Posts tonen met het label moeder-dochter. Alle posts tonen
Posts tonen met het label moeder-dochter. Alle posts tonen

zaterdag, november 14, 2026

Laatbloeier - Jelle de Jonge

Laatbloeier op IMDb (6,8)
 Laatbloeier op Moviemeter (4,00)

Laatbloeier op Wikipedia

Laat mij u meteen maar uit de droom helpen: de nieuwste film van Jelle de Jonge haalt het niet bij zijn vorige. Waar "De Terugreis" over het algemeen fris werd gebracht, ligt hier bij vlagen oubolligheid of op zijn minst clichévorming op de loer. Dit lijkt in tegenspraak met het rebelse personage dat Raymonde de Kuiper speelt, maar het is wat het is: op zijn best refereert de film bij vlagen aan "Being There" (een door zijn onbeduidenheid plots heel uniek en interessant lijkende hoofdpersoon) maar het is niet genoeg. De Kuyper en haar tegenspeler John Buisman maken het overigens wel een soepel acceptabel geheel, er zit voldoende personage-karakteristiek in om beiden tot het einde van de film overeind te houden. 

Joke heeft alles tot in de puntjes geregeld. Dit moet het finest hour van haar man worden. Ze schreef zijn afscheidsspeech, ze legde zijn kleding klaar en ze zorgt dat hij voor de speech niet te veel drinkt. Wat kan er nog misgaan op Ben's pensioneringsfeestje? Nou, heel veel dus. Ben kijkt op het briefje, hakkelt en spreekt plots een heel andere, een totaal onverwachte tekst uit: het eerste wat hij hierna gaat doen is... scheiden! Niks geen camperreis door Europa, nee, Ben trekt zijn stutten en wil weg van Joke.

En daar zit ze dan, op de bank: wat nu? Ze had alles voorbereid om samen eropuit te trekken maar dat gaat m niet worden: geen rijbewijs, geen man, geen plan. Langzaam pakt ze zichzelf weer bij elkaar en ze vindt zelfs werk door sluw iemands ziekteverlof in te gaan vullen. Plots zit ze in een andere wereld: niet alleen staat ze zelfstandig voor haar eigen beslissingen, ook wordt ze op haar werk continu geconfronteerd met hippe jongeren die anders denken, anders praten en anders eten dan alles wat Joke tot dan toe kende. Iedereen zou hier hard weglopen, maar Joke beseft dat juist dát is wat ze altijd gedaan heeft. Ze wil het anders doen, ze meet zichzelf een ander personage aan en blijkt plots een gewaardeerde vrijgevochten vrouw. Ging alles maar zo makkelijk..

Met : Raymonde de Kuyper, John Buisman, Laura Bakker, Jetty Mathurin, Daniel Cornelissen

NOOT : Eigenlijk denk ik dat ik dit jaar behoorlijk mijn best gedaan met de vaderlandse feelgood-komedies, van de reeks "Champagne".  "Toutes Directions", "Wen er maar aan" en "Laatbloeier" vond ik de eerstgenoemde met afstand het best genietbaar.


FIN - song : Robert Knight- Everlasting love

woensdag, november 04, 2026

Vier minus drei (aka Four minus three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)
 Vier minus drei op Moviemeter (4,33)


Niet alleen op de beide hier vermelde filmdatabases, ook bij het publiek van de dit weekend gehouden Hoornse Filmdagen werd deze film hogelijk gewaardeerd (aan het eind van de zondagavond bleek zelfs dat dit de nummer 1 was volgens de kijkers). Omdat ik zelf afgelopen weekend elders vertoefde, pakte ik de eerste de beste kans aan om deze film ook te ondergaan. Want dat is welk gevoel deze film je geeft: je ondergáát het, je kijkt naar schrijnende pijn, je kijkt een zoektocht naar evenwicht en lichtpuntjes in deze op waarheid gebaseerde boekverfilming. En, hoe raar het ook klinkt, er valt met enige regelmaat nog iets te lachen. Grimassen en glimlachjes weliswaar maar het is niet alleen maar ellende. Zwaar, maar niet topzwaar. En meer dan gedegen acteerwerk van vooral Valerie Pachner en de betrouwbare Ronald Zehrfeld.
Terugrijdend van haar Cliniclown-werk in het ziekenhuis van Graz rijdt Barbara naar huis. Ze accepteert de file in de wetenschap dat haar man de kinderen van school zou ophalen. Dan: een telefoontje: "Rij direct naar mijn huis, niet langs de spoorwegovergang", zegt haar beste vriendin. Dat dit onheil betekent, ervaart Barbara direct: een dikke knuffel, tranen in de ogen: manlief Heli is op de overgang gegrepen door een trein. Hij kan het niet navertellen, de kinderen zijn zwaargewond in een coma beland met elk wisselende overlevingskansen. Dat Barbara's wereld instort, is een eufemisme. 
Alle grond onder haar voeten weggemaaid, plots moet ze alleen verder. Verder in dat grote bouwvallige huis, verder met ongemakkelijke schoonouders, verder met begripvolle vrienden en verder met een carrièrepad dat ze eigenlijk alleen maar met haar man kon en wilde lopen.
Wanneer alle puzzelstukjes van je leven beschadigd en gemankeerd op de grond liggen, wanneer elke stap in je huis je vernietigde gezinsleven uitademt, hoe ga je dan verder? Durf je je op te richten of geef je je over en laat je je verder wegzakken in pijn en verdriet? Overleven blijkt een helse klus, ze wil niet meer verder zakken in het moeras, in dit zich als de processie van Echternach voltrekkende rouwproces.

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Arash Safaian - Der letzte Ballon

donderdag, oktober 29, 2026

Last County - Barrett Mulholland

Last County op IMDb (5,5)
 Last County op Moviemeter (2,85)

Last County op Rotten Tomatoes

Als u regelmatig bezoeker van mijn filmblog bent, zult u mogelijk denken dat ik me goed vermaak in het wereldje van de film. Doorgaans is dat ook zo, maar soms is het echt geen lolletje. Want tussen al die pareltjes en impressies zit af en toe gewoon troep. Ongelooflijke troep. En daar moet ík dan doorheen voor u. Hoogst zelden zet ik een eenmaal begonnen film uit (dat is doorgaans bij voor mij ondraaglijk geweld), maar als het allemaal louter slapte is, als het onvoorstelbaar zwak is. dan haal ik het einde wel. In dit geval slaapwandelde ik door een film met geen enkele positieve karakterontwikkeling, geen enkele geloofwaardige rol, nee, louter zwak gebrachte ellende. Mijn advies: don't try this at home.
Abby, een vrouw met een drankprobleem, veroorzaakt een auto-ongeluk waarbij zij en haar dochter het er weliswaar levend afbrengen maar waar de grootste schade wordt aangebracht aan..haar relatie. Manlief trekt het allemaal niet meer, hij zet de scheiding in. Om de zaken op een rijtje te zetten rijdt Abby voor een paar dagen naar het afgelegen huis dat ooit in bezit van haar ouders was. Daar krijgt ze naargeestig bezoek.
Twee criminelen zoeken er rust en verzorging nadat een ripdeal uit de hand liep. Abby lijkt niet de aangewezen figuur om de gewonde te helpen en de andere te kalmeren. In een stiekem moment weet ze de politie op de hoogte te brengen van deze gijzeling. Maar jeetje, wat een fouterikken lopen er daar rond bij de politie. Die willen best een oogje dichtknijpen naar de boeven (de staatsgrens is dichtbij, als je ons de helft van de buit geeft et cetera) maar Abby staat nu opeens van meerdere kanten onder druk. Ze vertrouwt niemand meer en heeft haar hoop gevestigd op haar aanstaande ex-man om haar uit de brand te helpen. Iedereen is slecht.

FIN - song : Talise - Backseat Traveller

woensdag, oktober 14, 2026

Yellow letters (aka Gelbe Briefe) - Ilker Catak

Yellow Letters op IMDb (7,2)

Yellow Letters op Moviemeter (3,33)

Yellow Letters op Wikipedia

Dit vind ik zelf dus vele vele malen spannender dan een thriller of een actiefilm. Politiek -en dan met name repressieve politiek- is gewoon veel griezeliger (veel destructiever ook) dan seriemoordenaars of aartsvijanden. Dat Ilker Catak kan filmmaken, weten we al van zijn vorige werk maar in deze film zien we hem in alle klasse aan het werk: de man is geboren in Berlijn maar hunkert naar het land waar zijn familie vandaan komt. Alleen, dat gaat m gewoon niet worden. Niet zolang daar een bewind zit dat cultuur naar zijn hand zet, dat activistisch of sociaal-individueel denken onderdrukt. Zonder zijn naam te noemen, verwijst Catak naar het langdurige bewind van Recep Teyyip Erdogan. Vind van hem wat u vindt, maar besef dat er niet voor niets een creatieve en culturele braindrain is geweest in het Anatolische Rijk. Wie opgesloten wordt om meningen en denkwijzen, wie Gele Brieven van de overheid ontvangt, die zorgt dat ie de wijk neemt zodra dat kan. Het is dát of knielen. Deze film illustreert.


De zaal zit vol, het stuk boeit en een staande ovatie is het gevolg. Toch is hoofdrolspeelster Derya niet tevreden. Ze ergerde zich aan de aanwezige regeringsvertegenwoordigers die bovendien de voorstelling met hun telefoons verstoorden. Derya peinst er dan ook niet over om na afloop met de ministeriële excellentie op de foto te gaan, ze blijft in haar kleedkamer en praat na met de schrijver van het stuk, haar man Aziz. Het duurt een paar dagen maar dan volgen al de eerste repercussies: het stuk krijgt een vertoningsverbod, de schrijver - die ook hoogleraar dramaturgie is- krijgt een spreekverbod, gerechtelijke vervolging wordt in gang gezet. Plots zit het echtpaar zonder werk, thuis bij hun rebellerende puberdochter. 

Boosheid is het eerste gevolg, verzet het volgende, berusting is pas het allerlaatste stadium. De gruwelijke druk van bovenaf, het oplopende geldgebrek en de boven het hoofd hangende juridische gevolgen leggen een beklemmende deken over het echtpaar. Aanvankelijk staan ze er eensgezind in, maar gaandeweg ontstaan de eerste scheurtjes. Wat is nou de beste aanpak, hoe zorg je dat je het hoofd rechtop én je gezin bij elkaar houdt? Gruwelijk donker zijn de wolken.

Met: Özgü Namal, Tansu Bicer, Leyla Smyrna Cabas, Ipek Bilgin

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Marvin Miller - Gelbe Briefe (postlude)

dinsdag, september 22, 2026

Queen at sea - Lance Hammer

Queen at sea op IMDb (7,7)
 Queen at sea op Moviemeter (-,-)

Queen at sea op Wikipedia

Na een wekenlange campagne met bioscoopreclames waren we nu dan toch eindelijk bij de "Bioscoop 10 daagse" aanbeland. Wat die precies inhoudt, heb ik uit de reclames nog steeds niet begrepen. Geeft niks, ik probeerde toch al 1 á 2 keer per week de zaal te vinden. Het leverde nu het voordeel op van een voorpremiére op maandag. En wát voor een: prijswinnend op het afgelopen filmfestival van Berlijn, ijzersterke hoofdrollen van eminence grise Tom Courtenay en de immer superieure Juliette Binoche en een stevig taaie benadering van uitermate pijnlijk menselijk lijden. Indrukwekkend, ik nam de film in hoofd en hart wel even mee naar huis. 


Met haar dochter Sarah is Amanda voor een tijdje vanuit Newcastle naar London verhuisd. Ze wil het schrijven van haar boek afronden, maar vooral wil ze dichter bij haar moeder zijn. Die gaat niet goed, sterker nog: die gaat met de dag slechter. Ze weet steeds minder vaak wie en waar ze is, ze gaat hard achteruit. Moeder's partner en Amanda's stiefvader Martin doet wat ie kan, maar is zelf al minstens zo op leeftijd en kan het allemaal amper meer aan. Maar we ervaren al snel dat hij veel meer kan dan wij denken. 

Wanneer Amanda het huis binnenkomt en naar de slaapkamer loopt, ziet ze Martin bovenop haar apathische moeder liggen. En bewegen. Woest is Amanda, wie denkt hij wel niet dat ie is om zo aan zijn eigen behoeften te voldoen terwijl moeder overduidelijk ziek is. Het brengt een enorme hoeveelheid balletjes aan het rollen: politie, medische onderzoeken, een bezoek aan een verpleeghuis. Amanda is vastberaden maar dat blijkt bij Martin ook het geval. Hij weigert een stap terug te doen en beweert dat hij de enige is die weet wat zijn vrouw nodig heeft. Het schuurt ongelooflijk tussen stiefvader en stiefdochter maar ze móéten eruit komen. Kleindochter Sarah krijgt van haar moeder de vraag of ze het erg vindt om naar London te verhuizen, zodat Amanda middenin het resterende leven van haar moeder kan blijven staan. Het lijkt ons dat er hier alleen maar verliezers in beeld zijn, niemand kan een kant op met zijn/haar ongeluk, dementie blijkt een verscheurend monster.

Met : Juliette Binoche, Tom Courtenay, Anna Calder-Marshall, Florence Hunt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Gavin Bryars - The Last Days

maandag, september 07, 2026

L'Événement (aka Happening) - Audrey Diwan

L'événement op IMDb (7,4)
 L'événement op Moviemeter (3,61)

L'événement op WIkipedia

Serieus goed dit, deze boekverfilming die de toch al zo sterk werkende regisseuse Audrey Diwan volledig naar haar hand zette. Diwan werkte eerder oa mee aan "L'amour et les forêts": wie die film gezien heeft, weet hoe een maatschappelijk klein verhaal kan worden uitvergroot tot thriller-proporties. Ze wordt hierin geholpen door het ijzingwekkend sterke spel van Anamaria Vartolomei, die deze film volledig draagt. Waar ik "serieus goed" zei, bedoelde ik "schitterend". Stop de tijd. 

Kon ze dat maar, de tijd stoppen. Per week, per dag, per uur slaat de paniek meer toe bij de mooie, slimme Anne Duchesne. Dit kan ze echt niet gebruiken, niet nu. Anna is net begonnen aan haar letterenstudie, is de heldere leerling die in het oog springt bij de docent en die haar vriendinnen door het huiswerk heen helpt. Maar plots  is Anne niet meer dezelfde: haar stabiliteit valt weg, ze piekert en gedraagt zich afwezig. Wij weten waarom: Anne is over tijd, we lopen per week met haar mee. 

Ze kan aan niemand haar verhaal kwijt (we zitten in het naoorlogse Frankrijk van eind jaren '50: deugdzaamheid troef) en voelt langzaam de paniek toeslaan: buiten haar ouders om afspraken gemaakt met een dokter, die haar ook nog eens een moraallesje leert. Naarmate de weken van de zwangerschap toenemen, ziet Anne zich genoodzaakt om uit haar vertrouwenscirkel te stappen. De tijd dringt, áls ze nog wil ingrijpen (wat voor haar een logisch verhaal is: ze wil studeren, werken, leven en pas dán beslissen of ze aan kinderen begint), als ze nog iets wil doen dan moet dat nú. We blijven zo'n 12 weken bij haar, haar pijnlijk eenzame strijd verdient enige steun. Help haar, iemand moet helpen.

Met: Anamaria Vartolomei, Kacey Mottet Klein, Luana Bajrami, Louise Orri-Diquero, Pio Marmaï

vrijdag, september 04, 2026

Histoires Parallèles - Ashgar Farhadi

 

Histoires Paralleles op IMDb (6,0) 


"Hoe ga ik dat straks nou doen?" dacht ik, toen ik afgelopen dinsdagavond de voorpremière van deze bijzondere film bekeek. Voorpremières in ons lokale filmtheater vragen namelijk altijd om een directe beoordeling van het publiek: men krijgt een scheurkaartje in handen waarmee de waardering kan worden aangegeven en er na de telling een gemiddeld cijfer uitrolt. Lang dacht ik dat ik aan de linkerkant van het kaartje een inkeping zou maken maar op een gegeven moment kantelde de film dusdanig goed dat ik een stuk voorbij het midden uitkwam. Mijn hoge verwachtingen werden alsnog enigszins bewaarheid: in de regie een samenwerking tussen gelauwerd Iraans regisseur Ashgar Farhadi en oude meester Krystof Kieslowski, nee, er was veel meer. Muziek van Zbigniew Preisner en wat een cast, mensen : superster Isabelle Huppert, Franse kanjers als Vincent Kassel en Pierre Niney en ook de Belgisch-Franse diva Virginie Efira deed een veeleisende duit in de zakken. Het werd uiteindelijk niet de makkelijkste film, maar Farhadi mozaïekte wel iets heel bijzonders bij elkaar. 
Niets is wat het lijkt, niemand is ook wie je denkt dat hij is. De kijker weet niet of hij realiteit of fictie waarneemt. Immers: we stappen in het leven van schrijfster Sylvie, die bezig is met een spannende roman over....haar overburen. Met een bizar staaltje voyeurisme bouwt Sylvie aan een verhaal over die mooie overbuurvrouw, die zo op Sylvie's moeder lijkt. Volgens de schrijfster leeft buurvrouw Anna daar met de ene man maar krijgt ze -steeds als die man weg is- een andere over de vloer. Ze krijgt het verhaal niet helemaal rond, haar uitgeefster (een piepkleine bijrol van Catherine Deneuve) blijkt ook nog steeds niet tevreden. Sylvie, die overduidelijk op het randje van einde carrière zit, is het zat: in de prullenbak met dat manuscript. Waar het dan weer wordt uitgevist door de dakloze jongeman die door Sylvie's dochter is ingehuurd om Sylvie's appartement leeg te trekken zodat het verkocht kan worden. Bent u er nog?
Mooi, dan trekken we naar de overkant. Daar blijkt Anna helemaal niet met spannende romantiek bezig te zijn, nee: ze is hard aan het werk. Ze levert de geluiden die onder de film moeten worden gezet die haar vriend Pierre aan het afronden is. Die geluiden maakt ze samen met Pierre's broer Christophe. Plots wordt Anna in de lunchroom in de wijk aangesproken door een jongeman die haar vertelt schrijver te zijn: hij is bezig met een roman over een jonge vrouw die - steeds als haar man weg is - een andere man op bezoek krijgt. Hé, waar kennen we dat toch van? 
Het is aan de filmkijker om te bepalen in welk deel van het verhaal, nee zelfs: aan welke kant van de straat we ons bevinden. Feit of fictie, werkelijkheid of fantasie, romantiek of cynische realiteit?

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Zbigniew Preisner- Dekalog VI, part IV

vrijdag, augustus 21, 2026

Oude Liefde (aka Love Revisited) - Nicole van Kilsdonk

Oude Liefde op IMDb (6,3)
 Oude Liefde op Moviemeter (2,81)

Oude Liefde op Wikipedia

Sinds ik iets meer dan een jaartje geleden bewust op "opnemen" ben gaan klikken voor films die ik al eens gezien heb, check ik met enige regelmaat of mijn film-kijkgedrag en de daaraan hangende waardering verandert. Dat gebeurt niet altijd: bij sommige films blijk ik er nog hetzelfde in te staan maar anderen komen er soms juist béter vanaf. Dat geldt bijvoorbeeld voor deze: als ik mijn beschrijving van destijds (augustus 2018) lees, zie ik weliswaar waardering maar niet heel veel meer. Deze week keek ik opnieuw naar "Oude Liefde" en vond ik hem beter, veel beter, dan ie in mijn herinnering zat. Dat komt met name door het ongegeneerd fijne acteerwerk van een aantal vaderlandse én Vlaamse hotemetoten: de ongenaakbare Beppie Melissen stijgt overal bovenuit, maar ook Gene Bervoets, Halina Reijn, Hadewych Minis, Aus Greidanus en Eva van der Gucht dragen bij aan een hoge waardering voor deze film van de regelmatig op mijn blog terugkerende Nicole van Kilsdonk. Mijn tag "herzien" stijgt daarmee weer in mijn eigen achting.

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Oude Liefde" (2018)

FIN - song : Jett Rebel - Send me a postcard

vrijdag, augustus 14, 2026

My Mother's wedding (aka North Star) - Kristin Scott-Thomas

My Mother's Wedding op IMDb (5,5)
 My mother's wedding op Moviemeter (2,50)


Ondanks de matige uitvoering toch een interessante film. Een prettig uitgeruste cast doet al het een en ander aan de meerwaarde van deze romkom, maar pas echt interessant is dat dit blijkbaar een persoonlijk verhaal is van de dame die het schreef, regisseerde en vervolgens mede speelde. Kristin Scott-Thomas heeft natuurlijk haar sporen ruimschoots verdiend: al sinds "The English Patient" en "Her name was Sarah" staat ze boven alle twijfel verheven. Zij is dus al +1, daar krijgen we hier nog eens Siena Miller, Scarlett Johansson en Emily Beecham bij. Daar ga je al gauw voor zitten, toch? 

Met frisse tegenzin maken drie zussen (eigenlijk: halfzussen) zich op om naar het Engelse platteland te reizen voor het volgende huwelijk van hun moeder. Twee eerdere mannen (de vaders van de dames) kwamen om in successievelijke oorlogen waar het Britse leger aan deelnam, nu staat de volgende te popelen om 'ja' te zeggen tegen de aristocratische moeder. 
De drie zussen hebben elk hun reden om hun moeder lichtelijk te waarschuwen en om Geoffrey, de schattige aanstaande, terughoudend tegemoet te treden. Maar in die twee dagen rond het huwelijk komen ze er vooral achter dat ze ten eerste onderling het nodige uit te bekvechten hebben maar ook zeer zeker moeite moeten doen om hun eigen, niet geheel geslaagde, privéleven op orde te krijgen. Wat wordt het: katharsis of eenwording?
FIN - song : Alanis Morrissette & Carly Simon- Coming around again

maandag, juli 27, 2026

Sweat (aka Pot) - Magnus von Horn

Sweat op IMDb (6,5)
 Sweat op Moviemeter (3,15)
Sweat op Wikipedia 

Een wereldje waar ik weinig weet van heb. Maar ook een waar ik weinig last van heb. De zogenaamde magie van "influencers" gaat behoorlijk aan mij voorbij. Dit realiseerde ik me toen ik deze week deze film bekeek. De andere kant van het filmverhaal, de wereld van sportscholen en dito verdwazing, die ken ik dan weer wél, al is het van observeren: met enige regelmaat bezoek ik de sportschool omdat een kantoorpik nu eenmaal wel voor zijn beweging moet zorgen. Maar steeds verbaas ik me erover dat ik altijd maar dezelfde gezichten blijf zien, ongeacht op welke dag ik naar de oefenruimtes fiets. Respect voor wie daar "woont", ik ontleen er zelf echter geen enkele status aan. Blij dat ik het gedaan heb, nog blijer dat ik na afloop even in de sauna mag. Al deze terzijdes heb ik nodig om maar aan te geven dat deze film voor mij over een tamelijk onbekend lifestyle gaat. Totdat het persoonlijk wordt, dan begin ik dingen te herkennen.
Sylwia is de absolute top. Hele klassen en scholen willen haar fitnesslessen volgen, ze aerobict iedereen de moeder. Aanbeden wordt ze. En ze vindt het heerlijk. Al haar activiteiten exposeert ze dan ook nog eens dagelijks op social media, zodat ze dermate veel volgers blijft houden dat productplacing rendabel wordt. Ze leeft op gesponsorde producten, zeg maar: haar pagina's worden gevolgd, haar dvd's verkopen als een malle, ze wordt op straat herkend, sky en limit en zo.
Als kijker weten wij dan al dat dit een facade is, een lege huls. Want eenmaal thuis overvalt de eenzaamheid onze Sylwia: niemand om tegenaan te schurken, geen stevige schouder om op te leunen en nu ontdekt ze verdomme ook nog dat er een obscure stalker onderaan haar flat staat. Het gaat in haar hoofd zitten en wat daar in zit, zal er ook een keer uit moeten: uiteindelijk breekt Sylwia, precies op het moment dat ze weer eens een filmpje voor haar socials opneemt. U snapt: dat is dus precies níét waarop haar volgers en haar sponsors zitten te wachten. De geest moet weer in de fles, maar hoe?

FIN - song : Wcsazy - Jestés Najlepszy

donderdag, juli 09, 2026

Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)
FIN - song : Lisa Montan - Unruly

woensdag, juli 08, 2026

Jimpa - Sophie Hyde

Jimpa op IMDb (5,7)
 Jimpa op Moviemeter (2,91)

Jimpa op Wikipedia

Nog los van het feit dat deze film een acteursfeestje is (met oa de ongenaakbare Olivia Colman en de volop schmierende maar daardoor zeer genietende John Lithgow) is deze film voor mij een hele leerzame. Nieuwe woorden (ik had nog nooit van 'compersie' gehoord) maar ook prachtige inzichten in hoever je in je leven kunt komen als je vrijgelaten wordt in je keuzes en beslissingen. Dat gaat lang niet altijd goed - er hangen klaarblijkelijk ook vele beperkingen aan - maar de gedachte om mensen de ruimte te geven om hun eigen keuzes én hun eigen fouten te maken, is zeer aanstekelijk. Want uit deze film blijkt ook dat liefde voor elkaar altijd komt bovendrijven, hoe ver je je levenspad ook van anderen afsplitst. Dit alles maakt "Jimpa" nog niet direct een heel goede film (drakerigheid ligt namelijk op de loer) maar zelf vond ik het door deze lessen en wijsheden een aangename kijkervaring.

Hannah werkt gestaag door aan haar filmproject, het lijkt wel levenswerk. De film zal moeten gaan over de verstandhouding met haar vrijgevochten vader die haar verliet toen ze 13 jaar oud was. Niet dat de film een afrekening gaat worden, nee: ze probeert meer te begrijpen van de voor haar onlogische keuzes die haar vader maakte. Met de film wil ze ook voor haar non-binaire kind een document maken om de samenhang tussen keuzes en levensgebeurtenissen te verhelderen. Zelf worstelt ze haar hele leven hier al mee, ze hoopt dat het voor hen makkelijker en inzichtelijker mag gaan worden.

Met man en kind reist ze naar Amsterdam waar pappie/opa Jim is neergestreken na zijn vertrekt uit Adelaide. Jim was al uit de kast gekomen en kon niet langer in Australië blijven: op naar de toenmalige stad van de vrije liefde. Dat hij door deze keuze óók in een wereld vol levensbedreigingen terecht kwam - middenin de aids-epidemie immers- weerhield hem er niet van zijn vrije opvattingen op iedereen neer te geselen die bekrompenheid en beperkingen vertoonde. Dochter Hannah zit klem tussen het openbaren van de echte wereld aan Frances, haar zoekende kind, en het bevestigen van de liefde voor haar vader, hoe eigenzinnig die man dan ook is. Er ligt drama op de loer maar natuurlijk ook momenten van innig geluk.

Met: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Boygenius - True Blue
FIN - song : Brendan MacLean - I know a place

maandag, juni 15, 2026

Calle Malaga - Maryam Touzani

 
Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.
Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.
"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

dinsdag, juni 02, 2026

Solomamma - Janicke Askevold

Solomamma op IMDb (6,8)
 Solomamma op Moviemeter (3,44)

Solomamma op Wikipedia

Niet de makkelijkste film, maar gaandeweg zat ik er toch wel goed in. De aanvankelijke twijfel zat hem erin dat het hoofdpersonage (sterk gespeeld door Noorse karakteractrice Lisa Loven Kongsli) moeite heeft sympathiek over te komen, terwijl je als kijker aan het eind toch wel overtuigd bent van haar bedoelingen. Er is wereldwijd veel te doen over zaaddonorschap (zowel over het aantal kinderen dat een donor mag "leveren" als over de gegarandeerde anonimiteit die veel van de donoren verlangen). Komt allemaal voorbij in deze film, in meer of mindere mate. Hoe dan ook: er zit een bekende Scandinavische complexiteit in die het bij mij wel goed doet.

Edith is stapelgek op haar zoontje Sigurd, het ontbreekt hem aan niets. In gesprekken met vrienden moet Edith echter regelmatig vragen beantwoorden over de afwezigheid van een vaderfiguur: niet alleen of ze het op deze manier allemaal wel redt maar ook of ze niet nieuwsgierig naar wat voor type het is en hoeveel haar zoontje via de reageerbuis van dat type man heeft meegekregen. Edith beantwoordt alle vragen ogenschijnlijk losjes en zelfverzekerd, ze oogt hartstikke stabiel. Totdat plots een vriendin (die van dezelfde donor heeft "getrokken") haar verteld dat ze de naam van de donorvader heeft achterhaald. Edith, journaliste van professie, blijkt hierdoor getriggerd en gaat op zoek naar de man achter de naam. Sterker nog: ze overschrijdt alle afgesproken grenzen door - zogenaamd uit journalistieke overwegingen- een afspraak te maken met de gamedesigner die de zaadgever van haar zoon blijkt te zijn. Het is een kleine stap van nieuwsgierigheid naar ingewikkelde contacten.

Met: Lisa Loven Kongsli, Herbert Nordrum, Trude Sofie Olavsrud Anthonsen, Celine Engebrigtsen

Gezien in : Cinema Oostereiland

dinsdag, april 21, 2026

The Last Showgirl - Gia Coppola

The Last Showgirl op IMDb (6,5)
 The Last Showgirl op Moviemeter (3,22)

The Last Showgirl op Wikipedia

Omdat mijn vrouw deze film van amper twee jaar oud nog niet gezien had en we toch klaar waren voor een filmavondje op de bank keek ik lekker met haar mee. Heel geen straf, hoor. Ik vond de film bij de eerste kijkbeurt al sterk en bij vlagen ontroerend, dit kwam ook de tweede keer volop naar voren. En ik vond een medestander in mijn dame, die ook onder de indruk was van het vertoonde: een mooi stuk drama, niet onverdienstelijk geacteerd en een lekkere reeks over-the-top bijrollen. Het is geen "Naked Gun", nee, we krijgen hier een totaal andere Pamela Anderson te zien. Ik tip!

Dit schreef ik er ongeveer een jaar geleden over : BEGT recensie "The Last Showgirl" , april 2025

FIN - song : Miley Cyrus- Beautiful that way

maandag, april 20, 2026

Father, mother, sister, brother - Jim Jarmusch

Father Mother Sister Brother op IMDb (6,5)
 Father Mother Sister Brother op Moviemeter (3,26)

Father Mother Sister Brother op Wikipedia

Het is normaal al een feestje als er een nieuwe film van regisseur Jim Jarmusch verschijnt, maar dit keer is het dat helemaal: er zijn namelijk theaters in den lande die de gelegenheid aangrijpen om ook weer eens de eerste films van Jarmusch te vertonen: zelf ben ik vooral geporteerd van zijn vroege (zwartwit) werk (Stranger than Paradise, Down by law) maar ook in zijn latere films zaten altijd bijzondere aanknopingspunten. Dat hoeft niet altijd met een eenduidig lineair verhaal, hij houdt er ook van ogenschijnlijk losse levens aan elkaar te knopen (Night on Earth !!). Ook nu doet hij dit weer, met een drieluik dat wat mij betreft over communicatie gaat, maar wat niet bij iedereen even goed zal vallen. Nou ja, richt je dan maar op de sterrencast: Tom Waits, Adam Driver, Cate Blanchett, Charlotte Rampling, Vicky Krieps komen allemaal in een van de verhalen aan bod. 

Father: de ingetogen zoon Jeff en zijn zus Emily rijden naar het Amerikaanse platteland om hun vereenzamende vader op te zoeken. Pappie kan amper rondkomen en lijkt er sinds het overlijden van zijn vrouw niet goed aan toe. Zoonlief heeft derhalve een kratje boodschappen en wat briefgeld meegenomen om zijn vader weer een tijdje draaiende te houden. Terwijl de kinderen het huis van hun vader naderen, zien wij pappie ondertussen heel driftig bezig om zijn huis een ander aanzien te geven voor de visite arriveert. Er klopt iets niet, dat zien we, en uit de ongelooflijk moeizame gesprekken blijkt dat er onderhuids iets scheef zit tussen de rommelvader en zijn kinderen.
Mother: de succesvolle schrijfster krijgt haar twee dochters op de high tea. Moeder is een strenge dame die volgens de regels leeft, dit heeft overduidelijk zijn weerslag gehad op de jongedames. Oudste dochter is nuffig en stijf, jongste dochter is daarentegen onconventioneel en losgeslagen. Onder het genot van thee en taartjes komen de verhoudingen binnen het gezin prominent op tafel te liggen.

Sister- Brother: de tweeling Skye en Billy spreken met elkaar af om het Parijse appartement van hun ouders leeg te ruimen. De ouders zijn omgekomen bij een vliegtuigongeluk boven de Azoren, er rest de twee niets anders dan te redden wat er te redden valt: veel spullen gaan naar de opslag, maar ze pikken er ook voor zichzelf wat mooie herinneringen uit. Waar de ouders (ook in de twee andere verhalen) blijkbaar lastig in de wereld stonden, zijn deze broer en zus dikke mik met elkaar: ze hebben aan een half woord genoeg om elkaar te begrijpen, ze tonen overduidelijk hun broeder-zusterliefde voor elkaar.

Wat Jarmusch wil zeggen met deze drie ogenschijnlijk tegengestelde verhalen tjokvol skateboards, Rolexen en liters water, dat mag u lekker voor u zelf bepalen. Mijn vrouw kon er weinig mee, maar ik zat toch wel gebiologeerd te kijken.

Met: Tom Waits, Adam Driver, Mayim Bialik,  Charlotte Rampling, Cate Blanchett, Vicky Krieps, Indya Moore, Luka Sabbatt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anika - These Days

woensdag, april 15, 2026

On the basis of sex - Mimi Leder

On the basis of sex op IMDb (7,1)
 On the basis of sex op Moviemeter (3,27)
On the basis of sex op Wikipedia

Nee, maakt u zich vooral geen zorgen: hier gaat een heel andere filmbeschrijving volgen dan u op basis van de titel denkt. Het is hier namelijk niet "sex" als in "seks", maar "sex" als in "gender/geslacht". We keken naar een rechtbankfilm, een biografische ook nog eens een keer. Zelf moest ik even een licht vooroordeel wegslikken ten aanzien van de hoofdrolspeelster: Felicity Jones is voor mij niet echt een karakter-acteur, ik zie haar eerder voor me in comedy of larmoyant drama. Eerlijk is eerlijk, ze viel me honderd procent mee in deze rol. Ze werd ondersteund door Armie Hammer, die in deze film de rol van meneer Ginsburg op zich neemt. Uiteindelijk dus een goede voldoende voor een film waarvan ik niet wist wat ik ging krijgen.
Ruth Bader is een tamelijk briljante rechtenstudente op Harvard, die plots in de problemen komt doordat haar man, mede-rechtenstudent Martin Ginsberg, ziek wordt. In plaats van een stap terug te doen, stapt Ruth naar voren: ze vervolgt niet alleen haar studie, ze volgt ook nog eens de colleges die haar man nu allemaal mist. Daarnaast draagt ze - tijdelijk - de volledige zorg over dochter Jane. 
Van meet af aan merkt RBG (zoals ze later is gaan heten) dat haar verschijning weerstand oproept: niet alléén omdat ze een zelfbewuste vrouw is in een mannenwereld, ook omdat ze strijdvaardig is in het opkomen voor gelijke rechten. Ze vréét de dossiers waarin ongelijkheid in de behandeling van man en vrouw in verslagen is vastgelegd. Het gaat haar missie worden, ze gaat het pad van gelijke rechten op.
Eén speciale zaak ligt ze er daarbij uit: die van de schuchtere Charles Moritz, een man die voor zijn moeder zorgde tijdens haar ziekbed, maar die geweigerd wordt om daarvoor toelagen te ontvangen die wél aan vrouwen in dezelfde situatie werden verstrekt. RBG draait het om, ze wil een discussie in de rechtszaal over gelijke behandeling. Alle sterren staan verkeerd, iedereen raadt het haar af, blokkades worden opgeworpen maar Ruth is lastig aan het twijfelen te krijgen. Dankzij de steun van haar man en haar dochter wordt ze met de dag vastberadener. 
Met: Felicity Jones, Armie Hammer, Justin Theroux, Chris Mulkey, Cailee Spaeney, Kathy Bates. Sam Waterston, 

FIN - song : Mychael Danna - Go on, Professor Ginsburg

maandag, april 06, 2026

The Quiet Girl (aka An Cailín Ciúin) - Colm Bairéad

The Quiet Girl op IMDb (7,7)
 The Quiet Girl op Moviemeter (3,74)

The Quiet Girl op Wikipedia

Kan een film, net als goede wijn, rijpen met de jaren? Zelfs als ie al bij verschijning een vroegrijpe uitstraling heeft? Hoe het ook zij, bij het opnieuw bekijken van deze aangrijpende doch schitterende boekverfilming werd ik zo mogelijk nog meer gegrepen als de eerste keer.
Het ontwapenende spel van de jonge hoofdrolspeelster, de onbeholpen menselijke warmte binnen het opvanggezin, het hoopvolle in kleine dingen en gebaren: deze film heeft een bepaalde humane magie die je onvoorwaardelijk bij de keel grijpt (het kán natuurlijk dat dit je helemaal niets doet, maar ik vraag me dan ernstig af hoe je dan in het leven staat). Prachtig, prachtig.
Mijn recensie van destijds (mei 2023) : BEGT recensie "The Quiet Girl"



Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...