Tuner - Daniel Roher

Tuner op IMDb (7,5)
 Tuner op Moviemeter (3,42)

Tuner op Wikipedia

Toch wel een beetje de buzzfilm van dit moment, er wordt veel over gepraat in mijn omgeving. Dus ging ik - late to the party- gisteravond fijn door de miezerregen naar de zaal. Leuk ingenieuze plot, een mooie mix van gevestigde (Dustin Hoffmann, Jean Reno) en opkomende acteurs (Leo Woodall, Havana Rosie Liu) en een stevige hoofdrol voor het geluid: het maakt "Tuner" geen alledaagse film. Oordeel zelf, zeg ik.

Voor zijn honderduit pratende "opa" Harry Horowitz is de wereld glashelder, maar diens jonge neefje Niki worstelt met het dagelijks leven. Hem is duidelijk iets overkomen, we zien het aan alles. Je gaat immers niet voor je lol met een stokoude, continu klagende man de onbereikbaar dure villa's langs om daar piano's te gaan stemmen die er overduidelijk meestal voor de show staan. Niki is "gezegend' met een absoluut gehoor. Die quotes zet ik er bewust omheen, omdat het bij Niki eerder een aandoening is dan een onbegrensd voordeel: de lawaaiige wereld doet hem pijn, letterlijk pijn. Hij draagt voortdurend een koptelefoon: kleintjes om conversatie te kunnen filteren van bijgeluiden, een hele grote als er machinaal lawaai door de ruimtes dendert. Pijn aan zijn oren, maar tegelijkertijd vormen die zijn inkomstenbron (en op een gegeven moment ook zijn eerste contacten op het liefdespad, wanneer hij de vleugel van een aankomend sterpianiste mag perfectioneren)

Als hij weer eens in een dikke villa aan het werk is, hoort hij storende geluiden van de bovenverdieping: inbrekers! Die willen daar een forse kluis openboren, maar Niki krimpt ineen van hun ronkende boorgeluid. Het gaat allemaal sneller als hij besluit ze even te helpen: door zijn superscherpe oren hoort hij het ratelen en klikken van de sloten waardoor hij uiteindelijk op gehoor de kluis open krijgt. Hij denkt er daarmee vanaf te zijn maar al snel benaderen de criminelen hem om "een klusje" voor ze te doen. Niki, de onschuldige en mensenschuwe Niki, staat op het punt een verkeerde afslag te nemen.

Met: Leo Woodall, Dustin Hoffmann, Havana Rose Liu, Tovah Feldshuh, Jean Reno

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oscar Peterson Trio - Jumpin' at the woodside

Supernova - Harry MacQueen

Supernova op IMDb (6,9)
 Supernova op Moviemeter (3,39)

WAT!EEN!FILM! 

Gisteravond deze herzien, hoewel hij nog zeer vers in het geheugen zat. De talloze ontroerende scenes, het weergaloze acteerwerk, de prachtige verstilling die herhaaldelijk plaatsvindt: het maakt voor mij deze film als een van de beste van dit decennium tot nu toe. Als je niet van steen bent, ga kijken. 

Bijgaand de recensie van hoe ik m destijds beleefde: BEGT: Supernova - Harry MacQueen

FIN - song :  Keaton Henson - Supernova

Il nido (aka The Nest) - Roberto del Feo

Il Nido op IMDb 95,9)
 Il Nido op Moviemeter (2,85)

Tegen beter weten in probeer ik het af en toe toch: een als "horror" geafficheerde film bekijken. Deze heb ik zowaar helemaal uitgezeten, omdat er weliswaar belachelijke onderdeel in zaten maar die werden pas op het eind echt onhoudbare onzin. Tussendoor zat er ook nog iets in wat op een verhaal leek.

De tiener Samuel is - na een ongeluk waarbij zijn vader omkwam- gehandicapt en leeft teruggetrokken in het landhuis met zijn moeder en een door haar ingehuurde arts. Samuel's enige afleiding is de muziek: hij is een begenadigd pianist aan het worden. 

Moeder geeft hem geen meter bewegingsvrijheid dus krijgt hij niets mee van de buitenwereld. Dat verandert als er een leuke nieuwe jongedame komt werken in de huishouding. Denise, zoals het meisje heet, laat hem andere muziek horen via de mp3-speler die ze hem uitleent (in ruil voor sigaretten die hij van de boodschappenman moet aftroggelen). 
Samuel's manische moeder ziet met lede ogen aan dat de interesses van haar zoon verlegd worden van de muziek naar de andere sekse. Ze neemt maatregelen, vergaande maatregelen. En Samuel pikt opeens niet alles meer.

Met: Justin Korovkin, Ginevra Francesconi, Francesca Cavallin, Maurizio Lombardi

FIN - song : Three Good Reasons - Where is my mind

Lara - Jan-Ole Gerster

Lara op IMDb (7,0)

Lara op Moviemeter (3,33)

Een aan alle kanten ongemakkelijke film. En dat komt 100 procent door het volstrekt onsympathieke hoofdpersonage. Uitstekend acteerwerk derhalve: als die onvrede en naargeestigheid afstraalt op de kijker, dan doe je iets goed. Ik vond het dan ook een goede film, hoe vervelend hij bij momenten ook was. 

Lara wordt 60 vandaag. Dat weten we pas later in de film, aanvankelijk denken we dat ze die dag helemaal niet gaat beleven omdat ze - duidelijk twijfelend - voor het open raam staat: zal ik...?

Het leven gaat Lara moeilijk af, zo blijkt. Ze ziet bijna geen mensen meer, maar mensen zien haar ook niet. Ze leeft in onmin met haar zoon, die na de scheiding van zijn ouders enige tijd bij haar woonde maar inmiddels bij zijn oma is ingetrokken.  De jongeman is een talentvol pianist en geeft uitgerekend die avond een concert waar hij zijn nieuwste compositie ten gehore zal brengen. 
Lara weet dat haar aanwezigheid maar matig gewaardeerd zal worden, toch koopt ze een partij toeganskaarten op om ze uit te delen aan volstrekt willekeurige mensen. Blijkbaar wil ze toch haar trots etaleren , blijkbaar is ze ergens diep weggestopt toch een liefhebbende ouder. 
Als ze die middag haar zoon bezoekt voor hij naar het concertgebouw gaat, zien we de ware redenen van het verstoorde contact naar boven komen: moeder was ambitieuzer dan de zoon en heeft het hem ongelooflijk lastig gemaakt tijdens zowel opvoeding als opleiding. Het wordt een dag van aftasten en gedogen, van pijnlijke stiltes en van ver weggestopte hartelijkheid. 

Met : Corinna Harfouch , Tom Schilling, Rainer Bock , Edin Hasanovic

FIN - song : France Gall - Il jouait du piano debout 

Mon Inconnue (aka Love at second sight) - Hugo Gélin

Mon Inconnue op IMDb (7,0)

Het is een genre op zich, de films waarin de hoofdpersoon wakker wordt en een heel andere persoon is dan ie voor het in slaap vallen was (of dacht te zijn). Deze film speelt daar op een leuke manier mee: onze hoofdpersoon pakt zijn problematiek echt op om er mee aan het werk te gaan. 

Gisteren immers, toen was onze Raphaël nog keurig samenwonend met de fraaie Olivia. Toegegeven, de van de romantiek knetterende start van hun relatie waren ze al voorbij en hij was de laatste tijd voornamelijk met zijn (succesvolle) schrijverswerk bezig maar verder leek hij het toch aardig voor elkaar te hebben. 

Vandaag is echter alles anders: hij is helemaal niet die succesvolle schrijver, hij is een literatuurleraar op een middelbare school. Geen van de kinderen blijkt zijn boeken te kennen, het lijkt alsof die helemaal niet geschreven zijn. Zijn jeugdvriend kijkt hem verbaasd aan als Raphaël zegt dat ie eigenlijk iemand anders is. "Ga weg, we kennen elkaar al twintig jaar en jij bent echt niet wat jij nu beschrijft". 

Het allerergste is nog dat hij posters in de stad voorbij ziet komen van een optreden van de succesvolle concertpianiste Olivia. Maar dat..dat is toch zíjn Olivia? Hij begeeft zich naar de concerthal, krijgt ook keurig een fanfoto uitgereikt, ze wil hem desnoods wel voor hem signeren. Maar herkenning? Nee, dat niet. 

Raphaél moet iets bedenken: hoe krijgt hij haar terug, hoe komt hij weer bij haar in het vizier? En wat moet hij met dat schrift in zijn la, waar later al die succesvolle en verfilmde boeken toch uit voortkwamen? Tom Poes, verzin een list.

Met : Francois Civil, Josephine Japy

Au Bout Des Doigts - Ludovic Bernard

Au Bout Des Doigts op IMDb (6,2)
Het lijkt een schier onmogelijke opgave om op te groeien in de banlieus van Parijs en daar buiten de wereld van de criminaliteit te blijven. Zo vergaat het ook Matthieu. We leren hem kennen wanneer hij zich van de stationshal-piano wegrukt om met een enorme sprint uit handen van de politie te blijven. Dit keer lukt het hem, maar bij de volgende inbraak wordt hij alsnog gegrepen. Eigen stomme schuld, hij had zich laten verleiden om in het binnengetreden huis achter de piano te gaan zitten en alles om zich heen te vergeten. U snapt: Matthieu is weliswaar een crimineel, maar dan toch eentje met een groot verborgen talent.
Matthieu blijkt in zijn jonge jaren door een buurman onder hoede genomen te zijn: hij kreeg van de vriendelijke oude man gratis pianolessen. Daar was immers vanwege moeders nachtelijke baantjes in het arme gezin geen geld voor. Matthieu kan het, hij kan zich verliezen in de toetsen. Niet op techniek, niet op kundig noten lezen, nee: alles op gevoel.
Dat talent, dat viel dus op toen hij in de stationshal speelde. De directeur van het conservatorium heeft zijn zinnen op Matthieu gezet om zijn zieltogende opleiding aan nieuwe successen door succesvolle leerlingen te helpen. Hij dealt met de politie: de jongeman mag zijn taakstraf uitdienen op het conservatorium. Elke dag zwabberen en dweilen te midden van de creatieve sfeer die daar heerst, het moet de jongen naar de goede kant trekken. Directeur Pierre werkt ondertussen gestaag aan zijn plan: de ontembare furie die Matthieu op de piano is, kan met een goede begeleiding omslaan in een meesterpianist. Pierre zet zijn beste lerares er op en bereidt de jongen daarmee voor op een optreden op het grote meesterconcours (de 2e van Rachmaninofff, jaja) . U snapt: daar hep die jongen helemaal geen zin in. Maar het alternatief (alsnog een gevangenisstraf uitzitten) is nóg minder prettig. Vallen en opstaan, ruzies en knuffels, opleving en terugval: voor welke toekomst kiest Matthieu?


Met : Jules Benchetrit , Lambert Wilson , Kristin Scott-Thomas, Karidja Touré

Voor de liefhebber: midden in de film knalt opeens snoeihard "Where is my mind?" van The Pixies door de zaal. Mooi natuurlijk, maar minstens zo mooi is dat iets verderop in de film het thema van dit nummer "verklassiekt" terug komt. Piano en violen, maar toch herkenbaar. Ik vond dat een lichtpuntje.