Queen at sea - Lance Hammer

Queen at sea op IMDb (7,7)
 Queen at sea op Moviemeter (-,-)

Queen at sea op Wikipedia

Na een wekenlange campagne met bioscoopreclames waren we nu dan toch eindelijk bij de "Bioscoop 10 daagse" aanbeland. Wat die precies inhoudt, heb ik uit de reclames nog steeds niet begrepen. Geeft niks, ik probeerde toch al 1 á 2 keer per week de zaal te vinden. Het leverde nu het voordeel op van een voorpremiére op maandag. En wát voor een: prijswinnend op het afgelopen filmfestival van Berlijn, ijzersterke hoofdrollen van eminence grise Tom Courtenay en de immer superieure Juliette Binoche en een stevig taaie benadering van uitermate pijnlijk menselijk lijden. Indrukwekkend, ik nam de film in hoofd en hart wel even mee naar huis. 

Met haar dochter Sarah is Amanda voor een tijdje vanuit Newcastle naar London verhuisd. Ze wil het schrijven van haar boek afronden, maar vooral wil ze dichter bij haar moeder zijn. Die gaat niet goed, sterker nog: die gaat met de dag slechter. Ze weet steeds minder vaak wie en waar ze is, ze gaat hard achteruit. Moeder's partner en Amanda's stiefvader Martin doet wat ie kan, maar is zelf al minstens zo op leeftijd en kan het allemaal amper meer aan. Maar we ervaren al snel dat hij veel meer kan dan wij denken. 

Wanneer Amanda het huis binnenkomt en naar de slaapkamer loopt, ziet ze Martin bovenop haar apathische moeder liggen. En bewegen. Woest is Amanda, wie denkt hij wel niet dat ie is om zo aan zijn eigen behoeften te voldoen terwijl moeder overduidelijk ziek is. Het brengt een enorme hoeveelheid balletjes aan het rollen: politie, medische onderzoeken, een bezoek aan een verpleeghuis. Amanda is vastberaden maar dat blijkt bij Martin ook het geval. Hij weigert een stap terug te doen en beweert dat hij de enige is die weet wat zijn vrouw nodig heeft. Het schuurt ongelooflijk tussen stiefvader en stiefdochter maar ze móéten eruit komen. Kleindochter Sarah krijgt van haar moeder de vraag of ze het erg vindt om naar London te verhuizen, zodat Amanda middenin het resterende leven van haar moeder kan blijven staan. Het lijkt ons dat er hier alleen maar verliezers in beeld zijn, niemand kan een kant op met zijn/haar ongeluk, dementie blijkt een verscheurend monster.

Met : Juliette Binoche, Tom Courtenay, Anna Calder-Marshall, Florence Hunt

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Gavin Bryars - The Last Days

Les Enfants Vont Bien (aka Out Of Love) - Nathan Ambrosioni

Les Enfants Vont Bien op IMDb (6,9)
 Les Enfants Vont Bien op Moviemeter (3,25)

Les Enfants Vont Bien op Wikipedia

Waar vroeger "Franse Films" vaak gekenmerkt werden door een ongekende hoeveelheid drukke dialoog zie ik de laatste jaren steeds vaker een ingetogen doch net zo indringend sociaal verhaal. Ook deze weer, die zelfs grenst aan hartverscheurendheid. Mij kunnen je dit genre altijd voorzetten: pittig sociaal drama over 'gewone mensen' met 'gewone verhalen' en 'gewone problemen'. Er komt immers een overtuigende scripting en goed acteerwerk bij kijken. Dit keer vond ik zelfs de kindertjes geloofwaardig hun rol vertolken, iets waar ik bij het recente, thematisch vergelijkbare "Omaha" toch wel tegenaan liep. Sterke film derhalve, deze. 

Drukdrukdruk, Jeanne zoemt van telefoongesprek naar telefoongesprek: het leven van een schadeverzekeraar vereist stuurmanskunst en timemanagement. Het komt dan ook slecht uit dat plots haar zus voor de deur staat, twee kinderen voor zich uitschuivend. De zussen hebben elkaar behoorlijk lange tijd niet gezien en proberen dat zonder verwijten aan elkaar uit te leggen. Als de kindertjes op bed liggen, proberen ze een en ander uit te praten maar zus Suzanne is duidelijk oververmoeid, ze gaat er op tijd in. De volgende ochtend zit Jeanne met koffie aan de ontbijttafel als plots de 9-jarige Gaspard naast haar staat: "weet jij waar mijn moeder is?". Noorderzon, kent u die uitdrukking?

In één klap is het leven van het drietal omgeslagen: Gaspard en zijn jongere zusje Margaux missen plots hun moeder, Jeanne zit ineens opgescheept met twee kinderen waar ze wel degelijk een verantwoordelijkheid voor voelt maar die ze echt niet kan combineren met haar drukke baan. Ze schakelt haar ex-vriendin Nicole in, die met liefde haar arm even om de kinderen heen slaat. Wat is er gebeurd? En minstens zo belangrijk: wat moet er nu allemaal gebeuren? Terwijl Jeanne hoopt op een telefoontje van haar zus, verstrijken de dagen van de schoolvakantie en moeten er keuzes gemaakt worden voor bestendiging. Jeanne, die nooit voor kinderen gekozen heeft, ziet haar schouders én haar gemoed zwaar belast. Maar ach, die bloedjes..

Met: Camille Cottin, Monia Chokri, Manoä Varvat, Nina Birman

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Alexandre de la Baume - Les enfants vont bien

L'Événement (aka Happening) - Audrey Diwan

L'événement op IMDb (7,4)
 L'événement op Moviemeter (3,61)

L'événement op WIkipedia

Serieus goed dit, deze boekverfilming die de toch al zo sterk werkende regisseuse Audrey Diwan volledig naar haar hand zette. Diwan werkte eerder oa mee aan "L'amour et les forêts": wie die film gezien heeft, weet hoe een maatschappelijk klein verhaal kan worden uitvergroot tot thriller-proporties. Ze wordt hierin geholpen door het ijzingwekkend sterke spel van Anamaria Vartolomei, die deze film volledig draagt. Waar ik "serieus goed" zei, bedoelde ik "schitterend". Stop de tijd. 

Kon ze dat maar, de tijd stoppen. Per week, per dag, per uur slaat de paniek meer toe bij de mooie, slimme Anne Duchesne. Dit kan ze echt niet gebruiken, niet nu. Anna is net begonnen aan haar letterenstudie, is de heldere leerling die in het oog springt bij de docent en die haar vriendinnen door het huiswerk heen helpt. Maar plots  is Anne niet meer dezelfde: haar stabiliteit valt weg, ze piekert en gedraagt zich afwezig. Wij weten waarom: Anne is over tijd, we lopen per week met haar mee. 

Ze kan aan niemand haar verhaal kwijt (we zitten in het naoorlogse Frankrijk van eind jaren '50: deugdzaamheid troef) en voelt langzaam de paniek toeslaan: buiten haar ouders om afspraken gemaakt met een dokter, die haar ook nog eens een moraallesje leert. Naarmate de weken van de zwangerschap toenemen, ziet Anne zich genoodzaakt om uit haar vertrouwenscirkel te stappen. De tijd dringt, áls ze nog wil ingrijpen (wat voor haar een logisch verhaal is: ze wil studeren, werken, leven en pas dán beslissen of ze aan kinderen begint), als ze nog iets wil doen dan moet dat nú. We blijven zo'n 12 weken bij haar, haar pijnlijk eenzame strijd verdient enige steun. Help haar, iemand moet helpen.

Met: Anamaria Vartolomei, Kacey Mottet Klein, Luana Bajrami, Louise Orri-Diquero, Pio Marmaï

Histoires Parallèles - Ashgar Farhadi

 

Histoires Paralleles op IMDb (6,0) 

Histoires Parallèles op Moviemeter (3,50)

Histoires Parallèles op Wikipedia 

"Hoe ga ik dat straks nou doen?" dacht ik, toen ik afgelopen dinsdagavond de voorpremière van deze bijzondere film bekeek. Voorpremières in ons lokale filmtheater vragen namelijk altijd om een directe beoordeling van het publiek: men krijgt een scheurkaartje in handen waarmee de waardering kan worden aangegeven en er na de telling een gemiddeld cijfer uitrolt. Lang dacht ik dat ik aan de linkerkant van het kaartje een inkeping zou maken maar op een gegeven moment kantelde de film dusdanig goed dat ik een stuk voorbij het midden uitkwam. Mijn hoge verwachtingen werden alsnog enigszins bewaarheid: in de regie een samenwerking tussen gelauwerd Iraans regisseur Ashgar Farhadi en oude meester Krystof Kieslowski, nee, er was veel meer. Muziek van Zbigniew Preisner en wat een cast, mensen : superster Isabelle Huppert, Franse kanjers als Vincent Kassel en Pierre Niney en ook de Belgisch-Franse diva Virginie Efira deed een veeleisende duit in de zakken. Het werd uiteindelijk niet de makkelijkste film, maar Farhadi mozaïekte wel iets heel bijzonders bij elkaar. 

Niets is wat het lijkt, niemand is ook wie je denkt dat hij is. De kijker weet niet of hij realiteit of fictie waarneemt. Immers: we stappen in het leven van schrijfster Sylvie, die bezig is met een spannende roman over....haar overburen. Met een bizar staaltje voyeurisme bouwt Sylvie aan een verhaal over die mooie overbuurvrouw, die zo op Sylvie's moeder lijkt. Volgens de schrijfster leeft buurvrouw Anna daar met de ene man maar krijgt ze -steeds als die man weg is- een andere over de vloer. Ze krijgt het verhaal niet helemaal rond, haar uitgeefster (een piepkleine bijrol van Catherine Deneuve) blijkt ook nog steeds niet tevreden. Sylvie, die overduidelijk op het randje van einde carrière zit, is het zat: in de prullenbak met dat manuscript. Waar het dan weer wordt uitgevist door de dakloze jongeman die door Sylvie's dochter is ingehuurd om Sylvie's appartement leeg te trekken zodat het verkocht kan worden. Bent u er nog?

Mooi, dan trekken we naar de overkant. Daar blijkt Anna helemaal niet met spannende romantiek bezig te zijn, nee: ze is hard aan het werk. Ze levert de geluiden die onder de film moeten worden gezet die haar vriend Pierre aan het afronden is. Die geluiden maakt ze samen met Pierre's broer Christophe. Plots wordt Anna in de lunchroom in de wijk aangesproken door een jongeman die haar vertelt schrijver te zijn: hij is bezig met een roman over een jonge vrouw die - steeds als haar man weg is - een andere man op bezoek krijgt. Hé, waar kennen we dat toch van? 

Het is aan de filmkijker om te bepalen in welk deel van het verhaal, nee zelfs: aan welke kant van de straat we ons bevinden. Feit of fictie, werkelijkheid of fantasie, romantiek of cynische realiteit?

Met: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Pierre Niney, Adam Bessa

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Zbigniew Preisner- Dekalog VI, part IV

Sirât - Oliver Laxe

Sirât op IMDb (7,0)
 Sirât op Moviemeter (3,69)

Sirât op Wikipedia

Door vriendinnen van ons aangeraden als "het beste dat ze afgelopen jaar gezien hadden", wij dus op zoek. We troffen deze aan op Mubi, gisteren ondergingen wij de trip die zij dus eerder beleefden. Zó goed als door hen genoemd vond ik hem dan weer niet maar "Sirât" is wel een volstrekt unieke film waar "indrukwekkend", "overweldigend" en "verrassend" passende labels zijn. Onbekende acteurs (alleen van Sergi Lopez had ik al eerder iets gezien, maar de rest bleken onervaren spelers te zijn), een verhaal dat zich gaandeweg bloedstollend aan je opdringt en dat allemaal gelardeerd met de prachtigste natuurbeelden die je je maar voor kunt stellen: ooit mocht ik twee dagen in de Wadi Rum-woestijn doorbrengen, ik doorkruiste een deel van de Egyptische woestijn en zelfs een stukkie van de Marokkaanse woestijn waarin we hier terecht komen, Mensen die zoiets ook beleefden, weten dan wat ze krijgen. De weidsheid van de vlakten die zowel kalmte uitstraalt als een behoorlijke dreiging overbrengt. Prent dat in gedachten en stap dan aan boord van de trip die "Sirât" heet. 

Om maar aan de drukte van de maatschappij te ontvluchten zoeken autonome denkers steeds verder de rafelranden van de wereld op. Middenin de woestijnen van Marokko wordt opeens een muur van speakers neergezet, ravers van over de hele wereld vinden hun weg naar die onherbergzaamheid om zich even totaal te verliezen in de beats (en in "ontzorgende" drugs natuurlijk, dat ook). De wereld valt van ze af, de zorgen zijn overzee. Tenminste, zolang als het goed gaat: steeds is daar de dreiging van politie en leger die hun spontaan ontstane dansfestivals komen opbreken. Geen nood, zo blijkt, men stapt in de kampeerbus en trekt verder, op naar de volgende locatie waar ze even kortstondig hun eigen wereldje opzetten.
Ditmaal is er iets anders aan de hand: plots is daar de bezorgd kijkende Luis, die samen met zijn zoontje door de menigte loopt en flyers uitdeelt. Hij is op zoek naar zijn dochter, heeft haar al maanden niet gezien en verwacht haar op een van dergelijke raves aan te treffen. Wanneer de politie komt, moet Luis met de hippies meevluchten. Slechts moeizaam accepteren ze die wereldse man, men heeft sympathie voor zijn lot en wil hem wel helpen. Maar: de volgende rave zal nóg dieper in de woestijn plaatsvinden, er is een barre tocht voor nodig. Weet hij het wel zeker, wil hij echt wel mee? Ja dus, Luis sluit zich aan bij het konvooi dat diep verstrikt raakt in de onmetelijke woestijnen tussen Marokko en Mauretanië. Benzine en voedsel raken op, men moet delen wat er nog is. En dansen, dat moeten ze ook. Nog één keer willen ze knallen. Volop knallen.

Met: Sergi López, Bruno Nunez Arjona, Jade Oukid, Richard Bigui Bellamy, Tonin Janvier

Gezien in : MUBI

FIN - song : KAngding Ray- Les Marches

The Blue Caftan (aka Le Bleu du Caftan) - Maryam Touzani

The Blue Caftan op IMDb (7,5)
 The Blue Caftan op Moviemeter (3,58)
The Blue Caftan op Wikipedia 

Och, mensen, wat was ik toch opnieuw onder de indruk van deze fa-bu-leu-ze arthouse film. Een maandje geleden zag ik "Calle Malaga", de recentste film van de sterke regisseuse Maryam Touzani, en ik herinnerde direct dat ik haar vorige succes nog op mijn harde schijf had staan. Daar ging ik dus nogmaals voor zitten en opnieuw raakte ik tot tranen toe geroerd. De kleuren, het ingetogen acteerwerk, het schitterende camerawerk pakten me al aardig in. Voeg daarin toe dat de film een schrijnend verhaal vertelt over gemiste kansen, over schaamte, over zowel onbeantwoorde als rotsvaste liefde en u weet dat dit voor BEGTje een toptitel is. Ik gun iedereen om eens in de zoveel tijd een parel als deze te aanschouwen.

Mijn recensie van destijds (april 2023) : BEGT recensie "The Blue Caftan" . Schitterend, schitterend.

The Boys in the Boat - George Clooney

The boys in the boat op IMDb (7,0)
 The Boys in the boat op Moviemeter (3,06)

The Boys in the boat op Wikipedia

Zelf ken ik roeien alleen van de machines in de sportschool maar mijn dochter heeft nog enige tijd sportief over de Bosbaan geracet in haar studententijd. En aangezien ons land nu weer de locatie is van het WK roeien kwam deze film haast actueel op mijn pad. Enige twijfel (sportfilms kennen immers vaak wel spanning, maar zelden een verrassend verloop) maar aan dit waargebeurde verhaal dat filmgigant George Clooney vorm gaf, wilde ik me wel overgeven. Pittige namen op de lijst : Joel Edgerton en Callum Turner onder andere, het kon nog best wat worden. 

1935, randje 1936, Washington State in de VS. Joe Rantz leeft aan de rand van de maatschappij, hij overleeft net aan. Moeder overleden, vader vertrokken om verderop werk te zoeken: daar sta je dan als jochie van veertien. Joe heeft een manier gevonden, woont in een auto en heeft op een of andere manier toch toekomstplannen: hij wil de maakindustrie in, hij wil wat met zijn handen gaan doen. Om die reden geeft hij zich op voor een technische studie maar hij komt erachter dat hij amper het schoolgeld kan betalen, laat staan dat hij onderdak en eten kan bekostigen. Maar dan.. Hij hoort van een oproep van de plaatselijke roeicoach: die wil een sterk studententeam opleiden dat - bij bewezen resultaat- kans maakt om volgend jaar naar de Olympische Spelen in Berlijn te worden uitgezonden. Dat gegeven kan Joe maar matig interesseren maar de toevoeging dat de opleiding bekostigd wordt en dat men dus woon- en leefkosten vergoed krijgt, wekt de definitieve interesse van Joe. Hij en zijn studiemaat erop af!

Trainer Ulbrickson is niet de standaard drillsergeant die je zou verwachten, maar makkelijk is ie ook niet. Hij verlangt discipline - uiteraard- maar hij verlangt vooral teamgeest. Immers: een 8 met stuurman-boot haalt geen enkele eindstreep zonder samen te werken. Joe wordt bloedfanatiek, vindt extra motivatie in de wedstrijden tegen dik gefinancierde universiteitsteams en krijgt en passant ook nog een klein bijbaantje in het onderhoud van de roeiboten. Alle seinen lijken dus op groen te staan, zelfs het pad der liefde lijkt begaanbaar, maar Joe komt maar moeilijk los van zijn armoedige verleden en van zijn afwezige vader. Het bemoeilijkt de route naar de overwinning, de Olympische Spelen lijken tóch een onhaalbare kaart voor Joe.

Met: Callum Turner, Joel Edgerton, Peter Guinness, Sam Strike, Luke Slattery

FIN - song : Alexandre Desplat- The boys in the boat

Paradijs - Bobbie Koek

Paradijs op IMDb (6,4)
 Paradijs op Moviemeter (3,24)

Paradijs op VPRO Cinema

Lekker klein filmpje, beetje Telefilm-achtig, dat ik een jaar geleden van tv had opgenomen. Prima te doen, ongekunsteld acteerwerk en een gaandeweg steeds aandoenlijker verhaal. 

De 16-jarige Noah doet al niet alles goed in zijn leven maar nu wordt ie toch echt verrast én voor het blok gezet: zijn net zo jonge vriendin zet de maxi-cosi met daarin hun jonge baby Ziggy bij hem en zijn moeder op de stoep: zoek het maar uit! En weg is ze. 
Noah kan de verantwoordelijkeid maar moeilijk aan: hoe kan hij een baby combineren met zijn chill-avondjes met zijn matties waarop drugs, gamen en rappen de boventoon voeren? Omdat hij zelf nog te jong is, komt de juridische verantwoordelijk voor Ziggy op naam van zijn moeder te staan. Zij legt haar zoon echter het vuur na aan de schenen: je zult nu echt even moeten tonen of je de wereld wel aan kunt, beste Noah. U snapt: het clasht met enige regelmaat, dusdanig dat Noah besluit de baby mee te nemen en af te leveren bij zijn moeder, waar die ook moge zijn. Hij start de scooter, vastberaden. Maar dan..

Met: Zeb Claassen, Ellen ten Damme

FIN - song : Bobbie Koek - Holy Mother Time

Sunny Dancer - George Jaques

Sunny Dancer op IMDb (7,3)
 Sunny Dancer op Moviemeter (3,67)

Sunny Dancer op Wikipedia

Hoewel vooraf alle seinen op rood stonden (tienerfilm, zomerkamp, ziektekomedie) bleek dit toch een heel leuke film te zijn om voor naar de zaal te trekken. Prima acteerwerk, een reeks bijtende dialogen en een uitstekend golvende soundtrack maakten dit tot welbestede uurtjes in de filmzaal. Daarnaast een paar prettig bekende gezichten (James Norton, Jessica Gunning) en de ontbolsterende ster Bella Ramsey), het kon wel effe zo.

                                      

Ivy is een futloze tiener. De hele dag op bed, beetje op haar telefoon en verder weinig. Ze kijkt steeds fronsend naar haar bemoeierige moeder maar haar pappie kan ze dan wel weer waarderen. Bezorgd kijken de ouders naar het lethargische gedrag van hun dochter, al snel weten we waarom: ze is herstellende van kanker, ze hoort bij de niet aflatende reeks aan jeugdige patiënten die op veel te jonge leeftijd worden geconfronteerd met keuzes over leven en dood, met herstellen of opgeven, met levenslust of doodswens. Ivy zegt niet veel, maar we zien de stormen in haar hoofd woeden. En al helemaal als haar ouders haar aanmelden voor een zomerkamp voor kankerpatientjes. The horror!

Onder grote weerstand gaat ze heen, maar wij weten dan natuurlijk al lang wat er gaat gebeuren: er blijken tóch andere interessante jongeren te zijn, de kamp-activiteiten zijn een prachtige coverup voor gesprekken over liefde, bucketlists, maagdelijkheid en toekomstdromen. En, eerlijk is eerlijk, natuurlijk ook over het risico van terugval. Het is in hun leven niet alles goud wat er blinkt, sterker nog: er is veel te veel staalharde problematiek.

Met: Bella Ramsey, Daniel Quinn-Toye, Ruby Stokes, James Norton, Jessica Gunning, Neil Patrick Harris

                                           

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Fred Again- Julia (deep diving)

Promising Young Woman - Emerald Fennel

Promising Young Woman op IMDb (7,5)
 Promising Young Woman op Moviemeter (3,50)

Promising Young Woman op Wikipedia

Blijkbaar is mijn wijze van filmkijken in vijf jaar tijd nog niet veel veranderd. Ik bekeek deze film in april 2021 en kom nu eigenlijk tot min of meer dezelfde (positieve) conclusie. PYW is een sterke (en voor mannen beschamende) film die eigenlijk volledig gedragen wordt door Carey Mulligan. Als ik haar naam noem, reageert mijn vrouw (die veel meer van "shownieuws" weet dan ik) altijd met dezelfde opmerking: "En zij is de partner van...?". Inmiddels kan ik die vraag beantwoorden, het voegt nog een klein plusje toe aan haar al zo imposante acteercarrière. 

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Promising Young Woman" (april 2021)

FIN - song : Juice Newton - Angel of the morning

A Good Person - Zach Braff

A Good Person op IMDb (7,1)
 A Good Person op Moviemeter (3,36)

Filmveelvraat zijnde, moet je je voorbereiden op teleurstellingen. Er worden zó veel films gemaakt, die kunnen niet allemaal even goed zijn. Het maakt dat ik me - met name voor de van filmzenders opgenomen titels- vooraf niet al te veel voorstelling maak: we zien wel! Letterlijk zelfs, want soms sudderen die films behoorlijk lang in de voorraadbak. U snapt waar ik heen wil: net zo goed als "shit happens", zo zijn er ook aangename meevallers. Films waar je niets van verwacht op basis van de korte synopsis, maar die toch boven het gemiddelde worden uitgetrokken door bijvoorbeeld uitstékend acteerwerk. Laat dat maar aan acteerkanon Morgan Freeman over, maar in dit geval zeer zeker ook aan de dynamische Florence Pugh. Zeer van haar gecharmeerd, als ik het zo netjes mag zeggen, vanwege de nu al grote diversiteit aan rollen die ze neerzet. Samen trekken ze dit verhaal naar een hoger level.

Het herstelproces is zwaar voor Allison. Aan het begin van de film is ze nog een ravissante en levenslustige vrouw, maar daar komt met een knal een voorlopig einde aan: bij een auto-ongeluk dat zij veroorzaakt komen twee leden van haar schoonfamilie om. En dat terwijl ze juist op weg waren om een nog closere familie te worden: ze zouden trouwjurken gaan uitzoeken die Allison voor het leven aan Nathan moesten koppelen. Dat liep anders; Allison ligt langdurig in het ziekenhuis en komt daar weliswaar hersteld uit, maar blijkt zwaar afhankelijk van de pijnstillers die ze krijgt: zonder Oxycitin functioneert ze niet. Haar moeder bestrijdt die visie en draagt haar op zich te herpakken.
Dat werkt niet en Allison belandt bij de AA, ze moet gaan praten over haar verslaving. Misschien dat ze daardoor ook weer zin in het leven krijgt (op dit moment is dat niet het geval, voor haar eindigde haar leven met die gruwelijke klap op die uitparkerende betonwagen). Bij de AA wordt ze geconfronteerd met de andere kant van het verhaal: daar zit Daniel, de man die zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk verloren is. Precies, bij dát ongeluk. De twee verwijten elkaar van alles, maar snappen ook dat ze elkaar nodig hebben om elk uit hun eigen ongeluk te kunnen klimmen. 

Met: Florence Pugh, Morgan Freeman, Celeste o'Connor, Molly Shannon, Chinaza Uche, Zoe Lister-Jones

FIN - song : Bonny Light Horseman- Deep in love

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
 The East op Moviemeter (3,12)

The East op Wikipedia

Niet te verwarren met onze nationale productie "De Oost", dit gaat over een totaal ander type oorlog. Een die met de jaren alleen maar belangrijker is geworden: wie staat er nog op tegen de machtige industrie, tegen het grote geld? Zijn wij allen te mat geworden om ons nog teweer te stellen tegen vervuilende bedrijven (hallo, Tata Steel), tegen farmareuzen en tegen deals-makende topmannen? Het is een bekend gegeven dat macht corrumpeert, dat hele gemeenschappen bereid zijn te zwijgen als er maar geld in het laatje komt. Maar zo af en toe staat er een groep op die zich verweert, die ook de ultieme consequentie van hun verzet aanvaardt. Zo'n film dus, ik raakte dermate begeesterd dat ik helemaal niet doorhad dat ik de film in een vorig decennium (met oa Alexander Skarsgaard, Danielle Macdonald , Patricia Clarkson en Ellen/Elliot Page) al eerder bekeken had. (En nee, ik maak géén grapjes over de epische filmnaam van de regisseur)

Mijn recensie van destijds (september 2018) : BEGT recensie The East

FIN - song : Rostam Batmanglij - Doc'song
FIN - song : Marcosabcsp - Battle sonata  of the hellhounds

The Amaranth (aka The Clinic) - Albert Chi

The Amaranth op IMDb (5,5)
 The Amaranth op Moviemeter (3,40)

Het verschil tussen de hierboven gelinkte filmsites blijft me verbazen. Zelf vond ik dit een zwaar matige film (dus niet verbaasd over die 5,5) maar het jeugdiger bezoekend publiek op Moviemeter waardeert deze met 3,40, dat omgerekend dus een 6,8 is. Bijna een 7! Voor een dermate simpel in elkaar geflanste film vind ik dat hoog. Mogelijk komt dat door het onderwerp (de eeuwige jeugd!), mogelijk wordt die beter gewaardeerd door mensen die daar nog midden in zitten ;-D . Aan de andere kant is het een geruststelling: er worden nog steeds films voor diverse soorten kijkers gemaakt. Bij mij stond ie op "vervallen" dus klikte ik hem op start, maar ik laat m met plezier aan de liefhebber. Aan de jeugd misschien..

Na een stevige beroerte van haar -iets oudere- man Richard besluit Lily hun mooie bungalow te verlaten: ze gaan naar verzorgingshuis The Amaranth, waar goed voor hem gezorgd kan worden. Lily voldoet maar net aan de criteria van minimumleeftijd maar ze mág mee. Ze kan niet direct aarden, sterker nog: ze vindt het een verschrikkelijke omgeving maar Richard doet het er goed op. 
Daar heeft ie wel eerst een terugval voor nodig. En een opname in de op het terrein gevestigde kliniek. Richard komt fitter en enthousiaster uit het ziekenhuisbed vandaan. Lily vertrouwt het allemaal maar mondjesmaat, de leidinggevende arts dr Campbell wekt vanaf het begin af aan haar wantrouwen. Waarom gedragen de oudjes zich zo overdreven jeugdig en energiek? En wat zijn die gele pillen die iedereen van die dokter moet slikken? Als zij om onverklaarbare redenen een flauwte krijgt, wordt ze wakker in een ziekenhuisbed. Juist ja, bij dokter Campbell. Die meldt haar dat "de ingreep succesvol is geweest."
Met; Melora Walters, Jeffrey DeMunn, Christopher Denham, Shiva Negar

Primavera - Damiano Michieletto

 Primavera op IMDb (7,1)

Primavera op Moviemeter (3,50)

Primavera op Wikipedia

Heeft helemaal niets met wielrennen te maken, deze film. Ook niets met Botticelli overigens, het bleek gewoon een uitstekend plan om op een van de heetste dagen van het jaar de voorpremière te gaan bijwonen van een film die de titel "Lente" draagt. Leuk gevulde zaal (die voorpremières trekken gelukkig steeds meer mensen) die keek naar een film die aanvankelijk met velen in een dozijn leek te passen maar die gaandeweg een paar mooie plottwists in wist te vlechten. Aan het eind van de film scheurde ik dan ook een waarderend cijfer op het jurybriefje dat we bij voorpremières altijd krijgen uitgereikt. 

1751 (als ik het goed onthouden heb), we zitten in het eindmiddeleeuwse Venetië. In het weeshuis met de fraaie naam Ospedale della Pietà woont de ingetogen Cecilia al sinds ze daar achter het luikje te vondeling is gelegd. Ze blijft hopen op de terugkeer van haar moeder, wat zou ze toch graag opgehaald worden. Niets van dat alles, ook Cecilia lijkt voorbestemd om door het weeshuis voor een flinke donatie aan een rijke oudere man te worden verkocht. Wat dus charity lijkt, blijkt een simpel verdienmodel: het weeshuis verkoopt haar kinderen en harkt en passant veel geld binnen met de collecte bij kerkdiensten waar de musicerende meisjes de kerkgangers inpakken met hemelse klanken. 

Cecilia is daarbij een van de besten: ze is violiste die eigenlijk veel te bescheiden is voor het podium. Dat verandert als er een nieuwe concertmeester in het Ospedale verschijnt: de tamelijk zieke man luistert naar de naam Antonio Vivaldi en hij blijkt wél het talent te herkennen dat in het orkest zit. En dan met name bij Cecilia. Terwijl hij de ene na de andere sonate schrijft en daarmee Cecilia steeds meer in het spotlicht zet, bereidt deze zich steeds meer voor op het naderende afscheid van haar concertzusters: haar moeder komt vast niet meer opdraven, er zal dus wel een rijke of machtige man voor de schone jongedame aan de deur staan binnenkort om haar uit haar winter te verlossen.

Met: Tecla Insolia, Michele Riondino, Fabrizia Sacchi, Andrea Pennacchi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antonio Vivaldi - Allegro RV 269, La Primavera

Can you ever forgive me? - Marielle Heller

Can you ever forgive me op IMDb (7,1)
 Can you ever forgive me op Moviemeter (3,33)
Can you ever forgive me op Wikipedia 

Frequente bezoekers hier weten al dat ik niet zo gecharmeerd ben van Amerikaanse humor. Vaak te plat, te monocultureel, te té vind ik het vaak. Vandaar dat ik niet zo op de hoogte ben van hoog rijzende carrières van cabaretiers en comedians uit dat land. Om die reden ken ik de grote ster Melissa McCarthy slechts van enkele filmrollen, om die reden ben ik ook minder verbaasd dat deze grapjurk blijkbaar ook serieuze rollen aankan. Dat doet ze in de biografische film uitstekend, al krijgt ze wel heel veel hulp van de volop schmierende (Brit!!) Richard E. Grant. 

Het kon ook niet goed gaan: de oncollegiale opstelling van redactrice Lee Israel moest wel een keer leiden tot verwijdering. Daar zit ze dan: thuis, aan het eind van haar latijn én van haar portemonnee. Huurachterstand, achterstallige rekeningen bij de dierenarts en moeite om haar boodschappen te betalen. Er moet iets gebeuren, maar wat: de verkoop van haar boeken is tot onder het vriespunt gedaald, haar uitgever ziet geen mogelijkheden meer.  Lee moet maar iets anders gaan doen. 
Zo gemakkelijk geeft ze zich niet gewonnen: nog éénmaal wil ze werken aan de biografie van een reeds lang vergeten comediènne. In de bibliotheek leest ze zich in, plots vindt ze in een boek een heuse brief van de ster zelf. Ze moffelt de brief in haar tas en probeert een hongersnood te voorkomen door de brieff aan te bieden bij de boekwinkel om de hoek. Het wérkt. En, erger nog, het inspiréért. Lee komt op stoom: op haar typemachientje thuis begint ze brieven van beroemde schrijvers te vervalsen. Helemaal in de stijl van de schrijver en "plotseling te voorschijn gekomen". Ze wordt er goed in, boekt heimelijk succes en zet die inkomsten gretig om in drank die ze deelt met haar drinkbuddy Jack Hock. Samen genieten ze van de relatieve weelde dat ze de hele literatuurwereld weten op te lichten. Gaat dat lang goed? Ach, u kent het medium "film" net zo goed als ik.

Met: Melissa McCarthy, Richard E. Grant, 

FIN - song : Blossom Dearie- Charade

FIN - song : Lou Reed- Goodnight Ladies

The Christophers - Steven Soderbergh

The Christophers op IMDb (6,8)
 The Christophers op Moviemeter (2,14)

The Christophers op Wikipedia

Doordat ik niet zo van de fantasy ben, zag ik geen enkele film uit de LOTR-reeks. Mede daardoor (en doordat hij voor een fors deel toneelacteur is geweest) zag ik niet heel veel films met Ian McKellen. Wel wist ik natuurlijk dat hij een majestueus acteur is die met zijn dictie en beleving je ogen op zich doet vestigen. Ook hier weer, wat moet de man plezier gehad hebben in het spelen van deze rol in de nieuwste Steven Soderbergh. Van die laatste heb ik er dan weer wel een boel gezien: ik zag dat ie zich met zijn 19e titel bij mij "op de tweede plek" vestigde van meest bekeken regisseurs. Kortom: BEGT kwam aan zijn trekken gisteravond, niet iedereen in de zaal was overigens even constructief na afloop.

Het is een vak, of nee: het is óók een vak hoor, kunstrestaurateur. Lori Butler is er zelfs een kei in, ze wordt dan ook met enige frequentie gevraagd. Dit keer echter komt het verzoek wel uit zéér bijzondere hoek. Ze wordt gebeld door Sally en Barnaby Sklar, de zoon en dochter van de wereldberoemde schilder Julian Sklar. Hun verzoek is om bij hun oude vader aan een lastige opdracht te beginnen: pappie boekte decennia geleden successen met zijn portretreeks "The Christophers" waarvan de eerste en tweede serie in diverse musea en bij diverse miljonairs thuis hangen. De bloedjes weten dat pappie op zijn zolder nog een serie "unvollendete"heeft liggen: of Lori - met haar restauratieskills- de derde reeks Christophers wil afronden zodat zij een flinke erfenis opstrijken zodra hun amechtige vader het loodje legt. Lori ziet bezwaren en onderhandelt zich in een machtige positie, de kinderen blijken wanhopig.
Waar die wanhoop vandaan komt, blijkt als Lori de statige panden binnenstapt die Sklar bewoont. Het is een zootje: hoewel de man midden tussen de schildersspullen leeft, blijkt hij al decennia niets meer geproduceerd te hebben. Hij is de anti-kunstenaar geworden die alles en iedereen veroordeelt, elke beginnende artiest demotiveert en die kleineren en beledigen tot zijn ultieme kunstvorm heeft verheven. Lori zit al direct in de hoek waar de verbale klappen vallen, Sklar heeft namelijk gegoogled of de naam Lori Butler hem iets zou moeten zeggen. Ze zit klem, klem tussen haar opdrachtgevers en de man bij wie ze officieel in dienst is. Er is maar een manier om iets van deze opdracht te maken: de kunstenaar en de restaurateur zullen op enige manier begrip voor elkaar moeten leren opbrengen.

Met: Ian McKellen, Michaela Coel, Jessica Gunning, James Corden

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : David Holmes - Why would i do that?

Half Nelson - Ryan Fleck

Half Nelson op IMDb (7,1)
 Half Nelson op Moviemeter (3,34)

Half Nelson op Wikipedia

Pittige film, destijds helemaal gemist maar door hem in een van onze recente quizzen op te nemen kwam hij bij mij in beeld. De film wordt met name gedragen door Ryan Gosling, die hier nog niet de wereldfaam had die hij inmiddels vergaarde. Sterk gespeeld, sfeervolle doch best wel naargeestige film.

Daniel Dunne lijkt het allemaal heel ontspannen te doen. Hij geeft geschiedenisles op een grotendeels zwarte school, naast die lessen doet hij ook nog de basketbaltraining met de tieners uit de klas. Als hij na een van die lessen achterblijft in de kleedkamer en daar een pijpje crack gebruikt, beginnen de problemen. Nog niet alle leerlingen bleken de kleedkamer al uit, de pittige Drey ziet hem als een slap hoopje was in de hoek zitten. Ze houdt het voor zich, vertelt het niet aan haar team- en klasgenoten omdat ze blijkbaar meneer Dunne hoog heeft zitten.

Dunne krijgt bezoek van zijn ex, die vertelt dat ze de rehab volledig doorlopen heeft en nu gaat trouwen. Eerst nu blijkt hoe diep Dunne heeft gezeten, een diepte waar hij feitelijk nog niet uit is. Hij houdt zich staande maar weet zich bekeken door Drey, die blijkbaar zelf in haar thuissituatie ook het een en ander aan drugsproblematiek heeft meegekregen. Wie onderwijst wie, wie is nou steunpilaar voor de ander? De volwassen leraar en de tiener-leerling wisselen stuivertjes.

Met: Ryan Gosling, Shareeka Epps, Anthony Mackie

FIN - song : Broken Social Scene - Da Da Da Da

H is for Hawk - Philippa Lowthorpe

H is for Hawk op IMDb (6,5)
 H is for Hawk op Moviemeter (3,12)

H is for Hawk op Wikipedia

Op papier zag het er mogelijk wat spectaculairder uit dan hoe het nu als film uitpakt, dit op waarheid gebaseerde verhaal van (én over) Helen MacDonald. De film moet het vooral hebben van de sfeer, van een aantal zeer fraaie natuurbeelden en - fijn voor de filmkijkers- prima spel van hoofdrolspelers Claire Foy en haar filmouders Brendan Gleeson en Lindsay Duncan. Niet wereldschokkend allemaal maar goed te doen. 

Haar carrière gaat voortvarend. Helen, hoogleraar aan de prestigieuze Cambridge-universiteit, wordt gevraagd om een aantal jaren een leerstoel aan een Duitse universiteit te bekleden. Ze neemt het in overweging maar laat het besloffen wanneer het noodlot toeslaat: haar vader, de man die ze huizenhoog heeft zitten en die haar rots in de branding is, komt plots door een hartstilstand te overlijden. Rouw is zacht uitgedrukt voor de situatie waarin Helen terecht komt: existentiële crisis, lamlendigheid, depressie, manisch gedrag, zelfverwaarlozing.

Ze bekrachtigt deze emoties allemaal nog een stukje meer door over te gaan tot de aanschaf van een vogel. En niet zomaar een vogel, nee: een roofvogel, een havik. Met maniakale energie begint Helen het dier te trainen totdat het zelfstandig kan jagen en toch steeds bij haar terugkeert. Niets mis mee, zegt u? Klopt, maar iedereen kan zien dat Helen plots geen wereld meer om zich heen ziet, er is alleen nog maar haar Mabel, de stoere havik. Ze verwaarloost haar studenten, krijgt dat uiteraard terug te horen van het bestuur. Ze verwaarloost haar vriendin, die desondanks frequent bij haar aan blijft bellen om te kijken hoe het gaat. Ze verwaarloost haar familie, die zelf ook in rouw is maar dit niet zo heavy ondergaat als Helen doet. Slechts de vogel biedt haar troost, ook al ziet ze dat dit niet lang meer zo door kan gaan.

Met : Claire Foy, Brendan Gleeson, Denise Gough, Lindsay Duncan

FIN - song : Emilie Levienaise-Farrouch - Mabel Suite