Posts tonen met het label drankmisbruik. Alle posts tonen
Posts tonen met het label drankmisbruik. Alle posts tonen

zaterdag, maart 28, 2026

Champagne - Tim Kamps


 Champagne op IMDb (7,5)

Champagne op Moviemeter (3,53)

Champagne op Wikipedia

Dat werd nog best een vrolijke film. Misschien was dat gezien het onderwerp niet helemaal de bedoeling maar ik heb me eigenlijk best wel vermaakt bij het bekijken van deze film. Natuurlijk gaat het niet op voor de Oscars, maar als luchtige feelgood over een heavy onderwerp doet deze film het uitstekend. Wat mij betreft is dat voor een groot deel op het conto van Huub Stapel te schrijven: die heeft hier een heerlijke rol als vader die vind dat je het leven niet al te serieus moet nemen. Het werkte bij mij in ieder geval: met net iets meer dan nul verwachtingen ging ik de zaal in maar ik kwam bij een aardig eindcijfer uit.

Maarten is aardig geslaagd in het zakenleven, al wordt ie er wel eens moe van dat ie de zoveelste release van een nieuw IT-systeem bij zijn baas moet begeleiden. Ook nu weer zit er druk op: verloven zijn ingetrokken, de boel moet in goede banen worden geleid. Maar dan: na een bezoekje van zijn ouders vertelt vader Hans hem dat hij kanker heeft. En dat dit al aardig ver gevorderd is. 

Maarten is uit het veld geslagen en neemt een aantal radicale besluiten: hij gaat met zijn vader een reisje maken, nu het nog kan. Bestemming is het Champagne-gebied in Frankrijk, zijn pa is nogal liefhebber van drank in het algemeen en van champagne in het bijzonder. Om dat reisje te kunnen maken zegt hij tegen zijn baas dat ie de komende twee weken niet beschikbaar is. Ferme tegenwerpingen van de baas natuurlijk, maar Maarten zegt vastberaden : "Dat is jouw probleem, ik doe het toch. Ik ga."
Een bijzondere tocht begint: de zorgzame Maarten probeert op allerlei manier voorzichtig met paps om te gaan, maar die heeft blijkbaar overal maling aan: onderweg beledigt hij agenten en tourfietsers, hij pakt elke stop aan om uitgebreid te lunchen (mét een fles wijn erbij), het is een "na ons de zondvloed" houding waar Maarten moeite mee heeft maar die hij wel steeds beter begint te lezen. Helemaal als ze uiteindelijk de champagnestreek bereiken: vader trekt fors de portemonnee bij de respectievelijk champagnehuizen. En waarom niet: je kunt het immers allemaal niet meenemen. 

Wat begon als een stugge rit tussen twee zwijgzame mannen wordt langzaam een begrip- én liefdevolle reis.

Met: Leo Alkemade, Huub Stapel, Beppie Melissen, Jennifer Hoffman, Bianca Krijgsman, Ton Kas

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Leo Alkemade & JW Roy - Feest voorbij

maandag, augustus 18, 2025

Biography: The nine lives of Ozzy Osbourne - Greg Johnston

The Nine Lives of Ozzy Osbourne op IMDb (7,7)
 The Nine Lives of Ozzy Osbourne op Moviemeter (3,26)

Nine lives of OO op Zware Metalen

Muzikaal vond ik het altijd wel wat hebben (hoewel geen metalfan heb ik deze zanger en band wel van begin af aan meegekregen doordat ik wekelijks luisterde naar het illustere "Betonuur" van Alfred Lagarde), maar over de persoon Ozzy Osbourne had ik altijd wel mijn twijfels. De tranen vloeiden rijkelijk begin deze maand, toen hij in zijn geboortestad Birmingham ten grave werd gedragen. Reden om deze kort daarna uitgezonden docu maar eens even te bekijken. 



Mijn scepsis over de persoon John Osbourne (pas later ging hij zich Ozzy noemen) worden in deze docu aardig bevestigd: sterke muziek, unieke stem, creatieve gedrevenheid. Maar ook: een lapzwans als mens met een te zelfzuchtige inslag om levenspartner en zelfs vader te zijn. Waar de muzikale successen met eerst Black Sabbath en later met een band die zijn naam droeg zich aaneenregen, liet meneer een slagveld achter in zijn privéleven. Zijn eerste huwelijk en de kinderen die daaruit voortkwamen verwaarloosde hij totaal door vol voor de drank en drugs te gaan en dagenlang van de wereld te zijn. Het leidde tot een occulte verering van "The Prince of Darkness" maar pas toen hij zijn latere vrouw Sharon in zijn leven inbouwde, kwam er loutering. Afkicken met wisselend succes, vaderschap met wisselend succes, maar in ieder geval een bestaan waar liefde uit sprak. Heel hard proberen om dat laatste beeld vast te houden. En als je daar geen zin in hebt: gewoon de muziek nog eens opzetten.




donderdag, juni 05, 2025

Bachelorette - Lesley Headland

Bachelorette op IMDb (5,3)
 Bachelorette op Moviemeter (2,37)

Bachelorette op WIkipedia

Amerikanen en humor, ik vind het meestal geen geslaagde combinatie. Te dik hout, te plat en zeer zeker te voorspelbaar. Toch probeer ik af en toe zo'n zelfverklaarde "komedie" te bekijken, omdat ik nu eenmaal als mede-filmquizmaker alle kraampjes op de markt af en toe een bezoek moet gunnen. Anders kan ik het ook niet verklaren dat ik aan films als deze begin (nou ja, soms zitten er wel een aantal ervaren acteursnamen in, dat helpt zeker bij het aanklikken).

Hoewel ze eigenlijk altijd mikpunt van spot is gebleven, nodigt de stevige Becky toch haar drie highschoolvriendinnen uit voor haar bruiloft. Vriendin Regan wordt zelfs de grote planner van het geheel, dus die moet echt aan de bak. De vier komen niet vaak meer samen, ze hebben elk hun eigen sores met relaties, werk en drankdrugs. Maar joh, dat schuiven we nu allemaal even opzij want we zijn hier voor Becky! Toch?
Nou ja, er gaat eerst wel een en ander mis met uit de hand gelopen feestjes waarbij ze zelfs de bruidsjurk weten te vernielen. Nu moeten ze toch midden in de nacht op pad om dat op te lossen, terwijl er ook nog eens allemaal ex- en aanstaande partners in de stad rondlopen!

Met: Kirsten Dunst, Isla Fisher, Lizzy Caplan, Rebel Wilson, James Marsden, Adam Scott, Ann Dowd

FIN - song : Proclaimers - (I'm gonna be) 500 miles

dinsdag, maart 25, 2025

Danny Collins- Dan Fogelman

Danny Collins op IMDb (7,0)
 Danny Collins op Moviemeter (3,32)

Hoewel er best wat fout is aan deze - op waarheid gebaseerde- film is ie heel goed te verdragen. Dat foute, dat zit m voor een groot deel in Al Pacino, die schmiert in het kwadraat. Tegelijkertijd zorgt die Pacino er met een uitdagend soort humor toch voor dat de film goed te verdragen is. Wat de film heel plezierig maakt, zijn de uitstekende en beeldbepalende bijrollen: Annette Bening (hoe zou je níét van haar kunnen houden), Christopher Plummer en Bobby Cannevalle : als je die op je castlist hebt staan, kun je aan de slag. 

Uitgeblust is ie, de zanger-op-leeftijd die Danny Collins hier weer op een podium staat uit te hangen. Altijd weer zijn grootste hit "Baby Doll" te moeten zingen, is al een opgave maar meer nog baalt Collins ervan dat zijn publiek met zijn succesnummer is meegegroeid. En dan vooral qua leeftijd: hij zit tegen een verzameling krulspeldenkapsels aan te kijken waar hij niet meer blij van kan worden. Als hij dan ook na een volgende avond van optreden, coke snuiven en alcohol slempen zijn veel te jonge vrouw opnieuw met een andere man aantreft, is het genoeg: roer om!

Hij breekt zijn tour af, schenkt zijn huis aan zijn aanstaande ex en vliegt met zijn privéjet naar New Jersey. Daar neemt hij intrek in een hotel alwaar hij afkickt van de drugs (en bijna ook van de drank) en vervolgens gaat proberen een totaal ander repertoire te schrijven: hij wil kleiner, hij wil persoonlijker. Wat we dan namelijk net geleerd hebben: aan het begin van zijn carrière was Collins een veelbelovend songschrijver wiens werk dermate opviel dat hij na zijn eerste- geflopte- album een persoonlijke brief kreeg van John Lennon. Nou ja, hij kreeg die brief niet zelf, de manager hield hem. Na veel omwegen is de brief bij zijn huidige manager belandt, die hem uiteraard aan Collins cadeau doet. De brief brengt de gedachten terug naar die begintijd en Collins wil kijken of hij nog een keer een net zo frisse blik op het leven kan weergeven. Zijn persoonlijke leven is hem tot inspiratie: in New Jersey doet hij ook een nieuwe poging om met zijn zoon in contact te komen, na decennialang niet naar hem te hebben omgekeken. Dat gaat niet makkelijk. Na het eerste desastreuze contact vervalt Collins weer in oude rock-n-roll-patronen, zodanig dat de charmante hoteleigenaar hem weer bij zinnen moet brengen.

Met: Al Pacino, Annette Bening, Christopher Plummer, Bobby Cannevalle, Jennifer Garner

FIN - song : Al Pacino - Don't look down

maandag, oktober 07, 2024

How to have sex - Molly Manning Walker

How to have sex op IMDb (6,5)

How to have sex op Moviemeter (3,16)

Aanvankelijk dacht ik dat ik in een filmversie van "Oh oh Cherso" terecht was gekomen, maar ik bleef toch kijken. Immers, deze film heeft vorig jaar bij ons in het filmhuis gedraaid en niet in de multiplex-bioscoop. Dan moet er dus wel iets meer achter zitten dan het platte vermaak waar je aanvankelijk mee geconfronteerd wordt. Louter om die reden zette ik de film niet na 10 minuten af: er moest toch wel íéts van catharsis, iets van bewustwording komen? Ja, dat kwam.

Direct na hun eindexamen, nog voordat ze de uitslag daarvan kennen, trekken de drie vriendinnen Tara, Skye en Em naar Griekenland om daar de stress van zich af te feesten. Een van de belangrijkste doelen die ze zich stellen is de ontmaagding van Tara, de meest bleue van de drie.

De kansen daarop liggen voor het grijpen, maar Tara houdt aanvankelijk de boot af: ze gaat wel mee in de liederlijke zuippartijen die de jongeren op het eiland aanrichten, maar ze laat zich daarbij (nog) niet verleiden tot het zo gewenste stapje verder. Nog niet de juiste bloke ontmoet, denken we aanvankelijk.

Steeds meer wordt duidelijk dat Tara minder impulsief is dan de andere twee, sterker nog: dat ze er nu eigenlijk pas achter komt hoe hard de vriendinnen eigenlijk met elkaar omgaan, soms op het gemene af. Dit terwijl ze zich óók nog eens zorgen moet maken om de uitslag van haar examen: in tegenstelling tot haar vriendinnen zijn haar resultaten steeds op het randje geweest: ze kan slagen, maar ze kan net zo makkelijk zakken. 

Terwijl Tara de vakantie voornamelijk in haar hoofd beleeft en dikwijls geforceerd een feeststemming voorwendt, doet daar opeens de kans op seks zich voor: zal ze dan inderdaad op dat Griekse strand haar maagdelijkheid verliezen? Is dat dan waar ze het allemaal voor doet? De groepsdruk zorgt voor verschrikkelijke ervaringen.

FIN - song : Romy & Fred Again - Strong

donderdag, september 05, 2024

Sterben (aka Dying) - Matthias Glasner

Sterben op IMDb (7,6)
 Sterben op Moviemeter (3,00)

Dat ik tijdens de film meermaals moest denken aan misschien wel de beste film uit ons tijdsgewricht (in mijn bescheiden mening dan he, niet iedereen hoeft onder de indruk te zijn van "Magnolia"), dat zegt wel iets. Niet dat "Sterben" nu al zo goed is, dat kan nog groeien. Maar goed is ie zeker, erg goed zelfs. Net als genoemde PT Anderson-film kent "Sterben" een mozaïsche aanpak, met dat verschil dat ditmaal alle bedrijven over leden uit een en hetzelfde gezin gaan. Niet gemakkelijk, vaak zelfs ronduit ongemakkelijk, maar razend knap. Vandaag gaat ie in roulatie, wij zagen hem dinsdag in de voorpremière. Ik mag en wil niet pushen (GA DAT ZIEN!) maar ben wel heel benieuwd of anderen de film net zo overdonderend ervaren.

Het is eigenlijk niet meer verantwoord, zoals de twee oude mensen Lissie en Gerd samenleven. Gerd is het contact met de dagelijkse werkelijkheid al enige tijd kwijt en loopt regelmatig in onderbroek naar buiten. Lissie doet wat ze kan maar blijkt zelf ook ziek. De kinderen wonen te ver (zoon in Berlijn, dochter in Hamburg), gelukkig dat een buurvrouw schiet regelmatig te hulp schiet. Uiteindelijk gaat het echt niet meer en moet pappie naar het verzorgingstehuis. Pas dan vindt zoon Tom de tijd om langs te komen. 

Tom is dirigent bij een ambitieus orkest en staat op het punt een loodzwaar stuk, geschreven door zijn manisch-depressieve vriend Bernard, in première te laten gaan. Dat lijkt vooralsnog te hoog gegrepen, want de repetities gaan voor geen meter waardoor de componist met de minuut ontevredener raakt over zijn eigen geleverde werk. Tom probeert de aandacht erbij te houden, terwijl hij ondertussen moet balanceren tussen dit werk, de ziekte van zijn vader en het plots op de wereld verschijnen van een surrogaat-kind dat zijn ex op de wereld zet en waarvoor hij zich verantwoordelijk voelt. 

Als vader overlijdt, komt Tom door deze beslommeringen te laat en blijkt zijn zus Ellen zelfs helemaal afwezig. Ellen lijdt een liederlijk bestaan  aan de zelfkant van het leven, is het alcoholisme nabij. Om die reden heeft ze dan ook helemaal geen behoefte aan contact met haar familie. Uiteindelijk gebeurt dat toch wanneer het ook met moeder Lissie de verkeerde kant op gaat. Het disfunctionele gezin valt verder uiteen, broer en zus moeten de puinresten aanvegen en zich afvragen of ze nog wel iets voor elkaar willen betekenen. Het muziekstuk waar Tom aan werkt, draagt de veelzeggende titel "Sterben". Er is al veel dood in het leven van Tom en Ellen, maar zitten er misschien ergens nog sprankjes leven? 

Zo zwaar als ik het opschrijf, zo is het ook. Maar dat maakt de film nog geen ondraaglijke film, oh nee: sterk geacteerd, prachtige psychologische spanningen die tot heldere levenslessen leiden. Heel sterk.

Met : Lars Eidinger, Corinna Harfouch, Lilith Stangenberg, Ronald Zehrfeld, Robert Gwisdek

FIN - song : Johann Sebastian Bach- Fantasia in Fugue in C Minor

Gezien in : Cinema Oostereiland

maandag, september 02, 2024

Druk (aka Another Round) - Thomas Vinterberg

Druk op IMDb (7,7)
 Druk op Moviemeter (3,63)

Bij de tv-release gelijk op opnemen gezet, deze veelgeprezen en dito bekroonde film. Dat bleek ik gisteren alweer een jaar geleden gedaan te hebben, waardoor ie uit mijn archief zou vallen. Gisteren dus maar opnieuw bekeken, kijken of ik er nog steeds wat van vind. Wat blijkt: nog steeds redelijk tevreden met mijn beschrijving van destijds.

Filmrecensie Druk, 2020 : Druk recensie BEGT

vrijdag, augustus 23, 2024

Widow Cliquot - Thomas Napper

Widow Cliquot op IMDb (6,2)
 Widow Cliquot op Moviemeter (2,70)

Ja, hij zet dan wel zijn naam eronder, die Thomas Napper, maar dit is eigenlijk vooral de film van Haley Bennett. Niet alleen produceerde zij de film, haar bijzondere looks dragen ook de hele film: wanhopig, smachtend, onderzoekend, vastberaden, eigenwijs, lief. Bennett heeft het allemaal in huis, het is een plezier om naar te kijken. Moet ook wel, want verder is de film tamelijk plat van opzet. Enigszins aan de zoete kant zelfs, terwijl er toch een bloedserieus verhaal verteld moet worden. Komt ie.

Haar aanstaande schoonvader vindt haar te eenvoudig, vertrouwt er niet op dat Nicole-Barbe Cliquot-Ponsardin in haar eentje zorg kan dragen voor de wijngaard die haar net overleden man Francois runde (grotendeels gefinancierd door zijn pappie overigens, maar hij dacht zich onder dat juk vandaan te kunnen werken). Pappie staat klaar om het aanbod aan te nemen van de rijke wijnboer Moët, maar heeft daarbij gerekend buiten de eigenwijsheid van Barbe. Zij acht zichzelf voldoende opgeleid en ingewerkt door haar man Francois, die met grote liefde en toewijzing leefde voor zijn wijnranken. Helaas is Francois niet stabiel genoeg, eerst geestelijk en daarna fysiek aftakelend zelfs. 

Barbe krijgt een kans van haar schoonvader, maar die weet dat de vorige mislukte oogsten en de keiharde wetten van de nieuwe keizer Napoleon een grote belemmering vormen om de onderneming goed van de grond te krijgen. Barbe volhardt, krijgt steun van wijnhandelaar Louis Bohne. Deze bewondert de wilskracht (en het fraaie fysiek) van Barbe en is bereid risico's te nemen de bottels van de Cliquot-wijngaard verderop in Europa te slijten. Hij moet daarvoor achter de linies van Napoleon zien te komen, een gevaarlijke opdracht. Terwijl hij probeert geld te verdienen voor de wijngaard, ontwikkelt de Weduwe Cliquot steeds verder een eigen procedé voor haar eigen champagnelijn.  Ze zal er wereldberoemd mee worden, ondanks alle tegenwerkingen van juridische en financiële aard. 

Met : Haley Bennett, Tom Sturridge, Sam Riley, Ben Miles

FIN - song :  Noel Gallagher High Flying Birds - Dead to the world

Gezien in : Cinema Oostereiland

vrijdag, mei 24, 2024

To Leslie - Michael Morris

To Leslie op IMDb (7,1)
 To Leslie op Moviemeter (3,41)

Nou, dat was geen makkie. Gisteravond - na terugkeer uit de filmzaal - op de bank nog even een filmpje aangeklikt. En dat was doorbijten met deze. Gelukkig hield ik vol want aan het eind kende het schreeuwerige verhaal toch nog een ontwikkeling die de kijker opmonterde. Niet dat de ontwikkeling verraste, maar het was wel heel welkom na de heftige start.

Waarom dan heftig? Nou, het verhaal van Leslie is aan alle kanten een mislukt verhaal: na het winnen van een grote loterij zakt ze volledig door het ijs. Ze verwaarloost de zorg voor haar zoon en leeft van party naar party. De drank krijgt haar in de greep, ze is niet meer tot normale sociale omgang in staat en laat uiteindelijk haar zoon in de steek. 

Die doet - als zijn moeder jaren later haveloos, laveloos én dakloos p de stoep staat- alsnog een poging om met haar in contact te komen. Hij neemt haar op in zijn huis en probeert afspraken met haar te maken, maar daarvoor is Leslie te ver van het pad afgedreven. Ook hij gooit haar op straat, waarna er een jammerlijk einde voor een verloren vrouw zich aftekent. Totdat..

Totdat ze in contact komt met de - in de goede zin van het woord - innemende Sweeney, een motelmanager die haar tegen beter weten in een baantje aanbiedt. Hij moet geduld hebben maar na de zoveelste katharsis heeft zelfs Leslie door dat ze niet langer zo kan handelen. Leslie en Sweeney slaan, struikelend en weer opstaand, de handen inéén in een laatste poging om van Leslie een mens te maken.

Met : Andrea Riseborough Marc Maron, Allison Janney

FIN - song :  Patty Griffin - Angels are falling

vrijdag, maart 29, 2024

Crock of Gold: a few rounds with Shane MacGowan - Julien Temple

Crock of Gold op IMDb (7,7)
 Crock of Gold op Moviemeter (3,81)

Ondanks dat het al ruim drie decennia werd aangekondigd (én verwacht), was ik vorig jaar toch danig geraakt door het overlijden van Shane MacGowan. Al jaren genoot ik van zijn fabuleuze dichtwerk ( 2x zag ik de Ierse zelfdestructor live met zijn fabuleuze band The Pogues: de ene was nog aan de goede kant van zijn fysiek, bij de tweede keer was zijn verval al dermate ingezet dat hij door zijn bandleden met zachte dwang van het podium werd geleid: het was beter als zij het zelf gingen doen). Ik ben altijd gek van volksmuziek geweest en eerlijk is eerlijk: Shane bracht de energie van de punk naar de tragiek van de folk. En dat werkte. Dat werkte zo goed dat ik bij zijn overlijden een heel playlistje bouwde met een persoonlijke selectie van zijn beste werk: als je zin hebt, luister dan naar Shane in mind. 

De documentaire die Julien Temple over deze muzikale (en vooral tekstuele) grootheid maakte, begint als Shane de 60 al gepasseerd. Dat dit op zich al een wonder is, begrijpen we uit de opbouw van de docu die volgt. Van zijn armoedige katholieke achtergrond in Mayo op het Ierse platteland naar de verhuizing van het gezin naar London, waar Shane als 15 jarige jongen plots in een snoepwinkel terecht kwam. Drank en drugs volop voorradig, daarnaast een enorm aanbod aan bands en concerten. Shane wordt een veel (en graag) geziene gast bij de eerste punkconcerten, zijn wilde geest brengt hem steeds naar de voorste rijen waar het er ruig aan toe gaat. Omdat Shane altijd al gek van literatuur is geweest en daar ook zelf zijn eerste pogingen toe doet, is het nog maar een kleine stap naar het podium: na wat probeersels in eerste bandjes ontstaan uiteindelijk: the Pogues. Een keur aan sterke muzikanten (Philip Chevron, Spider Stacy) weet de emotionele en fatalistische teksten van MacGowan op muziek te zetten. Daarna gaat het snel. 

Niet alleen snel met de carrière van the Pogues, maar ook snel met het fysieke verval van Shane zelf. Drinken deed hij altijd al, drugs komen er nu in allerlei varianten voorbij en daar komt nog eens het slopende tourbestaan bovenop. Iedereen maakt zich zorgen, maar hij is niet te stoppen: drinken en gebruiken doet hij niet omdat hij een doodswens heeft, nee: hij doet het juist omdat hij zoveel van het leven houdt dat hij álles er uit wil halen. Dat hij toch nog de 65 heeft aangetikt, mag met recht een godswonder heten.

Prachtige documentaire. (Maar misschien ben ik bevooroordeeld).

Met: Shane MacGowan, Siobhan MacGowan, Johnny Depp

FIN - song : The Pogues - A pair of brown eyes (altijd al mijn Shane-favoriet geweest, deze instant klassieker)

donderdag, januari 04, 2024

Tack och förlat (aka Thank you, i'm sorry) - Lisa Aschan

Tack och förlat op IMDb (6,0)
 Thank you, i'm sorry op Moviemeter (2,00)

Niet dat het clashte, maar we hadden hier thuis toch wel een klein meningsverschil over deze film. Mijn vrouw liep er niet warm voor, maar ik vond dit een prachtige film: tragikomisch, liefdevol doch ook afstandelijk. Naarmate de film vorderde, nam bij mij de waardering en ontroering toe. Voor mij als filmfreak is dat een goed teken, maar ik zal snappen als minder doorgewinterde kijkers hier maar weinig waardering voor op kunnen brengen. 

Sara staat zich net warm te douchen als haar man van buiten de badkamer meldt dat ie er even tussenuit moet, hij gaat morgen op een korte vakantie om na te denken over hun relatie. Dat is best vreemd aangezien Sara hoogzwanger is. Maar goed: het komt helemaal niet zo ver want manlief wordt de volgende ochtend helemaal niet meer wakker, in zijn slaap overleden.

Waar bij alle mensen de paniek totaal zou toeslaan, reageert Sara lauw. Vooral vanwege dat laatste gesprek natuurlijk, maar ook omdat ze de zorg voor hun zoontje Elliot nu moet combineren met het voldragen van de laatste weken van de zwangerschap. Haar schoonouders schieten te hulp, maar ook met hen heeft Sara weinig. Ze doet het liever alleen en al snel ontdekken we wat daarvan de oorzaak kan zijn.
Schoonmoeder heeft namelijk Sara's vader gebeld, met wie ze al jaren geen contact meer heeft. Vader vertelt het vervolgens aan zijn andere dochter Linda, die om nog onduidelijke reden ook al jaren uit beeld is. Zus Linda meldt zich voor de uitvaart, maar de stugge reacties van Sara bieden vooralsnog weinig hoop. Stug volhouden dus (maar dat geldt voor allebei).

Met : Sanna Sundqvist, Charlotta Björck, Ia Langhammer

FIN - song : Lil Lindfors- Kom Igen

zaterdag, december 23, 2023

Kuolleet Lehdet (aka Fallen Leaves / Dead Leaves) - Aki Kaurismäki

Fallen Leaves op IMDb (7,6)
 Fallen Leaves op Moviemeter (3,59)

Vrolijk zijn ze zelden, de bijzondere films van de Finse regisseur Aki Kaurismäki. Toch bespeur ik zijn laatste, aardig ontvangen, film "Fallen Leaves" wel iets wat je optimisme zou kunnen noemen. De meester van "Leningrad Cowboys" en "The Match Factory Girl" wordt wellicht milder naarmate de jaren vorderen.

Neemt niet weg dat we eerst weer door een aardige hoeveelheid ellende heen moeten voordat we kunnen toewerken wat mogelijk een "happy end" genoemd kan worden. We volgen twee eenzame zielen in hun hobbelige pad naar begrip, gezelschap en enig licht in het bestaan.

De stille Ansa is een lieve vrouw maar met iets te weinig ruggengraat om van zich af te bijten. Het ene ontslag volgt op het andere, toch zet ze zich er elke keer weer toe om zich voor een schamel loontje te laten vernederen (nee echt, de werkgevers komen er bij Kaurismäki niet goed van af). 

De ingetogen Holappa is net zo'n "12 ambachten,13 ongelukken"-stuntelaar maar hij lijkt volledig happy in zijn rol. Zolang hij maar overal op zijn werkplekken een paar flessen drank kan verstoppen, slaat hij zich wel door de dag heen. Zolang als het goed gaat natuurlijk, want ongelukjes liggen op de loer en dan valt zijn alcoholwalm doorgaans snel op. 

De twee ontmoeten elkaar bij een karaoke-avond maar zijn beiden te schuchter om elkaar aan te spreken. Daar zijn een aantal toevallige ontmoetingen voor nodig, waarna zelfs dan nog de eerste afspraakjes mislukken. Omdat ze daar beiden ongelukkig in zijn, zetten ze toch door en verdomd: er komt toch een eetafspraak. Hoe krijg je de schuchtere jonge vrouw en de alcoholische jongeman zover dat ze elkaars gezelschap positief gaan waarderen? 

Met : Jussi Vatanen, Alma Pöysti

FIN - song : Olavi Virta - Kuolleet Lehdet

zondag, december 03, 2023

Vele hemels (boven de zevende) (aka Many heavens) - Jan Matthys

Vele hemels op IMDb (7,0)
 Vele hemels op Moviemeter (3,17)

Kwam voorbij om mijn filmzenders, dus maar weer eens aangeklikt. Dit keer kwam ie wat minder binnen, dit voornamelijk doordat ik geen ondertiteling kon vinden en daardoor meer moeite had met het vetVlaamse taalgebruik dat wordt gebezigd. De grote lijnen van het verhaal blijven natuurlijk overeind: alles is gedaan, niemand is gelukkig, wees niemand!

Recensie van destijds (december 2017) : 

https://begt.blogspot.com/2017/12/vele-hemels-boven-de-zevende-jan-matthys.html

FIN - song : Spinvis - Kom Terug

zondag, januari 22, 2023

Babylon - Damien Chazelle

Babylon op IMDb (7,5)
 Babylon op Moviemeter (3,86)

Hoewel ik de film een dikke voldoende geef, is het lang niet makkelijk om hem te beschrijven. Er zijn namelijk best wel wat kanttekeningen te maken bij het magnum opus van regisseur Damien Chazelle , die eerder met "Whiplash" en "La La Land" al liet zien het filmmaken wel in de vingers te hebben. 

De film duurt 188 minuten, ik kwam pas iets na half elven de zaal uit gisteren. Dat betekent dat je goed moet plannen als je m gaat kijken, want het is avondvullend. Daar staat tegenover dat de film één grote wervelende show van emoties en vertoningen is, er gebeurt werkelijk van alles in dit boordevolle verhaal. Behoorlijk over the top dus, maar overduidelijk met liefde voor het medium gemaakt (en bij vlagen gewoon knap ingestoken, Chazelle kan het wel) . De film vliegt om, het is onmogelijk om niet aan te haken bij deze virtuoze reis door de filmgeschiedenis. 

Jaren 20, 20e eeuw. Hollywood is het liederlijke middelpunt van de dan nog stomme film. Acteurs zijn mega-sterren, producenten zijn magnaten en duizenden jonge mensen dromen van een leven in de spotlights. We volgen vier mensen die elk in een verschillend stadium van stardom zitten: de gearriveerde ster Jack Conrad, het aankomend sterretje Nelli LaRoy en de vers gearriveerde Manuel die alles wil aanpakken om maar op een of andere manier te slagen in Babylon/Tinseltown/Hollywood. Tenslotte is daar trompettist Sidney, die vindt dat hij een plaatsje meer in het licht verdient. 

Allen zijn aanwezig op het startpunt van de film: een totaal uit de klauwen lopend decadent "roaring twenties" feest bij de leading filmproducent van een filmstudio. Manny, op dat moment jongste medewerker, ontmoet de sexy Nelli die alles uit de kast haalt om op te vallen deze avond om aldus een rol te bemachtigen. Conrad ondertussen zuipt zich het leplazarus , dusdanig dat hij door Manny moet worden thuis gebracht. Daaruit vloeit een dienstverband voort dat Manny verder helpt op zijn carrièrepad. Ook Nelli gaat voortvarend, zij weet haar screentest om te zetten in stijgend stardom. 

Plots is daar een signaal: het medium "film" vernieuwt zich. De tekstkaarten en de muzikanten worden vervangen door gesproken woord, een vernieuwing die niet voor elke grote ster goed uit pakt. Stem en dictie worden belangrijker, er moet overduidelijk meer geacteerd worden dan worden. Sterren stijgen, sterren vallen. 

Een wervelende show, zo kun je deze film wel noemen. Weinig verrassingen, maar visueel aantrekkelijk genoeg om bij te blijven. Bovendien spelen Margot Robbie en Brad Pitt hier meer dan verdienstelijk hun rol. Enneh: blijf opletten , want er komt een keur aan bekende gezichten voorbij in diverse marginale rollen. 

Met: Brad Pitt, Margot Robbie, Diego Calva

FIN - song : Justin Hurwitz - Finale

FIN - song : Justin Hurwitz- Welcome

donderdag, november 24, 2022

Songs for while i'm away - Emer Reynolds

Songs for while i'm away op IMDb (7,4)

Songs for while i'm away op Moviemeter (3,43)

Lekkere documentaire die ik gisteren eindelijk oppakte nadat ie al een tijdje op mijn schijf stond. 

Een rocker pur sang, maar ook een poëet in hart en nieren. Ik heb altijd grote bewondering gehad voor mensen die yin en yang in zich verenigen, die hard én zacht zijn, die zacht én rauw zijn. Lynott was er zo een. Wel eentje die uiteindelijk aan zijn rauwe kant ten onder ging (hij stierf uitgeput op 36-jarige leeftijd) maar ook eentje die middels doorzettingsvermogen zijn artistieke gaven de volledige vrijheid gaf. 

Geboren in Engeland, vader nam meteen de benen, moeder trok terug naar haar geboortegrond in Dublin. Phil Lynott werd daar een buitenbeentje omdat hij van zijn vertrokken vader diens donkere huidskleur had geërfd. Hij moest dus steeds een stapje extra zetten om dingen te bereiken, het sterkte zijn ambitie. Na de start met tienerbandjes verruilde Phil gaandeweg zijn bescheiden rol als verlegen bassist in voor die van frontman en tekstschrijver. Met de band Thin Lizzy bereikte hij uiteindelijk wereldfaam, een tijdje lang waren ze "de hardste band ter wereld". De ene tekst een ruige rocker, de andere een bespiegelende ballad: Lynott gooide alles eruit en heerste op de wereldpodia. Totdat..

Totdat bandleden er de brui aan gaven, Lynott niet wilde opgeven en vervolgens zijn artiestenbestaan én zijn huwelijk op het spel zette door zich te buiten te gaan aan mateloos drank- en drugsgebruik. De boy kwam nooit meer back in town. 

Met : Phil Lynott

FIN - song : Thin Lizzy - A song for while i'm away 

woensdag, mei 04, 2022

Judy - Rupert Goold


Judy op IMDb (6,8)

Judy op Moviemeter (3,25)

Ergens in mijn achterhoofd zit nog dat Renee Zellweger een Oscarnominatie kreeg voor deze rol, maar ik zie het er niet helemaal aan af. Teveel maniertjes, iets wat wel vaker een makke is van een biopic : er worden dingen uitvergroot die op een gegeven moment gaan irriteren. Dat is jammer, want het levensverhaal van Judy Garland is boeiend en afwissellend genoeg om het zonder fratsen te redden. 

Te jong, te vroeg, is Judy Garland in het artiestenbestaan beland. Vanaf haar kindsterrenstatus in Wizard of Oz is de actrice/zangeres verkeerd begeleid, het heeft geresulteerd in een nerveus en onzeker wrak dat van pillen en drank aan elkaar hangt. 
1968. Ze is een paar huwelijken verder, moet strijden om de voogdij van haar kinderen maar zit dermate financieel aan de grond dat ze zich gedwongen voelt om een klus in London aan te pakken. Ze vertrekt voor een reeks optredens naar London. 

Daar krijgt ze het leven ook niet op de rit : ondanks de goedwillende hulp van de theaterdirecteur en vooral van haar persoonlijk assistente Rosalyn (een fijne ingetogen rol van Jessie Buckley) lukt het Judy niet om avond aan avond onaantastbaar op het podium te staan. Dronken acts, uitschelden van publiek, te laat komen op de afspraken: Judy is onuitstaanbaar. 

Ze mist haar kinderen, probeert nog een keer een huwelijk met een handige ritselaar en ziet alles door haar vingers glippen. Als zelfs haar concertreeks moet worden afgebroken wegens onhandelbaarheid, neemt ze een pijnlijke doch dappere beslissing. 

Met : Renee Zellweger, Jessie Buckley, Rufus Sewell, Michael Gambon , Finn Wittrock


donderdag, januari 13, 2022

Herman vermoordt mensen - Joost Reijmers/ Thomas van der Ree

Herman vermoordt mensen op IMDb (7,2)

Herman vermoordt mensen op Moviemeter (3,30)

Opnieuw een telefilm, ik ben er van. Opnieuw een aparte invalshoek (mensen die verstrikt raken in de ambtelijke wereld van formulieren en consulentenbeoordelingen) , hetgeen dit niemendalletje net iets boven de middelmaat uit tilt. Het verhaal:

Herman belandt in een verzorgingstehuis waar hij niet wil zijn. Zijn dochter - een politierechercheur in opleiding-  heeft alles geregeld maar Herman moet er wel een beetje aanpassing voor over hebben om er te kunnen blijven. Daar heeft hij helemaal geen zin in, die andere oudjes met hun roddeltjes en hun kwaaltjes doen hem helemaal niets. Herman steekt zijn energie liever in dagelijkse ritjes naar de slijter, waarna de jeneverflessen hem de troost moeten bieden die hij zoekt. Liever dan hier zou Herman in de gevangenis zitten (hij heeft ervaring) omdat hij daar niets anders hoeft te doen dan op zijn bed liggen om zijn natje en droogje te krijgen. 

Wanneer Herman met zijn rollator vol drankflessen naar huis loopt, komt hij langs een huis van waaruit buurvrouw Kim om hulp roept. Zij wordt mishandeld door haar agressieve man, Herman wil haar helpen. Kort gezegd: de kwartjes vallen. Als hij nog zorgt dat deze nare vent naar een andere wereld wordt geholpen, kan hij zich aangeven en mag ie eindelijk naar de gevangenis. Het ene deel lukt, het andere niet. Niemand gelooft Herman, niemand denkt dat een oude schuifelopa deze moord gepleegd kan hebben. 

Er moet dus iets anders gebeuren, nu Herman de smaak te pakken heeft. Voortvarend gaat hij op zoek naar zijn eigen arrestatie. 

Met : Aus Greidanus sr. , Melody Klaver, Fockeline Ouwerkerk, Leny Breederveld


woensdag, januari 05, 2022

Undeva la Palilula (aka Somewhere in Palilula) - Silviu Purcarete

Somewhere in Palilula op IMDb (7,2)
 Somewhere in Palilula op Moviemeter (2,25)

Ik heb het eerder gezegd op dit blog: Balkan-films zijn een genre apart. Dat ik niet de enige ben die er zo over denkt, blijkt ook uit de respectievelijke ratings van bovenstaande filmdatabases. Moviemeter kent een wat jonger en wellicht zelfs wat lokaler publiek dan het aloude internationale IMDb. De 7,2 van IMDb is bovengemiddeld, de 2,25 van Moviemeter is daar echter onder (of nét op, hoogstens). Kortom: of je vindt het gezever van de bovenste plank, of je loopt er weg mij. En daarin is nu bij mij wat vreemds aan de hand: van deze film heb ik de pointe niet begrepen, in ieder geval vond ik het een oeverloze herhaling van dezelfde quasi-grappen. Ik snakte naar het einde en dat gebeurt me niet al te vaak. 

Serafim is een jonge, kersvers afgestudeerde arts. Hij wordt gestationeerd in het afgelegen Palilula, waar de eerbiedwaardige arts Pantelica net overleden is. Serafim gaat in grote schoenen staan, want de oude arts werd breed gerespecteerd. 

Serafim zoekt zijn weg in de gynaecologische kliniek, hij wil aan het werk. Het gekke is dat er in het stadje helemaal geen kinderen zijn. Palilula wordt bevolkt door gedesillusioneerde ouderen, allen met een tragisch verleden en/of een drankprobleem. Het enige wat Serafim kan doen is troost bieden, hij doet dat door vooral op te gaan in de feestelijkheden die de bevolking aan de lopende band organiseren. Het is drankgelag voor, banket na, steeds begeleid door de droeve klanken van hun eigen Balkan-muziek. 

Er zitten vleugjes Kusturica in, maar daarvoor kent de film te weinig oprechte vreugde. Heel kort zie je een flits van de beeltenis van het echtpaar Ceausecu, wat mij de indruk gaf dat de film eerder een afrekening is met het straffe regime van die tijd. Een ontsnapping derhalve, met alle bijbehorende tragiek. 

Met : Aron Dimeny , George Mihaita




Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...