Posts tonen met het label 2024. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2024. Alle posts tonen

dinsdag, november 10, 2026

The Friend - Scott McGehee & David Siegel

The Friend op IMDb (6,4)
 The Friend op Moviemeter (3,09)

The Friend op Wikipedia

Wat maakt het uit dat je naar een tamelijk voorspelbaar niemendalletje kijkt als je daarbij zicht krijgt op fijne acteurs als Bill Murray en Naomi Watts? Verwachtingen bijstellen en dan gewoon anderhalf uur het kabbelende verhaal ondergaan. Daarnaast: mijn vrouw is groot dierenvriend (ik ben zelf ook niet zo beroerd, hoor) dus als er een grote hond in de hoofdrol zit, is het voor haar al gauw goed. Kom maar op, vriend!

Het is een groot gemis, het plotselinge overlijden van schrijver en literatuurdocent Walter. Niet alleen laat hij een lijstje weduwen achter, ook zijn beste vriendin en oud-pupil Iris is uit het veld geslagen. Na de woede over zijn beslissing volgt het gemis en volgt de afhandeling. Naast een mooie reeks boeken en geschriften van zijn hand laat hij nog iets totaal anders na aan de treurende vrouwen: een kalf van een hond, een Deense Dog met de naam Apollo. Walter's laatste weduwe roept Iris bij zich en overdondert haar met de melding dat hij heeft gezegd dat Iris degene moet zijn die voor de megahond moet gaan zorgen. 

Hoewel enigszins vereerd is Iris voornamelijk in paniek: haar appartement is te klein voor zo'n groot beest, bovendien is een huisdier niet eens toegestaan. En hoe regelt ze dit met haar werk als literatuurdocent? Ze kan toch niet steeds die hond meenemen? Al snel gaat ze op zoek naar een permanente plek voor Apollo maar net zo snel raakt ze gehypnotiseerd door de droeve aanhankelijkheid van het beest. Haar leven moet op de schop als ze dit wil doorzetten. Hoe ver is ze bereid te gaan?

Met: Naomi Watts, Bill Murray ,  Cloé Xhlaufaire, Constance Wu, Carla Gugino, Noma Dumezweni

FIN - song : Blossom Dearie - Manhattan

zaterdag, oktober 31, 2026

The Beekeeper - David Ayer

The beekeeper op IMDb (6,3)

The Beekeeper op Moviemeter (3,11)

The Beekeeper op WIkipedia
 

Omdat bijen het zo goed doen op filmbeeld (denk aan deze) en omdat de poster dit eigenlijk al direct illustreert, klikten we deze aan. Het zou heel anders lopen... Natuurlijk verried de naam van de hoofrolspeler al het een en ander: als je Jason Statham ziet staan, weet je dat je niet naar een biologieles gaat kijken. Maar hey, óók Jeremy Irons, Josh Hutcherson en Minnie Driver vulden de namenlijst. Dat vergoedde al iets. En, ik moet eerlijk zijn, dwars door de wanstaltige en ongeloofwaardige actiebeelden heen keken we wél naar een verhaal over serieuze problematiek. Niet alleen komen we bij de in Amerikaanse films onvermijdelijke corruptie uit, ook de wereld van hackers en computerfraude speelt een belangrijke rol. En dat is - u weet toch- al een paar jaar stevig actueel. Derhalve niet eens een onvervuld gevoel na afloop, al moet u me niet vragen om over een jaar het filmverhaal na te vertellen. En dat is jammer, want voor 2027 staat er een deel 2 gepland.

Eloise Parker, gepensioneerd lerares, worstelt een beetje met haar digitaal-bankieren-account. Ze krijgt de helpdesk aan de lijn en doet wat niemand moet doen: na enige twijfel geeft ze passwords weg aan die hulpvaardige stem aan de helpdesk-kant van de lijn. POEF, daar lopen haar rekeningen leeg. Ook die van de goededoelenstichting waar zij de penningen voor beheert. Anderhalf uur later loopt imker Adam Clay haar huis in om een pot verse honing aan de verhuurster van zijn bijenfarm te overhandigen maar hij treft haar in de stoel aan, dood. Eloise heeft de hand aan zichzelf geslagen, ze kon de schande niet aan. Zij, de enige mens die normaal tegen de stugge Clay heeft gedaan, zij moet gewroken worden. 

Clay blijkt een voormalig commandovechtjas, die bij een speciale eenheid van de CIA zat die the Beekeepers werd genoemd (snapt u 'm?). Nooit opgeven, onverslaanbaar zijn en een huizenhoog rechtvaardigheidsideaal zijn kenmerken van deze mensmachines. Dwars door de wettelijke tegenwerking van FBI en CIA heen graaft Clay zich een weg naar de organisatie die achter deze financiële malversaties zit. Hij komt steeds hoger in de boom, maar wordt nu zelf ook target: alle jagende detectives van de inlichtingendiensten willen hem pakken. Zwermen, zoemen, prikken: Hup, Imker!

Met: Jason Statham Jeremy Irons, Josh Hutcherson, Emily Raver-Lampman

FIN - song : Nathaniel Moore & Jamie Iris - Revelation

zondag, oktober 25, 2026

Home Game - Lidija Zejlovic

Home Game op IMDb (8,0)
 Home Game op Moviemeter (4,00)

Home Game op NPO Doc

Meermaals heb ik op dit blog mijn liefde voor documentaires bepleit. Tussen die niet aflatende stroom aan nieuwe (én oudere) films die ik kijk, wil ik gaarne af en toe tijd maken voor een sociaal verhaal dat om betrokkenheid van de kijker vraagt. Dit is er zo een. Een oorlogsverhaal uit ons recente verleden, een verhaal over vluchtelingen en nieuwe Nederlanders, een verhaal dat zich uitstrekt van dik dertig jaar geleden tot aan de landelijke politieke situatie van nu. Heel sterk dit.

Zoals menig jonge vrouw beleeft Lidija een onbezorgde jeugd, in haar geval in het Joegoslavië van de jaren 80. Het wonderlijke politieke project dat haar moederland is, eindigt in de jaren 80 met de dood van nationaal leider Tito. De lappendeken aan volken en streken die de Balkan is, kent ineens geen grootste gemene deler meer, elke regio gaat voor eigen belang. Nieuwe "leiders" staan op, plots zijn er volop mensen die zich geen Yugo voelen maar Serviër, Bosniër of Kroaat. De gevolgen zijn bekend, een gruwelijke oorlog die soms lijkt op stammenstrijd doet oude vriendschappen en gemeenschappen uiteen vallen. Het is nu "zij tegen wij" in plaats van "hallo buurman!". 

Lidija vlucht met de man met wie ze net getrouwd is, ze bevalt in Nederland van een zoon, gaat uiteindelijk scheiden om samen met haar zoon een bestaan op te bouwen. Natuurlijk blijft het moederland trekken, maar ze zijn blij met de veiligheid en vooral met de dan nog geldende open mentaliteit van de Nederlanders. Dát verandert gaandeweg (u weet de lange weg die we van Pim Fortuyn en Geert Wilders naar uiteindelijk Defend Nederland hebben afgelegd) en Lidija worstelt met haar loyaliteit naar het nieuwe land dat haar zoveel gegeven heeft. Geanimeerde gesprekken met haar vader en moeder, die Nederland als een zeer geslaagd project beschouwen, ruzies met haar broer die er iets anders instaat. Ergens daar tussenin moet Lidija het met zoon Sergej proberen te rooien. Tough life.

FIN - song : Andre Hazes - Kleine Jongen

zaterdag, oktober 17, 2026

Sterben (aka Dying) - Matthias Glasner

Sterben op IMDb (7,4)
 Sterben op Moviemeter (3,71)

Sterben op Wikipedia

Omdat ik er twee jaar geleden behoorlijk van onder de indruk was (in mijn persoonlijke top 3 van dat jaar) klikte ik nog maar een keer op "PLAY" toen ik deze tegenkwam op de filmzender. Niet voor tere zieltjes, dit bikkelharde drama. Een drama zoals de Duitse cinema dat zo goed kan: ongemakkelijke levens, complexe persoonlijkheden en ergens daar tussenin toch nog sprankjes hoop en visie. De film is een kroniek over een uit elkaar gevallen familie en legt pijnlijk de problemen bloot waarmee de generaties voor ons, tijdens ons en na ons mee te maken krijgen. Sterk spel opnieuw van Lars Eidinger en Corinna Harfouch , fijne bijrollen zijn er voor Lilith Stangenberg en Ronald Zehrfeld

Mijn recensie van twee jaar geleden : BEGT recensie Sterben (september 2024)

donderdag, oktober 01, 2026

Le Tableau Volé (aka Auction) - Pascal Bonitzer

Le Tableau Volé op IMDb (6,4)
 Le Tableau Volé op Moviemeter (2,81)

Le Tableau Volé op Wikipedia

Vederlicht filmpje van de Franse regisseur Pascal Bonitzer dat ik ongetwijfeld overgeslagen zou hebben als ik niet even de korte synopsis had gelezen. Er wordt gerept over de uitmuntende Oostenrijkse schilder Egon Schiele , van wie ik vooral tijdens mijn bezoek aan Wenen zeer veel werken heb mogen bewonderen (hij kijkt me sindsdien nog dagelijks aan vanaf het zelfportet-koelkastmagneetje in mijn bijkeuken). Een van Schiele's werken blijkt jarenlang vermist te zijn geweest en dook begin deze eeuw plots op. Op dat summiere nieuwsfeitje bouwde de regisseur een ietwat voorspelbaar, doch ook licht vermakelijk verhaaltje over beslommeringen in de kunstwereld. Qua bekende gezichten ontwaarde ik oa Lea Drucker, dus ik klikte op 'start".

Ok, het is werk maar daar houdt het wel ongeveer mee op bij stageaire Aurore. "Wat een eikel" denkt ze over haar baas Andre Masson. Ze denkt dat niet onterecht want Masson is een snob met weliswaar een fijne neus voor kunstobjecten maar verder louter omgeven door misplaatste arrogantie. Ze staat op het punt om op te stappen als haar baas net een interessante melding krijgt: in een arbeiderswoninkje in het noordoosten van Frankrijk zou een schilderij op een tienerkamer hangen dat wordt toegeschreven aan de spraakmakende Oostenrijkse schilder Egon Schiele. Masson kent het verhaal: er is een werk van deze zelfdestructieve kunstschilder verdwenen maar hij geeft zichzelf weinig kans precies dat werk nu opeens in zijn schoot geworpen te krijgen. Onder druk van zijn nog veel ambitieuzere ex-vrouw duikt hij in het verhaal. Hij maakt kennis met de eenvoudige familie en hun zompige slaapkamers, hij wil toch onderzoek doen maar stuit daarbij op de ondeskundigheid van zijn stageaire. Hoewel, is ze wel zo ondeskundig?

Met: Alex Lutz, Léa Drucker, Nora Hamzawi, Louise Chevillotte, Arcadi Radeff

FIN - song : Alexei Aigui- Lettre de Martin

dinsdag, september 15, 2026

Mr. K. - Tallulah Hazekamp Schwab


 Mr. K. op IMDb (5,4)

Mr. K. op Moviemeter (3,04)

Mr. K. op Wikipedia

Niet al te geslaagde poging (voor mij dan he) om een parallelle-wereld-mysterie te maken. Wat wel heel geslaagd is, is dat dit een internationale samenwerking tussen Nederlandse, Noorse en Belgische cinefielen is geweest. Er zijn linkjes naar fantasy (Del Toro!), er zijn linkjes naar op het oog nutteloze tussenscenes (Fellini), er zijn linkjes naar bewegende decors (Nolan) en er zijn er vast nog wel een paar die ik vergeet. Het maakt de film mudvol en druk, misschien dat ik daarom niet geheel overtuigd werd, het had allemaal wat ruimtelijker gekund. Hoe dan ook: what's with Mr. K?

Meneer K is een illusionist die van schnabbel naar schnabbel gaat, zonder echt naam te maken. Op zijn tournee belandt hij in een onbestemd hotel waar de sfeer licht vijandig en vooral hoogst bevreemdend op hem inwerkt. Geeft niks, hij blijft toch maar één nachtje. NOT!

Al snel blijkt dat meneer K helemaal niet weg kán: hij raakt verdwaald in de gangen, ontmoet de vreemdste mensen en optochten, raakt verzeild in de krioelende keuken waar hij zelfs aan het werk gezet wordt. Afspraak toch al gemist, dus K maakt er het beste van. Het zal zijn tijd wel duren, denkt hij, maar het pakt allemaal anders uit: stuck in a moment he can't get out of. Er lijkt geen ontsnapping mogelijk, iedereen om hem heen - gast of personeel- lijkt al jarenlang dezelfde rondjes te draaien. Je kunt je er aan overgeven, maar je kunt ook - zoals K - opstaan en je verzetten. Het leidt tot een revolte, nou ja, het leidt bíjna tot een revolte. Want de anderen merken al snel dat ook K de belofte van verandering helemaal niet kan waarmaken.

Met: Crispin Glover, Esmee van Kampen, Sunnyi Melles, Bjorn Sundquist

dinsdag, augustus 25, 2026

Paradijs - Bobbie Koek

Paradijs op IMDb (6,4)
 Paradijs op Moviemeter (3,24)

Paradijs op VPRO Cinema

Lekker klein filmpje, beetje Telefilm-achtig, dat ik een jaar geleden van tv had opgenomen. Prima te doen, ongekunsteld acteerwerk en een gaandeweg steeds aandoenlijker verhaal. 


De 16-jarige Noah doet al niet alles goed in zijn leven maar nu wordt ie toch echt verrast én voor het blok gezet: zijn net zo jonge vriendin zet de maxi-cosi met daarin hun jonge baby Ziggy bij hem en zijn moeder op de stoep: zoek het maar uit! En weg is ze. 
Noah kan de verantwoordelijkeid maar moeilijk aan: hoe kan hij een baby combineren met zijn chill-avondjes met zijn matties waarop drugs, gamen en rappen de boventoon voeren? Omdat hij zelf nog te jong is, komt de juridische verantwoordelijk voor Ziggy op naam van zijn moeder te staan. Zij legt haar zoon echter het vuur na aan de schenen: je zult nu echt even moeten tonen of je de wereld wel aan kunt, beste Noah. U snapt: het clasht met enige regelmaat, dusdanig dat Noah besluit de baby mee te nemen en af te leveren bij zijn moeder, waar die ook moge zijn. Hij start de scooter, vastberaden. Maar dan..

Met: Zeb Claassen, Ellen ten Damme

FIN - song : Bobbie Koek - Holy Mother Time

zondag, augustus 23, 2026

Monsieur Aznavour - Mehdi Idir

Monsieur Aznavour op IMDb (7,2)
 Monsieur Aznavour op Moviemeter (3,47)

Monsieur Aznavour op Wikipedia

De harde schijf van mijn thuistv is een soort "gift that keeps on giving": niet altijd heb ik de tijd om naar de filmzaal te fietsen of te treinen, maar altijd heb ik een reeks films staan op de harde schijf. Afgelopen anderhalve maand nam ik bijna de gehele reeks van de VRT-filmzomer op, bijvoorbeeld. Regelmatig zitten daar titels tussen die ik niet gezien heb, maar ik heb nu eenmaal de kijkafwijking dat ik bepaalde (redelijk recente) films gewoon nóg een keer wil zien. Zo stond deze daar nu: helemaal onderaan de lijst, omdat ik m blijkbaar al bijna een jaar geleden had opgenomen en hij dus bijna ging vervallen. Het was best regenachtig gisteren, dus ik liet me weer eens meevoeren in de wervelende wereld van charme-zanger Charles Aznavour. Opnieuw viel het goede spel van Tahar Rahim op, het was bijna "method acting" wat hij hier neerzette. En die muziek, mensen, dat is me toch echt een cadeautje hoor.

Mijn filmbeschrijving van destijds (december 2024) : BEGT Recensie "Monsieur Aznavour"

FIN - song : Charles Aznavour - Mes Emmerdes

dinsdag, juli 28, 2026

Head South - Jonathan Ogilvie


 Head South op IMDb (6,6)

Head South op Moviemeter (3,24)
Head South op Wikipedia

Dat een film boordevol goede bedoelingen zit, wil nog niet zeggen dat het ook goed uitpakt. Deze film noem ik dan ook "sympathiek" en/of "onderhoudend", omdat ik juist die goede bedoelingen er wel doorheen zie. Veel herkenbaarheid zie ik met de periode waarin deze film speelt: ik was toen net een paar jaar ouder dan de hoofdpersoon maar herken die drang om nieuwe dingen op te zoeken, om jezelf te uiten. Precies dát pakt in deze film goed uit, je kunt er met een mooie glimlach naar kijken.

1979, Christchurch. Angus ziet zijn vader worstelen met de gedachte dat zijn vrouw overweegt hem te verlaten. Ze is nu tijdelijk in een motel getrokken zodat hij alleen met zijn somberende pappie overblijft. Geen goed gesternte voor een jochie van nog geen 18 jaren: net nu hij doorheeft dat hij een andere kant op wil dan zijn flauwgrappende vrienden, net nu hij een mooi meisje ontdekt dat pas in de wijk woont, net nu hij ontdekt dat die muziekwinkel in de buurt toch echt verdomd interessant spul heeft. 
Het grote nadeel is dat Angus niets te bieden heeft: klein, jong, onervaren, burgerlijk. Er moet dus iets gebeuren: hij start een band. Of nou ja, hij wíl een band starten maar hoe doe je dat zonder instrumenten, zonder bandleden en zonder songmateriaal? Terwijl pappie doorsombert en doordrinkt, zet Angus zijn eerste stappen: hij bemachtigt een basgitaar, hij schrijft quotes en zinnetjes op om tot een soort van materiaal te komen, hij knoopt een verbinding aan met het meisje van de drogisterij dat immers gitaar speelt. Het lukt Angus om meerdere touwtjes aan elkaar te knopen maar dat wil nog niet zeggen dat hij overal successen boekt. Punk, man!

Met: Ed Oxenbould, Roxie Mohebbi, Marton Csokas, Benee Stella Bennett

donderdag, juli 23, 2026

De jacht op Meral Ö - Stijn Bouma

De jacht op Meral Ö op IMDb (6,7)
 De jacht op Meral Ö op Moviemeter (3,25)

De jacht op Meral Ö op Wikipedia

Het is natuurlijk het lot van films die op de actualiteit zijn gebaseerd dat ze gaandeweg de interesse en de waardering van het publiek verliezen, dat ze naar de achtergrond worden geschoven. Deze film bijvoorbeeld zag ik zo ongeveer 2 jaar geleden en ik keek hem gisteren nog een keer opnieuw. In de tussentijd blijkt op de filmsites de waardering te zijn gedaald van 7,4 destijds naar 6,7 nu. En dat zal over een jaartje of twee nog wel even lager zijn. Zo werkt de wereld: er is altijd weer nieuwe actualiteit om je over op te winden, er is altijd weer een andere focus voor je verontwaardiging. Dat is in dit geval schrijnend jammer voor de slachtoffers van de nog steeds slepende toeslagenaffaire: door de opvallend ferme activiteiten van Belasting- en Sociale dienst werden hun levens vernietigd, ze raakten vermorzeld in een ambtelijke machine en kwamen daar nooit meer uit. Nog steeds is er geen milde oplossing voor het leeuwendeel van deze groep. Het stemt droef, het knaagt aan je vertrouwen. 
Alleen dit gevoel al maakt dat films als deze eens in de zoveel tijd bekeken moeten worden. En gewaardeerd, dat ook.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "De jacht op Meral Ö" (september 2024)

maandag, juli 06, 2026

Des Teufels Bad (aka The Devil's Bath) - Severin Fiala/Veronika Franz

Des Teufels Bad op IMDb (6,6)
 Des Teufels Bad op Moviemeter (3,46)

Des Teufels Bad op Wikipedia

Doorgaans zoek ik snel door als ik het lemma "horror" bij een film zie staan maar als ik er dan achter kom dat de film uit de school van Ulrich Seidl komt, raak ik tóch geïnteresseerd. Deze Oostenrijkse meester gedijt op ongemakkelijke sferen, op verhalen met een scherp gekarteld randje. Kortom: de film toch maar aangeklikt. Ik moest zo af en toe aan "Witte Wieven" denken, maar dit is toch wel een divisie hoger en beter dan dat. We gaan naar Oostenrijk, we gaan naar de 18e eeuw.

We openen de film met het aanschouwen van een kindermoord: moeder gooit haar baby de waterval in. De sfeer is gezet: we zitten in de ruige bergen in een uitermate armoedige streek. Het godsvruchtige leven in de bergen is hard en voornamelijk zonder vooruitzichten. De schuchtere Agnes droomt zichzelf vaak buiten de realiteit door de kleine wonderen der natuur tot zich te nemen, ze zijn voor haar het bewijs van een hoger wezen. Precies, lezer, we zitten in een 'niet klagen, maar dragen' cultuur waarbij alle ongemak op "het is God's wil" wordt afgeschoven. Agnes draagt haar steentje bij, bidt zich de versuffing maar ziet daar weinig van terug: ze trouwt een ruwe boer die niet van plan is haar moeder te maken, er moet gewerkt worden en Agnes moet zowel op het land als in de keuken haar steentje bijdragen. De echtelijke sponde wordt slechts voor de nachtrust gebruikt, maar Agnes blijft klaarwakker: ze droomt van andere tijden, ze droomt van het krijgen van een baby ondanks de slechte vooruitzichten.

Het bestaan van een god in haar nabijheid betwijfelt ze niet, ondanks dat ze gaandeweg steeds meer duivelse tekenen ontdekt in het dal waar ze haar mijmerende wandelingen houdt. We stevenen af op een confrontatie: een menselijke én een religieuze.

Met : Anja Plaschg, David Scheid, Maria Hofstätter

FIN - song : Soap & Skin - Gedächtnis

donderdag, juli 02, 2026

A Different Man - Aaron Schimberg

A different man op IMDb (6,9)
 A Different Man op Moviemeter (3,12)

A Different Man op Wikipedia

Lastig te peilen film, althans voor mij. Was het nou goed of was het iets te gemakkelijk stuivertje wisselen? Niet door het label "horror" (dat er door de filmmaatschappij aan is gehangen en dat mij doorgaans weerhoudt van het kijken van een dergelijke film); daar keek ik wel doorheen want ik verwacht bij genoemd genre toch echt andere dingen. Het was ook niet door de iets te soepele identiteitswisseling van de hoofdpersoon, die vrijheid moet je een regisseur immers gunnen. Ik kwam uiteindelijk toch op een goede voldoende uit door het fijne spel van zowel Sebastian Stan als de opnieuw fris van de lever acterende Renate Reinsve. Kijken mag, dus!
Edward maakt van de nood een deugd. Menigeen zou met zijn aandoening een terugtrekkende beweging maken maar niet Edward: die stapt juist naar voren. Zijn door neurofibromatose ernstig vervormde gezicht maakt van hem een Elephant Man, maar juist door die ziekte verwerft hij rollen in films en filmpjes. En dat is waar hij zijn wil: hij wil acteur zijn. En plots is daar zijn nieuwe buurvrouw, de energieke Ingrid. Ze schrijft toneelstukken en raakt niet afgeschrikt door het uiterlijk van haar buurman. Integendeel: ze raakt geïnspireerd en begint aan een nieuw toneelstuk. Edward mag zelf de hoofdrol spelen maar is niet geheel tevreden met het slot van het stuk. 
Gelijktijdig bewandelt hij een pittig medisch pad waarbij zijn arts het experiment niet schuwt. En verdomd, het gaat langzaam een andere kant op: de vergroeiingen vallen van Edward af en langzaam verandert hij in een "normale' man. Zo normaal zelfs dat hij plots de love interest van Ingrid krijgt. Koeken en eitjes, zou je zeggen, maar nee: op de audities van het stuk verschijnt een man die net als Edward aan de ziekte lijdt. Deze man, Oswald genaamd, wekt de interesse van Ingrid op een dusdanige manier dat ze hem als vervanger van Edward voorstelt voor de rol. Ja maar ho 's effe: dát was niet Edward's bedoeling! Hij geeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen.
FIN - song : Umberto Smerilli - A Different Man (end credits)

maandag, juni 29, 2026

Drømmer (aka Dreams) - Dag Johan Haugerud

Drommer op IMDb (7,2) 

Van een ongemakkelijk onderwerp toch een onderhoudende, ja welhaast plezierige film maken: het kan. Dat bewijst regisseur Dag Johan Haugerud met zijn trilogie "Liefde, dromen, seks". U snapt dat we het hier dus over het middelste - en dus verbindende - deel hebben. Haugerud pakt steeds kleine menselijke verhaaltjes om ze aanvankelijk op te blazen tot mega-proporties en daar dan vervolgens weer de lucht uit te laten lopen. Dat laatste bedoel ik niet negatief, integendeel: terwijl je middenin het drama zit, komt er opeens toch ook weer lichtheid in het verhaal en blijken die lichtpuntjes voor het oprapen te zijn. Knap dus, ik zat in ieder geval geboeid te kijken naar deze film die ik vorig jaar in het filmhuis gemist had maar nu via de filmzender toch kon oppakken.
Johanne lijkt een gecompliceerd meisje, ietwat stil en beschouwend. Dat wordt alleen maar erger wanneer daar plots de nieuwe lerares Johanna voor haar neus staat. Plots hoort ze helemaal niet meer waar de lesstof over gaat, plots zit ze in een heel andere droomwereld. Ze beseft niet goed wat er aan de hand is maar het antwoord lijkt simpel te zijn: ze is verliefd. Stráálverliefd. En dat brengt haar in de problemen: ze wordt ziek, ze is afwezig, haar vriendinnen vragen zich af wat er met haar aan de hand is. Johanne weet het niet maar begint langzaam te vermoeden waar de angel zit. Ze gaat naar de flat van haar lerares.
Wat daar allemaal gebeurt, wordt ons pas later duidelijk. Dan heeft Johanne inmiddels al een volledig boek geschreven over haar ervaringen, een boek dat ze aanvankelijk alleen aan haar oma laat lezen (ze durft het er nog niet met haar moeder over te hebben omdat ze weet dat er dan mogelijk pittige reacties zouden komen). Gaandeweg de film krijgen we verhelderende passages in beeld, maar de mystiek blijft: hoe ongrijpbaar zijn gevoelens van liefde in het leven van een tienermeisje? En: wat zijn de implicaties voor iedereen als ze naar die gevoelens gaat handelen?
Met: Ella Overbye, Selome Emnetu, Ana Dahl Torp, Anne Marit Jacobsen
 
FIN - song : Hilma Nikolajsen - Maybe today (Satan)

dinsdag, april 21, 2026

The Last Showgirl - Gia Coppola

The Last Showgirl op IMDb (6,5)
 The Last Showgirl op Moviemeter (3,22)

The Last Showgirl op Wikipedia

Omdat mijn vrouw deze film van amper twee jaar oud nog niet gezien had en we toch klaar waren voor een filmavondje op de bank keek ik lekker met haar mee. Heel geen straf, hoor. Ik vond de film bij de eerste kijkbeurt al sterk en bij vlagen ontroerend, dit kwam ook de tweede keer volop naar voren. En ik vond een medestander in mijn dame, die ook onder de indruk was van het vertoonde: een mooi stuk drama, niet onverdienstelijk geacteerd en een lekkere reeks over-the-top bijrollen. Het is geen "Naked Gun", nee, we krijgen hier een totaal andere Pamela Anderson te zien. Ik tip!

Dit schreef ik er ongeveer een jaar geleden over : BEGT recensie "The Last Showgirl" , april 2025

FIN - song : Miley Cyrus- Beautiful that way

zondag, april 05, 2026

The Instigators - Doug Liman

The Instigators op IMDb (6,2)
 The Instigators op Moviemeter (2,82)
The instigators op Wikipedia 

Dat er zelfs bij de humor in een film zoveel fout gaat dat ie daardoor uiteindelijk best te behappen wordt, dat is toch wel een vreemd fenomeen. Hier speelt Matt Damon in plaats van zijn gebruikelijke zelfverzekerde stoere actieheldenrol een keer een twijfelende en zelfs een beetje mislukte sukkelaar. Hij wordt daarin bijgestaan door de opnieuw degelijke Casey Affleck, die als altijd iets meer diepte in zijn karakter weet te leggen dan broertje Ben normaal doet. De film van Doug Liman is in zijn geheel verre van wereldschokkend, maar vermakelijk mag je het wel noemen.
Rory is er duidelijk in naar zijn psychiater, dokter Rivera. Hij is een loser, hij heeft het verprutst en blijft eigenlijk alleen overeind om te proberen zijn fouten richting zijn kind recht te zetten. Hij kondigt haar zelfs aan dat - zodra hij slaagt in die correcties - het leven voor hem verder niet zo hoeft. 
We zien hem instappen in een overval-plan van de opgewonden crimineel Mr Besegai. De opdracht lijkt eenvoudig: op de avond van het fondsenwervingsbal voor de burgemeester van Boston, de door en door corrupte Mayor Miccelli, moeten zij diens kantoortoren binnendringen en de die avond fors gevulde kluis leegroven. Rory vindt het allemaal best, als hij maar zijn benodigde schuldbedrag van 32.480 dollar incasseert voor deze klus. Hij wordt voor deze klus gekoppeld aan twee hem onbekende kruimeldieven, waarvan vooral de onverschillige Cobby veel van Rory zal gaan vragen.
U snapt, de ripdeal gaat niet helemaal goed, de derde man komt om en Rory en Cobby moeten met z'n tweeën op de vlucht, achtervolgd door een woe-de-nde burgemeester die vooral de van hem gestolen armband terug wil hebben. De stunteldieven krijgen het zwaar.

Met: Matt Damon, Casey Affleck, Hong Chau, Ving Rhames, Michael Stuhlbarg, Ron Perlman, Alfred Molina, Toby Jones
                              
FIN - song : Thunderclap Newman - Something in the air

zondag, maart 08, 2026

The Order - Justin Kurzel

The Order op IMDb (6,8)
 The Order op Moviemeter (3,26)

The Order op Wikipedia

Toen ik decennia geleden de film "Mississippi Burning" bekeek, was ik nog geschokt. Nu - door de jaren en de wol geverfd- heb ik dat minder. Nog steeds vind ik het gruwelijk om te beseffen hoezeer racisme en fascisme een maatschappij kunnen verpesten en welhaast vernietigen, maar ik heb geleerd om daar realistisch mee om te gaan. Immers: hun volgelingen zitten in diverse nationale regeringen, zitten in regionale en plaatselijke besturen. Nog maar enkele weken geleden werden op 100 meter van mijn huis ook White Power- bekladdingen aangebracht: nog steeds verontrustend maar al lang niet meer zo schokkend als 40 jaar geleden. We weten dat dit gedachtengoed zijn plaats heroverd heeft. 
Een lange inleiding om te vertellen dat "The Order" weliswaar spannend én misdadig is, maar niet meer tot zo'n schokeffect leidt als het dat in de vorige eeuw nog had gedaan. Pluspunten zijn het geloofwaardige acteerwerk (oa Jude Law, die ik vorige week nog als Vladimir Putin op het grote scherm aan het werk zagzag) en de mooi opgebouwde  ondersteunende rollen rondom de goeden en de slechten.

1983, de staat Washington. FBI-agent Terry Husk komt er vanuit Idaho naar toe om te werken aan een griezelige zaak: hij ziet verbanden tussen een reeks bankovervallen en berichten over een opkomende Arische beweging, verwant aan de Ku-Klux-Klan maar deze groep blijkt veel militanter: men drukt zelf vals geld, koopt daarvoor wapens waarmee men dan weer banken overvalt. Hun bedoeling is een beweging op te bouwen die straks over het hele land de gewapende opstand zal gaan leiden die moet leiden tot een gezellig blank Amerika, zoals het volgens hen ooit allemaal bedoeld was. 

Husk merkt enige weerstand binnen het lokale politiekorps, alleen de jonge agent Jamie Bowen is bereid hem van informatie te voorzien. Met dit kleine beetje hulp én met de druk van zijn FBI-collega Zillah Craig op zijn nek slaagt Husk er langzaam in de knopen te ontwarren: hij signaleert een machtsstrijd tussen de wat gematigder (?) Aryan Nation en de groepering van de hypermilitante groepering The Order, die onder aanvoering van hun leider Bob Mathews het revolutionaire pad bewandelt. Steeds nauwer sluit het net zich, steeds explosiever wordt het pad van the Order: een confrontatie tussen Husk en Mathews kan niet lang meer uitblijven.

Met: Jude Law, Nicholas Hoult, Tye Sheridan, Odessa Young, Alison Oliver

FIN - song : Jed Kurzel - The Order

woensdag, februari 11, 2026

Relay - David MacKenzie

Relay op IMDb (7,0)
 Relay op Moviemeter (3,37)

Relay op Wikipedia

Klokkenluidersfilms vereisen altijd een paar vaste elementen: iemand moet verontwaardigd zijn over de handel en wandel van een bepaald bedrijf of organisatie, datzelfde bedrijf moet zich niet zomaar bij de klachten neerleggen en er moet een spanningsveld zijn tussen de feiten en de onthulling ervan. Het maakt dergelijke films al bijna direct tot thriller. Gisteren had ik er daar weer eentje van te pakken: met wisselend succes maakt deze "Relay" de verwachttingen waar. Die ambivalentie zit m erin dat een deel van de verhaallijn iets te snel duidelijk wordt, daar staat tegenover dat er procesmatig meer dan voldoende inventiviteit in zit. Het maakt de film afwisselend, het keurige acteerwerk van oa Lily James en Sam Worthington doet de rest. 

Angstig kijkt ze om zich heen, Sarah Grant is doodsbang wanneer ze een hotelkamer betrekt en daar de telefoon pakt. Ze neemt contact op met een schimmige organisatie, die haar moet helpen haar probleem weg te werken. Ze weet niet wie ze aan de lijn krijgt omdat het bedrijf werkt met tussenpersonen die op een meldkamer ingetypte berichten voorlezen aan de beller. Onder strikte voorwaarden is het bedrijf bereid om voor de klokkenluider aan de gang te gaan: Sarah heeft een rapport over de foute handel en wandel van haar voormalige werkgever: een bedrijf dat via genetische manipulatie een product heeft ontwikkeld dat een oplossing lijkt voor een voedselprobleem maar dat tegelijkertijd mensen enorm ziek kan maken. U snapt: dat bedrijf vindt het niet fijn dat Sarah dit naar buiten wil brengen en gaat op jacht naar Sarah om haar rapport te bemachtigen. 
Het bemiddelingsbedrijf wordt geleid door de inventieve Ash, die voortdurend van identiteit, van telefoon en van locatie verandert om buiten schot te blijven van de machtige bedrijven die zijn opdrachtgevers willen aanklagen. Ash heeft moeite de soms wat knullige Sarah bij de les te houden om zijn aanpak succesvol te laten zijn, hij vergeeft haar enkele kleine foutjes wanneer ze niet goed luistert. En daar dreigt het gevaar: die foutjes worden natuurlijk ook opgemerkt door de aangeklaagde partij, hetgeen de bemiddeling van Ash een levensgevaarlijke operatie maakt. Deadlines!

Met: Lily James, Riz Ahmed, Sam Worthington, 

FIN - song : Karen Marks- Cold café

dinsdag, februari 10, 2026

Akiplesa (aka Toxic) - Saule Bliuvaite

Akiplesa op IMDb (6,7)
 Akiplesa op Moviemeter (3,13)

Toxic op Wikipedia

Ze zullen er vast zijn maar ik heb ze niet gezien: "snelle" films uit Oost-Europa zijn zeldzaam. Ook deze film doet een beroep op uw uithoudingsvermogen: een traag verteltempo en een zwaar sociaal onderwerp vormen samen de kenmerken van deze film die weliswaar over jeugd gaat maar die te zwaar is om jeugdfilm genoemd te mogen worden. Aan de hand van de synopsis vreesde ik voor gruwelijke beelden, maar die bleven gelukkig uit: de gruwelen kwamen puur voort uit de verwording van de beide hoofdpersonen. Brrr.

De wereld is keihard: als je als 13-jarig meisje niet voldoet aan de schoonheidsidealen van je tijd, dan lig je er al snel uit. Marija ervaart het - letterlijk - aan den lijve. Uiterlijk is er niets aan haar te zien, maar zodra ze gaat lopen zie je dat ze mank loopt. Het maakt dat ze - sorry voor de woordkeus- een buitenbeentje is, het zorgt voor pestgedrag van haar leeftijdsgenootjes. Die gaan immers allemaal op voor het voorgeschreven schoonheidsbeeld: slank, fysiek sterk, overtuigende persoonlijkheid. Deze karaktertrekken moeten de jongedames helpen ontsnappen uit hun armoedige leventje: eigenlijk willen ze stuk voor stuk de catwalk op, er wordt ze beloofd dat de pot goud aan het eind van die loopplank voor ze klaarstaat. 
Ook Marija doet mee, ze wil niet eeuwig op het kamertje bij oma teruggetrokken zijn. In die hele pestkoppengroep zit één meisje dat zich te zeer wil manifesteren door vol op Marija in te hakken. Deze Kristina blijkt al gauw een lege huls, gaandeweg ontstaat er begrip tussen de twee jonge vrouwen. Of dat goed nieuws is, moet nog blijken: ze staan nu weliswaar met zijn tweetjes sterker tegenover de rest van de groep, ze beseffen dat ze veel gekkere noodgrepen moeten toepassen om steeds maar verder te komen in de selectieprocedure van het modellenbureau. Dat gaat ver. Te ver.

Met; Vesta Matulyte, Ieva Rupaikaite, Egle Gabrenaite

FIN - song : Gediminas Jakubka- Just kids (the closing)

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...