The Man Who Fell To Earth - Nicolas Roeg

The Man Who Fell To Earth op IMDb (6,6)
 The Man Who Fell To Earth op Moviemeter (3,19)

The Man Who Fell to Earth - Wikipedia

"Everything fell apart since Bowie died". Het is een meme die mij zo tot de verbeelding sprak, dat ik m opsloeg op mijn laptop. Want liefde voor Bowie is allesverzengend en eeuwig. Nog geen maand geleden hingen wij nog een ingelijste reproductie op waarop de zanger prominent een van zijn mooie pakken etaleert. De man had alles: inventief, intelligent, gemeen knap en zeer zeer veelzijdig. Deze film (waarvan ik nu niet meer zo zeker ben dat ik m in mijn jonge jaren al zag, zo verward bekeek ik m gisteren in de zaal) wordt dit jaar 50 jaar oud. Dat plaatst Bowie in de periode ná Ziggy Stardust en vóór zijn Berlijnse jaren. Op de toppen van zijn creativiteit dus, ik snap wel dat regisseur Nicolas Roeg hem voor de camera sleepte. De film is recent gerestaureerd en draait nu 4K in de theaters.

Met een vette plons landt Thomas Newton in het meer. Kruipt aan wal, begint te lopen door de verdorde woestijn en gaat op zoek naar een lommerd om zijn trouwring te gelde te maken, Hij wordt als een vreemdeling bekeken. En dat is hij ook. Want waarom zou je je zorgen maken om die twintig dollar die je voor die ring krijgt, als je hele boeketten met dollars in je zak hebt? Er is meer aan de hand. 
Newton zoekt een advocaat die hem moet helpen zijn patenten te gelde te maken, ook hier rijst de vraag waarom hij zoveel geld bijeen wil harken. Heel langzaam komen we daar achter: Newton is niet van hier, Newton komt van een verre planeet waar hij voor de immense droogte is gevlucht om hulp te halen voor zijn gezin. Nu wil hij - met de kennis over waterwinning die hij opdoet - terug, hij verlangt naar zijn gezin. Die terugvlucht vereist geld. Vandaar. Newton treft golddiggers, Newton ontmoet wetenschappers en aanhankelijke vrouwen en lijkt al die ontmoetingen te gebruiken om zijn doel te bereiken; retourtje planeet van afkomst.

Met : David Bowie, Rip Torn, Candy Clark, Buck Henry, Bernie Casey

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Artie Shaw- Stardust

My Policeman - Michael Grandage

My Policeman op IMDb (6,6)
 My Policeman op Moviemeter (3,11)

My Policeman op WIkipedia

"Wat hebben we mensen toch allemaal aangedaan?" was bij mij de overheersende gedachte na het zien van deze film. Dat de naoorlogse jaren nu niet direct de meest mensvriendelijke waren, wisten we natuurlijk al maar het blijft schrijnend om te zien als daar in films weer eens de zere vinger op gelegd wordt. De kerk, de wet, de straat, de roddels: ze speelden allen een rol bij het beperken van menselijk geluk. Tenminste, als dat geluk/die liefde niet volgens de toen geldende boekjes was. Bikkelhard waren ze, de regeltjes van de verzuilde en religie-gebaseerde maatschappij. Gelukkig is er nu recht op trots, op vrije partnerkeuze, op ieders persoonlijke zoektocht naar liefde en begrip. 

Gepensioneerde onderwijzeres Marion heeft alles in gereedheid gebracht: de ziekenbroeders rijden de behoeftige Patrick haar huis binnen. Zij gaat - met behulp van de thuiszorg- de zorg op zich nemen voor deze oude vriend. Marion's man Tom maakt bezwaar en wil er niks mee te maken hebben: "jouw project, jouw beslissing, jouw probleem", zegt ie. Wij denken dan al genoeg te weten, maar dat zal anders uitpakken.

Marion vindt tussen Patricks bezittingen ook diens oude dagboeken. Als ze begint te lezen, is ze al gauw terug in de benauwde jaren 50, de jaren waarin zij haar man Tom ontmoette toen hij op de politie-academie zat. De jaren ook waarin zij samen een vriendschap ontwikkelden met Patrick (een rol van popicoon Harry "One Direction" Styles), die museumconservator was en Marion's honger naar culturele kennis een beetje kon stillen. Marion leest terug hoe zij zelf al snel het vijfde wiel aan de wagen werd omdat zich tussen haar man en haar vriend een geheime liefde ontwikkelde. Een met verstrekkende gevolgen.

Met: Harry Styles, Emma Corrin, Gina McKee, Linus Roache, Rupert Everett, David Dawson

FIN - song : Stephen Price - You're not alone

Treasure- Julia von Heinz

Treasure op IMDb (6,5)

Treasure op Moviemeter (2,25)

Luchtige film over loodzwaar onderwerp. Niet 100 procent geslaagd (accentjes, altijd lastig qua geloofwaardigheid), maar zeer zeker een boeiende film. 

Ze staat te trappelen, onze hoofdpersoon Ruth, daar op het vliegveld van Warschau. Het hele vliegtuig lijkt nu toch wel leeggestroomd en nog is hij niet verschenen. Ze wist dat hij reserves had voor deze reis maar hij zou toch niet....? Nee hoor, als allerlaatste sjokt hij de ontvangsthal in, hij zat dan toch op de vlucht uit New York. 

Vader Edek blijkt een getroebleerd man. Niet zo gek:  Edek is Auschwitz-overlevende, iemand die zijn gehele familie verloor en die zo gauw het kon de benen nam naar de Verenigde Staten, de schuldige grond van Polen achter zich latend. Ruth is al eerder afgereisd naar het geboorteland van haar vader om een zwaarbeladen reis voor te bereiden: ze wil met Edek terug naar de stad Lodz, waar hij geboren is en lang woonde. Maar ze wil toch ook echt naar Auschwitz-Birkenau, ze wil zien wat die confrontatie met haar emotioneel afgestompte vader doet. 
Sinds het overlijden van haar moeder is het contact met haar vader veranderd. Ze praten veel minder dan Ruth gehoopt had, ze wil haar vader meenemen in de emotionele problemen die haar dood met zich meebrengt, maar ook wil ze aantonen welke gevolgen het heeft om tweede-generatie-oorlogsslachtoffer te zijn. 
Haar plan mislukt aan alle kanten. Edek blijft gesloten en bescheiden en wijst haar er continu op dat deze confronterende reis niet zo zwaar gezien moet worden: een huis is een huis, een muur is een muur. Ruth gaat ver: bij een bezoek aan het oude woonhuis van Edek koopt ze de halve inboedel van de huidige bewoner op. Niet alleen om daarmee zelf iets tastbaars uit de jeugd van haar ouders te hebben, ook om het ijs met Edek te breken. Daar blijkt aardig wat inspanning voor nodig.

Met: 

Lena Dunham    Lena Dunham

Stephen Fry        Stephen Fry

 

Gezien in : Cinema Oostereiland

God's Creatures- Saela Davis/ Anna Rose Holmer

God's creatures op IMDb (6,0)
 God's creatures op Moviemeter (2,62)

Opeens is hij overal, de nieuwe ster Paul Mescal. Vooral zijn rol in "Aftersun" maakte indruk, maar hij heeft meer pijlen op zijn boog, zo blijkt. Hij speelt blijkbaar net zo makkelijk een getroebleerde vader als een verloren zoon. Dat laatste doet hij in deze film, die ik hoog boven de oceaan bekeek. Klein maar fijne film, die overigens vooral gedragen wordt door Emily Watson. 

Watson is de moeder van die verloren zoon Brian, die na een langdurig verblijf in Australië terugkeert in het besloten Ierse visserplaatsje, waar zijn moeder Aileen floormanager is in de visfabriek waar zo ongeveer het hele dorp werkzaam is. 

Wat Brian precies uitgevreten heeft down under blijft onduidelijk, dus ook waarom hij zo lang weggebleven is. Het maakt Aileen niet echt uit, ze is allang al blij dat ze haar zoon weer in haar armen kan sluiten. Zo blij is ze dat ze zelfs bereid is voor hem te liegen als het dorp opgeschrikt wordt door een brute verkrachting: Brian's vroegere vriendinnetje Sarah doet daar aangifte van bij de politie en alle vingers wijzen naar Brian, die inderdaad de avond voor het gebeurde met Sarah in de pub is gesignaleerd. Moeder Aileen schenkt haar zoon een alibi, maar krijgt daar langzamerhand spijt van wanneer blijkt dat haar zoon lang niet zo zuiver op de graat is als hij zegt.

Met: Emily Watson, Paul Mescal, Aisling Franciosi

FIN - song : Lankum - Go dig my grave

A Guide to recognizing your saints - Dito Montiel

A Guide to recognizing your saints op IMDb (6,9)
 A Guide to recognizing your saints op Moviemeter (3,21)

Ook deze lang geleden gezien, zelfs nog voor de tijd van mijn recensie-schrijverij. Dat moet dus nu maar gebeuren. Sfeervolle film, maar achteraf wel hyperdruk. Veel geschreeuw in huis en in de vriendenkring, maar het straalt desondanks wel warme gevoelens voor elkaar uit. Al kost het vaak jaren om dat ze zien, zo ervaart hoofdpersoon Dito.

Dito is een slimme jongen die in het Italiaanse deel van New York woont, Een groot deel van het leven speelt zich op straat af, waarbij vaak een agressie vrij komt die niet geheel bij Dito past. Daarvoor is hij iets te gevoelig. Zijn vader betreurt dit, die ziet zijn zoon liever excelleren op de boksschool (mede omdat hij zo beter kan overleven op straat). Regelmatig houdt pappie hem het voorbeeld van vriend Antonio voor: die gaat nimmer gevaar en geweld uit de weg en loopt continu geschaafd en verwond door de wijk.  De spanning loopt op doordat het vriendengroepje in een competentiestrijd komt met een graffiti-groep uit de aanpalende wijk. het gaat er niet zachtzinnig aan toe. 

Dito loopt hierdoor gevaar en  is vast van plan te verhuizen, het adagium "Go west, young man" is hem op het lijf geschreven. Daarvoor moet hij wel zijn lieve vriendinneetje Laurie achter zich laten én zijn vriend Antonio een achterblijver maken. Hoe zwaar dat allemaal al is, het weegt niet op tegen de verwijdering die hij hiermee met zijn vader laat ontstaan. Paps vergeeft hem niet dat zijn zoon kiest "voor de makkelijke weg", hij verwijt Dito dat ie hem in de steek laat. "Je bent mijn zoon niet meer" , krijgt Dito te horen. Dito kiest voor overleven, hoeveel pijn dit ook oplevert.
Twintig jaren duurt het, voordat Dito zich weer eens in zijn oude buurt laat zien. 

Met: Robert Downey Jr. , Shia Labeouf, Chazz Palmintieri, Channing Tatum, Rosario Dawson, Dianne Wiest, Martin Compston

FIN - song : Ace Frehley - New York Groove 

Nostalgia - Mario Martone

Nostalgia op IMDb (6,8)

Nostalgia op Moviemeter (3,35)

De grote reden voor mij om deze film te gaan zien, is Pierfrancesco Favino. Majestueus vind ik m, deze acteur die met minimale inspanning en maximale mimiek keer op keer rollen weet neer te zetten waar je voor valt. Melancholische uitstraling, bescheidenheid en toch ook kordaat overkomen. Ik ben fan. En ook gisteravond stelde hij me weer niet teleur.

Favino speelt de ingetogen Felice, een bescheiden man die na 40 jaar terugkeert in zijn geboortestad Napels. Waarom dat allemaal zo lang geduurd heeft, krijgen we heel rustig uitgelegd in een film die op wonderschone wijze kalmte koppelt aan voelbare spanning. 

Na een avondje door zijn oude stad gestruind te hebben, gaat hij de volgende morgen op zoek naar zijn oude moedertje die weliswaar nog steeds in het oude huis blijkt te wonen maar die daarin vrede moet hebben met de kleinste ruimte van het huis nu ze naar beneden is verhuisd. Felice probeert te achterhalen waarom zijn moeder is gezwicht voor de druk van binnen en van buiten, hij merkt dat de stad is veranderd en dat zijn moeder merkbare aanpassingen heeft gedaan aan de druk die dat oplevert. Felice neemt direct de zorg voor zijn moeder op zich (de scene waarin hij haar in bad doet, is van een ongekend intieme en lieflijke schoonheid) en neemt zich voor niet meer weg te gaan, niet meer terug naar Caïro. Hij belt frequent met zijn vrouw maar meldt nog vele dingen te doen te hebben. 

Belangrijkste van zijn takenlijst is een ontmoeting te regelen met zijn oude makker Oreste, die inmiddels een erkend maffia-kopstuk is geworden. Felice wordt gewaarschuwd door pastoor Luigi, die vanuit de kerk om de hoek een scherpe blik heeft op de dagelijkse gang van zaken in de wijk en weet hoe gevaarlijk Oreste is. Felice en Luigi werken weliswaar samen, maar de pastoor kan hem niet tegenhouden koste wat kost in contact te komen met Oreste. Een ontmoeting met gevolgen.

Met : Pierfrancesco Favino , Francesco di Leva, Tomasso Ragno , Aurora Quattrocchi , Sofia Essaïdi

FIN - song : Tangerine Dream - Lady Greengrass 

The Dressmaker - Jocelyn Moorhouse

The Dressmaker op IMDb (7,1)
Net iets te melig om goed te zijn, maar er zitten zeker goede kanten aan deze film. Sterk wraakverhaal, laat ik het zo maar omschrijven. En met Kate Winslet in de hoofdrol is een film zelden saai, ze heeft een goede hand van verhalen kiezen.

In deze film is ze Tilly, een kleermaakster die na een langdurig verblijf in Parijs terugkomt in haar Australische dorpje. Er is een reden dat ze lang is weggebleven, zo ervaren wij: ze is door het dorp aangewezen als de verantwoordelijke voor de dood van een jongen uit hun midden.
Wij leren al snel dat die jongen een enorme pestkop was, dat ie er op zijn minst om vroeg om te worden aangepakt, maar dat hoeft an sich nog geen reden te zijn voor zijn dood.
Tilly's moeder is sinds haar vertrek een verwaarloosde vrouw geworden, een kluizenaar die door het hele dorp wordt gemeden. Tilly is vast van plan achter de waarheid te komen, ze wil schoon schip maken, ze wil een rein geweten.
Haar Parijse jaren maken haar te excentriek voor dit dorp, menig nek verrekt wanneer zij zich vertoont. Maar kleren maken, dat kan ze. En al snel blijkt dat het dorp - ondanks al hun bezwaren tegen haar - toch graag een jurk van haar makelij willen hebben. Tilly denkt dat ze zich daarmee invecht in het dorp, maar de bevolking blijkt hardleers. Slechts één enkele man interesseert zich voor haar en wil met haar op zoek naar de waarheid. En naar meer, zo zal blijken. Heel langzaam lijkt Tilly te ervaren dat ze toch niet de vervloekte vrouw is, de heks met dat ellendige bestaan. Maar dan..

Met : Kate Winslet, Liam Hemsworth , Judy Davis , Hugo Weaving