The Substance - Coralie Fargeat

The Substance op IMDb (7,2)
 The Substance op Moviemeter (3,59)

The Substance op Wikipedia

"Nee joh, dat is helemaal geen horror, die kun je gerust gaan kijken." Aldus probeerden enkele van mijn filmquiz-collega's mij van mijn onwil af te praten. Onwil om films als deze te kijken, omdat ze nooit brengen wat ik verlang van films. Deze zou echt wel een bijzonder verhaal brengen en daarmee ook door liefhebbers búíten het genre gezien moeten worden. Omdat wij kortelings een abo namen op Mubi en daarop deze titel aantroffen, klikten wij deze dan maar aan. Spijt, spijt alom. Mijn vrouw was al ruim voor de helft van de film opgestaan omdat ze "de onzin niet meer aan kon", ik heb m dan juist vanwege dit blog wel tot het eind volbracht omdat ik anders geen gefundeerde recensie zou kunnen brengen. We kwamen tot één positief punt: dat de toch aardig verbouwde Demi Moore zich voor deze film leende, om hier een vrouw te spelen waarbij de bereikte leeftijd het lichaam en bijbehorende schoonheid begint aan te tasten. Punt voor Moore. Verder: ik neem de "tips" van mijn collega's met iets meer zout dan voorheen.


Ze is een ster. In figuurlijke zin dan he, Elisabeth Sparkle heeft een ster veroverd op de Walk of Fame. Dat deed ze door jarenlang een fitnessprogramma op tv te presenteren, ze was daarmee een voorbeeld voor veleen. MAAR: ze heeft de leeftijd van 50 bereikt en wordt om die reden subiet aan de kant gezet door de maniakale manager Harvey. Een grote leegte dreigt.
Die leegte voorkomt ze door in te tekenen op een mysterieus pakket: ze tekent in op "The Substance", een goedje in een flesje dat ervoor moet gaan zorgen dat - eenmaal geïnjecteerd- er een jongere versie van jezelf ontstaat náást de oude sukkelaar die je zelf bent geworden: week op, week af. Er horen strenge regels bij die je moet opvolgen, anders gaat het mis. Welnu: de uitgerangeerde actrice trapt er in, spuit zichzelf vol en..POEF...daar is Sue! Sue is prachtig, Sue is sexy en lenig. En daarmee dus een waardig opvolger. Maar dénk erom: elke week ruilen jullie van bestaan. De een zuigt de ander leeg, om na een energieke week zelf aan de beurt te zijn. En dat alles met een goedje in een flessie.

Met: Demi Moore, Margaret Qualley, Dennis Quaid

FIN - song : Raffertie- The Substance

Gezien in : MUBI

Jay Kelly - Noah Baumbach

Jay Kelly op IMDb (6,7)
 Jay Kelly op Moviemeter (3,00)

Jay Kelly op Wikipedia

Heus waar, ik heb me geen moment zitten vervelen (en dat is met een lengte van 132 minuten natuurlijk al heel fijn) maar ik heb nu- de ochtend na het bioscoopbezoek - nog steeds geen flauw idee waar ik naar heb zitten kijken. Was het een New York versus Hollywood? Was het een bewustwordingsfilm (waarin de hoofdrolspeler eindelijk beseft dat hij het roer moet omgooien)? Of zat er een diepere sociale laag in (zoals we van de uitmuntende regisseur Noah Baumbach kunnen verwachten? Hoe het ook zij: we kregen een parade van bekende gezichten, we kregen een George Clooney en Adam Sandler in bloedvorm: het vulde vlot mijn kinderhand. 

Hij rijgt het ene succes aan de andere: Jay Kelly mag echt wel dé acteur van zijn tijd worden genoemd. Maar toch, toch knaagt er wat. Hij beseft dat hij - door het harde werken aan zijn imposante carrière- wel een aantal mensen tekort gedaan heeft in zijn leven. Van de zakenmensen is dat niet zo erg, maar van zijn eigen dochters begint hij de kritiek over zijn afwezigheid en zijn passieve opvoedingsdaden steeds meer aan te trekken. De emmer is al aardig vol, maar overstroomt wanneer Kelly geconfronteerd wordt met een oude studiemaat van de acteursopleiding. Die verwijt hem zijn immense succes over de ruggen van anderen te hebben bereikt. Hoge boom, veel wind, maar deze storm doet de reus nog net niet vellen. Plots heeft hij geen zin meer in zijn volgende projecten, plots besluit hij zijn dochter achterna te reizen naar Europa, Hij ziet niet in dat ze helemaal geen zin heeft in de plotselinge bemoeienis van pappie, de koning van Hollywood. Confronterend, zegt u?

Met: George Clooney, Adam Sandler, Laura Dern, Billy Crudup, Eve Hewson, Emily Mortimer, Riley Keough, Greta Gerwig, Jim Broadbent, Alba Rohrwacher, Stacy Keach, Josh Hamilton

FIN - song : Dustin O'Halloran - Eleanor and Bessie

Gezien in : Cinema Oostereiland

Marlowe - Neil Jordan

Marlowe op IMDb (5,4)

Marlowe op Moviemeter (2,35)

Marlowe op Wikipedia
 

De derde film die ik die dag bekeek. En dat wreekte zich. Na twee sterke zwartwit klassiekers belandde ik weer in dit decennium. Neil Jordan, zag ik staan als regisseur en daar heb ik toch wel wat sterke staaltjes van gezien. Ik ging er dus nog wel goed voor zitten (mooi rijtje acteurs ook) maar ik verloor gaandeweg de aandacht. Dat is niet helemaal terecht, want de film was enigszins matig maar ook weer niet heel slecht. 

We rijden door vooroorlogs Hollywood, maar dan ook net. 1939, de wereld is zich aan het voorbereiden op heel veel rep en nog meer roer. Dansen op de vulkaan doet men dus ook in Los Angeles. Precies in die sfeer stappen wij het kantoor van privédetective Philip Marlowe binnen. Hij krijgt bezoek van de ravissante Clare Cavendish, die hem opdracht geeft haar vermiste liefdespartner (niet haar man trouwens) op te sporen. Deze Nico Peterson trok een veel te grote broek aan: als hij dan slechts props-hulpje op filmsets was, waarom begaf hij zich dan in veel chiquere kringen? We zullen het niet te weten komen, want Marlowe komt er al snel achter dat Peterson is verongelukt op het parkeerterrein van een trendy beachclub. Hoewel hij denkt snel klaar te zijn met het vervullen van zijn opdracht, beseft ie al snel dat de waarheid anders is. 
In de denkwijze van Marlowe was het aangetroffen lichaam namelijk niet van Peterson, hetgeen hem daarmee "vermist" in plaats van "overleden" maakt. Hij ontdekt dat er rondom mevrouw Cavendish een keur van dubieuze figuren rondgaat: haar moeder, een ambassadeur, een rijke zakenman en de eigenaar van genoemde beachclub. Hoewel hij zelf gevaar loopt, begint Marlowe te graven.

Met : Liam Neeson, Diane Kruger, Jessica Lange, Francois Arnaud, Alan Cumming, Colm Meaney

FIN - song : Jon Batiste- The light shines brightest in the dark

Winona Ryder: Die Geister die sie rief (aka Winona Ryder- Fighting Demons) - Lukas Hoffmann

Winona Ryder- Die Geister die sie rief op IMDb (6,6)
 Winona Ryder - Die Geister die sie rief op Moviemeter (2,90)

Winona Ryder- Fighting Demons op NPO-doc

Boeiende documentaire over deze stevig getalenteerde actrice, die al begon als kindsterretje en die na haar komeetachtige doorbraak plots in de problemen raakte. Waarbij ze haar carrière in het slop bracht, een positie waar ze pas na anderhalf decennium weer uit omhoog wist te kruipen.

Opgegroeid in een commune, pakte ze de voordelen van die vrije opvoeding met de nadruk op culturele bagage door vroegwijze kinderen te spelen in films. Ze was net 20 toen ze de stap maakte naar grotere films: na Beetlejuice en Edward Scissorhands (beiden Tim Burton-titels)ging ze voor het wat serieuzere horrorwerk door in Bram Stoker's Dracula te spelen. Daarna ging het snel: ze brak door, kreeg een relatie met aankomend steracteur Johnny Depp en de filmwereld leek niet meer om haar heen te kunnen. Dat kon dus blijkbaar wel: nog steeds weten weinigen waarom, maar mevrouw Ryder wordt opgepakt voor een winkeldiefstal. Er komt een boel onverwerkte problematiek naar boven: mevrouw Ryder gaat onder het maaiveld en komt daar pas halverwege de jaren 10 weer enigszins bovenuit als ze een dragende rol in de serie "Stranger things" gaat spelen. (zelf heb ik de serie niet gekeken, maar ik ben wel dankbaar voor het feit dat deze door het succes ook mevrouw Ryder weer enigszins terug bracht).

Nicole Kidman : Eyes wide open - Patrick Boudet

Nicole Kidman: Eyes wide open op IMDb (6,6)

Nicole Kidman: Eyes wide open op Moviemeter (2,96)

Indringende documentaire over een - hoe je het ook wendt of keert - interessante actrice. Zelf ben ik niet altijd even goed te porren voor deze dame, maar deze docu geeft aardig goed weer welke persoonlijkheid en welke ratio er achter haar keuzes in haar carrière zitten.

Ze is in Australië al een opkomende naam als ze door regisseur Philip Noyce wordt gekozen voor zijn oceaanthriller "Dead Calm". Hierin krijgt ze de kans om haar mimische kwaliteiten te tonen, om haar fysieke vorm van acteren voor het voetlicht te brengen. De film blijkt in vele opzichten "de grote oversteek". Ze plaveit ermee haar pad richting Hollywood, waar ze de kans krijgt om een rol te spelen naast dan al gevestigd acteur Tom Cruise. Die plek staat ze voorlopig niet meer af: niet alleen op het doek, maar ook privé verbindt ze zich aan de sterstunter. hun beider sterren rijzen, maar steeds duidelijker wordt dat Kidman een eigenzinniger doel heeft dan "de vrouw zijn van". Ze kiest voor rollen van kwetsbare, doch sterke vrouwen: het levert een markante carrière op, maar het heeft ook een stevige impact op haar persoonlijk welzijn. 

Gezien op : VRT omroep 

The Fabelmans - Steven Spielberg

The Fabelmans op IMDb (7,7)
 The Fabelmans op Moviemeter (3,41)

Vermoedelijk ben ik een atypische filmkijker. Ik ben lang niet zo lyrisch over het oeuvre van Steven Spielberg als menigeen die ik over film spreek (en dat zijn er nogal wat). Ik vind veel van zijn werk te zoetsappig, meer suikerspin dan harde noten. Misschien had ik er niet zo in moeten gaan, maar ik kwam toch weer met datzelfde gevoel de zaal uit (waarbij ik overigens ook weer werd tegengesproken door een filmhuis-collega die het als "dat was wel weer een toppertje" kwalificeerde). Zoveel mensen , zoveel smaken, maar ik zag de Oscarlawine er niet aan af. Ik miste overtuigend acteerwerk, zelfs kanonnen als Michelle Williams en Paul Dano speelden te zeer voorgeprogrammeerd. Jammer, maar gelukkig zie ik veel anderen ervan genieten. Want het gaat hier wél over film, he. Over film-in-film zelfs. 

Het biografisch getinte verhaal is magertjes. Sam is een opgroeiende joodse jongen die zijn ouders ongelukkig ziet zijn met elkaar (aan de buitenkant is alles oke, maar hij weet van diepere lagen). Vader is bezig met een imposante carrière, waarvoor ook enkele malen verhuisd zal moeten worden. Moeder wordt daarbij diep ongelukkig omdat ze daardoor huisvriend Bennie moet achterlaten. Nou ja, huisvriend, er broeit van alles tussen hem en haar maar het komt niet tot wasdom.

Sam stort zich al vroeg op het maken van filmpjes : de hele vriendenkring wordt ingeschakeld om zijn scripts tot leven te brengen, ook zijn zusjes mogen regelmatig opdraven. Wanneer het gezin in Californië terecht komt, gaat Sam een doodongelukkige highschool-periode tegemoet. Totdat...totdat hij toch weer besluit om de camera eens op te pakken.

"The Fabelmans" is opgezet als ode aan de magie van het witte doek. En dat kan ik als filmliefhebber natuurlijk alleen maar toejuichen. 

Met : Gabriel LaBelle , Michelle Williams, Paul Dano, Seth Rogen

FIN - song : Sacha Chaban - Not in your control

Babylon - Damien Chazelle

Babylon op IMDb (7,5)
 Babylon op Moviemeter (3,86)

Hoewel ik de film een dikke voldoende geef, is het lang niet makkelijk om hem te beschrijven. Er zijn namelijk best wel wat kanttekeningen te maken bij het magnum opus van regisseur Damien Chazelle , die eerder met "Whiplash" en "La La Land" al liet zien het filmmaken wel in de vingers te hebben. 

De film duurt 188 minuten, ik kwam pas iets na half elven de zaal uit gisteren. Dat betekent dat je goed moet plannen als je m gaat kijken, want het is avondvullend. Daar staat tegenover dat de film één grote wervelende show van emoties en vertoningen is, er gebeurt werkelijk van alles in dit boordevolle verhaal. Behoorlijk over the top dus, maar overduidelijk met liefde voor het medium gemaakt (en bij vlagen gewoon knap ingestoken, Chazelle kan het wel) . De film vliegt om, het is onmogelijk om niet aan te haken bij deze virtuoze reis door de filmgeschiedenis. 

Jaren 20, 20e eeuw. Hollywood is het liederlijke middelpunt van de dan nog stomme film. Acteurs zijn mega-sterren, producenten zijn magnaten en duizenden jonge mensen dromen van een leven in de spotlights. We volgen vier mensen die elk in een verschillend stadium van stardom zitten: de gearriveerde ster Jack Conrad, het aankomend sterretje Nelli LaRoy en de vers gearriveerde Manuel die alles wil aanpakken om maar op een of andere manier te slagen in Babylon/Tinseltown/Hollywood. Tenslotte is daar trompettist Sidney, die vindt dat hij een plaatsje meer in het licht verdient. 

Allen zijn aanwezig op het startpunt van de film: een totaal uit de klauwen lopend decadent "roaring twenties" feest bij de leading filmproducent van een filmstudio. Manny, op dat moment jongste medewerker, ontmoet de sexy Nelli die alles uit de kast haalt om op te vallen deze avond om aldus een rol te bemachtigen. Conrad ondertussen zuipt zich het leplazarus , dusdanig dat hij door Manny moet worden thuis gebracht. Daaruit vloeit een dienstverband voort dat Manny verder helpt op zijn carrièrepad. Ook Nelli gaat voortvarend, zij weet haar screentest om te zetten in stijgend stardom. 

Plots is daar een signaal: het medium "film" vernieuwt zich. De tekstkaarten en de muzikanten worden vervangen door gesproken woord, een vernieuwing die niet voor elke grote ster goed uit pakt. Stem en dictie worden belangrijker, er moet overduidelijk meer geacteerd worden dan worden. Sterren stijgen, sterren vallen. 

Een wervelende show, zo kun je deze film wel noemen. Weinig verrassingen, maar visueel aantrekkelijk genoeg om bij te blijven. Bovendien spelen Margot Robbie en Brad Pitt hier meer dan verdienstelijk hun rol. Enneh: blijf opletten , want er komt een keur aan bekende gezichten voorbij in diverse marginale rollen. 

Met: Brad Pitt, Margot Robbie, Diego Calva

FIN - song : Justin Hurwitz - Finale

FIN - song : Justin Hurwitz- Welcome

Blonde - Andrew Dominik

Blonde op IMDb (5,5)
 Blonde op Moviemeter (3,14)

Wijd uiteenlopende kritieken, deze film. Laat ik het meteen maar zeggen: ik vond het een lastige film, maar wel een goede. Er zit weinig licht en weinig hoop in de film, dit maakt dat de dikke 2,5 uur echt wel om doorbijten vragen. Maar het is wel de moeite waard om de Werdegang van 's werelds beroemdste fotomodel ooit te volgen, je wordt meegezogen in de opstapeling van problematiek die om een ogenschijnlijk zonnig wereldje heen hangen. Hierbij moet zeker de acteerprestatie van Ana de Armas worden genoemd: hoewel af en toe met gebruik van maniertjes geeft ze wel ijzersterk weer hoe gespleten Norma Jean Baker zich gevoeld moet hebben. De Armas laveert moeiteloos tussen de ogenschijnlijk leeghoofdige blonde giechel en de diep getroubleerde intelligente en kundige vrouw die om de verkeerde dingen gewaardeerd wordt. Petje af. 

We ontmoeten Norma Jean wanneer ze als jong meisje wordt weggehaald bij haar alcoholische en hysterische moeder, die ongeschikt is om dit meisje op te voeden. Vader is uit beeld, een gegeven dat het totale leven van Norma Jean zal beheersen: tot het einde toe blijft ze op zoek naar vaderfiguren. Ten eerste uiteraard haar eigen, ver buiten beeld verblijvende vader, maar ook al haar liefdespartners moeten iets vaderlijks in zich hebben, ze noemt ze zelf meermaals "daddy". 
De succesboog van haar carrière staat in schril contrast met de geluksboog van haar leven: ze beseft dat ze ingezet wordt als prachtig lustobject, terwijl ze het betreurt dat niemand ziet welke capaciteiten ze wel degelijk heeft. Steeds minder vaak wil ze in die bewonderende schijnwerpers staan, steeds vaker grijpt ze naar medicatie om haar ongelukkige gevoelens weg te stoppen. Een glijdende schaal. 

met : Ana de Armas, Adrien Brody, Bobby Cannavale, Julianne Nicholson

FIN - song : Nick Cave & Warren Ellis- A world of light

The Black Dahlia - Brian de Palma

The Black Dahlia op IMDb (5,6)

The Black Dahlia op Moviemeter (2,82)

Klassieke whodunit, boekverfilming uit 2005 die ik destijds nooit heb afgezien, terwijl ik de meeste Brian de Palma's in ieder geval probeer. Ze zijn wisselend van kwaliteit en ze dateren snel. Dat laatste is het bij mij overheersende gevoel nu ik deze film 15 jaar later herzag. Film noir heeft altijd wel interessante invalshoeken, dus het is geen verloren tijd. 

Aankomend filmsterretje Elizabeth Short wordt vermoord aangetroffen. Twee bevriende rechercheurs worden op de zaak gezet maar ze verschillen nogal in aanpak en mores. In het midden van die twee staat de mysterieuze Kay, officieel de vriendin van Lee Blanchard (de ene) maar overduidelijk ook zeer geïnteresseerd in Bucky Bleichert (de andere). Blecihert heeft veel aan Blanchard te danken en houdt daarom Kay op afstand. 


Hoewel ze in de zaak de namen van alle grote criminelen laten passeren, komt er pas echt schot in als ze stuiten op een lesbische connectie van mevrouw Short en de aristocratendochter Madeline Linscott. 
Deze verleidelijke dame weet ook Bleichtert om haar vinger te winden. Die wint steeds meer info over de zaak in, maar verliest tegelijkertijd zijn vriend Blanchard en vriendin Kay steeds meer uit het oog. Terwijl ook deze twee keihard nodig zijn voor het vinden van het uiteindelijke antwoord op de vraag: wie vermoordde de zwarte dahlia? 

Met : Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hillary Swank , Mia Kirshner

 

Mank - David Fincher

 Mank op IMDb (7,0)

10 Oscarnominaties verwierf deze film, zo werd gisteren bekendgemaakt. Toch maar gaan kijken dus, ik had m lang links laten liggen. Cast is aantrekkelijk en ook voor David Fincher lopen we niet weg. <KLIK>!

"Mank" is de koosnaam van Herman Mankiewicz , een begenadigd schrijver van filmscripts. De man is geniaal , zo wordt ook algemeen erkend, maar heeft zo een joekel van een alcoholprobleem dat hem voor succes te vaak in de weg zit. Niet alleen komt hij in de knel bij het schrijfproces , ook leveren zijn dronken buien hem vaak publieke misdragingen op waarbij hij stevig bijt in de handen die hem voeden. 

De aankomend sterregisseur Orson Welles neemt de gok om Mank in te huren voor het schrijven van het allesbepalende filmscript: er moet een film komen over de ongebreidelde macht van een mediatycoon. (Een beetje filmliefhebber weet dat hij nu zit te kijken naar de wordingsgeschiedenis van klassieker "Citizen Kane"). Mank zit dermate hoog in de boom dat hij de mediamagnaat in kwestie (William Randolph Hearst) met de regelmaat van de klok ontmoet. En die hij met dezelfde regelmaat schoffeert. 

Hearst zit dapper te wroeten in de macht van de filmstudio's die in een verwoede strijd om de kijker zijn verwikkeld. Louis Meyer (de laatste M van MGM) wil zijn concurrenten Paramount en Universal op afstand zetten , wil veel meer winst maken en doet dat geregeld over de ruggen van het personeel. Mankiewicz heeft dit alles van dermate nabij meegemaakt dat hij helemaal niet vreemd opkijkt van het verzoek van Welles. Inspiratie genoeg. Hij heeft echter nog geen idee hoe hij , herstellende van een auto-ongeluk en van zijn voortwoedende drankzucht, de stevige deadlines van Orson Welles moet gaan halen. 

Creatief verfilmd, maar de film gaat, eh, mank op een te grote hoeveelheid namedropping en dito tijdssprongen. Ik hoop dat ik met bovenstaande de kern van het verhaal te pakken heb, maar ik zou zomaar een zijlijn gemist kunnen hebben. 

Met : Gary Oldman, Amanda Seyfried, Lily Collins, Arliss Howard, Tom Burke, Sam Throughton, Charles Dance , Tuppence Middleton

Gemini - Aaron Katz

Gemini op IMDb (5,5)
Teleurstellende thriller over de persoonlijk assistente van een jonge maar fameuze filmster. De actrice raakt langzamerhand van het padje en zegt projecten af tegen de zin van de PA. Wanneer die in haar bezorgdheid bij haar baas langs gaat, treft ze haar lijk aan in de hal: de actrice is met vijf pistoolschoten om het leven gebracht. En uitgerekend met het pistool dat haar assistente haar geleend had.
Logischerwijze is de PA de grootste verdachte, maar die is vast van plan haar onschuld te bewijzen. Daarvoor moet ze wel de politie en allerlei verdachten ontwijken.

Met : Lola Kirke, Zoë Kravitz, John Cho

Rules don't apply - Warren Beatty

Rules don't apply op IMDb (5,7)
Charmante film. Niet heel best, maar wel onderhoudend. Dat komt voornamelijk door de wervelende verschijning van Lily Collins (dochter van meneer Phil) en een parade van beroemde acteurs (Annette Bening, Alec Baldwin, Martin Sheen, Warren Beatty zelf). Het verhaaltje zelf is van een suikerzoete romantiek, maar ik heb me niet verveeld.

Marla heeft net de kersverse titel "Miss Appelbloesem" binnengesleept en een carrière in Hollywood. We praten begin jaren 60. Ze trekt naar de filmwereld om te proberen door te dringen tot de hofhouding van Howard Hughes, de excentrieke miljardair. Deze laat bij zijn studio hordes jonge meisjes aanrukken om auditie te doen voor zijn filmproducties. De dames worden uitstekend gefaciliteerd: krijgen woonruimte, een privé-chauffeur, het ontbreekt hen aan niets. Echter: wanneer ze opgeroepen worden is nog volstrekt willekeurig , net zoals de kans dat ze meneer Hughes zelf treffen. Deze treedt immers slecht zelden uit zijn zelfverkozen isolement.
Marla moet lang wachten op haar kans en bouwt in de tussentijd een fijne band op met haar chauffeur. Het Hughes-personeel wacht ontslag wanneer ze iets intiems opbouwen met de aspirant-actrices, maar dat er tussen Marla en Frank iets gaat ontstaan, voelen we kilometers van te voren aankomen. En u snapt: net als dat zo ongeveer ontbrandt, ontstaat ook het eerste contact tussen Marla en de miljardair/zakenman/excentriekeling/zonderling. En dat contact is voor beiden verbazingwekkend openhartig.

Met : Lily Collins, Alden Ehrenreich , Matthew Broderick, Warren Beatty

The Disaster Artist - James Franco

The Disaster Artist op IMDb (7,5)
Schitterende film. Pijnlijk grappig, bij vlagen over the top. Onwaarschijnlijke acteerprestatie van James Franco, onmogelijk om niet voor deze rol te vallen.

Greg wil het gaan maken in Hollywood. En daar heeft hij veel voor over. Hij ontmoet Tommy, een vreemdeling met hetzelfde ideaal. Samen trekken ze naar de filmstad , samen proberen ze kleine opdrachtjes binnen te harken. Greg is een goed uitziende jongen, met kleine stapjes lukt het hem om her en der voor de camera te staan. Tommy echter ziet elke deur voor zich dicht slaan. Niet zo gek als je bedenkt dat hij gespeend is van elk talent, hij is helaas de enige die dat zelf niet in ziet.
Uiteindelijk weet Tommy overtuigend aan Greg duidelijk te maken dat de enige manier om het echt te maken in deze bizarre maatschappij er eentje is van zelfdoen: Tommy besluit een script te schrijven en dan maar zelf de film te gaan maken.
Ze vinden een aantal acteurs bereid, ze investeren en gaan van start. Al snel blijkt dat Tommy de hele crew op de zenuwen werkt door zijn afwijkende meningen en dito houding. Maar toch: de film komt er. In grote spanning wachten de heren af hoe de ontvangst is. De zaal zit vol, het licht gaat uit en het doek gaat leven.

Met : James Franco, Dave Franco, Seth Rogen

Film Stars Don't Die In Liverpool- Paul McGuigan

Film Stars Don't Die In Liverpool op IMDb (6,9)
Larmoyante film. Maar daar is in dit geval geheel niets mis mee. Schaamteloos werkt deze film op uw gemoed, u wordt alle kanten op geslingerd. Van ergernis over het irritante tiepje dat Gloria Graham is, via ontroerd over de begripvolle ouders van haar vriendje Peter naar verdrietig en zelfs ontdaan over het slopende proces dat de hoofdrolspeelster meemaakt. Overal zit warmte, in deze film. En dat maakt hem heel prettig te aanschouwen. Daar komt bovenop dat er ijzersterk geacteerd wordt, bij vlagen memorabel zelfs. Sterke film, dus.

Peter Turner is een Brits kruimelacteur die plots kennismaakt met een heuse wereldster. Deze Gloria Graham zit in de nadagen van haar carrière, maar ooit straalde zij met in de linkerhand een  Oscar  en in de rechterhand een sigaret die zij op de filmset deelde met Humphrey Bogart. Ze is inmiddels op leeftijd en kan dat maar niet onder ogen zien. Nog eenmaal wil zij Shakespeare spelen in een Engels theater, liefst zelfs de rol van de jonge Julia. Ze huurt een appartement waar Peter haar buurman is. Langzamerhand komen de twee nader tot elkaar en ontstaat er een (ongelijke) relatie. Zowel op carrièrevlak als op het vlak van levenservaring kan Peter niet aan haar tippen, maar zijn liefde voor haar staat buiten kijf. 
Door de grote verschillen loopt de relatie uiteindelijk op de klippen, maar pas enkele jaren later ontdekt Peter waarom: Gloria was destijds al ziek. Ze komt nu naar Engeland terug om zich door Peter en zijn liefdevolle moeder Stella te laten verzorgen. Het zet druk op het Turner-gezin , er ontstaan kleine ruzies maar ze willen in hun zorgzaamheid van geen wijken weten. Het duurt lang voordat Gloria inziet dat ze dit niet allemaal van deze familie mag vragen. Peter zal moeten leren loslaten, net zoals zijn ouders dat trouwens moeten. Gloria moet er zelf doorheen.

Fantastisch acteerwerk, van Julie Walters en Jamie Bell maar vooral van Annette Bening. Haar mimiek is onovertroffen, prachtig geeft ze de onttakeling van schoonheid weer.

La La Land - Damien Chazelle

La La Land op IMDb (8,2)
Het is dan tóch gebeurd. Eindelijk de grote feelgoodfilm van vorig jaar gezien. Tijdens de roulatie-periode had ik hem laten passeren, denkende dat het niet helemaal voor mij gemaakt was. Het afgelopen jaar ben ik er meermaals op gewezen dat dat misschien wel een misvatting was: 'ga m nou maar gewoon kijken, je zult zien dat het je verrast". De film draait nu op Film1 dus ik ging het proberen.
Aan de ene kant ben ik blij dat ik mijn intuïtieve filmkeuze niet voor niets heb. Het is voor mij niet de film waar ik destijds hardrennend naar toe had gemoeten. De brede waardering en de Oscarregen maken natuurlijk dat het geen kwaad kan als ik hem wél gezien heb, al is het maar om mee te praten. Verder doet de film mij niet zoveel als ie bij anderen doet. Hou me ten goede, het is allemaal niet slecht. Het is doorgaans behoorlijk vrolijk en visueel is het heel niet vervelend. Maar toch wringt het bij mij: het onnatuurlijke gevoel van twee mensen die tegen elkaar een dialoog staan te zingen. Dat blijft voor mij een moeilijk begaanbaar gebied. Mijn aandacht verslapt en de vele moeite van regisseur en acteurs sijpelt bij mij met mijn aandacht weg. Dat is míjn makke, dat snap ik. Ik weet dat hier miljoenen mensen van genoten hebben. Dat is fijn.

Na een reeks toevallige ontmoetingen botsen Mia en Seb dan uiteindelijk toch tegen elkaar aan. Tegengestelde karakters maar ze hebben ook iets gemeenschappelijks: ze hebben allebei een toekomstdroom waarvoor ze bereid zijn veel opzij te gooien. Dat blijkt. Ze krijgen een relatie , de relatie verdiept en ze raken zeer aan elkaar gehecht. Maar voor allebei blijft er iets knagen: ik zou toch...? Als ze elk voor zich uiteindelijk de kans krijgen hun droom te verwezenlijken, kan het dan ook niet anders of er ontstaat afstand tussen de twee. Eerst letterlijk, elk in een verschillende stad. Maar langzamerhand natuurlijk ook geestelijk. Hunkering naar elkaar verliest het steeds maar weer van de ambitie. Maar u snapt dat ze elkaar later in de film natuurlijk toch weer gaan zien. Ze stellen zichzelf de wezensvraag waarvan ze nu het gelukkigst worden.

Met : Emma Stone, Ryan Gosling

The Rewrite (a.k.a. How to Write Love) - Marc Lawrence

The Rewrite op IMDb (6,2)
Feelgood die eigenlijk inderdaad best goed voelde. Met Hugh Grant in de hoofdrol weet je als kijker wat je krijgt: een stuntelige maar o zo charmante hoofdpersoon die zich nogal onhandig naar een verbetering van zijn situatie toe werkt. Dat is in deze film niet anders, maar toegegeven moet worden dat ik meerdere malen heb geglimlacht om zijn tongue-in-cheek humor in deze rol. Voeg daarbij dat er belangrijke bijrollen zijn van J.K. Simmons als het emotionele schoolhoofd en Marisa Tomei als studente-op-leeftijd en je weet dat je naar een onschuldig stuk vermaak zit te kijken. Geeft niks, dit keer.

Keith (Hugh Grant) is bezig te mislukken. Ooit won ie een Oscar voor het beste filmscript, maar als zijn navolgende projecten faalden en hij weet bijna geen droog brood meer te verdienen. Als noodoplossing gaat hij tijdelijk (hoopt hij) lesgeven aan een universiteit in het einde van de wereld (ergens in de staat New York, dat voor een Hollywood-mens een wereld verderop is).
Keith is niet erg overtuigd van zijn eigen doceer-kwaliteiten en al snel blijkt dat die gedachte onder zijn collega's ook snel opgeld doet. De belangrijkste groep echter, de studenten, denken er heel anders over. Zeker die ene jongedame, die hem al heel snel om haar vinger windt en verleidt. Maar ook de anderen, die het reuze interessant vinden om Hollywoodfame in de klas te hebben.
Gaandeweg leert Keith ze hun script(ie's) te verbeteren, er ontstaat filmkwaliteit en voor een ervan is er zelfs heuse interesse vanuit L.A.
Keith ondertussen heeft andere zorgen: zijn amoureuze omgang met die studente gaat hem waarschijnlijk zijn baan kosten, het is not done. En dat is jammer, want ondertussen heeft Keith een steeds prettiger omgang met die nieuwe studente: een jonge moeder met een gouden hart en de wil om haar levensverhaaltje verfilmd te zien. Keith moet kiezen: geeft hij op en gaat hij - met de staart tussen de benen - terug naar Hollywood? Of vecht hij terug en probeert hij zijn kwaliteiten als schrijver en leraar verder over te brengen?

Met : Hugh Grant, Marisa Tomei, J.K. Simmons

Trumbo - Jay Roach

Trumbo op IMDb (7,5)
Intrigerende film. Dit vooral doordat dit waargebeurdje over een zeer interessante periode uit de Amerikaanse geschiedenis gaat. Een geschiedenis die zich ook nog eens herhaalt, maar dan meer op Europees (en vooruit: op Nederlands-nationaal) niveau. De raakvlakken van de communistenjacht in de VS-jaren '50 en de jacht op "politiek-correct' in het Europa van nu zijn onmetelijk. Bij het bekijken van de film kreeg ik het ongemakkelijke gevoel dat Europa aan de vooravond staat van een vergelijkbare fase: dat mensen, die niet per sé "patriottisch"/ "nationalistisch"/ "landslievend" of vergelijkbaar denken, verdacht zijn. En zwartgemaakt dienen te worden.
In de VS van die tijd ging het allemaal nog een stapje verder (we zijn gelukkig nog niet zover). Toenmaals werd de toegang tot de arbeidsmarkt ontzegd aan mensen die "on-Amerikaanse activiteiten" verrichten (lees : ruimer denkbeelden hadden dan louter "Hup Uncle Sam"juichen). En sterker nogL men werd voor het gerecht gesleept, het cachot in geworpen als ware men criminelen. In het land van de onbegrensde mogelijkheden, in het land van the First Amendment. Nog maar 60 jaar geleden he, mensen. Met een uitloop naar halverwege jaren 670, net 40 jaar geleden. Ik was er toen al..
Dalton Trumbo is meester-scriptschrijver in Hollywood. Alle grote regisseurs willen met hem werken en niet voor niets: hij brengt ze succes. Totdat.. Totdat de jacht geopend wordt op mensen die in de jaren 30 een lidmaatschap aangingen van de Amerikaanse Communistische Partij. Die mensen zijn verdacht, want ze juichen minder hard over de verrichtingen van de Yanks in WOII. En als de voormalige bondgenoot Rusland naoorlogs opeens de vijand wordt en  de Koude Oorlog zijn aanvang neemt, begint de grote schoonmaak. Acteurs, regisseurs en scriptschrijvers komen in het spic-en-span gemaakte Hollywood niet meer aan de bak. Trumbo gaat met 10 gelijkgestemden in het verweer, maar verliest. Hij belandt in de bak , het gezin aan de bedelstaf. En zo nog 10 gezinnen.
Na zijn vrijlating verzint hij de ultieme wraak: onder pseudoniemen begint hij als een gek scripts af te leveren om zo de boycot te ontduiken. Het werkt, hij begint weer geld te verdienen. Hij roept zijn oude maten op om mee te schrijven en ze creëren een ondergrondse industrie. Met veel succes ook nog: tot twee maal toe wint een alias van Trumbo de Oscar voor het beste script. Waargebeurd he, mensen?
De film gaat vooral in op de persoonlijke strijd van het gezin Trumbo. En van al die andere getroffen gezinnen. In een fantastisch mooie eindspeech overziet Trumbo in 1970 deze hectische periode. Mooi en gevoelig.

Met oa: Bryan "Heisenberg" Cranstron, Diane Lane,, Louis C.K. en Helen Mirren

Hail, Caesar! - Joel & Ethan Coen

Hail, Caesar! op IMDb (7,0)
Première-avond gister en toch geen volle zaal. Het had een voorteken kunnen zijn. Want uit alles bleek al dat dit niet de beste film zou zijn uit het oeuvre van de regisserende broers. Nu is het ook godsonmogelijk om de sterkste titels te overtreffen, maar vraag is welke wat voor een positie deze op hun eigen ranglijst gaat bezetten. Eigenlijk gaat het nergens over.
Gek genoeg denk je dan achteraf dat je toch hebt laten beetnemen door de broertjes. Want wat je net hebt ondergaan, is wél echt film. Het is spektakel, het is kundig geregisseerd en vormgegeven. Het is ontregelend en bij vlagen zeer humoristisch (de scene met de vier geestelijken aan tafel is nu al een klassieker). En als je al die elementen bij elkaar optelt, kom je toch tot de slotsom dat het de gang naar het filmtheater waard was.
Twee uurtjes onderhouden worden, onschuldig vermaak met hier en daar lichtpuntjes. Niet goed genoeg voor opname in de galerij der klassiekers, maar zeker goed genoeg voor een fijne avond.

Eddie Mannix is een fixer. En dan niet een in de drugscene, nee. Hij is de man die de sterren van de filmstudio beschermt voor blunders en media-schandalen, hij houdt iedereen uit de wind. De film neemt ons een dagje mee naar zijn werk. In een kort tijdsbestek zien we zijn omgang met dronken filmsterretjes die zich bijna laten misbruiken, met een grote zwem-ster die ongewenst zwanger is geraakt, met een top-acteur die gegijzeld wordt door crypto-communisten, met haaien van de pers (die toevallig alle twee door Tilda Swinton worden gespeeld) en met een zakenman die hem probeert los te weken bij zijn baas. Eddie slaat zich overal doorheen. Het is zwaar, maar hij moet het doen.

Meer dan dit is het niet, de film. Mager, natuurlijk. Maar snap dat zelfs met dit flinterdunne gegeven de kleinzoons van Jan Pieterszoon helemaal los kunnen gaan. Een keur aan grote Hollywoodsterren komt voorbij, ze dringen om een plekje op de aftiteling. En ze zijn bereid zichzelf daarbij danig voor joker te zetten. Dat is de kracht van de regisseurs. En dat maakt hun films altijd de moeite waard.

Met oa: Josh Brolin, George Clooney, Scarlett Johansson, Alden Ehrenreich, Ralph Fiennes. En, als je goed kijkt, heel even met Quentin Tarantino.

Price Check - Michael Walker

Price Check op IMDb
Tweede titel van de avond was ook al een misgreep. Niemendalletje van voor tot achter. Zo een waarbij je hem nog voor de aftiteling al weer vergeten bent.

Man heeft na een niet geheel geslaagde carrière in de platenwereld een baantje gevonden als boekhouder op het hoofdkantoor van een supermarktketen. Er komt een nieuwe chef, een hyperirritante druktemaker die van zichzelf denkt dat ze briljant is.
Er moet worden gereorganiseerd, mannetje krijgt een betere baan in ruil voor steviger dienstverlening aan de dame. Uiteindelijk wordt die dienstverlening zelfs dermate vergaand dat de man problemen krijgt thuis.
En dat zit de reorganisatie natuurlijk in de weg.

Flut. Echt.

Met: Parker Posey , Eric Mabius

Maps to the Stars- David Cronenberg

Maps to the Stars op IMDb
Een gebeurtenis op zich, een nieuwe Cronenberg. Nooit de gemakkelijkste films, dat bleek ook nu weer bij het verlaten van de filmzaal. Vrienden zeiden zich nergens in te herkennen en misprezen de afstandelijkheid van het vertoonde. Waardoor ze nooit echt in de film zijn gekomen.
Herkenbaar, zei ik, doch ik was juist wél overgestoken. Als je eenmaal op dezelfde afstand gaat zitten als de regisseur, dan zie je een wrang plaatje van een bekrompen wereld met morbide mensen. Die wereld is in dit verhaal Hollywood.
Hollywood, waar de sterren niet alleen op het doek maar ook gewoon op straat hun plastic facade onderhouden. Waar succes de enige factor van belang is en de gemoedstoestand van je dagelijks leven bepaalt. In die setting leeft de verlopen actrice Havana (een weergaloos hysterische rol van Julienne Moore). Ze is de dochter van een jammerlijk omgekomen steractrivce en kan maar niet omgaan met die getrapte carriëre. Zelf krijgt ze weinig meer van de grond, de ene na de andere auditie loopt verkeerd af.
Ze bezoekt een zelfhulpgoeroe, die in zijn dagelijks leven een heel ander mens blijkt: totaal gefocust op succes van zijn eigen boeken en op de acteercarriere van zoonlief.
Gans het rollenspel kantelt als vanuit Florida een dame zich aandient als nieuwe personal assistent van de actrice. Zij blijkt enige kennis en relatie met het incrowd-wereldje van deze happy few te hebben.

De sfeer van de film is naargeestig, maar dat wil niet zeggen dat de film dat ook is. Cronenberg creëert voldoende afstand om aldus met enige humor de teloorgang van Sterrenstad weer te geven. Geen gemakkelijke film, wel de moeite waard.