Deadpool & Wolverine - Shawn Levy

Deadpool & Wolverine op IMDb (7,5)
 Deadpool & Wolverine op Moviemeter (3,24)

Deadpool & Wolverine op Wikipedia

Het duurde ongeveer 20 minuten voordat mijn vrouw haar telefoon erbij pakte. Toen ik - mijn wenkbrauwen optrekkend- naar haar keek, verklaarde ze: "ik snap er nu al geen barst meer van". Herkenbaar, want ook ik was al snel de draad van het hier vermoedelijk toch achterliggende script kwijt. Waarom we deze dan toch op 'kijken' hadden gezet? Welnu, ik was met de administratie van mijn filmdatabase bezig en toevallig viel haar ook op de naam Deadpool. Klopt, ik beken dat ik de twee eerdere delen hiervan ook heb bekeken, het zal uit sympathie met de hoofdrolspeler zijn geweest. Hoe dan ook: deze hebben we plichtmatig tot het eind toe uitgekeken, ondertussen spottende blikken naar elkaar uitwisselend. Met alle respect voor mensen die helemaal in dit soort stripheldenfilms zitten: ik gun jullie alle plezier, van mij hebben jullie de komende jaren geen last want het zal wel weer een tijdje duren voordat ik weer een stripfilm ga zien. 

Deadpool zoekt werk, hij wil graag toetreden tot het team van superhelden die her en der hun goede daden doen. Dat kan niet zomaar, zegt de man van het superhelden-uitzendbureau. Daartoe moet hij eerst een andere teloorgegane superheld uit het slop trekken: hij moet de aan de drank geraakte Wolverine meenemen op zijn pad. Samen kunnen ze dan in actie tegen een of andere meneer die een soort tijdroofmachine gebouwd heeft, waarmee hij de respectievelijke werelden van de beide superhelden (waarom zijn dat verschillende werelden?) wil gaan vernietigen. Kansen tot rehabilitatie dus, beiden snakken ernaar. Voordat het zover is, moeten ze nog wel strijden tégen of mét een aantal andere magische mensen. Om aan het eind dan toch bij die tijdmachine aan te komen.

Met: Ryan Reynolds, Hugh Jackman, Matthew MacFadyen, Emma Corin, Morena Baccarin, Channing Tatum, Jennifer Garner, Wesley Snipes, Chris Evans, Henry Cavill

FIN - song : Aretha Franklin - You're all I need to get by

La Venue de L'Avenir (aka Colours of Time) - Cedric Klapisch

La Venue de L'Avenir op IMDb (7,5)
 La Venue de l'Avenir op Moviemeter (3,25)

La Venue de L'Avenir op Wikipedia

Aanvankelijk had ik het even lastig door de continue tijdssprongen die de regisseur in deze film maakt. Maar hey, het is Cédric Klapisch, dus dan weten we dat het uiteindelijk goed komt en dat er een vrolijke, soms zelfs gezellige sfeer ontstaat als de opstartproblemen eenmaal het veld ruimen. Dan groeit er - opnieuw - een prettige film waarbij we in dit geval ook nog eens getuige mogen zijn van een bepalend tijdvak in de (kunst)geschiedenis. 

Al direct bij de start van de film zit ik op het puntje van mijn stoel: WAT! PRACHTIG! De film start in het schitterende museum "L'Orangerie" met de beeldbepalende panorama-schilderen van Claude Monet (direct besloot ik dat ik daar weer een keer naar terug wil, mijn vrouw moet dit ook gewoon zien). In dat museum is Seb bezig met het plichtmatig (mode)fotograferen van zijn arrogante en wereldvreemde fotomodel. Bij thuiskomst hoort Seb van zijn opa dat hij geacht wordt aanwezig te zijn bij een bijeenkomst bij de notaris. Daar horen alle verzamelde aanwezigen dat ze familie zijn van Adele Meunier, een overleden dame die een huis met inventaris aan alle erfgenamen heeft nagelaten. De stamboom blijkt in vier familietakken uiteengevallen te zijn, van elke tak gaat er eentje mee op inspectie naar Normandië.

Wij zien inmiddels Adele eind 18e, begin 19e eeuw vertrekken vanuit dat huis. Ze gaat naar Parijs, ze gaat haar moeder zoeken die haar kort na haar geboorte verliet (maar die nog trouw elke maand geld stuurt). In die tijd was de reis naar Parijs nog een hele onderneming, gelukkig ontmoet Adele twee jonge avonturiers die haar gezelschap houden en op wie ze later in Parijs nog stevig zal moeten bouwen. Adele's moeder blijkt te zijn beland in de society: ze verkeert in hoge kringen, papt met iedereen aan om in haar bestaan te voorzien. Daarmee belandt ze ook in de kunstenaarsscene die ons uiteindelijk weer terugleidt naar de moderne tijd. En naar die fantastische Musée de l'Orangerie.

Met: Suzanne Lindon, Abraham Wrapler, Vincent Macaigne, Julia Piaton, Zinedine Soualem, Paul Kircher, Vassili Schneider, Sara Gireaudeu, Cecile de France, Olivier Gourmet

FIN - song : KOMPROMAT- No stranger to heartbreak

Gezien in : Cinema Oostereiland

The man who killed Don Quixote - Terry Gilliam

The Man Who Killed Don Quixote op IMDb (6,3)
 The Man Who Killed Don Quixote op Moviemeter (2,97)

De tweede Terry Gilliam-film deze week, ik kom zo lekker door mijn reservoir heen. 

Bijzondere film met een net zo bijzonder verhaal er omheen. Jarenlang duurden de opnamen, keer op keer zorgde tegenslag voor uitstel van de opnamen en het had niet veel gescheeld of het hele project was gecanceld. Maar Terry Gilliam (creatief brein in het Monty Python-team) zette door en het resultaat mag er zijn. Het is een weirde film met rolveranderingen, tijdssprongen, waanvoorstellingen en humor. Flink veel humor. Het maakt de film zeer vermakelijk. 

Regisseur Toby, ooit veelbelovend maar nu op het randje van uitgeblust, is met zijn filmploeg neergestreken op het Spaanse platteland om daar een verfilming van het bekende boek van Cervantes te maken. Hij wordt geconfronteerd met een opstandige producer, nukkig personeel en niet al te kundige acteurs. Van een straathandelaar krijgt hij een set dvd's voorgeschoteld; hij trekt er in 1 x zijn doorbraakfilm uit, die ook al over Don Quixote ging. 

Als hij op zoek gaat naar het dorpje waar hij destijds de acteurs vandaan haalde, belandt hij in een timewarp: hij ontmoet de vader van de hoofdrolspeelster maar hij ontmoet ook de oude hoofdrolspeler, die na het maken van de film rotsvast is gaan geloven in zijn rol: hij IS Don Quixote, hij IS de dolende ridder met het droevige gelaat. 

Toby wordt door hem ter plekke gebombardeerd als schildknaap Sancho Panza, hetgeen hem de gelegenheid geeft om te proberen zijn oude hoofdrolspeelster Anjelica uit de handen van haar brute partner. We gaan van heden naar verleden, we gaan van ridders naar film- en reclameproducenten, het is een prachtige rit. 

Met : Adam Driver, Stellan Skarsgaard, Olga Kurylenko, Jordi Molia, Joanna Ribeiro, Jonathan Pryce

FIN - song : Roque Banos- A new beginning/ Return to Los Suenos

Petite Maman - Celine Sciamma

Petite Maman op IMDb (7,4)

Petite Maman op Moviemeter (3,39)
 

He , is dit van dezelfde maakster als van "Portret de la jeune fille en feu"? Alle felheid van die film lijkt verdwenen in deze "Petite Maman".  Lijkt, moet ik zeggen, want dwars door alle lieflijkheid heen schrijnt het nog wel degelijk. Het is nog lang geen feelgood, om het zo maar te stellen. 

De jonge Nelly neemt afscheid van haar oma en van de mensen die haar oma verzorgd hebben in haar laatste dagen. Ter herinnering neemt ze oma's wandelstok mee, die ruikt nog naar haar. Met haar vader en moeder rijdt ze naar oma's huis, ze zullen door de spullen heen moeten. Nelly's moeder heeft overduidelijk moeite met de terugkeer in het huis, er komt veel van vroeger boven. Na de eerste nacht in dat huis is ze dan ook verdwenen, terug naar haar eigen woning, Nelly's vader maakt de emotionele opruimklus af. 

Terwijl Nelly buiten in het bos speelt, vindt ze de oude hut waar haar moeder als klein meisje ook speelde. Ze treft er een ander kind aan, dat zich voorstelt als Marion. De meisjes bouwen verder aan de hut en Nelly gaat met het andere meisje naar huis. Wat gek: haar huis lijkt heel erg op dat van haar oma en ook hier ligt een zieke mevrouw op bed. Gaandeweg komt Nelly erachter dat ze haar eigen moeder als jong meisje heeft ontmoet en dat ze dus ook haar lieve oma weer tegenkomt. Ze krijgt een bijzonder inkijkje in de jeugd van haar moeder en vooral in diens verstandhoudingen met oma. Nelly wil voorlopig niet terug naar haar oude woning.

Met : Joséphine Sanz , Gabrielle Sanz, Nina Meurisse , Stéphane Varupenne, Margot Abascal

  FIN - song : Para One - La musique de futur - Ton Coeur

Stalker - Andrei Tarkovski

Stalker op IMBb (8,1)

Stalker op Moviemeter (3,86)

Ooit, begin jaren 80, zag ik de film op een filmfestival. Op hardplastic stoelen, in een betonnen zaaltje, als tweede film van de avond deze bijna drie uur durende klassieker-in-wording. De film duurt lang, zelfs voor mij als liefhebber van traagheid in films. Dat komt echter wel de zeggingskracht ten goede, en daar is het de regisseur van begin af aan om te doen geweest. De groeiende twijfel van de hoofdrolspelers rijst ook in jouw hoofd: doe er wat mee of maak hier een eind aan, heren. 

We volgen de drie hoofdpersoon (Gids, Schrijver en Professor) op hun reis naar "De Zone" , een gebied nabij hun sombere huisjes. De Zone is een gebied waar volgens overlevering een meteoriet is neergekomen die het leven daar totaal veranderde. Stalker, de gids, verdient er een bescheiden inkomen mee door mensen op een tocht door het verboden gebied te nemen. Grote hekken , schietgrage grenswachten en een lange tocht door onherbergzaam terrein wacht de bezoeker voor hij zijn vurig verlangde doel zal kunnen bereiken. De mare gaat immers dat er in een van de gebouwen een magische ruimte bestaat die je leven verandert. 

De tocht erheen is niet zonder gevaren. Hoe dieper de zone wordt binnengedrongen, hoe meer kleur er - in deze film letterlijk - komt in leven en omgeving van de bezoekers. De gesprekken tussen de drie zijn intens en niet van ruzie gespeend. Dat werkt op elk van hen als een loutering: moet ik mijn handen dichtknijpen met wat ik al heb of is er  - door het betreden van die ruimte- inderdaad meer uit het leven 
 te halen? 

Tarkovski is een magisch filmer: beeld- en kleurgebruik zijn superbe. Je zou de film kunnen uitleggen als aanklacht tegen de destijds nog vigerende Sovjet-unie, je zou er ook een bredere menselijke zoektocht naar geluk in kunnen zien. Hoe dan ook: een 8,1 op IMDb , dat halen maar heeel weinig films. 

Met: Aleksandr Kaydoniskiy , Anatoliy Solonitsyn , Nikolai Grinko , Alisa Freyndhlikh

Palm Springs - Max Barbakow

Palm Springs op IMDb (7,4)
 Palm Springs op Moviemeter (3,44)

Aanvankelijk dacht ik met een goedkope ripoff van Groundhog Day te maken te hebben (vandaar dat ik het kijken van de film zelfs enkele dagen onderbrak) maar achteraf zit er toch best veel leuks aan deze film. Cheeky humor, een aantal verschillende invalshoeken van dezelfde momenten en lekker optimistisch acteerwerk. Goed te doen dus, deze.

Nyles wordt in een sleur wakker, hij weet al wat er komen gaat: eerst seks met zijn vriendin , dan naar de bruiloft van haar beste vriendin en de dag eindigen met de zus van de bruid. Klinkt heel avontuurlijk, maar Nyles is hier allemaal al geweest: hij leeft in een loop, elke dag dezelfde dag. Hij probeert van alles om er uit te komen: ver weg vluchten, verongelukken en zelfmoord heeft hij allemaal al geprobeerd maar het maakt niet uit. Zo gauw hij wakker wordt, staat zijn vriendin weer aan de rand van het bed en begint de dag opnieuw.

Maar toch, toch weet hij een beetje verandering in de dag te krijgen als hij toevallig de ongelukkige en ontevreden Sarah meesleept in zijn herhaling. Ze luistert niet naar zijn waarschuwingen en belandt in deze cirkel: elke dag vanaf het wakker worden dezelfde mensen en dezelfde problemen. Sarah is echter niet van plan hierin te berusten , ze sleept Nyles in alles mee om in godsnaam uit deze wederkerigheid te geraken. Gek genoeg beginnen ze hun afwijkende houding per dag leuker te vinden, zelfs als dit gewoon weer dezelfde dag is. 

Met: Andy Samberg, Cristin Milioti , JK Simmons

FIN - song : Daryll Hall & John Oates - When the morning comes

I'm thinking of Ending Things- Charlie Kaufman

Nou, vooruit: ze gaat met hem mee. Omdat hij het zo graag wil. Ze stapt bij Jake in de auto voor een lange rit: ze rijden naar het platteland alwaar ze zijn ouders gaat ontmoeten. Het sneeuwt behoorlijk, ze heeft de volgende dag afspraken dus Jake moet beloven dat ze 's avonds nog wel terug gaan.  
Onderweg spookt er steeds maar één gedachte door haar hoofd: ik moet er mee stoppen. Wat dat precies is, weten we niet precies. En ik zou u een knappe filmkijker vinden als u het aan het einde van de film wel weet. 


Vanaf het moment dat ze in de auto stappen ontspinnen zich gesprekken die de kijker doen twijfelen of het over de twee hoofdpersonen dan wel over zijn ouders gaat. Vooral het begrip "tijd" gaat overheersen: hebben ze het nu over vanavond of speelt dit in het verleden dan wel de toekomst? 
Het wordt alleen nog maar vreemder wanneer ze bij het ouderlijk huis van Jake belanden. Het is duidelijk het huis van zijn jeugd, het vreemde gedrag van zijn ouders verklaart ook wel een beetje het aparte en daarmee charmante van Jake's gedrag. Maar wat is haar rol hierin? En wat is die van de ouders? 

Een sterk vervreemdende film die - ik zeg het eerlijk - voor mij veel te lang duurde. Vaagheid en gekunsteldheid alom. Niet mijn ding. 

Met : Jessie Buckley , Jesse Plemons, Toni Colette , David Thewlis

In Time - Andrew Nicholl

In TIme op IMDb (6,7)

Tijd is geld. Cliché, zegt u? Niet als je in de dystopische wereld terecht komt waarin deze film zich afspeelt. Daarin is tijd letterlijk het betaalmiddel dat leven en dood bepaalt. Ieder mens krijgt sowieso 25 jaar bestaansrecht, daarna krijgt ie een eenmalig quotum en zal hij voor de rest zelf moeten voorzien in zijn uren. Werken levert tijd op, handel natuurlijk ook. En als je tijd op is, dan stopt het allemaal. Staat je klok op 0, dan stopt je hart met tikken en zit jouw tijd erop.


Zoals in alle dystopische films zit er een misdadig syndicaat achter dat het geheel aan tijd controleert. Ze zorgen goed voor zichzelf, deze  Time Watch - leden (jaja, er wordt grif met taal gespeeld) . Uiteraard zijn er de bankiers, die tijd lenen tegen woekerrente, uiteraard is er een levendige straathandel en uiteraard zijn er de gangs die overvallen plegen als "tijdrovend" klusje. Er bestaat zelfs een tijd-voedselbank waar wanhopige behoeftigen in de rij staan om te kijken of er voor hen misschien een beetje tijd over is.
In deze moeizame wereld valt een beetje menselijkheid al snel op. Will Salas is er zo een, hij accepteert het niet als hij ziet dat iemand overvallen wordt. Hij redt de man , als dank overhandigt deze man hem zijn tijd. Zijn leven dus eigenlijk, hij hoeft het zelf niet meer. Vanaf dat moment is Will een rijk man , maar het betekent ook dat hij in de gaten wordt gehouden en dat ie voor zijn tijd moet vrezen. Hij belandt in de jetset van de tijd, in de New Greenwich wijk (ook over nagedacht, jazeker) , alwaar hij aan de pokertafel belandt met de rijkste bankier van het land. En met diens dochter in contact komt. Zij walgt van pappies praktijken en sluit zich aan bij Will om de strijd met de Time Watch aan te gaan. Als een moderne Bonnie en Clyde vervolgen zij hun rooftocht, als een Robin Hood delen ze de buitgemaakte tijd weer uit aan de tijdloze bevolking. Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan.

Met : Justin Timberlake, Amanda Seyfried, Cillian Murphy

Er ist wieder da- David Wnendt

Er ist wieder da op IMDb
Briljante film! In die zin: de film heeft alles wat een film zou kunnen hebben. Vooraleerst is er de ijzersterke humor (f**k de correctheid, hier moet je gewoon keiharde grappen over kunnen maken), er is sterk acteerwerk (ook behoorlijk zwak acteerwerk, maar daarover later meer) , er is een catharsis en er is een boodschap. Wat wil je nog meer?
Er werd hard gelachen in de zaal. Terecht. Na afloop sprak ik een wat ouder filmvrienden-stel, dat diep onder de indruk was. "Ik zit hier met zweet in de handen' , zei hij, "onvoorstelbaar om te zien hoe makkelijk men mee gaat. En het gebeurt, nog elke dag. ". Dát is de kracht van de film, dat ie vanuit een luchtig en geestig perspectief richting een conclusie werkt die bikkeltje hard is: de roep om een sterke man is van alle tijden en doet de laatste tijd weer ongelooflijk snel opgeld. Wat de film aantoont, is dat er dan gegarandeerd volgelingen klaar staan. "Want hij spreekt wel de waarheid, hij verbloemt niets".

2014, Berlijn. Midden tussen de huizenblokken ontwaakt een gehavende Adolf Hitler. Waar is hij beland, waar zijn Bormann en Göring?  Hij ontwaart een stad die hij wel herkent als de zijne, maar hij ontwaart een gemeenschap die hij van geen kant herkent. Zijn ze gek geworden? Wat is er overgebleven van zijn grootDuitse gedachte, van de orde en netheid die hij voor zich zag? Hij krijgt de kans zich in te lezen, ontdekt wat er de afgelopen 70 jaar is gebeurd en weet genoeg. Hij weet dat dit land, deze wereld nog steeds een man van stavast nodig heeft om de problemen op te lossen. Hij doet rondvraag, hij krijgt gehoor en uiteindelijk krijgt hij zelfs een podium. Aanvankelijk kijkt de wereld stomverbaasd naar hem: wie is deze acteur die in zijn vermomming hardop durft te zeggen wat zij al jaren denken? Het loopt uit de hand, er komt weerstand (gelukkig wel) en men stevent af op een confrontatie. Kan de splitsing in de maatschappij nog worden voorkomen?

Oliver Masucci speelt fenomenaal, blaast werkelijk iedereen van het doek. Zozeer zelfs, dat enorm opvalt hoe zwak de rest van het verhaal is, hoe slecht er geacteerd wordt op die fake-redactie. Masucci krijgt het voor elkaar om strak in zijn rol te blijven en dat is enorm confronterend. Deze film is een hele belangrijke: we dienen allemaal na te denken wat we zouden doen als we zelf zo'n sterke man voor ons zouden zien. Gaan we mee? Of gaan we in verzet?
Prachtfilm. Must-see.