Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!

The Last Viking (aka Den Sidste Viking/Back to Reality) - Anders Thomas Jensen

Den Sidste Viking op IMDb (7,5)
 The Last Viking op Moviemeter (3,60)

Den Sidste Viking op Wikipedia

Beiden succesvolle acteurs, waarbij Mads Mikkelsen iets meer internationaal succes behaalde dan de toch ook goed acterende Nikolaj Lie Kaas. Ze waren Bondschurk resp. Dept Q-detective, maar naast die serieuze rollen zoeken ze elkaar toch af en toe op om een absurde komedie neer te zetten. Samen met regisseur Anders Thomas Jensen deden ze dat al in het tamelijk flauwe "Men & Chicken", hun nieuwe samenwerking vind ik een stuk geslaagder. De zaal barstte frequent in lachen uit, er zat goed vermaak in het an sich verdrietige verhaal van twee broers en één zus. Hoe dan?

Het ging mis: Anker weet nog wel weg te komen met de buit van de bankoverval die hij met een maat pleegde, maar de politie staat al snel voor zijn deur. Snel geeft hij zijn broer de sleutel van een kluis waarin hij de buit verstopt heeft. Of broer Manfred de buit wil ophalen en vervolgens verstoppen bij een speelplek in het bos bij hun ouderlijk huis. Dat klinkt simpel, maar Manfred is niet simpel, vooral dénkt hij niet simpel. Hij lijdt aan een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis: hij denkt steeds iemand anders te zijn dan hij werkelijk is. Zijn hele jeugd lang leefde hij in de veronderstelling dat hij een Viking is, hetgeen zijn vader maar ook zijn hele school knettergek en boos maakt.
Als Anker na 15 jaar zwijgen in de gevangenis met "goed gedrag" vrijkomt, gaat hij direct richting zijn broer en zus. Dit uiteraard om zo snel mogelijk die buit op te halen. Probleempje: Manfred is Manfred niet meer, Manfred is zelfs geen Viking meer: Manfred is nu John. En niet zomaar een John, nee: hij is John Lennon. Anker moet hemel en aarde bewegen om zijn broer te laten vertellen waar hij de schat begraven heeft. Daar is haast bij want Anker wordt op de hielen gezeten door een voormalige criminele maat, die ook op de schat aast. Voordat er een schop in de grond gaat, zijn er talrijke verwikkelingen.

Met: Mads Mikkelsen, Nikolaj Lie Kaas, Sophie Grabol,  Nicolas Bro, Soren Malling, Lars Brygmann

Gezien in : Cinema Oostereiland

Limbo - Ben Sharrock

Limbo op IMDb (7,2)
 Limbo op Moviemeter (3,59)

Limbo op Wikipedia

Geen onderwerp zo serieus of er vallen wel grappen over te maken. Zo moet de Schotse regisseur Ben Sharrock ongeveer gedacht hebben toen hij aan deze tragikomedie begon. De wereldwijde vluchtelingenproblematiek is zo'n onderwerp. En eerlijk is eerlijk: het werkt. De licht absurdistische toon in deze film gaat heel goed samen met het schrijnende beeld dat geschetst wordt over het totaal stilvallen van menselijk bestaan als je in zo'n situatie belandt. Knap gedaan.

Ver weggestopt op een desolaat Schots eilandje brengt Omar zijn dagen door in een sober opvangcentrum. Natuurlijk, hij heeft onderdak en krijgt voldoende eten om niet te verhongeren maar het is allemaal niet zoals thuis. Thuis is voor hem Syrië, waar de dramatische oorlog diepe wonden geslagen heeft. Omar was een aankomende ster: hij is een oud-speler die met zijn prachtige spel de Syrische bevolking in vervoering bracht voordat de bommen begonnen te vallen. Met enige regelmaat belt hij met zijn ouders, die op hun vlucht niet verder zijn gekomen dan Turkije. Ze spreken over het lange wachten: zolang Omar geen officiële verblijfspapieren heeft, moeten zij in Turkije blijven en over de telefoon mijmeren over het lekkere Syrische eten, over het vervolg van Omar's muzikale carrière, over toekomstperspectief. Nee, eigenlijk over perspectief an sich. 

Ondanks de steunende gesprekken van zijn optimistische medevluchteling Farhad glijdt Omar af: hij wordt stil, hij wordt somber, hij speelt niet meer op zijn instrument. Alle hoop op een toekomst ontsnapt hem, hij zit in een niemandsland.

Met: Amir El-Masry, Vikash Bhai, Sidse Babett Knudsen, Kenneth Collard

FIN - song : Majida El Roumi - Al Hilm Aj-Jaayi

The Phoenician Scheme - Wes Anderson

The Phoenician Scheme op IMDb (6,9)
 The Phoenician Scheme op Moviemeter (3,07)

The Phoenician Scheme

Om teleurstellingen te voorkomen, adviseer ik u niet verder te lezen. Ga leuke dingen doen, ga naar buiten of lees een boek. Veel meer hoeft u van deze film niet te weten, anders dan het een fraai ontworpen plaatjesboek is, waarbij niet de in groten getale opdravende wereldsterren de hoofdrol spelen, nee, de meeste aandacht gaat uit naar de art direction. Zoals we overigens gewend zijn van regisseur Wes Anderson, de man die eigenlijk al vijf keer dezelfde film gemaakt heeft: absurde karikaturen in een loeistrak retro-decor. U kunt dit natuurlijk zelf gaan ontdekken, maar een wandeling langs de waterkant is avontuurlijker. Eerlijk waar: mijn vrouw en ik keken elkaar gisteren in de matig bezette zaal enkele keren aan met een blik van "hoe lang duurt dit nog?". 

We betreden het zakenimperium van Anatole "Zsa Zsa" Korda, een rüksichtlose ondernemer die alles wegmaait wat hem voor de voeten komt om zijn zin te krijgen (denk Trump/Musk en andersoortige harteloze poenscheppers). Hij heeft - onder de naam The Phoenician Scheme- een reeks grote bouwprojecten ontwikkeld voor zijn Fenisisch Land. Hoewel hij meerdere haast dodelijke (vliegtuig) ongelukken overleefd heeft, ervaart hij toch zijn eigen kwetsbaarheid en besluit hij zijn enige dochter (1 van zijn tien kinderen) erfgename te maken om zijn klus af te maken. Deze godvrezende jonge vrouw, Liesl genaamd, moet hem begeleiden tijdens zijn bedeltocht langs diverse investeerders, zakenlui die stuk voor stuk nog een appeltje met Korda hebben te schillen. Liesl dient liever God dan Mammon maar toch gaat ze langzaam overstag: ze besluit haar vader bij te staan, ook omdat ze op die manier te weten hoopt te komen wie van papa's vijanden verantwoordelijk is voor de dood van haar moeder.

Met: Benicio del Toro, Mia Threapleton, Tom Hanks, Bryan Cranston, Matthieu Amalric, Benedict Cumberbatch, Michael Cera, Scarlett Johansson, Rupert Friend, Willem Dafoe, Charlotte Gainsbourg, F. Murray Abraham

FIN - song : Benjamin Britten - Simple Symphony

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Barefoot Emperor - Peter Brosens/ Jessica Woodworth

The Barefoot Emperor op IMDb (5,6)
 The Barefoot Emperor op Moviemeter (2,19)

Veel leuker dan ik vooraf verwachtte, deze satirische én absurdistische komedie. Ik kan dat eigenlijk maar op een manier verklaren: het huidige politieke landschap is nóg absurder, nóg onlogischer dan in deze profetische film van 2019 wordt geschetst. Een marionettenwereld waarin achter de schermen griezelige mensen aan knoppen draaien op zoek naar macht, maar waarin ze gelukkig ook nog vaak genoeg teleurgesteld worden door de realiteit. Dat dit allemaal vaag klinkt voor u, snap ik maar als u de film bekijkt, zult u me wellicht begrijpen. 

De Belgische koning Nicolaas III is op werkbezoek in de Balkan. Een van de onderdelen van dat werkbezoek is het bijwonen van een re-enactment van de aanslag op aartshertog Franz Ferdinand in 1914, het officieuze startsein van de Eerste Wereldoorlog. De koning staat vooraan, in het gelid. Dit wordt hem uiteindelijk bijna fataal want op het moment dat de acteur-Gavrilo Princip naar voren treedt om zijn allesbepalende daad uit te voeren, raken de aanwezige sluipschutters in paniek. In de schermutselingen raakt de koning gewond, enkele dagen later komt hij bij in een ziekenhuis.

Dit tehuis blijkt gevestigd op een voormalig eiland van de Joegoslavische president Tito, het wordt bestierd door de griezelig aparte Dr. Otto Kroll (daar kun je dus altijd Udo Kier voor vragen, die schmiert naar hartenlust). De heer Kroll blijkt gebruik te maken van de ontstane situatie in Europa: net als 100 jaar geleden leiden de toestanden in Sarajevo tot het uiteenvallen van enkele democratieën, ook het thuisland van koning Nicolaas raakt opgesplitst. Hij kan dus eigenlijk amper terug.

Hoeft ook niet, want Dr. Kroll heeft voor hem een prachtige rol in gedachten: kóning Nicolaas III moet de allereerste kéízer van Nova Europa worden, het nieuwe verbond van de samenwerkende imperialisten. Als Nicolaas I moet hij de boel bij elkaar gaan houden, maar hij zit met zijn gewonde hoofd heel ergens anders: er lopen namelijk ook heel leuke mensen op dat eiland rond. De revolutie zal even op zich moeten laten wachten, de keizer wil eerst even dansen.

Met: Peter van den Begin, Udo Kier, Geraldine Chaplin, Lucie Debay, Titus de Voogdt, Bruno Georis

FIN - song : Daan - Icon

Waarom Wettelen - Dimitri Verhulst

Waarom Wettelen op IMDb
 Waarom Wettelen op Moviemeter (3,20)

Zelf vind ik het een heel fijne ontwikkeling, de voorpremière-avonden van mijn lokale filmtheater. Meestal een (te) select publiek, dat alvast inzage krijgt in een van de films die de komende week in roulatie komt. Gisteren draaide het daarbij om het regiedebuut van Dimitri Verhulst, iemand die ik als schrijver al langer met plezier in de gaten houdt en die ook al eerder een geweldige boekverfilming gerealiseerd zag. Ditmaal dus voor het eerst op de regisseursstoel, ik moet zeggen dat hij er in ieder geval in is geslaagd een zekere sfeer neer te zetten (dat ie kon schrijven, dat wisten we al. En dat ie daarbij veel gebruik maakt van zwarte en zelfs absurdistische humor, dat ook). Heeft u er beeld bij?

Tobberige levens, daar draait het om in deze film. Elk van de ongeveer 10 te volgen personen heeft ergens wel een pijnpunt in zijn of haar leven, erg zonnig is de toekomst niet voor hen allen.

We wonen de uitvaartmis van Christine bij, waarna we naar de door haar man Bas uitgekozen begraafplaats trekken. Net voordat ze ter aarde wordt besteld, stapt de lokale notaris naar voren. Hij meldt dat Christine in haar testament heeft vermeld dat ze niet hier in het dorp maar in de - voor velen onbekende- plaats Wettelen begraven wil worden. Hoewel niemand weet waarom, zegt Bas haar laatste wens te willen respecteren. Er zit dus niets anders op dan met de uitvaartprocessie naar Wettelen te gaan. 

Niemand kon bevroeden dat Wettelen op een paar dagen gaans is wanneer je het te voet doet. Twee keer moet de hele groep van 10 volgers een overnachtingsplek zoeken, ondertussen vinden achter de lijkwagen de vreemdste gesprekken en confrontaties plaats. Het is niet aan mij om daarover uit te wijden, maar ik verzeker u: doods is het allemaal niet, lekker zwartgallig wel. En daardoor: lekker vermakelijk ook.

Met: Peter van den Begin, Hilde Heijnen, Marijke Pinoy, Tom Vermeir, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Asteroid City - Wes Anderson

Asteroid City op IMDb (7,0)
 Asteroid City op Moviemeter (3,12)

Als je filmbeleving als merkbeleving gaat zien, dan denk ik dat Wes Anderson-films beschreven worden als "Apple". Heel gewild en populair, zeer fraai vormgegeven en wie zichzelf hip acht, associeert zichzelf als snel als Wes Anderson-liefhebber. Hou me ten goede, ik geniet zeker van zijn films maar feitelijk zijn ze zo plat als een dubbeltje. Vormgeving een dikke 10, altijd. Absurdisme zeker een 8, maar daar houdt het dan ook wel ongeveer op voor een verstokt arthouse-/verhalenliefhebber als ik ben. Ik ben steeds weer blij ze gezien te hebben (en alleen op het grote doek, op tv valt het effect weg, lijkt me) maar ik ben de film eigenlijk alweer vergeten als ik op de fiets naar huis stap. Er is zeker een Wes Anderson-cultus- zeer terecht ook- maar bij mij halen zijn films nooit de jaarlijstjes. Die inbreng zal van anderen moeten komen. Ik ken ze. 

Technicolor, jaren 50-sfeertje, bordkartonnen decor. Al bij de eerste beelden zit je gelijk in de wereld van Wes Anderson. Ditmaal belandden we in een klein woestijnstadje waar een vader met zijn vier kinderen strandt door autopech. Vader heeft zijn kinderen (hoogbegaafde tienerjongen en drie uitgesproken eigenwijze meisjes) nog niet verteld dat hun moeder overleden is, ze waren onderweg naar opa om het aldaar te vertellen. 
Zoonlief was toch al van plan om in Asteroid City op te steken, dit om deel te nemen aan de jaarlijkse stipendium-wedstrijd voor de beste jonge wetenschapper. Asteroid City heet zo omdat er ooit een meteoor is ingeslagen die het stadje enig toerisme oplevert én dus ook een wetenschappelijk randje. 

Blijkbaar wordt dat ook "van boven"zo gezien, want terwijl de generaal ter plaatse de prijzen wil uitreiken, wordt het stadje bezocht door een ruimteschip. De aliens hebben blijkbaar nog een bandje met de meteoriet, ze beamen het ding maar even op. Vader maakt ondertussen kennis met een beroemde filmster, die ook in Asteroid City is beland. De twee maken nader kennis, hetgeen door zoonlief (en door de inmiddels gearriveerde opa van de kinderen) argwanend bekeken wordt. Er gebeurt van alles daar, in/om en boven Asteroid City. Dit alles vormgegeven als een toneelstuk, compleet met verteller en behind-the-scenes. Het wervelt allemaal weer stevig.

Met : Jason Schwartzmann, Scarlet Johansson, Tom Hanks, Steve Carell, Margot Robbie, Bryan Cranston, Tilda Swinton, Jeffrey Wright, Adrian Brody, Matt Dillon, Willem Dafoe, Edward Norton , Liev Schreiber, Rupert Friend, Jake Ryan

FIN - song : Chas McDevitt/ Nancy Whisky - Freight Train

De Patrick - Tim Mielants

De Patrick op IMDb (6,8)
 De Patrick op Moviemeter (3,28)

Een klucht zoals een klucht moet zijn. Absurdisme in vele vormen, ik heb me goed vermaakt met deze film. 

Patrick is een in zichzelf gekeerde jongen, duidelijk iemand met een probleem. Hij doet klusjes op de naturistencamping van zijn ouders en raakt volstrekt in de war als een van hamers verdwijnt. Hij begint een zoektocht naar de hamer: hij ondervraagt de campingbewoners , hij doorzoekt caravans , maar niets. Zijn verwarring slaat om in wantrouwen, hij begint bezoekers te verdenken van diefstal van zijn prachtige hamer. 

Wanneer Patrick's vader overlijdt, lijkt hij de aangewezen persoon om de camping te gaan runnen, maar er zitten enkele opstandige mensen in de cliëntenraad. Die proberen hem ervan te overtuigen de boel te verkopen, hij mag er gewoon blijven werken maar een zaak runnen is een ander verhaal. Patrick peinst er niet over en bijt van zich af. En erger nog: hij is nog steeds zijn hamer kwijt. Gelukkig komt er hulp van de kant van de lieve en begripvolle bezoeker Nathalie, die ook maar toevallig op een nudistencamping is beland. 

Met : Kevin Janssens, Hannah Hoekstra , Pierre Bokmaa. Josse de Pauw, Jemaine Clement

 FIN - song : Stef Kamil Carlens - The Hammer Song

Om det oändlige (aka About Endlessness) - Roy Andersson

 About Endlessness op IMDb (6,9)

About Endlessness op IMDb (2,96)

Vrolijk word je er niet van , van deze Zweedse arthousefilm. Eerder blonk deze regisseur uit in licht absurdistische tragikomedies, maar in deze "About Endlessness" valt weinig te lachen. 

De film is een kaleidoscoop van korte scenes, waarbij continu de tekortkomingen van de mens aan het licht komen. De een blijkt onvermogend in zijn communicatie, de ander is te verlegen om zich staande te houden. Een man loopt de kruiswegstatie door zijn stad, met om zich heen een opzwepende menigte die "kruisig hem! kruisig hem!" roept. 


Rode draad in het verhaal is de pastoor die het geloof in god verloren is: de twijfelende en jammerende priester komt in meerdere scenes voorbij. Ook de man die een oude klasgenoot tegenkomt en zich verbaast over de successen die deze man wel (en hij niet) behaald heeft, zien we meermaals in verwondering terug, 

De film gaat over menselijk ongemak, daar is de regisseur duidelijk in. Niet alle scenes zijn even interessant, maar stuk voor stuk zijn ze fantastisch vormgegeven. Plaatjes van scenes zitten er tussen. 

Rundfunk: Jachterwachter - Rob Lücker

 Rundfunk: Jachterwachter op IMDb (5m8)

De serie heb ik destijds niet bekeken, wel veel over gehoord. Deze titel draaide vorig jaar ook in ons filmtheater, ook toen koos ik er niet voor. Er zal een reden voor zijn. Nu kwam ik m op Netflix tegen en ik had - na een stampdag werken - wel zin in los vermaak. Eindconclusie is dat ik bij vlagen wel een glimlach op het gezicht had, maar het geheel niet zo spraakmakend vond als ik op basis van de reputatie had verwacht. Maar goed, ik zat op de bank en de mondhoeken krulden af en toe, dat is het waard. 

Camping HIVO is een kutcamping. Dat zeggen alle gasten. En niet alleen de gasten , ook de keihard werkende campingbeheerder zegt dat. Want het is wel ZIJN kutcamping, en hij had het zijn vader nu eenmaal beloofd om de zaak naar behoren te beheren. 

Dat wordt hem lastig gemaakt als de totaal uit beeld verdwenen jeugdzanger Ronnie Bosboom jr. opduikt. Deze was in zijn jeugdjaren door zijn vader gedwongen tot eindeloze optredens en plaatopnamen, maar verdween plots van de radar. Ronnie probeert anoniem door het leven te gaan, iets wat de jachterwachter (de campingbeheerder dus) hem ook toezegt, maar dat duurt natuurlijk niet lang. Niet alleen de campinggasten storten zich op zijn aanwezigheid, ook onguur volk (een soort B1 en B2-boeven) komt erop af omdat ze Ronnie's diamanten plaat willen bemachtigen. Krachten worden vereend, enfin, u snapt. 

Met : Yannick van de Velde, Pierre Bokma, Tom van Kalmthout

Men & Chicken (Maend & Hons) - Anders Thomas Jensen

Men & Chicken op IMDb (6,7)
Absurdistische komedie. Met een heel wrang ondertoontje. Schrijver dezes houdt daarvan maar kan zich heel goed voorstellen dat wat er in deze film gebeurt voor sommigen behoorlijk ver gaat. De maker van de film had al een aardige reputatie opgebouwd, gaarne beveel ik u zijn eerdere film "Adam's apples" aan. Hier gaat ie nog een stukje verder. Genetische manipulatie, het is een heet onderwerp. Ter relativering zouden mensen deze film kunnen gaan zien.

Twee sociaal wat minder geslaagde broers staan aan het sterfbed van hun vader. De een op tijd, de ander te laat. Alles wat vader nalaat is een videoband. Daarin meldt hij dat hij niet hun echte vader is, sterker nog: dat zij beiden ook niet eens dezelfde moeder hebben. De slimste van de twee duikt de papieren in en ontdekt dat ze beiden nazaten zijn van een excentrieke professor die woont op het afgelegen eiland Ork. Derwaarts!
Eenmaal daar aangekomen ontdekken ze dat er nog drie zijn, 3 x een "brother from another mother'. Onmiskenbaar zijn ze familie , want de hazenlip en nog enkele fysieke mutaties verbindt hen onherroepelijk. Stukje bij beetje worden de twee opgenomen in het leven van de andere drie. Als ze zich veilig en geaccepteerd wanen, gaat de slimste toch op onderzoek uit. Hij ontdekt iets gruwelijks, iets wat de andere broers zo lang mogelijk voor hem geheim hebben proberen te houden. Kwartjes vallen. het broederlijk gedrag wordt plots verklaarbaar. En het verenigt de broers in hun diversiteit.

Ik kan niet anders zeggen dan "zien is geloven", de gedachte van de film is te absurd om te beschrijven. Undskyld!
Met oa : Mads Mikkelsen, Nikolaj Lie Kaas, Soren Malling

Frank - Lenny Abrahamson

Frank op IMDb (7,0)
Uitermate aparte film. Want vervreemdend. En dat pakt best OK uit, al zitten er iets te veel matige momenten in. Dat opzij zettend, komt er een bijzondere film over wasdom en geestelijke vrijheid uit.

Jon is een wanna-be muzikant, die - nog thuiswonend- op zijn kamertje liedjes zit te componeren die steeds maar nergens heen gaan. Hij wil schrijven over alles wat hem bezighoudt, maar dat blijkt daardoor louter naar los zand te leiden.
Alles verandert als hij toevallig getuige is van het onvrijwillige ontslag van een bandlid van de groep die in zijn woonplaats optreedt. Terloops meldt hij dat hij ook muzikant-toetsenist-componist is(beetje bluf hoort erbij) en hij wordt ter plekke ingelijfd: vanavond 20 uur bij de artiesteningang svp.
Hij kijkt zijn ogen uit, hij hoort zijn oren uit met wat hij op het podium beleeft: atonale muziek, improvisatie, geen songstructuren en een zanger die zich verstopt onder een groot poppenmasker. Het optreden lijkt geen succes te worden, maar toch wordt Jon teruggevraagd: of hij mee wil naar Ierland, plaat opnemen.
Het creatieve gezelschap verschanst zich in een landhuisje en het proces kan beginnen. Al snel blijkt dat meerdere muzikanten een psychiatrisch verleden hebben, er loopt nogal wat GGZ-geld rond in het huisje. Jon probeert zijn plek te veroveren, vooral bij zanger Frank. Immer getooid in masker speelt die de mysterieuze bandleider die eigenlijk elke invalshoek een stap tot creatie vindt. Maar Jon is niet de enige, hij wordt met argwaan bekeken en als indringer beschouwd.
Doordat hij de enige van de groep is die met de buitenwereld communiceert via sociale media, ontstaat er zoiets als een hype rond de band. Er komt zelfs een tournee, maar die dreigt de grote splijtzwam te worden in het muziekgezelschap. Wie komt er zo ongeschonden mogelijk uit deze persoonlijkheidsstrijd?

Met oa Maggie Gyllenhaal, Michael Fassbender, Domnhall Gleeson

Aanmodderfakker - Michiel ten Horn

Aanmodderfakker op IMDb
Prettig gestoorde prijzenpakker. Film in de traditie van de Van Warmerdams: lichtelijk absurd, buitenbeentjes en onaangepasten in de hoofdrol. Eigenlijk zegt IMDb het het mooist van alle recensies: About men who stay boys for too long and girls who want to be women too quickly.

Thijs is een dertiger, een nietsnut, een mislukte student. Hij wil ook niets. Moeder (prototype Gooise vrouw) probeert hem te motiveren, probeert hem weer in contact te brengen met zijn wel geslaagde ex. Maar Gijs wil eigenlijk niets. Zelfs zijn baantje bij de electronicagigant verpest ie bijna door zijn frequente laatkom-gedrag.
Hij ontmoet het jonge zusje van zijn zwager als die oppast in het huis van zijn zus, waar hij nog steeds trouw met zijn vuile was langskomt. Er ontstaat een band tussen de twee, die vervolgens net iets te stevig wordt.
Alles begint uit elkaar te vallen: de band met zijn familie, de band met zijn huisgenoot, de band met de maatschappij in het algemeen. Hij staat op het punt van doordraaien, hij staat op het punt van afstand nemen van alles. Op het punt he, op het punt...

Life op Pi - Ang Lee

Life of Pi op IMDb
Toegegeven, ik keek hem vanaf tv-scherm en niet in een grote zaal in 3D. Veel van de bijzondere effecten zullen dus aan mij voorbij gegaan zijn. Maar dan nog beschouw ik deze toch redelijk spraakmakende productie vooral als een "mooie plaatjes"film. In eerste instantie zelfs als een amateuristische jeugdfilm, maar gaandeweg - vanaf het moment dat de 2 hoofdrolspelers alleen in het bootje zitten - ontwikkelde zich iets meer een menselijk en psychologisch spel. Dankzij het tweede deel kan ik de film dan ook uiteindelijk een voldoende geven, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet continue de aandacht erbij kon houden.

Pi is een jongeman, slim doch flink gebully'd door zijn leeftijdsgenoten. Vader beheert een dierentuin, Pi is erg met de dieren begaan en is vooral geintrigeerd door de prachtige Siberische tijger die er rondloopt. Het beest is gezegend met de illustere naam Richard Parker.
Als de omstandigheden de familie dwingen te verhuizen gaat alles mee. Vader, moeder en de kinderen maar ook alle dieren. Alles wordt ingescheept en vaart richting nieuwe wereld. Een scheepsramp voltrekt zich, Pi weet in een boot te ontsnappen met slechts enkele dieren als overlevenden: een zebra, een hyena, een orang oetan en iets later blijkt ook Richard Parker aan boord te belanden.
Een bizarre reis begint waarbij het in eerste instantie zaak is de dieren elkaar niet af te laten slachten en vervolgens zelf te overleven. Dat gaat niet vanzelf en uiteindelijk blijft Pi met de tijger over.
Een spel van aantrekken en afstoten begint als Pi beseft dat juist de angst voor het dier hem waakzaam houdt en dus in leven.

Een reeks beeldende avonturen passeren, de vertelscenes achteraf zetten die avonturen weer in perspectief. Zeker voor de jeugd kan dit een fraaie film zijn, voor mij bleef ie uiteindelijk maar net aan de goede kant.

De ontmaagding van Eva van End - Michiel ten Horn

De ontmaagding van Eva van End op IMDb
Er klopt niet heel veel aan de samenhang van die ontbijttafel. Vader werkt in een frikadellenfabriek en wil zich opwerken maar ziet zich genegeerd door de bedrijfsleiding. En thuis door zijn vrouw, die narrig en knorrig het huishouden bestuurt en blijkt te lijden onder het verlies van een van haar kinderen. De oudste zoon, die op het punt staat te gaan samenwonen maar nog niet zeker weet of ie dat wel met dat meisje wil doen. De zoon daaronder, player en puber, die standaard oorlog met alles en iedereen maakt. En jongste dochter Eva, die als lelijk eendje door iedereen genegeerd wordt en zelfs als muurbloempje niet geheel blijkt te slagen.
Dochterlief doet de aankondiging dat in het kader van scholierenuitwisseling er 2 weken een Duitse jongen in huis zal komen. Omdat standaard niemand naar haar luistert, wordt het gezin verrast als het even later inderdaad zo blijkt te zijn. De frisse , niet onknappe blonde Adonis zorgt voor een complete reset van het gezin: van liefdadigheid tot meditatie, van coming out tot sexueel ontwaken:  er gebeurt plots van alles. Waarvan veel ten goede lijkt te keren. Lijkt.

Knusse film, met dat lekker ongemakkelijke Nederlands gezinsgevoel. Plus heerlijk ondersteunende muziek van onze goede bekende Djurre "Awkward I " de Haan. Erg prettige film,

Borgman- Alex van Warmerdam

Borgman op IMDb
Aangenaam verrast was ik toen eerder dit jaar de geruchten gingen dat Alex van Warmerdam kans maakte op een Palm in Cannes. Zijn eerdere films hebben me altijd goed ge-entertaind/geentertaint/geëntertaind. Bijzondere doses absurdisme gekoppeld aan uitermate subtiele en gestileerde humor.

Dat absurdisme, dat is er nog steeds. De humor lijkt verdwenen, Borgman is een ronduit grimmige film. (Ja, dat bijvoeglijk naamwoord is grappig bedoeld.) . Die wat serieuzere, wat spannender sfeer maakt ook dat ik niet meega in de juichende reacties op de film. Ik mis een duidelijke keuze: Of suspense, of absurdisme , of humor, maar niet iets wat ergens tussenin blijft hangen. Ik weet dat ik daarmee een van de weinige ben, de film krijgt lovende kritieken.

Ondergronds, in het bos, blijken enkele landlopers te wonen. Ze hebben een signaleringsnetwerk opgezet: als "de mens' hen komt bedreigen , vluchten ze de woonwijken in.
In een van de luxere woonwijken woont een jong stel in een protserige villa. Als Borgman (een van de zwervers) bij ze aanbelt en vraagt of hij zich met een bad mag opknappen, barst de bewoner in woede uit en molesteert de aanbeller. De vrouw des huizes voelt zich schuldig en biedt hem heimelijk en tijdelijk het tuinhuisje aan om te kunnen herstellen van de opgelopen klappen.
Dat is het begin van de steeds verder gaande infiltratie van de zwerver en zijn kompanen in het leven van the happy few. Het wordt spannend, het wordt bloederig, het wordt raar.

Waar van Warmerdam opnieuw in geslaagd is, is een spraakmakende film maken. Van geen enkele recensie valt voldoende chocola te maken of te snappen wat voor film het eigenlijk is. U voelt hem al aankomen: oordeel zelf.