Project Hail Mary - Phil Lord & Christopher Miller

Project Hail Mary op IMDb (8,2)
 Project Hail Mary op Moviemeter (3,53)

Project Hail Mary op Wikipedia

U denkt natuurlijk: die Begt ziet zoveel films, die vindt zijn eigen weg wel. Klopt voor een groot deel maar toch..maar toch..toch laat ie zich af en toe beïnvloeden door zijn filmvriendjes. "Deze moet je gaan zien, is echt een héél leuke film". Dan wordt het wikken en wegen: gaat mijn geringe interesse voor science fiction het afleggen tegen het altijd prettige vooruitzicht om een film met Ryan Gosling of zelfs Sandra Hüller te gaan zien? Het feit dat ik nu deze beleving in blogvorm aan het gieten ben, verklapt al dat ik voor de laatste argumenten ben gezwicht. En zo geschiedde: ik genoot zeer van haar en vooral van zijn acteerwerk, ik moest best af en toe grinniken en ik luisterde vooral tussen de regels door instemmend naar de lichte maatschappijkritiek die in deze film verweven zit. Al met al dus een prima kijkbeleving (ik denk zelfs dat het een góéde film is maar ken het genre daarvoor niet goed genoeg), ik snap het enthousiasme van mijn maatjes best wel.

Hij vindt het wel best, onze young mister Grace. Ryland Grace is gewoon lekker aan het lesgeven, heeft een fijne betrokkenheid met de leerlingen en maakt zich verder niet al te druk om de wereld om zich heen. Hij kan dit nog jaren volhouden: de biologische wetenschap op een begeesterde manier overbrengen aan jongeren is het mooiste wat er is. Maar dan staat plots een geheimzinnige vertegenwoordiging van de NASA-overheid aan zijn deur: Grace heeft ooit een publicatie gedaan waarin hij bepaalde zekerheden in twijfel trok maar waar hij - na een publicitaire storm- nooit meer verder over gepraat heeft. Nu staat dus plots de hoge ruimtemilitair Eva Stratt voor zijn deur:. Zij wil dat hij zich alsnog in zijn eerder verkondigde theorie gaat verdiepen want de tijd is nú : de kracht van de zon neemt af, die wordt van buitenaf aangevreten en juist Ryland's bevindingen zouden een oplossende richting kunnen brengen. 

Ryland hoort het aan maar weigert; hij is niet levensmoe, hij vermaakt zich prima en is niet van plan zich de ruimte in te laten schieten om lichtjaren verderop zijn onderzoek te doen. Ik verklap u vast: dat onderzoek komt er, Grace wordt jaren later wakker als hij ver voorbij de ons bekende planeten zweeft: dáár ontmoet hij de grondleggers van zijn theorie: de buitenaardse wezen die met behulp van astrofagen (zoek dat maar op. Of kijk de film) energie aftappen die ze vervolgens weer in hun eigen biotoop kunnen injecteren. Ik hoor het u zeggen: dat zou voor de aarde ook best kunnen werken. Welnu : fist my bump, laten we elkaar de ruimte geven.

Met: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz, Lionel Boyce 

Gezien in : Pathé Thuis

FIN - song : Mercedes Sosa - Gracias a la vida

One Mile: Chapter Two - Adam Davidson

One Mile: Chapter Two op IMDb (5,0)
 One Mile: Chapter Two op Moviemeter (2,59)

One Mile op Moviepedia

Duidelijk minder gewaardeerd dan deel 1, beide filmdatabases wijzen dat uit. Ik was dus blijkbaar niet de enige die het zo zag: waarom is dit verhaal over twee complete films uitgesmeerd terwijl het met enige handigheid gewoon in een twee-uur-verhaaltje had gekund? Vermoedelijk heeft dit te maken met de macht van de streamingsdiensten maar dat krijg ik natuurlijk niet hard. Daarom: even doorbijten, deel 2 er door heen jassen.

Hij blijkt toch niet te zijn omgekomen bij het knallende einde van deel 1. Sekteleider Stanley Dixon heeft wat te wreken natuurlijk: de commando Danny Beckett heeft bij de bevrijdingsactie van zijn dochter Dixon's enige zoon het hoekie om gewerkt. Revanche is nodig, dat kan natuurlijk enkel en alleen door Beckett datgene af te nemen wat hem het meest geliefd is. 
Dochter Alex Beckett zit inmiddels op het college van haar eigen keuze en wordt voor de prom-night afgehaald door een chauffeur. Mag u raden wie die chauffeur is! In een paar woorden: Danny Beckett moet opnieuw in actie komen om zijn dochter uit de klauwen van Dixon en diens bende te redden. In zijn eentje tegen een vijandig eiland, daar is nogal wat actie voor nodig. Daar gaan we! 

Met: Ryan Philippe, Amélie Hoeferle, Sara Canning, C. Thomas Howell

FIN - song : Diharma - Quiet your mind

One Mile: Chapter One - Adam Davidson

One Mile: Chapter One op IMDb (5,7)
 One Mile: Chapter One op Moviemeter (2,81)

One Mile op Moviepedia

Als je gaat zagen, zaag je meestal dingen in twee delen. Of dat nou smal of dik hout is, men zage de boel in twee delen. Prima planken worden dat meestal, soms kun je er zelfs zo'n drie uur film van bouwen. U ziet: ik begon enigszins cynisch aan deze reeks die we op Sky Showtime waren tegengekomen. De nog enigszins bekende naam van Ryan Philippe moet de kar trekken, hij moet de actie brengen in een tamelijk voorspelbare reeks waar liefhebbers van actiethrillers geen genoeg van kunnen krijgen. Doordat de film in twee hoofdstukken is opgedeeld, weten we ook al min of meer hoe het eindigt zodat we ons kunnen voorbereiden op deel 2. Zoals gezegd: voor de liefhebber.

Zijn nukkige dochter Alex verwijt hem van alles. Wij snappen dat. Immers, pappa Danny Beckett is er niet vaak voor haar geweest. De commandosoldaat vocht een tiental jaren lang op diverse brandhaarden in de wereld, het maakt hem een beresterke overlever (onthoud dat detail!). Nu hij zichzelf min of meer heeft gepensioneerd na zovele missies probeert hij de tijd goed te maken door zijn tienerdochter langs de scholen en universiteiten te rijden waarvan zij haar keuze moet bepalen: welke richting gaat mijn leven straks op. 
Bij een van die ritten belanden vader en dochter midden in de wildernis waar ze even een kamp moeten opzetten. Daar worden ze overvallen, dochter wordt meegenomen door een bende die sekte-achtige trekkken vertoont: ze zoeken jonge vrouwen om te bezwangeren zodat het voortbestaan van hun bedreigde club is verzekerd. Pappie lijkt het loodje te leggen maar is natuurlijk niet voor niets een  sterke vechtjas. Hij gaat erachteraan, hij moet en zal zijn dochter bewijzen dat hij echt om haar geeft. Hij moet haar dus bevrijden. Maar ja, hoe doe je dat als je tegen een overmacht staat die zich op een eiland heeft teruggetrokken? Nou, wij weten het wel, daar komen de survivaltechnieken van Danny plots goed van pas.

Met: Ryan Philippe, Amélie Hoeferle, Sara Canning, C. Thomas Howell

Eden - Ron Howard

Eden op IMDb (6,5)
 Eden op Moviemeter (3,22)

Eden op Wikipedia

Had hier best al mooie dingen over gehoord, maar op een of andere manier had ik m nog niet bekeken. En dat terwijl ik de regisseur best hoog heb zitten, heb al aardig wat van hem bekeken. Maar omdat we gisteren toch bijna ingesneeuwd zaten, liepen we even de streamers af om een film uit te kiezen. Daar was de keuze dan ook al snel gemaakt, niet alleen vanwege de reputatie maar ook vanwege de zeer interessante cast: karakteracteurs versus een aantal nieuwe sterretjes. Prima (waargebeurde) thriller uiteindelijk, met ook nog eens een heel fraai stukje natuur in beeld (zelf had ik "Mosquito Coast"-associaties, onder andere).


De eeuwige associatie die ik met de titel van de film heb: 2 horizontaal, "4 letters - Paradijs." Dat is dan ook wat dr. Friedrich Ritter voor hem en zijn partner Dora Strauch had gecreërd: in het interbellum van de vorige eeuw verliet hij in 1928 het gehavende Europa met het plan om te werken aan een nieuwe wereld: de mens moest los van zijn macht en geldhonger, de mens moest zijn plaats weer leren kennis tussen flora en fauna, moest zich weer schikken in de rangorde van dieren en natuurkrachten. Hij trok naar het tot dan toe verlaten eiland Floreana, gelegen in de eilandengroep van de Galapagos. Leven van wat de natuur geeft, leven volgens andere wetten dan de dikke boeken voorschrijven. Ritter werkt er aan een boek en stuurt brieven naar westerse kranten waarin hij zijn theorieën beschrijft.
1933. Op het eiland arriveren de Duitse wetenschapper Heinz Wittmer en zijn vrouw. Niet alleen het ziektebeeld van zijn zoon is reden om te vertrekken, ook het zojuist geïnstalleerde naziregime noopt hem tot vertrek. Hij heeft gelezen van het werk van Ritter en wil zich ook op het eiland vestigen: hij brengt kennis mee en heeft aardig wat ideeën en vaardigheden om te overleven, hoezeer Ritter overigens ook laat blijken dat hij eigenlijk helemaal geen andere mensen op het eiland wil. 
Dat gaat nog verder mis als er een hautain gezelschap op het strand arriveert: een dame die zich barones noemt en die met haar gevolg dit eiland heeft uitgekozen om een luxehotel te bouwen. Ze moet liegen en bedriegen om niet direct van het eiland gezet te worden: u snapt dat er druk komt te staan op de "ontspannen" leefwijze van de wetenschappers, die zich dan ook opeens op elkaar aangewezen voelen.

Met: Jude Law, Vanessa Kirby, Daniel Brühl, Sydney Sweeney, Ana de Armas

FIN - song : Hans Zimmer- Paradise lost

Force of Nature: The Dry 2 - Robert Connolly

Force of Nature: The Dry 2 op IMDb (5,9)
 Force of Nature: The Dry 2 op Moviemeter (2,75)

Force of Nature: The Dry 2 op Wikipedia

Nog meer natuur dan in het eerste deel: de beelden zijn schitterend, het verhaal net iets minder boeiend dan het eerste deel van Jane Harper's reeks over inspecteur Aaron Falk. Dat komt mede door het iets meer gekunstelde plot dat in de opvolger zit: regisseur Connolly moet hard werken om de verschillende verhaallijnen bij elkaar te krijgen, zodat we uiteindelijk ook iets meer van de persoon achter de actieheld begrijpen. Ik moet zeggen: direct ná deel 1 hapt dit wel goed weg, mede door die prachtige ruige natuur die hier eigenlijk de hoofdrol voor zich opeist.

Na het nodige succes met het oplossen van moordzaken is agent Falk inmiddels opgeklommen tot inspecteur: hij stapte over van het veldwerk naar de wereld van financiële criminaliteit en corruptie. Ze hebben hun ogen gericht op de magnaat Daniel Bailey en zijn Bailey Tennants-company. Net als Falk met zijn compagnon Carmen Cooper het net rond Bailey dreigt te kunnen sluiten, overkomt die laatste iets dramatisch: op een bedrijfsuitje (survival-hike door het onherbergzame Giralang National Park verdwijnt een medewerkster van het bedrijf: de mannengroep belandt keurig bij het tweede kamp, maar de vrouwengroep slaagt daar niet in. Ze raken de adjunct-directeur Alice kwijt, waarna een zoektocht moet worden opgezet in het berggebied. De tijd dringt, storm is coming. Falk loopt met gemengde gevoelens rond: hij wil uiteraard zijn zaak afronden, maar de verdwijning van Alice roept bij hem emotionele herinneringen op aan zijn eigen eerdere bezoek aan het Giralang Park. Hoe om te gaan met die tijds- én emotionele druk? Hoe krijgt Falk deze zaak zonder gezichtsverlies en ontmaskering tot een goed einde?

Met: Eric Bana, Anna Torv, Deborra-Lee Furness, Robin McLeavy, Sisi Stringer, Lucy Ansell, Jacqueline McKenzie

FIN - song : Peter Raeburn - Nature holds us all to account

A Taste Of Friendship - Merel Hoogerheijde/Sammy Shefa Idris

A Taste Of Friendship op IMDb (6,9)
 A Taste Of Friendship op Moviemeter (2,12)

A Taste Of Friendship op Ned Filmacademie

De laatste uit de reeks korte films van 2024, allen uit de Nacht van de Korte Film. Nog geen aankondiging gezien van een nieuwe Nederlandse editie maar wonder boven wonder trof ik gísteren een "avond van de korte film" aan op de Belgische publieke zender (ik check die zenders altijd voor de eventueel te vertonen films, nu was er zowaar een ganse vooravond aan het fenomeen "korte film" gewijd). Klikken als een bezetene, ik dus. 

Deze was voorbij voordat ik er erg in had: in nog geen 10 minuten flitsten we door het magisch-realistische bestaan van een arme visserman die tijdens zijn werk opeens een vis aantreft op het droge. Niet zijn gebruikelijke visstek, maar flapperend in het zand. De branchevreemde locatie maakt dat de visser op een andere manier naar het bewuste dier kijkt dan hij gebruikelijk doet. Hij ziet de doodsstrijd die het beest in de buitenlucht voert, hij besluit te helpen. Diertje in een plastic bak mee naar huis, hij gaat voor haar zorgen en er ontstaat een vriendschappelijke band tussen mens en dier. En dat loopt de visser op, want hij moet natuurlijk op een gegeven moment wel gewoon zijn bestaan runnen: een mens moet eten. 

Met: Joenoes Polnaija

Ingenjor Andrées Luftfärd (aka The Flight of the Eagle)- Jan Troell

Ingenior Andrées Luftfärd op IMDb (7,2)
 Ingenjor Andrées Luftfärd op Moviemeter (3,67)

The Flight of the Eagle op Wikipedia

Ze zijn er in groten getale: de expeditie-films die uiteindelijk survivalfilms worden. Neergestorte vliegtuigen en dan maar zien of je tijdig gevonden wordt en zo. Daarnaast heb je natuurlijk de grote vaart, waar ook de nodige rampzalige verhalen uit op te diepen vallen en je hebt blijkbaar ook de pré-luchtvaartperiode. Ballonvaart, daar gaan we hier -in een overigens waargebeurd verhaal- naar kijken. De immer streng acterende Max von Sydow neemt ons mee in zijn krappe mandje. 

Eind 19e eeuw, Zweden,1896 om precies te zijn. De eerbiedwaardige wetenschapper S.A. Andrée keert licht gedesillusioneerd van het eiland Spitsbergen. Zijn plan om met een ballon van Spitsbergen naar de Noordpool te varen en daar de Zweedse vlag te planten moest worden geschrapt: de wind zou over een lange periode te ongunstig zijn. Hierdoor zou de expeditie te lang gaan duren om nog van serieuze overlevingskansen te spreken. Andrée heeft zijn plan nog niet laten varen maar moet zich de blaren op de tong praten om belangrijke financiers als Alfred Nobel te overtuigen dat zijn plan echt kans van slagen heeft.

Een jaar later zijn de plannen aangescherpt: betere techniek, beter materiaal en ook twee nieuwe enthousiaste mensen aan boord: de vrolijke doch kritische Knut Fraenkel en de avontuurlijke romanticus Nils Strindberg stappen over de angsten en de waarschuwingen heen, zij klimmen bij Andrée aan boord. De weersomstandigheden zijn goed, de proviand is gepakt, ze gaan airborne in Spitsbergen voor een expeditie die ze maximaal twee maanden zou moeten kosten. Het gaat onderweg natuurlijk niet helemaal goed; ze moeten een noodlanding maken op het pakijs. Een lange trektocht vol ontberingen over de ijsschotsen begint, op zoek naar een stuk vasteland. Denk "Nova Zembla" en je hebt het plaatje te pakken.
Noot: voor de nationalisten onder ons is er ook nog een klein bijrolletje weggelegd voor zanger Cornelis Vreeswijk

Met: Max von Sydow, Sverre Ankel Ousdal, Göran Strangertz

FIN - song : Mattr - Spiel

Abandoned - John Laing

Abandoned op IMDb (6,3)
 Abandoned op Moviemeter (2,63)

Op de filmzender Film1 (vier kanalen continue film) klik ik vaak van alles aan, vanuit de gedachte : "wie weet kom ik er een keer aan toe, we zien later wel.". Na een jaar vervallen ze, ik weet dan niet altijd meer wat me bewoog om op de REC te drukken. Zo ook deze: bij het lezen van de drieregelige filmbeschrijving kon ik al vooraf invullen hoe een en ander zou verlopen. Maar ja, lekker kort, dus ik deed het maar even. 

We gaan in dit waargebeurde verhaal terug naar 1989. Schipper Jim zoekt een kleine crew om hem te helpen zijn trimaran "Rose-Noelle" over te varen naar Tonga. Niet de grootste afstand, het moet in een paar dagen te doen zijn. Omdat het op de wateren daar aardig kan spoken, heeft Jim zijn aandacht bij het besturen nodig en moeten er dus anderen mee als bootsman en als kok. Hij vindt drie mannen die elk hun eigen reden hebben om 'er even tussenuit te gaan'. 

Eenmaal op zee lijkt het vlot te gaan, maar begint de scheiding der geesten zich af te tekenen als Jim zegt dat hij zijn best wil doen om de meewind van een naderende storm te pakken zodat ze een paar dagen sneller op Tonga kunnen zijn. Zijn onervaren crew vindt daar wat van en nog voordat er een besluit genomen wordt, neemt het noodlot hen te pakken. Een muur van water, een huizenhoge golf overspoelt de kleine trimaran en werpt hem op zijn kop. Stuurloos dobberen de heren over blauwe mijlen, zich reddend met de laatste water- en voedselvoorraad. De spanning loopt op, het leiderschap van Jim wordt betwist en het dreigt geheel mis te gaan als een van de mannen doordraait. Net op tijd weten ze de rijen te sluiten en zich te richten op vis- en vogelvangst voor het eten en het opvangen van regenwater voor de broodnodige vochtregulering. Meer dan 100 dagen overleven ze erin totdat er dan plots een eilandje in zicht komt..

Met: Dominic Purcell, Peter Feeney, Owen Black, Greg Johnson

FIN - song :  Alcest- Ecailles de lune, pt 1. 

Gold - Anthony Hayes

Gold op IMDb (5,4)
 Gold op Moviemeter (2,76)

Daar moest ie toch even echt aan de bak. Moiboi Zac Efron zag ik nog niet eerder in zo'n fysieke rol, Hij brengt het er aardig van af, vooral omdat ie niet overdreven veel bewegingsruimte heeft. De film is overigens niet van noemenswaardige betekenis, het is een lang uitgesponnen "Trust Nobody" verhaal. 

Efron heeft in de film niet eens een naam, hij speelt Man One. Meneer heeft duidelijk iets meegemaakt in het verleden waardoor hij van zins is alles achter zich te laten. Blijkbaar heeft hij werk aanvaard op een afgelegen "compound", waar hij na een pittige treinreis alleen nog heen vervoerd moet worden. hij heeft daarvoor een jeep met chauffeur geregeld, maar deze chauffeur "Man Two" blijkt al snel niet de gezelligste.

Eerst rukt hij Man One een poot uit door de ritprijs naar de compound te verdubbelen, daarna blijkt hij op allerlei manier tegen zijn zin in dit avontuur verzeild te zijn, hetgeen hij botviert op meneer Eén.

Ze moeten in de gloeiendhete woestijn zuinig zijn met water en materialen en Man Two is dan ook woest op zijn passagier als blijkt dat hij door het aanzetten van de airco de motor aan de kook heeft gebracht, Terwijl hij zijn jeep repareert, struint de ander een beetje rondom de auto heen en ziet plots iets bijzonders. Midden in de woestijn stuit hij op een mega-goudklomp die in een zware rots verwerkt zit. Die rots graven ze niet zomaar uit met hun handen, daar moet materieel bij komen.

De twee steggelen om wie er bij het rotsblok blijft en wie terug gaat om een graafmachine te regelen. Omdat hij de ontdekker van het goud is, staat One erop om te blijven. Two gaat terug en belooft binnen enkele dagen met een graver terug te zijn. Hij laat water en blikvoer achter en rijdt weg. U snapt, de ontberingen in de woestijn knagen aan Man One (soms letterlijk), het water raakt op en de eerste hallucinaties komen. Waar blijft die meneer Twee toch?

Met : Zac Efron, Anthony Hayes, Susie Porter

FIN - song : Nick Cave & the Bad Seeds - People ain't no good

La Última Primavera (aka Last days of spring) - Isabel Lamberti

La Ultima Primavera op IMDb (6,2)
 La Ultima Primavera op Moviemeter (2,88)

Hard realistische film (eigenlijk bijna een documentaire) over het leven aan de zelfkant van Spanje: sloppenwijken kennen we voornamelijk van het Zuid-Amerikaanse continent maar ook een mondaine Europese hoofdstad als Madrid kent ze. En daar haat het leven er hard aan toe. Ik moest bij deze film af en toe denken aan het Italiaanse "Brutti, Sporchi e Cattive", maar dan totaal gespeend van humor. Gewoon ongefilterd doorgeven hoe het onzekere bestaan voor hele bevolkingsgroepen kan zijn. 

Het gezin Gabarre Mendoza knoopt maar ternauwernood de eindjes aan elkaar: ze hebben aan de randen van de stad van sloopproducten een huisje weten te bouwen en leven daar hun harde leven. Volledig solidair met andere door de maatschappij uitgekotste families. In de overlevingsstand, levend van kleine klusjes en veelal illegale schroothoop-activiteiten (oud ijzer, apparaten, auto-onderdelen). Drie generaties bij elkaar, stuk voor stuk zonder goede vooruitzichten op iets meer succes in de maatschappij.

Dat wordt allemaal nog een stukje serieuzer als de ontruiming van hun wijkje wordt aangekondigd. Terwijl de zoon des huizes probeert om in de stad een baantje te vinden, de schoondochter hun kind elke dag te eten probeert te geven, gaat de pater familias de instanties af maar loopt telkens vast in de administratieve wirwar. Hij wil wel graag een vastere woning aanvragen, maar wil daarbij niet dat de generaties van elkaar gescheiden worden. Bovendien blijken steeds maar weer niet alle papieren in orde te zijn. Families als deze vind je overal: ze worden vermorzeld door de voortdenderende maatschappij, terwijl ze wanhopig hun banden en tradities vast te houden. 

Met: David Gabarre Gimenez, David Gabarre Duro

FIN - song : Los Yakis- Corazon Noble

La Sociedad de la Nieve (aka Society of the Snow) - J.A. Bayona

La Sociedad de la Nieve op IMDb (7,9)
 La Sociedad de la Nieve op Moviemeter (3,77)

Zelf heb ik het ook wel eens gedaan: met je sportteam naar het buitenland vliegen om daar een paar wedstrijdjes te spelen. Maar ja, dat ging over de Noordzee: da's heel geen Andes-gebergte. Want daar gaat deze film over, over de beroemde en al meermaals verfilmde vliegramp van 1972 (oa het fameuze "Alive").

Het is een mengeling van ervaring en jeugdig enthousiasme, dat Uruguayaanse team van the Old Christians. Na het behalen van een kampioensschap worden ze uitgenodigd enkele wedstrijden in Chili te komen spelen. Ondanks de nodige bezwaren (sommigen studeren nog, niet iedereen krijgt het geld bij elkaar, een ander wil niet zo lang weg van zijn gezin( krijgen ze de kosten bij elkaar om met een klein vliegtuigje die kant op te reizen. 45 passagiers beginnen opgewekt aan de kleine tournee.

Onderweg - luchtzak na luchtzak- stellen ze elkaar gerust dat de piloten weten wat de beste route over en door de Andes is dus die zullen ze wel veilig in Santiago aan de grond zetten. Niet dus: bij het doorkruisen van een steile bergpas raakt men een bergwand, breekt het staartstuk af en crasht vervolgens het vliegtuig. Wonder boven wonder overlijdt niet iedereen direct.

Degenen die overleven, proberen op slimme wijze de hel te overleven. In de koffers wordt de nodige proviand gevonden, de studenten hebben enige kennis van hulpverlening: men overleeft zo goed en zo kwaad als het gaat. Maar iedereen weet dat dit maar een paar dagen goed kan gaan (ze hebben het over de "Drie"regel; een mens kan drie minuten zonder lucht, drie dagen zonder water en drie weken zonder eten. Lucht is er volop, zo hoog in de bergen. Water smelten ze op natuurkundige wijze uit de vele sneeuw die op de bergtoppen ligt. Maar dat eten, dat raakt onvermijdelijk op. Na een paar dagen stellen de rugby'ers zichzelf de gewetensvraag: Mogen wij de lichamen van de overledenen '(keurig op ijs gezet in de buitenlucht) uiteindelijk gaan gebruiken als voedsel voor de overlevenden? Het verdeelt de groep al snel: degenen met een hoge moraal zijn pertinent tegen, maar degenen die het als enige uitweg zien zijn volhardend.
Pas na 71 dagen lukt het een tweetal spelers om een bergtop over te komen en aan Chileense zijde hulp te roepen. Dan is al lang niet meer iedereen in leven die de crash wel overleefde maar daarna aan de ontberingen bezweek. 16 mannen komen heelhuids terug bij hun familie. Ze hebben het gered, maar tegen welke prijs?

Met : Enzo Vogrincic, Agustin Pardella, Matias Recalt, Esteban Bigliardi

FIN - song : Michael Giacchino - Found

The Hunger Games : The Ballad of Songbirds ands Snakes - Francis Lawrence

The Hunger Games Songbirds op IMDb (7,2)
 The Hunger Games Snakes op Moviemeter (3,51)

Mijn vrouw is van de boeken, zoals ik van de films ben. Zij heeft deze boekenreeks dan ook gelezen en troonde me om die reden mee. Avondje uit met mijn vrouw, altijd goed, ook als ik vooraf weet dat de film me niet heel erg gaat pakken. Ik heb wel eerdere Hunger Games-filmdelen gezien en vond een enkele daarvan zelfs goed, vooral door het innemende acteerwerk van Jennifer Lawrence. Die ontbreekt in dit deel volledig: in de prequel-periode is Katniss Everdeen nog lang niet in beeld. 

We gaan in The Ballad of Songbirds and Snakes wat verder terug in de tijd, de film draait volledig over de wording (en verwording) van Coriolanus Snow. Hier nog een jongeman die het verlies van zijn vader- die ooit een belangrijk leider van het dystopische land Panem was- te verwerken en zelf een positie te verwerven. Briljant student als hij is, verwacht hij in aanmerking te komen voor een dikbetaald stipendium, maar hij komt bedrogen uit. Dit jaar gaat er geen prijzengeld uit naar de beste studentengroep, nee zij hebben eerst nog een wedstrijd met elkaar te spelen: zij worden elk als mentor gekoppeld aan een jongen en een meisje uit de 12 onderdrukte districten: pas als hun kandidaat de winnende overlevende wordt van the Hunger Games maken zij kans de prijs en het aanzien alsnog in de wacht te slepen. Een flinke tegenvaller voor Snow, die veruit de kansrijkste student leek maar nu maar moet afwachten aan wie hij gekoppeld wordt.

Dat valt niet mee: het spichtige meisje Lucy Gray lijkt in niets op de vechtmachine die je moet zijn om de strijd op leven en dood aan te gaan. Wel kan ze heel mooi zingen, waardoor ze veel sponsorgeld in de wacht weet te slepen. En dat komt nog van pas in de battle. Als de strijd begint, wordt Snow langzaam ook de arena in getrokken omdat hij zijn pupil met raad en soms ook daad moet bijstaan. Het doet iets met hem: onder druk van de vileine wedstrijdleider Gaul verlegt Snow zijn grenzen van moraliteit en menselijkheid: zijn team gaat voor de winst. 

De film blijft ver verwijderd van het niveau van eerdere delen. Maar mijn vrouw genoot, dat telt! En ik dronk een lekker biertje in de zaal, dat maak ik ook niet altijd mee want in de theaters waar ik normaal kom, mag dat helemaal niet. 

Met: Tom Blyth, Rachel Zegler, Viola Davis, Peter Dinklage

FIN - song : Olivia Rodrigo - Can't catch me now

Revoir Paris (aka Paris Memories) - Alice Winocour

Revoir Paris op IMDb (6,8)

Revoir Paris op Moviemeter (3,36)

Een "Kennedy"moment voor de nieuwste generaties: je weet nog precies waar je was toen je hoorde van de aanslagen in Parijs. Ik in ieder geval wel. En ik weet dat het een heel spannende avond was, omdat ik me onder mensen bevond met familieden in Parijs. Een gruwelijke tragedie, die nooit in zijn volle ernst verfilmd zal kunnen worden. Maar deze "Revoir Paris" is echt wel een verdomd goede interpretatie van het geheel. En vooral: het geeft goed weer hoe een terroristische aanslag levens verwoest, onder slachtoffers maar ook onder overlevenden. 

Mia gaat - na afscheid te hebben genomen van haar vriend - nog een afzakkertje halen in een café in haar wijk. Ze kijkt de zaak rond en geniet van haar drankje. En dan: BAM! Alle levens in puin. 

Er gaan maanden voorbij, Mia heeft een tijd bij haar moeder gelogeerd maar gaat het toch weer in Parijs proberen. Met haar vriend krijgt ze het maar moeizaam op de rit, hoe behulpzaam en begripvol hij ook is. Ze geniet niet van de feestjes, het lukt nog niet om aan het werk te gaan . Ze zoekt de plek des onheils nog eens op.

Daar hoort ze van een lotgenoten-bijeenkomst op maandagmorgen. Ze gaat heen en merkt dat ze zich verbluffend weinig herinnert van het verloop van de avond. Het kost tijd, het kost pijn, het kost Mia zelfs haar relatie. Maar het levert ook wat op: ze kan troost bieden aan lotgenoten, lotgenoten helpen haar om stukjes van de puzzel op te lossen. Niet gemakkelijk, daarvoor is er te veel stuk. Maar hoewel ze nooit meer heel wordt, kan ze wel kleine stukjes van zichzelf (en anderen) repareren. 

Sterk verbeeld, ijzersterk gespeeld door de onweerstaanbare Virginie Efira, op de voet gevolgd door een iets lichtvoetiger Benoît Magimel. Goede film, geen ontsnappen aan.

Met : Virginie Efira, Benoît Magimel, Grégoire Colin

FIN - song : Somnesia - Oriental Mysteries

Het verloren transport (aka Lost Transport) - Saskia Diesing

Het Verloren Transport op IMDb (5,6)
 Het Verloren Transport op Moviemeter (3,14)

Van het acteerwerk moet deze Europese samenwerkingsfilm het niet hebben, maar het script is wél heel boeiend en ingenieus. Het verhaal is op ware gebeurtenissen gebaseerd, maar de karakterinvulling is fictioneel. En dat pakt goed uit. 

1945, het Oosten van Duitsland. De oorlog is verloren, de nazis proberen te redden wat er te redden valt. Uit alle gevangenenkampen selecteren de kansrijken en intelligentsia, zodat ze deze gevangenen mogelijk als uitruil kunnen gebruiken. Deze worden op transport gezet, maar lopen al snel tegen de respectievelijke fronten van de geallieerden in het westen en de Sovjets in het oosten aan. Bij een klein dorpje wordt een transport met gevangenen van Bergen-Belsen stil gezet, de bewakers vluchten weg. 

In die trein zit Simone, die met haar zwaar zieke man Isaac weg hoopt te komen. Vanuit de trein ziet ze soldaten naderen. Ze spreekt ze in haar beste Duits aan maar ontdekt dat het Russen zijn. Direct vraagt ze om eten maar ze wordt door het Rode Leger doorverwezen naar het nabijgelegen dorp: ga maar op zoek, wij hebben zelf ook niets. 
In dat dorp vindt inmiddels een razzia plaats: de oorspronkelijke Duitse bewoners worden verjaagd ten gunste van het leger en ten gunste van de Nederlanders. Simone vindt in een kleine kruidenierszaak het nodige aan eten, ze regelt er per direct ook een slaapplaats voor haar man. Alles lijkt vredig genoeg om aan te sterken, maar plots keert de dochter des huizes terug in haar ouderlijk huis. De situatie is gespannen, maar een soldate van het Rode Leger bemiddelt. De drie vrouwen moeten het samen rooien in deze woning, terwijl Isaac zieker en zieker wordt en uiteindelijk moet worden opgenomen in het leger-lazaret.

Drie vrouwen met volledig tegengestelde achtergronden en bedoelingen, elk voor zich onder zware druk: ze zijn op elkaar aangewezen en moeten het min of meer in gezamenlijkheid uitzoeken. Langzaam zakt de spanning en ontstaat er enig begrip voor elkaars situatie.

Met : Hanna van Vliet, Eugénie Anselin, Anna Bachmann, Bram Suijker

Triangle of Sadness - Ruben Östlund

Triangle of Sadness op IMDb (7,9)
 Triangle of Sadness op Moviemeter (3,70)

In den Wolken!

Terwijl ik begin te beschrijven wat "Triangle of Sadness" met me heeft gedaan, weet ik nog niet hoe en waar ik zal eindigen. Onmogelijk is het, om in een bondige recensie weer te geven wat je in deze film meemaakt. De conclusie dat je hebt gekeken naar een zeer maatschappijkritische film, die is wel gerechtvaardigd. Maar wat voor film was het? Was het een wrange komedie? Was het horror? Was het een rampenfilm? Was het een zich aan de actualiteit spiegelende arthouser? Weet je wat? Ik gooi het in de blender en zeg: het was het allemaal, het waren 4 of 5 films in 1. En toch was het één geheel. Een goed geheel, dat wil ik niet vergeten te vermelden. Een bewijs dat film je meeneemt op een reis waarvan je vooraf niet weet wat je ervaart en waarvan je achteraf niet weet wat je nou precies hebt meegemaakt. Schitterend, om het maar in één woord samen te vatten. 

Main characters in de film zijn Carl en Yaya, een mode-koppeltje. Hij leurt met wisselend succes een beetje langs de agentschappen voor werk, maar zij is een gearriveerd en dikbetaald model, Daarnaast is ze influencer met een groot instagram-gevolg, dus Carl moet echt knokken voor een beetje gelijkwaardigheid, hij moet zijn best doen om bij haar in beeld te blijven. 

Vanwege haar grote schare volgers krijgt Yaya een luxe cruise aangeboden, Carl mag lekker mee. Hij mag de foto's maken van zijn dame op het zonnedek, zijn dame in weer een ander badkledingsetje, zijn dame aan de koolhydraatarme dinertafel. Er heerst enorme luxe aan boord: dit reisje is alleen weggelegd voor de allerrijkste stinkerds der aarde: steenrijke Russen en Britten, IT-miljardairs en wapenhandelaars. Men koopt het personeel, zo lijkt het, omdat men gewend is de wereld naar zijn hand te zetten. De alcholistische kapitein van het schip laat zich zo weinig mogelijk zien omdat hij de status aan boord slecht kan rijmen met zijn marxistische inborst. Maar ja, hij kan natuurlijk niet wegblijven bij het "Captain's diner", een copieuze eetgelegenheid die volledig uit de hand loopt omdat het cruiseschip in zwaar weer beland. Eerst letterlijk, daarna figuurlijk. 

Na een paar gruwelijke gebeurtenissen draaien de rollen plots om: door een explosie op het schip stranden 8 passagiers op een eiland waar ze moeten zien te overleven. In een klap hebben de rijkaards niets meer aan hun geld omdat ze niet weten hoe ze een vuurtje moeten maken en hoe ze eten moeten zoeken. Er staan mensen op die aan boord steeds maar niet gezien werden, En er ontwikkelt zich een nieuw machtsspel. In den Wolken!

Hilarisch. Walgelijk. Afstotelijk. Aantrekkelijk. Stijlvol. Drek. De nieuwe film van Ruben Östlund, Gouden Leeuw in Venetië, is het allemaal tegelijk.Of eigenlijk: de film is het allemaal opeenvolgend. 

Met: Harris Dickinson, Charlbi Dean, Woody Harrelson, Zlatko Buric, Dolly de Leon, Vicki Berlin

FIN - song : Fred Again - Marea (we've lost dancing)

Into the forest- Patricia Rozema

Into the forest op IMDb (5,8) 

Het gebeurt niet heel vaak dat distopische films mij weten te pakken. Deze is er eentje die daar redelijk in slaagt. Waarschijnlijk doordat het uitgangspunt niet eens zo heel irreëel is : stroomuitval. Dat kan gewoon gebeuren, maar hoe richt je je leven en je veiligheid in als die stroomuitval buitensporig lang duurt? Dan komt het aan op zelfredzaamheid en improvisatievermogen. 

De zussen Nellie en Eva komen er al snel alleen voor te staan tijdens de dan al een week durende power outage. Vader heeft een deel van hun benzinevoorraad ingezet voor de kettingzaag om hout uit het bos te verzamelen voor de verwarming. Dat gaat mis, hij raakt een slagader en men kan niet meer op tijd bij de bebouwde kom komen. Hij geeft zijn dochters nog mee dat ze van elkaar moeten houden, dat ze er voor elkaar moeten zijn. Dat zegt hij niet voor niets: hij weet dat de ambitieuze danseres Eva een heel ander mens is dan de iets losbandiger studiebol Nellie. 


Maar goed, de dames hebben geen keus. Ze leren voor elkaar zorgen, ze leren omgaan met de natuur en daar hun voedselverstrekking uit te verzorgen maar ze hebben elk een totale andere oplossing over hoe om te gaan met de voorraden, die slinken zolang de situatie voortduurt. Gevaren van buitenaf zijn er ook, er zijn mensen die weten dat er in hun huis nog een klein benzinevoorraad moet zijn omdat ze die op de eerste dag van de lockdown nog hebben weten in te kopen. De zussen bijten van zich af, het gaat lang goed. Totdat een gruwelijke wending alles in ander daglicht zet.

Met: Ellen Page, Evan Rachel Wood, Max Minghella

It's a disaster - Todd Berger

It's a disaster op IMDb (6,4)
Rampenfilm, ja. Maar dan eerder in de zin van "rampzalig" dan van grootscheepse schokkende actiebeelden. Ik vond er niet veel aan.

Vier stellen komen samen voor een periodieke brunch. Terwijl zij aan tafel zitten , breekt buiten de hel los: ontploffingen kondigen een terroristische aanval aan. Zij merken er niets van, totdat de buurman in compleet isolatiepak en gasmasker aanbelt. Hij spreekt van een nucleaire aanval, later blijkt het gas te zijn.
De vier stellen hebben nog maar even de tijd om heldendaden te bedenken, hun laatste tijd zinvol te besteden, hun zonden aan elkaar op te biechten en toch - ondanks alle onderlinge verschillen dat laatste middagmaal maar te gaan opsouperen.

Gauw vergeten, deze.

Met : Rachel Boston, Julia Styles , David Cross, America Ferrara

Jakob the Liar - Peter Kassovitz

Jakob the Liar op IMDb (6,6)
Hoewel matig uitgevoerd, is dit wel een goedbedoelde film. De film gaat over hoop, over het belang van blijven denken aan een toekomst , ook in tijden dat het die toekomst ver weg lijkt.

We gaan naar het laatste jaar van de oorlog, naar het getto van Warschau. Onmenselijke leefomstandigheden, de wanhoop is groot. Niets te eten, geen uitzicht op verbetering door de toenemende gruwelijkheden van de nazi's. Jakob verloor reeds zijn vrouw aan de bezetter en probeert zo goed en kwaad als het kan overeind te blijven.
Wanneer hij zich - wegens "overtreden van de avondklok" - moet melden op de Duitse commandopost hoort hij daar toevallig een flits van het radionieuws: de Russen staan al in Polen , nog slechts enkele honderden kilometers scheiden hen van Warschau. Het geeft Jakob enige hoop, maar zijn eerste zorg is nu om alsnog veilig thuis te komen in het donker. Aan de rand van het ghetto ontdekt hij een jong meisje, dat door haar ouders uit de trein richting Auswitsch is gezet om aldus haar leven te sparen. Jakob smokkelt haar zijn huis in en verstopt haar op zijn zolder.
Tijdens het appel laat hij per ongeluk iets los van de gehoorde informatie en er ontstaat een vreemde situatie: hij doet voorkomen dat hij dat gehoord heeft op een radio die hij zelf in bezit heeft. Een leugentje om bestwil , maar met grote gevolgen. Hij weet dat zijn leven niet zeker meer is als de Duitsers op zoek zouden gaan naar een radio in het ghetto, maar hij merkt ook dat er hoop ontstaat bij zijn vrienden en buren. Om ze af en toe iets te geven, begint Jakob zelf nieuwsberichten te verzinnen. Hetgeen weer tot gevolg heeft dat het niet lang geheim blijft dat er zich een radio in het ghetto bevindt.

Veel raakvlakken met "La vita é bella" , zegt u? Klopt, maar gek genoeg is dit verhaal al ouder want het werd al in de jaren 70 een keer verfilmd.

Met : Robin Williams  , Liev Schreiber , Armin Mueller-Stahl