Is this thing on? - Bradley Cooper

Is this thing on op IMDb (6,7)

Is this thing on op Moviemeter (2,88)
 Is this thing on op Wikipedia

Hij is behoorlijk actief, die Bradley Cooper. Zelf al een mooie trits aan (prijswinnende) rollen op zijn naam, de laatste jaren bekwaamt hij zich steeds meer in het regiewerk. Daarmee laat hij anderen shinen, al pakt hij vaak nog wel zijn eigen bijrolletje mee. In deze prettig lopende film gaan de belangrijkste rollen naar Will Arnett en Laura Dern. En dat blijkt een goede keuze van de regisseur want er is overduidelijke chemie. ITTO is een prettig lopende film met een - ondanks het pijnlijke onderwerp- prettige, soms cynische, sfeer.

De bruis is eruit. Het huwelijk van Alex en Tess Novak eindigt niet in knetterende ruzies, nee, beiden kijken gelaten naar het langzaam dovende vlammetje. Ze zouden nog wel willen maar blijken te verschillende types om nog verder te kunnen. Wat hen bindt, is de zorg voor hun twee energieke jongens. Terwijl beiden proberen de wisselingen van de wacht zo zorgvuldig mogelijk te verrichten, kijken ze ook beiden vooruit naar een leven ná hun relatie.

Tess richt zich op het opnieuw oppakken van haar sportcarrière: ze is er weliswaar te lang uit maar kan juist als coach nu een heleboel betekenen voor de volleyballwereld, Alex lijkt nog niet van die vastomlijnde plannen te hebben. Door stom toeval belandt hij in een comedyclub, door nog stommer toeval belandt hij daar op het podium. Onvoorbereid. Hij besluit een klein inkijkje te geven in het leven van een scheidende man, het lijkt potdorie te werken bij het publiek. Alex raakt enthousiast, treedt steeds vaker op en krijgt ook steeds vaker de zaal mee. Totdat, net zo stom toevallig, opeens zijn ex als publiek in de zaal zit. Een geluk bij een ongeluk?

Met: Will Arnett, Laura Dern, Ciaran Hinds, Andra Day, Bradley Cooper, 

FIN - song : Melt With Miami - Under pressure

Ricky Gervais: Mortality - John L. Spencer

Ricky Gervais: Mortality op IMDb (6,9)
 Ricky Gervais op Wikipedia

Heb er even over nagedacht of ik deze wel hier  op mijn blog moest gaan vermelden maar hey, ik beschreef eerder ook al concertfilms en ook déze show staat gewoon met een eigen vermelding op de Internet Movie Database. Dat geeft mij een stukje legitimatie om hier een korte vermelding van deze - opnieuw heerlijke- show te maken. Wat mij betreft staat Gervais al lange tijd op eenzame hoogte in de wereld van de comedy: niet alleen zijn onemanshows maar ook de bijzondere reeks tv-series die hij opzette, zijn bijna zonder uitzondering raak. "The office" is iconisch qua beeldtaal, "Derek" is van een ongekende lieflijkheid en zijn "After Life" reeks heeft mij - letterlijk - tot tranen toe geroerd. Het mag, concludeer ik. Het mag hier, het is immers mijn eigen blog ;-]

Ook in zijn show "Mortality" zoekt Gervais weer de grenzen op van wat mág op een podium. Hij is voorstander van de absolute vrijheid van meningsuiting en geeft daarin uitstekend zijn kaders aan. Lichtgeraakte mensen krijgen er van langs, vooral om de dubbele moraal die velen van hen er op na houden. Twee van de leukste verhaallijnen in deze show zijn die waarin Gervais vertelt over zijn toekomst in de hel (hij is immers verzekerd van een plaatsje daar, zo zegt hij). Daarnaast breekt hij alsnog een lans voor the board van the Academy Award: hij presenteerde immers vijf keer de show van de Oscar-uitreikingen, een taak die hem niet alleen maar lof opleverde. Hij dankt het Oscar-presidium voor de vrije hand die hij kreeg om zijn speeches met grappen te larderen, geeft daarvan ook een aantal pregnante voorbeelden. 

Gervais is cynisch en hard over de huidige maatschappij, spaart daarbij ook zichzelf niet. Hij weet een treffend beeld neer te zetten van onze mediasociety, waarbij hij het niet kan laten te vermelden dat hij degene die het laatst lacht: "crying all the way to the bank". 

Met; Ricky Gervais

Oh Brother, Where Art Thou? - Joel & Ethan Coen

Oh Brother, Where art thou? op IMDb (7,7)
 Oh Brother, where art thou? op Moviemeter (3,63)

Oh Brother, where art thou? op WIkipedia

Aan het einde van een intensief weekend nog eens drie uur in de filmzaal zitten, het was een iets te grote opgave voor ons gisteravond. Change of plans derhalve en vanaf de bank checkte ik wat er nog op de schijf stond. Deze bijvoorbeeld: 25 jaar oud inmiddels en op het punt van vervallen van de harddisk. Redenen volop om deze weer eens op te pakken en hoe fijn was dat? Deze film is nog altijd een feestje om te gaan. Goede - vooral onderkoelde- humor, topacteerwerk, dito regie en een grote hoeveelheid vaart. Filmbeleving ten top, derhalve, in deze héééél losjes op de Odyssee van Homerus gebaseerde vertelling. 

We gaan een krappe 90 jaar terug in de tijd, naar de Amerikaanse staat Mississippi. Het is nog de tijd van chain gangs, het is nog de langzaam ter ziele gaande tijd van het Wilde Westen. Drie gevangenen ontsnappen tijdens het zware werk langs de weg. Ze zitten met de ketenen aan elkaar en moeten dus goed samenwerken om daadwerkelijk weg te komen. Dat is nog niet makkelijk want ze zijn drie totaal verschillende persoonlijkheden: de wijsneuzerige ijdeltuit, de negatieve cynicus en de goedgelovige simpelkees. Een ideale cocktail dus voor veel grappen over hun respectievelijke karakters. 

Het doel van de drie is een schat op te graven die een van de drie verderop in de staat begraven heeft. Ze moeten snel zijn want binnen een week gaat de staat precies dat gebied onder water zetten, dan wordt de schat onbereikbaar. Een struikelende tocht begint: terwijl de politie hen op de hielen zit, ontmoeten ze de fameuze bluesgitarist Robert Johnson, worden ze verleid door het gezang van drie wonderschone Sirenen, nemen ze een singletje op dat een instant succes wordt, worden ze bijna gelyncht door de KKK, worden ze voor politieke doeleinden gebruikt door de beide kandidaten van de provinciale verkiezingen en komen ze uiteindelijk zelfs in de buurt van de schat. Een schat die heel anders blijkt te zijn dan pommadeprins Everett de andere twee had voorgeschoteld.

Met: George Clooney, John Turturro, Tim Blake Nelson, John Goodman, Holly Hunter, Chris Thomas King, Charles Durning

FIN - song : The Stanley Brothers - Angel Band

Waarom Wettelen - Dimitri Verhulst

Waarom Wettelen op IMDb
 Waarom Wettelen op Moviemeter (3,20)

Zelf vind ik het een heel fijne ontwikkeling, de voorpremière-avonden van mijn lokale filmtheater. Meestal een (te) select publiek, dat alvast inzage krijgt in een van de films die de komende week in roulatie komt. Gisteren draaide het daarbij om het regiedebuut van Dimitri Verhulst, iemand die ik als schrijver al langer met plezier in de gaten houdt en die ook al eerder een geweldige boekverfilming gerealiseerd zag. Ditmaal dus voor het eerst op de regisseursstoel, ik moet zeggen dat hij er in ieder geval in is geslaagd een zekere sfeer neer te zetten (dat ie kon schrijven, dat wisten we al. En dat ie daarbij veel gebruik maakt van zwarte en zelfs absurdistische humor, dat ook). Heeft u er beeld bij?

Tobberige levens, daar draait het om in deze film. Elk van de ongeveer 10 te volgen personen heeft ergens wel een pijnpunt in zijn of haar leven, erg zonnig is de toekomst niet voor hen allen.

We wonen de uitvaartmis van Christine bij, waarna we naar de door haar man Bas uitgekozen begraafplaats trekken. Net voordat ze ter aarde wordt besteld, stapt de lokale notaris naar voren. Hij meldt dat Christine in haar testament heeft vermeld dat ze niet hier in het dorp maar in de - voor velen onbekende- plaats Wettelen begraven wil worden. Hoewel niemand weet waarom, zegt Bas haar laatste wens te willen respecteren. Er zit dus niets anders op dan met de uitvaartprocessie naar Wettelen te gaan. 

Niemand kon bevroeden dat Wettelen op een paar dagen gaans is wanneer je het te voet doet. Twee keer moet de hele groep van 10 volgers een overnachtingsplek zoeken, ondertussen vinden achter de lijkwagen de vreemdste gesprekken en confrontaties plaats. Het is niet aan mij om daarover uit te wijden, maar ik verzeker u: doods is het allemaal niet, lekker zwartgallig wel. En daardoor: lekker vermakelijk ook.

Met: Peter van den Begin, Hilde Heijnen, Marijke Pinoy, Tom Vermeir, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Ezra- Tony Goldwin

Ezra op IMDb (6,4)
 Ezra op Moviemeter (3,16)

Toen deze eerder dit jaar in mijn geliefde filmtheater geprogrammeerd stond, liet ik hem passeren omdat ik bang was voor karikaturen. De synopsis van de film gaf immers de kans dat er door de filmmakers met de aandoening van de hoofdpersoon aan de haal zou worden gegaan. Levert vaak wel Oscars op (Rain Men, My Left Foot) maar levert bij mij vaak irritatie op vanwege het voor de film uitvergroten van het gedrag. Dat speelde in deze film alleen in het begin even mee, maar al snel werd het een aandoenlijk vader-en-zoon-verhaal waarbij beiden hun afwijkende eigenschappen hebben. Blij dus dat we deze gisteravond gehuurd hebben.

Als we die eerste 10 minuten doorgekomen zijn, weten we dat Ezra een stevig autistische jongen is die het zijn ouders lastig maakt in de opvoeding. Dermate lastig zelfs dat hun relatie erop stukloopt, moeder vertrekt en doet een andere partner op. Zowel vader als moeder lopen over van liefde voor hun zoon maar ze staan elk een andere aanpak voor. Dit leidt tot een gaandeweg groeiende verwijdering tussen de twee: moeder laat zich door de vele hulpverlenende instanties de wet voorschrijven terwijl vader juist met die instanties in gevecht gaat. Dat laatste zelfs iets te letterlijk, hetgeen leidt tot een contactverbod.

Niet dat pa zich daaraan houdt, natuurlijk. Hij staat bij het schoolplein van Ezra's nieuwe school en ziet dat de nieuwe medicatie een (bijna letterlijk) verlammende werking op de jongen heeft. Zijn hart breekt en hij neemt een radicale beslissing: hij haalt 's nachts de jongen weg uit het huis van moeder en stapt in de auto, onderweg naar een vriend die een paar staten verderop op het platteland woont. Moeder is woest, probeert eerst nog via de eigenzinnige opa met haar ex in contact te komen maar dat helpt niet. Ze neemt een radicale stap en zet een Amber Alert uit voor haar zoon. Terwijl die eigenlijk best een fijne reis maakt met zijn eigenlijk best grappige vader, maakt moeder samen met opa jacht op de twee. Ieder heeft daarbij zijn/haar eigen belang, ieder heeft daarbij zijn/haar eigen achtergrondverhaal.

Ik was zeer te spreken over het acteerwerk van Bobby Cannevale, die een ontwapenende emotionele man neerzet. Hoogtepunt van de film, wat mij betreft.

Met: Bobby Cannevale, Rose Byrne, William A. Fitzgerald, Robert de Niro, Whoopi Goldberg

FIN - song : Rae Isla - Ezra

Gunpowder Milkshake (aka Bloody Milkshake) - Navot Papushado

Gunpowder Milkshake op IMDb (6,1)
 Gunpowder Milkshake op Moviemeter (2,84)

Ze zijn niet voor mij gemaakt, deze "komische" schietfilms. De payoff van de film beloofde een strijd van drie generaties vrouwen tegen mannen die hen alles zouden kunnen afpakken. Dan verwacht ik iets anders dan veelvoudig piefpafpoef en KNOK!MEP!THUD!BTOOM!PAKAAN! Tja, jammer voor mij, de regie besloot anders.

De jonge Sam(antha) is eraan gewend dat haar moeder er zelden voor haar is. Om elkaar dan toch soms te zien, spreken ze af in de lokale diner. Daar overlaadt moeder haar dochter met excuses om vervolgens toch weer weg te gaan. Moeder doet iets in de geweld-handel, dat weten we dan al: ze is huurmoordenares.

Sprongetje: eenmaal volwassen blijkt dochter Sam hetzelfde pad te hebben bewandeld. Ze verricht haar diensten voor "De Firma" maar komt daar in een slecht daglicht te staan als ze bij een opdracht de zoon van een concurrerende misdaadbaas te hebben omgelegd. De Firma trekt de handen van Sam af, sterker nog: ze gaan achter haar aan. Zelf zit Sam op dat moment opgescheept met het dochtertje van iemand die de Firma geld afhandig had gemaakt. Sam gaat samen met de jonge Emily de strijd aan, zoekt daarvoor eerst de oude vriendinnen van haar moeder op. Deze runnen een tamelijk gewelddadige bibliotheek, waar de achtervolgers Sam uiteindelijk weten te vinden die daar net heen is gevlucht nadat ze eerst al bij haar moeder thuis werd belaagd. 
Snapt u het allemaal nog? Nou, dat is dan fijn voor u.

Met: Karen Gillan, Lena Headey, Carla Gugino, Michelle Yeoh, Chloe Coleman, Paul Giamatti, Ralph Ineson

FIN - song :  Mercury Rev- Goddess on a highway

A Man Called Otto - Marc Forster

A Man Called Otto op IMDb (7,5)
 A Man Called Otto op Moviemeter (3,47)

Heb er even tegenaan gehikt om deze te kijken, maar heb er achteraf geen spijt van. Heb me goed vermaakt met deze remake, die weliswaar een duidelijk andere sfeer heeft dan de originele boekverfilming maar die toch geloofwaardig overkomt. 

Otto is moe. Levensmoe, zo blijkt. Na het overlijden van zijn vrouw kan hij zijn draai niet meer vinden: de reorganisatie op zijn werk pakt niet goed uit en de veranderingen in zijn woonwijk maken hem boos en recalcitrant. Iedereen kan een sneer verwachten als hij niet goed parkeert, als hij gereedschappen wil lenen of als hij andere dingen niet netjes binnen de lijnen kleurt. Otto kan het allemaal niet handlen en wil uit het leven stappen om op die manier weer met zijn vrouw herenigd te zijn.

Op licht komische wijze ervaren we dat zijn onhandige zelfmoordpogingen steeds mislukken en dat hij ondertussen op steeds contactueler voet komt te staan met zijn buren: de nieuwe overburen verstrekken hem eten en willen hem op de kinderen laten passen. De fitnessbuurman wil dat hij bij hem komt eten, het oudere buurtstel wil dat hij de ontstane ruzie bijlegt en weer normaal in contact treedt. Otto wil niet, maar u weet vast wel hoe dit gaat lopen. 

Met : Tom Hanks, Mariana Trevino, Rachel Keller, Cameron Britton, 

FIN - song : Rita Wilson - Till you're home

Retfaerdighedens Ryttere (aka Riders of Justice) - Anders Thomas Jensen

Riders of Justice op IMDb (7,5)

Riders of Justice op Moviemeter (3,73)

Plotseling dook deze filmtitel op in de toplijstjes van vorig jaar. Het was natuurlijk een rare tijd met gesloten bioscopen en een verhardende strijd tussen de streamingdiensten, maar toch: hoe kon ik deze gemist hebben? Nu zag ik m opeens bij de Movies & Series staan, voor gratis. En ook ik vond hem leuk: hoe luguber en gewelddadig de insteek dan ook is, er zit veel vaart en humor in en je komt een trits bekende Deense acteergezichten tegen. Dat is zeer fijn. 

Otto, een fijn verwarde wetenschappelijke nerd, weet zijn directie niet te overtuigen van zijn algoritme-onderzoek over toeval (alles heeft een reden of een oorzaak, toeval bestaat niet) en krijgt ontslag. Met zijn doosje spullen onder de arm stapt hij in de metro waar hij, scherp observerend als altijd, opstaat voor een vermoeide vrouw die een intensieve dag met haar dochter achter de rug heeft. Plots knallen en flitsen, de trein is in botsing gekomen met een andere trein. Veel slachtoffers, waaronder de vrouw die op Otto's plekje zat. 
Die vrouw blijkt de vrouw van Markus, een stoere en agressieve Aghanistan-commandant. Otto heeft een schuldgevoel over het afstaan van zijn plek en speurt met behulp van zijn hackende wetenschapsvriendjes het gezin op. Als hij vader en dochter bezoekt, brengt hij voorzichting zijn theorie aan het licht: hun vrouw en moeder is niet omgekomen bij een ongeluk, nee, het was een aanslag. In dezelfde coupé zat namelijk het hoofd van een motorbende, op wie de agressieve motorclub Riders of Justice het voorzien had. Aanvankelijk wil de stugge Markus hier niets van weten , maar als de drie stuntelende wetenschappers met meer linkjes komen, draait hij bij: hij zweert wraak. De afspraak zal zijn dat de drie de handel en wandel van de motorbende achterhalen, hij doet vervolgens de afrekening, iets wat hij met zijn jarenlange leger-ervaring gewetenloos kan doen. 
Rüksichtlos geweld wordt gekoppeld aan stamelend geblunder, steeds dieper dringt het viertal de motorclub binnen. Markus' dochter kijkt met grote ogen naar de transformatie die haar vader doormaakt en blijkt een hartverwarmende spil in de verbinding met de wetenschappers. 

Met : Mads Mikkelsen, Nikolaj Lie Kaas, Andrea Heick Gadeberg , Lars Brygmann, Nicolas Bro

  FIN - song : Ivette Kay - Blue (throat chakra) 

Rundfunk: Jachterwachter - Rob Lücker

 Rundfunk: Jachterwachter op IMDb (5m8)

De serie heb ik destijds niet bekeken, wel veel over gehoord. Deze titel draaide vorig jaar ook in ons filmtheater, ook toen koos ik er niet voor. Er zal een reden voor zijn. Nu kwam ik m op Netflix tegen en ik had - na een stampdag werken - wel zin in los vermaak. Eindconclusie is dat ik bij vlagen wel een glimlach op het gezicht had, maar het geheel niet zo spraakmakend vond als ik op basis van de reputatie had verwacht. Maar goed, ik zat op de bank en de mondhoeken krulden af en toe, dat is het waard. 

Camping HIVO is een kutcamping. Dat zeggen alle gasten. En niet alleen de gasten , ook de keihard werkende campingbeheerder zegt dat. Want het is wel ZIJN kutcamping, en hij had het zijn vader nu eenmaal beloofd om de zaak naar behoren te beheren. 

Dat wordt hem lastig gemaakt als de totaal uit beeld verdwenen jeugdzanger Ronnie Bosboom jr. opduikt. Deze was in zijn jeugdjaren door zijn vader gedwongen tot eindeloze optredens en plaatopnamen, maar verdween plots van de radar. Ronnie probeert anoniem door het leven te gaan, iets wat de jachterwachter (de campingbeheerder dus) hem ook toezegt, maar dat duurt natuurlijk niet lang. Niet alleen de campinggasten storten zich op zijn aanwezigheid, ook onguur volk (een soort B1 en B2-boeven) komt erop af omdat ze Ronnie's diamanten plaat willen bemachtigen. Krachten worden vereend, enfin, u snapt. 

Met : Yannick van de Velde, Pierre Bokma, Tom van Kalmthout

Richard says goodbye (aka The Professor) - Wayne Roberts

Richard says goodbye op IMDb (6,7)
Zeer aangename film, ondanks het lugubere onderwerp. Dat komt vooral door de speelse aanwezigheid van Johnny Depp, op wiens lijf deze rol geschreven is.

Depp is de Richard uit de titel, een professor in de Engelse literatuur die te horen krijgt dat hij terminaal ziek is. De keuze tussen "behandelen en nog 1 tot 1,5 jaar leven" of "zonder behandeling nog een half jaar" is voor hem simpel: geen gedoe, gewoon zijn laatste gegeven tijd nog gebruiken om een aantal belangrijke dingen te doen. Hij vertelt zijn diagnose alleen aan zijn beste vriend, niet eens aan vrouw en kind. Daar zouden immers alleen maar sentimenten uit naar boven komen die het lastige gezinsleven uit het verband zouden rukken.
Richard pakt het onorthodox aan: hij stuurt leerlingen de les uit die niet voor de literatuur gaan, hij wil alleen betrokken en gedreven studenten. De groep wordt klein maar Richard beloont ze met een compleet onaangepaste en verrassende aanpak: hij vertelt de leerlingen dat ze de kans moeten pakken om hun leven van betekenis te laten zijn en doet daarbij nooit door leraren vertoonde dingen: hij neemt ze mee naar de kroeg, hij zit in de tuin met zijn leerlingen te blowen en doet ontboezemingen over zijn liefdesleven.
Gaandeweg krijgen ze sympathie voor zijn aanpak, net zoals de mensen om hem heen langzaam de schellen van de ogen vallen. Richard heeft niets te verliezen, met een brede glimlach gaat hij zijn ondergang tegemoet.

Met : Johnny Depp, Rosemarie Dewitt, Odessa Young, Danny Huston

Terminal - Vaughn Stein

Terminal op IMDb (5,3)
Rare film die wanhopig iets probeert te zijn wat ie niet is. Men probeert het met een strakke vormgeving maar doet daardoor aan overdaad. Men probeert het met een ingenieus script maar we voelen veel dingen vooraf al aankomen. Men probeert het met tongue-in-cheeck humor maar die valt regelmatig in het luchtledige. Toch zijn er ook lichtpuntjes: de dubbelrol die Margot Robbie aanneemt pakt redelijk goed uit. En de repetitieve mislukte overvalletjes bij het station zijn een aardige running gag.

De titel is ook nog eens dubbelzinnig; we bevinden ons in de terminal van een groot treinemplacement. Daarin maken we al snel kennis met een hoestende zwaarmoedige man die - je verwacht het niet - terminaal ziek is. Dat komt mooi uit!
Hij wordt door de tamelijk vreemde stationschef verwezen naar de restauratie alwaar een fraai geboetseerde bardame het gesprek met hem aanknoopt. Geheel tegen de verwachting in probeert ze de man niet van zijn zelfmoordplannen af te brengen. Sterker nog: ze doet hem suggesties over "how to..".
Wij weten dan allang dat deze dame hier niet toevallig is, dat ze een dubbele agenda heeft omdat ze in opdracht van een gangsterbaas een aantal lokale vijanden tegen elkaar moet uitspelen zodat de boel straks mooi opgeruimd is.
Ziehier de setting van anderhalf uur vreemde verwikkelingen op een treinstation.

Met : Margot Robbie, Simon Pegg, Mike Myers, Max Irons , Dexter Fletcher

The Hitman's Bodyguard - Patrick Hughes

The Hitman's Bodyguard op IMDb (6,9)
Meestal gaan ze aan mij voorbij, films van het piefpafpoef-genre. Zeker als er dan ook nog eens een opgelegd sausje van "humoristische dialogen" overheen wordt gelegd.
Deze kon ik echter niet aan me voorbij laten gaan omdat ie voor een enorm deel speelt in de stad waar ik al bijna mijn hele leven werk. Dan wil ik zien wat ze ervan gemaakt hebben. En dan slik ik mijn verbazing in als iemand rechtsaf slaat bij de Leliegracht en dan op de Kromboomsloot terecht komt. Bij wijze van spreken.

Mooie plaatjes van een prachtige stad, daar ging het om. En , toegegeven, de heren hoofdrolspelers hebben er duidelijk zin in. Of anders: ze hebben er zèlf in ieder geval plezier in.
Michael Bryce werkt in de persoonsbeveiliging. Ooit deed ie dat "Triple A", maar na een incident is zijn organisatie die status kwijtgeraakt en zakte hij af tot het verplaatsen van cokeverslaafde advocaten en meer aan-de-randfiguren. Zijn ex werkt bij interpol en komt in een crisissituatie terecht: zij moet een gevangene naar het Internationaal Strafhof brengen om hem te laten getuigen tegen een Oosteuropese dictator.
Lang verhaal kort: zij vraagt Bryce om die gruwelijke crimineel van Manchester over te brengen naar Den Haag. Dat gaan ze dus doen, via de Amsterdamse omweg. Omdat hij daar toevallig een appartement heeft en zijn vrouw daar gevangen zit. Nou, vult u zelf maar in. Zal het Bryce lukken om de Oosteuropese criminelen te omzeilen en de gevangene af te leveren in Den Haag. Op tijd af te leveren, dat ook nog.

Met : Ryan Reynolds, Samuel L. Jackson, Gary Oldman

Kill me please - Olias Barco

Kill me please op IMDb (6,4)
Zwarte komedies, ik kan er doorgaans wel wat mee. Een zwaar onderwerp als de dood mag soms ook best eens luchtig worden aangepakt. Dat gebeurt in deze film wel, het enige probleem is dat het eigenlijk nergens écht grappig wordt. De film heeft zijn momenten, maar draagt niet genoeg mee om te beklijven.

We zitten ergens in België, randje Frankrijk. In een klein kasteeltje heeft een arts een levensbeëindigingskliniek opgezet. Zelfmoordlustigen kunnen zich - tegen forse betaling uiteraard - bij hem melden om middels het uitvoeren van een allerlaatste wens onstoffelijk te worden. Omdat hij daarmee op de rand van wetten balanceert, is als bedrijfspolicy ingevoerd dat er eerst terdege moet worden geprobeerd om cliënten van hun idee af te brengen. Als je nog niet ziek genoeg bent, als je niet overduidelijk zwaar lijdt aan het leven, gaat het geheel niet door. De film lijkt dan ook gemaakt met een goede knipoog naar de Nederlandse euthanasiewetgeving.
Een bonte stoet cliënten verschijnt. De zakenman die het allemaal wel gezien heeft en nog een keer met een lekkere blonde het bed in wil en die ook op die plek en in die positie wil sterven. De zangeres die haar carrière moest beëindigen omdat haar stem haar in de steek liet en die niet kan leven met het gegeven dat niemand haar meer om een handtekening vraagt. De helemaal niet zieke man die de ergste aandoeningen verzint om maar in aanmerking te komen voor een plekje in een van de sterfruimtes.

In het dorp buiten het kasteel groeit het verzet. "Moordenaars, Moordenaars!!" klinkt het steeds luider langs de oprijlanen van het kasteel. Het gaat uit de hand lopen. De burgers verenigen zich en vallen het kasteel aan.  En nu komt de ironie van het verhaal, het stukje dat het black comedy maakt: veel van de zelfmoord-kandidaten komen nu op een andere, veel gewelddadiger manier aan hun einde dan ze eerst hadden gedacht.

Met o.a. Benoit Poelvoorde en Bouli Lanners.

Relatos Salvajes (Wild Tales) - Damian Szifron

Relatos Salvajes op IMDb (8,2)
En weer een ruime 8. Ik had een goede week qua kiezen , blijkbaar.
Deze film zette me vanaf het begin af aan op het puntje van mn stoel. Nog niet eens omdat ie zo hartstikke goed was, maar omdat het eerste verhaal zo bijzonder voorspellend bleek te zijn dat het te bizar leek om waar te zijn. Wat was het geval?
De film is opgedeeld in zes verhalen: stuk voor stuk over mensen die op het randje van doordraaien staan. Of daar overheen stappen. In het eerste verhaal zitten we in een vliegtuig. Voor elkaar onbekende passagiers raken met elkaar in gesprek en komen er gaandeweg achter dat ze een gemeenschappelijke kennis hebben. De ex-vriend van de een is een voormalig leerling van de ander. En, zo blijkt alras, een cliënt van weer een ander en een vriend van degene die daarvoor zit. Stukje bij beetje komt de hele groep inzittenden er achter dat ze allemaal dezelfde man kennen. En die man, die is zojuist als piloot de cabine ingestapt en heeft de toegang daartoe vergrendeld. Hij blijkt vastbesloten te zijn om een massale wraakactie toe te passen op iedereen die hem heeft dwarsgezeten in het leven. De piloot- gruwelt u even mee- besluit het vliegtuig de grond in te boren en daarmee alle passagiers mee de dood in te nemen. Herkent u zoiets, zegt u? Precies, de GermanWings-stuntpiloot. Zou hij deze film , die ongeveer een jaar voor zijn wanhoopsdaad verscheen, gezien hebben? Ik huiverde even, wat is film dan toch een machtig medium. Op het enge af.
Verhaal 2 speelt zich af in een restaurant: serveerster krijgt een klant aan tafel die zij uit het verleden kent. Hij heeft haar familie veel schade berokkent en zij krijgt nu de kans ultiem wraak te nemen.
Verhaal 3 is een snelweg-verhaaltje. De ene wegpiraat wenst de ander geen ruimte te geven en dit ontaardt in een ordinair gevecht. Eerst achter het stuur, maar later buiten de auto's. Met fatale gevolgen.
Verhaal 4 is een FallingDown-variant: man ziet - op de verjaardag van zijn dochtertje, taart nog in de hand- zijn auto weggesleept worden en gaat boos verhaal halen bij het ophaalpunt. Dat loopt uit de klauwen, stukje bij beetje wordt hij klemgezet door ambtelijke molens. Het toeval wil dat hij ingenieur is, zo een die met dynamiet grote gebouwen opblaast en uit de weg ruimt. Maakt u zelf svp de som nu.
Verhaal 5 is een klassenstrijd-verhaaltje. Puissant rijkeluiszoontje veroorzaakt ongeluk waarbij 2 slachtoffers vallen. Vader denkt aan zijn reputatie, aan die van de familie en die van zijn bedrijf. Zijn advocaat wordt gedwongen mee te werken aan een alternatief verhaal, waarmee de schuld in de schoenen kan worden geschoven van de arme tuinman. Maar stukje bij beetje ziet iedereen (de OM-officier, de advocaat, de tuinman) hierin een kans om de zakenman flink financieel onder druk te zetten. Dat gaat lang goed.
Verhaal 6 is a wedding gone wrong. Op de dag van de bruiloft ontdekt de bruid het schuinsmarcheerdergedrag van haar kersverse echtgenoot. Ze neemt wraak. Ter plekke en ten overstaan van alle gasten. Een minder suikerzoet sprookje dan de gebruikelijke roze huwelijksfeestjes.

Heerlijke film met een zwarte kijk op het leven. Dat kan niet anders als je leest dat Pedro Almodovar een van de producenten is. No harm done met deze. Prima vermaak.