze willen ook sportief succes behalen nu het bijna voor het grijpen ligt. 
Oef, wat een film. Helaas: op waarheid gebaseerd.

Met: Arienne Mandi, Zar Emir Ibrahimi, Jaimy Ray Newman

Gezien in : Cinema Oostereiland

Wadjda - Haifa al Mansour

Wadjda op IMDb (7,5)

Wadjda op Moviemeter (3,47)

De "PLAY" was al ingedrukt toen ik besefte dat synopsis en openingsbeelden wel tamelijk bekend voor kwamen. Dat klopte, ik bleek de film 10 jaar geleden al eens gezien te hebben. Maar waarom niet? De situatie is voor meisjes en vrouwen immers nog steeds even schrijnend als destijds, erg veel zijn de landen daar niet opgeschoten. En dan hebben we het hier nog over een land dat in de voorhoede zit, ik wil er -als vader van drie dochters- niet eens aan denken hoe achtergesteld een vrouw in sommige landen moet leven, hoe ongelijk ze worden behandeld. U snapt: ik onderging de film in zijn geheel nog een keer. Geen straf trouwens: een film die na 12 jaar nog steeds op een 7,5 op IMDb staat, kan niet echt slecht zijn.

Ik ga niet de hele recensie opnieuw schrijven, lees mijn gedachten uit 2014 bij deze film: 
Recensie Wadjda 2014

Saillant detail aan de film dat me nu duidelijker opviel dan bij de eerste aanschouwing: om aan geld te komen, bouwt Wadjda ook cassettebandjes die ze op het schoolplein en in de buurt verkoopt. En dat mag natuurlijk niet, want muziek is haram. Extra leuk dus dat je haar bezig ziet een bandje samen te stellen en ondertussen dit liedje hoort: "Tongue Tied" van Grouplove. Toevallig een liedje dat tot mijn "temporary top" hoort, ofte wel: een liedje dat ik de laatste tijd plots weer veel draai. 

Metronom - Alexandru Belc

Metronom op IMDb (6,7)

Metronom op Moviemeter (3,17)
 

"Had meer in gezeten", was mijn gevoel toen ik gisteravond de filmzaal verliet. Een razend interessant gegeven dat weliswaar speelt in de jaren 70, maar dat moeiteloos op het heden kan worden geprojecteerd. Het zal een bewuste keuze van de regisseur geweest zijn om het aan de kijker over te laten hoe dit verhaal afloopt. We verlieten de zaal en hadden alle vier een bepaalde invulling van wat nu precies de follow-up ging zijn. An sich is dat natuurlijk een boeiend filmgegeven.

1972, Boekarest. Het land zucht onder de communistische dictatuur van Ceausescu. De opgroeiende jeugd kan wel anders willen, maar veel mogelijkheden om uit de band te springen zijn er niet. De 17-jarige Ana heeft een licht rebelse inslag en weet dat ze bij haar vader (professor aan de lokale universiteit) meer voor elkaar krijgt dan bij haar strenge moeder. Als moeder die avond weg gaat voor een vergadering, slijmt Ana bij haar vader om naar een feestje te mogen van een vriendin: thee drinken en praten, 20u weer afgelopen. Daar kan papa toch niet tegen zijn?

Wat Ana niet vertelt, is dat ze daar waarschijnlijk haar vriendje Sorin voor de laatste keer zal zien. Hij gaat samen met zijn ouders emigreren, Ana heeft er veel verdriet van. Ze geeft zich op het feestje dan ook al snel over aan het nuttigen van een drankje en het doen van dansjes op muziek van Radio Free Europe. Dat deze zender verboden is in Roemenië, dat het zelfs verboden is om buitenlandse contacten te hebben, dat boeit de feestende jeugd niet zo. Ze stellen samen een brief op aan een Roemeense radio-dj die voor RFE werkt. Die brief moet dan door Sorin naar het buitenland gesmokkeld worden.

Het gaat mis. De politie valt binnen, ze moeten al geweten hebben van de onreglementaire activiteiten die de jongeren gepland hadden. Ze worden verhoord en moeten een verklaring opstellen dat ze hun leven zullen beteren. Ana hikt erg tegen het opstellen van die verklaring aan, maar ze weet dat - als ze dit niet doet- zijzelf en haar ouders het leven onmogelijk gemaakt zal worden door de repressieve staat die Roemenië onder het schrikbewind is. Ze wikt, ze weegt: blijft ze autonoom denken of schikt ze zich in de controle die de Securitate uitoefent?

Met : Mara Bugarin, Serban Lazarovici, Mihal Calin

FIN - song : Sfinx - Sir de Cocori

Kuessipan - Miriam Verreault

Kuessipan op IMDb (7,2)

Kuessipan op Moviemeter (3,29)

Fijngevoelig coming-of-age drama waar ik wel mooie dingen over gelezen had maar waar ik nog niet de tijd voor had genomen om hem te bekijken. Geen spijt van, dit is drama om in weg te zakken zonder dat het ook maar ergens heel spectaculair wordt. Arthouse zoals het moet zijn. 

Mikuan en Shaniss, hartsvriendinnen tot de draad. Ze maken deel uit het Innu-volk en groeien op in een Indianenreservaat in de buurt van Quebec. Ze beloven elkaar eeuwige trouw, wat de ander ook gaat worden of welke streken de ander ook gaat uithalen. Dit pakt anders uit, dat snapt u.

Shaniss wordt al jong moeder, de vader is een agressieve vent die regelmatig voor de pliesie op de vlucht moet. Mikuan groeit uit tot een gevoelige vrouw met dichterlijke aspiraties die haar gedachten tot ver buiten het reservaat brengen. En die haar uiteindelijk zelfs de liefde van een jongeman van buiten de stam oplevert.

Haar bredere wereldvisie wordt als verraad opgevat, niet alleen door Shaniss maar aanvankelijk ook door de familieleden van Mikuan. Het wordt haar lastig gemaakt om haar dromen na te streven, helemaal als er rondom en met Shaniss dramatische ontwikkelingen zijn. De vriendschap wordt getest. Is die elastisch genoeg, is er nog iets van hun jeugdige beloften over?

Met : Sharon Fontaine Ishpatao , Yamie Grégoire

FIN - song : Meditation Relaxation Club - Beta wave para dormir 

Das Schweigende Klassenzimmer - Lars Kraume

Gisteravond herzien, met de dame. En opnieuw vol in dit fantastische verhaal gezogen. Wat houd ik toch van deze thematiek, van de verfilming van deze ernstige problematiek. "The Butterfly effect" in al zijn gruwelijke vormen. 

Ik vermoed dat ik tot het einde der tijden deze oost-west-films blijf vreten. 

Hierbij mijn recensie van destijds: 

Recensie 2-12-2018 : Das Schweigende Klassenzimmer

Buddha collapsed out of shame (Buda as sham foru rikht) - Hana Makhmalbaf

Buddha collapsed out of shame op IMDB (7,4)
Filmclub-avond, de laatste van het seizoen. "Godsdienstwaanzin" was het onderwerp. En dat kwam binnen.
Hoewel prachtig geschoten en ontwapenend gespeeld (sorry voor de woordkeus) komt de gitzwarte ondergrond van deze film knalhard binnen. De pijn en de verdeeldheid, die mensen treft wanneer religieuze regels verkeerd worden geïnterpreteerd, zijn in deze film volop voelbaar. De gimmick van Hana Makhmalbaf (telg van de vooraanstaande Iraanse film-familie, waarin vader , broers en zussen allen regisseur zijn) is dat de hoofdrollen alleen voor kinderen zijn. In hun spel simuleren ze de grotemensenwereld . En dat geeft geen prettig beeld.

Bamyan, begin deze eeuw.
BaktayHazara- is een piepjong meisje dat gedwongen is voor haar jonge broertje te zorgen als mama op pad is om water en eten te halen. Ze is tamelijk jaloers op haar olijke buurjongetje Abbas die wél naar school mag en luid zijn woordjes en spelling declameert. Zo luid dat Baktay het de hele dag hoort.
Ze  besluit de stoute schoenen aan te trekken, ze gaat op pad om een schrift te kopen en daarmee zelf naar school te gaan. Maar hoe doe je dat, zonder geld en kennis?
Als ze het schriftje in handen heeft, grist ze snel de lippenstif t van mama mee, bij gebrek aan geld voor een pen. Met Abbas wandelt ze naar school maar pas dan merktt ze hoe "anders" ze is: meisjes horen niet naar school te gaan, zo wordt haar duidelijk gemaakt. En het groepje spelende jongens dat ze onderweg passeert, maakt dat gruwelijk duidelijk. Die spelen het oorlogs"spel" na en nemen Baktay gevangen. Ze verdient steniging immers, voor haar plannen om onderwijs te gaan volgen.

Het is ludiek gebracht , in deze film, maar de ondertoon is pure horror. Dat maakt de uitstekende film direct duidelijk

Met : Nihbakt Noruz, Abbas Alijome.

Sweet Country - Warwick Thornton

Sweet Country op IMDb (6,9)
Pittige film , alhoewel ie lekker kabbelend verloopt. Trage shots , flashbacks en wijde beelden maken de film een prettige cinematografisch werkje. Het onderwerp staat daar echter tamelijk haaks op. Het verhaal is hard, het is onprettig en er wordt stevig op de man gespeeld. Maar dat is nodig, als racisme je onderwerp is.

Ook Australië heeft zijn "Wilde Westen" periode gehad. Hun indianen waren de Aboriginals, de oorspronkelijke bewoners. Echter: de macht en de eigendommen, de farms en het dagelijks leven waren allemaal in handen van de blanken. Veel verder dan knecht kwamen de onderdrukten niet, dagelijks moesten ze een hoeveelheid vernederingen ondergaan die de blanke baas straffeloos kon uitspreken en toepassen. Men was redelijk rechteloos dus.
Sam Kelly is een minzame boerenknecht, die gelukkigerwijze bij een rechtvaardige baas is beland. Als die baas een verzoek krijgt van zijn buurman of hij personeel wil uitlenen om zijn land te omheinen , zegt die dan ook direct toe. Hij geeft de buurman wel mee dat hij iedereen als zijn gelijke behandelt en dus niet wenst dat de buurman diens agressie en haat op zijn medewerkers loslaat.
Het lijkt even goed te gaan, maar al snel merken we dat de zelfingenomen klootzak, die de buurman is en die hij niet binnenboord kan houden, over de schreef gaat. Ten eerste misbruikt hij onder dreiging Sam's vrouw, ten tweede is hij in de samenwerking met Sam nogal onuitstaanbaar.
Als de klootzak het flikt om een jonge knecht van een andere boerderij te ketenen na diens werkzaamheden, lopen de zaken uit de hand. De jongen ontsnapt, de boer gaat boos verhaal halen en komt daarbij Sam tegen. Er ontstaat een vuurgevecht en Sam kan niet anders dan overhalen.
Nu is het Sam's beurt om te vluchten. Met zijn vrouw weet hij lang uit handen te blijven van de sheriff en zijn posse. Totdat hij van zijn vrouw hoort wat er is gebeurd.


Met : Hamilton Morris, Bryan Brown, Sam Neill, Tremayne Doolan

Mijn familie in tijden van oorlog - Chris de Ceuninck van Capelle

Documentaire staat niet op IMDb , vandaar de link naar ons filmtheater

Met speciale belangstelling naar de zaal getogen: niet alleen omdat persoonlijke oorlogsontboezemingen vaak zeer interessant zijn om te volgen, maar ook omdat ik in dit geval de hoofdpersoon gekend heb: ik heb les van hem gehad. Daarvan waren er meer in de zaal overigens, gisteravond.

Na het overlijden van zijn vader Archibald vond zijn zoon in diens persoonlijke spullen een doos. Een Rode Kruis-box die speciaal voor krijgsgevangenen was samengesteld. Mijn oude aardrijkskundeleraar bleek lang geïnterneerd te hebben gezeten in Jappenkampen: eerst in Bandung, later een paar eilanden verderop en uiteindelijk belandde hij in het Aziatische vasteland. Gruwelijke ontberingen, ziektes en mishandelingen: de verhalen zijn op zich bekend maar het heeft toch nog steeds een mokerend effect als je het hoort voorlezen. Zoonlief vond vele brieven, correspondentie tussen zijn vader en zijn tevens geïnterneerde moeder. 

Naar is het om te horen wat deze mensen allemaal is overkomen, bijzonder is het om te leren hoe krachtdadig zij uit hun problematiek vandaan proberen te komen en een gewoon (gezins)leven te leiden wanneer de oorlog eenmaal is afgelopen. Ik vond het indrukwekkend. 

Brimstone - Martin Koolhoven

Brimstone op IMDb
Fas ci ne ren de film. Ik kan het niet anders stellen. Diep onder de indruk verliet ik de zaal gisteravond. Waar had ik naar zitten kijken? Het was toch helemaal niet prettig? Het was geen aangename film? En het verhaal was toch eigenlijk te naargeestig voor woorden?
Allemaal waar. Maar ik kan niet anders dan de hoed afnemen en diep buigen voor de wijze waarop Martin Koolhoven dit heeft neergezet. Het was een langgekoesterde wens van hem, hij liep al jaren met het verhaal te leuren. De film komt dan ook geen dag te laat. Prachtig. Echt. Dan maar nachtmerries, dan maar boosheid maar dit moet gezien worden.

An sich is het verhaal niet heel complex: onderdrukte vrouwen in de tijd van het Wilde Westen, godsvrezende mannen die luisteren naar een dominee waar het foute van af druipt. Vanaf het begin weten we dat er meer speelt tussen The Reverend en de angstige Liz. Liz kan niet meer praten, haar tong is haar ontrukt. Pas later in de film leren we daar het fijne van.
Tot die tijd zien we een vrouw die zich als vroedvrouw staande probeert te houden in een haar onvriendelijk gezinde wereld. Als ze bij een lastige bevalling de keuze moet maken tussen het overleven van de moeder of het kind, belandt ze in een lastig parket. De uiteindelijke keuze wordt haar nagedragen, ze wordt belaagd en moet op de vlucht.
In vier delen verspringt de tijd die het leven van Liz ontvouwen. Die dominee, die steeds maar opduikt. Die alle mensen inpalmt en haar keer op keer angstig en ongemakkelijk maakt. En die haar steeds maar weer op de vlucht doet slaan.

De film raakt aan heikele thema's van toen en nu. Het is niet heel moeilijk om de hier behandelde religie in te wisselen voor heersende religies van nu. Het is niet moeilijk om de werkwijzen van de dominee te vertalen naar die van de imams en de priesters van nu. Het is niet moeilijk om de plaats van de vrouw van toen af te zetten tegenover die van de vrouw van nu. Koolhoven verbeeldt de dilemma's op een voor iedereen verschillende manier. Stel jezelf de vragen die hij ons ook stelt.

Wat de film nog extra aantrekkelijk maakt, is het indringende spel van Guy Pearce (voorwaar ik zeg u, u gaat een hekel krijgen aan die man). Maar ook de jonge Dakota Fanning zet een prestatie van formaat neer. Brimstone , mensen, is het tochtje naar de bioscoop alleszins waard.  Abide with me!

Parched - Leena Yadav

Parched op IMDb (7,4)
Ik moest het even opzoeken, maar weet nu dat "Parched" uitgedroogd betekent. Dat komt aardig overeen met wat de drie a vier hoofdroldames in deze film uitstralen: als er niet snel iets verandert aan hun leven, drogen ze uit en zullen ze sterven van geestelijke armoede.
Op het platteland van India wonen zij, waar zelfs in de tijd van mobieltjes en schotelantennes nog steeds een onoverkomelijk verschil heerst tussen mannen- en vrouwenrechten. De vrouwen lijden onder het geweld van hun mannen, onder seksuele onvrede (waar de ene in de prostitutie moet werken , wordt de andere door haar man de kamer doorgemept vanwege haar vermeende onvruchtbaarheid), onder gedwongen huwelijken en meer van die zaken die wij een eeuw geleden al geregeld lijken te hebben.
De vrouwen zoeken elkaar op om steun te vinden, onderling zijn ze volledig openhartig. Elk van hen heeft zijn dromen en wensen maar allen voelen zij zich belemmerd door hun echtgenoten en zoons dan wel door de dorpsoudsten die elke verandering wanhopig proberen tegen te houden.
Gaandeweg ontstaat er een milde vorm van rebellie: stuk voor stuk weten de dames een verandering op poten te zetten waardoor ze meer regie nemen over hun eigen leven. Daarbij de mannen in verwondering achterlatend, die worden plots geconfronteerd met hun eigen pathetische ouderwetsheid.

Als je even door de overacting heen kijkt, ontwikkelt de film zich tot een kleurrijke en sensuele vertelling, die aantoont dat ook in het bij vlagen prehistorische India een ontwikkeling van gelijkwaardigheid gaande is. En dat is een pré.
(Nou wij nog, de zaal was gisteren voor 99 procent gevuld met vrouwen).

Mustang- Deniz Gamze Ergüven

Mustang op IMDb
Mateloos interessante film. Actueel ook, nu de gesprekken met Turkije over toetreding tot de EU weer ophikken. Watskeburt?
Vijf zussen , blije meiden. Onderweg uit school spelen ze wat met de jongens van de klas op het strand en in het water. Niets wat we hier in Nederland schokkend zouden vinden gebeurt, onschuldig spel is het. Zoniet in de ogen van de buurvrouw, die het ziet en de oma van de meisjes waarschuwt.
De dames worden beschuldigd van onzedelijk gedrag, huisarrest volgt, schoolverbod en contactverbod volgt. Oma en de narrige oom Erol - die voor de meiden zorgen sinds het overlijden van hun ouders- maken het huis tot een fort, er is geen ontkomen aan.
Toch weten de dames via regenpijpen nog af en toe weg te sluipen, het gaat goed totdat ook dat ontdekt wordt. De maat is vol.
Erol begint de dames uit te huwelijken, geheel volgens aloud concept. De wederzijdse ouders beslissen terwijl de kinderen elkaar nog niet kennen. Voor ons een gruwel, daar een must die vervolgens gekoppeld wordt aan de verplichte maagdelijkheid van de meissies.

Het jongste zusje ziet de hechte groep uiteen vallen, zusjes verdwijnen uit haar leven terwijl ze de tegenzin van ze af kan lezen. Er komt een gruwelijke ontknoping aan: het is buigen of barsten.

Echt zeer intrigerend gebracht, het jongste meisje Lale steelt je hart met haar ontwapenende opstelling. Zo cru kan haar familie toch niet zijn, dit kan toch niet meer in dit tijdperk?

Prachtfilm.