Room - Lenny Abrahamson

Room op IMDb (8,2)
Wat een goede film, dit. Met minimale middelen het maximale vertellen. Wat mij betreft een karrevracht aan maatschappelijke beeldspraak en , goed voor mijn filmhart, uitmuntend acteerwerk. Vooral de kleine Jack overtuigt aan alle kanten, de jonge Jacob Tremblay speelt het fantastisch.

Room is de plek waar de twee hoofdrolspelers leren kennen. Room is ook hun hele wereld. Vier muren rondom een kleine ruimte, die achteraf gesitueerd blijkt in een tuinschuurtje. Die tuin is eigendom van een mafketel die zeven jaar geleden de argeloze Joy belazerde met een hulpvraag en die haar vervolgens ontvoerde. De man blijkt de zaadgever te zijn geweest waaruit het jongetje is geboren en nog altijd komt hij dagelijks even de kamer binnen om de boodschappen te brengen en daarna zijn seksueel gerief te halen.
Die onderdanige situatie krijgt de beide bewoners echter niet klein. Moeder heeft zich vol gestort op het goed houden van de moraal en op het kundig onderwijzen van haar fantasierijke jongetje. Die realiseert zich dat er een "tv-wereld" bestaat naast de wereld die voor hem door de muren begrensd is.
Als het jongetje vijf jaar is geworden, acht moeder hem oud en wijs genoeg om mee te gaan werken aan pogingen om uit te breken. De pogingen slagen niet allemaal, maar er hoeft er ook maar één te lukken.

Eind goed, al goed, zou je denken. Maar een heel sterk deel van de film is dat ie aantoont dat het dan eigenlijk pas begint. Want natuurlijk heeft de wereld een oordeel: men is uiteraard hulpvaardig, medisch worden de beide gegijzelden goed begeleid maar er is meer: er is die buitenwacht die van alles wil weten. Media voorop, maar ook politievragen en de bijzonder beschuldigende blik van Joy's vader richting het jongetje maken dat de twee in eerste instantie weinig vreugde beleven aan hun "vrijheid'. Het lijkt dan ook heel snel opnieuw mis te gaan voor moeder en dochter.

Met: Brie Larson, Jacob Tremblay

The Room Next Door - Pedro Almodovar

The Room Next Door op IMDb (7,0)
 The Room Next Door op Moviemeter (3,42)

Gevarieerde reacties gisteravond, toen wij (vrouw, dochter, ik) de goedbezette filmzaal verlieten. Wat had die malle Pedro Almodóvar, die veelzijdige regisseur, ons nu precies voorgezet? Was zijn eerste Engelstalige film niet iets te trouw aan het boek waarop het gebaseerd is? Waar de een het te toneelachtig vond, vond de ander dat de snelheid van het proces , met name de besluitvorming daarop, iets te kort door de bocht ging. Zelf stond ik er iets ruimhartiger in, ik heb inmiddels zoveel Almodóvar-films gezien dat ik weet heb van de bijzondere wijze waarop de productieve Spanjaard heikele onderwerpen aansnijdt (ik moest ook regelmatig aan "Hable con ella" denken tijdens het ondergaan van de film). Waar we het overigens sowieso over eens waren, was het fantastische kleurgebruik in de film én het onverbiddelijk goede acteerwerk van Swinton en Moore. Geen 100-procenter dus, maar zeer zeker een ruime voldoende.

Bij een signeersessie van haar laatste boek hoort Ingrid van een bekende dat haar oud-collega  en oude vriendin Martha ziek is, Ernstig ziek zelfs. Jarenlang hebben ze elkaar niet gezien, maar toch komt het bericht bij Ingrid hard binnen. Omdat ze nog niet aan nieuw werk bezig is, besluit Ingrid direct de koe bij de horens te vatten: ze gaat de volgende dag naar het ziekenhuis waar Martha ligt. 

Martha, een sterke persoonlijkheid maar helaas gezegend met een zwakke gezondheid, is aangenaam verrast door het weerzien en legt monter de situatie op tafel: ze vertelt over hoe ze als oorlogscorrespondente vele malen de dood in de ogen heeft gekeken, waardoor ze nu op een heel andere manier naar haar eigen naderende dood kijkt. Ingrid is weliswaar gechoqueerd door de openhartigheid van haar oude vriendin maar snapt haar beweegredenen wel. Ze trekt het contact stevig aan en bezoekt Martha wanneer ze kan: ook wanneer die in een periode tussen behandelingen in weer een tijdje naar huis mag.

Daar ten huize stelt Martha opeens haar vriendin voor een duivelse keuze: ze zegt dat ze graag wil dat Ingrid bij haar laatste dagen aanwezig is. Ze wil niet verder aftakelen en heeft voorbereidingen getroffen; op het darkweb heeft ze een euthanasiepil aangeschaft, die wil ze op een onbekende plek innemen waarbij ze dan Ingrid in de kamer ernaast wil hebben. Ze mag er niet in persona bij zijn (de zelfgekozen versnelling van de dood is immers strafbaar in de VS en hulp daarbij verstrekken is dat dus ook), het is voor Martha al voldoend als ze weet dat Ingrid in de kamer ernaast zit zodat zij zich op dat moment niet alleen zal voelen. Martha slikt. En slikt nog eens. Want hoewel ze natuurlijk alles voor haar vriendin over heeft, is dit nogal wat. Zr komt tot een besluit.

Met: Julianne Moore, Tilda Swinton, John Turturro

FIN - song : Alberto Iglesias - Closing Credits

Gezien in : Cinema Oostereiland

Green room - Jeremy Saulnier

Green room op IMDb (7.0)
Naargeestige gewelddadige film waarbij ik continu zat te hopen op "The End". Wat mij betreft sloeg deze qua opgeroepen sfeer volledig de plank mis. En het begon zo goed.

Punkbandje op toer probeert optredens te ritselen. Dat gaat niet vanzelf. De muziekstijl zelf zit al in de marginale sfeer en als je dan ook nog eens niet de beste bent in dit gebied , dan moet je knokken voor optredens. Welnu, dat knokken, dat komt goed.
Een vage radio-punk weet voor hen een optreden te regelen in een schimmige bar waarvan ze bij betreding al voelen dat het niet goed zit. Waar zij een vorm van sociaal-betrokken punk spelen, zien ze hier hakenkruizen, agressie en foute figuren. Ze besluiten toch te gaan optreden, want de poen is nodig. Bij wijze van commentaar openen ze met "Nazi punks fuck off" van The Dead Kennedies, waarmee de sfeer direct al gezet lijkt te zijn. Ternauwernood halen ze het einde van het optreden, omdat hun hardcore redelijk lijkt te vallen. Maar dan.
Terug in de kleedkamer zien ze de restanten van een gewelddadige scene: er ligt iemand op de vloer, mes steekt nog uit het lichaam. Ze willen direct hun spullen pakken en hier niets mee van doen hebben, maar ze worden gedwongen te blijven. Sterker nog; ze worden opgesloten in hun kleedkamer en uit alles blijkt dat de criminele nazi's hen dit in de schoenen gaan schuiven. Een overlevingsstrijd volgt, waarbij ik alleen nog maar aan het grove geweld van "Strawdogs" kon denken. Maar dan zonder de subtiliteit die daar nog enigszins in zat. Ik zeg : Bah!

Met : Anton Yelchin, Imogen Poots, Alia Shawkat, Patrick Stewart , Joe Cole

Voorportaal

Je moet t m maar flikken. Je eerste CD uit, een overdosis aan media-aandacht en een goedbezochte toer langs de vaderlandse podia. En ondertussen gewoon nog maar 21 wezen.

Bovenstaande zin verraadt al het profiel van Tim Knol, Swaf's succesvolle zoon en lieveling van de vaderlandse poppers. Tim deed gisteren een geste naar de kopers van de itunes-versie van zijn single "Sam". Die werden getracteerd op een akoestische set in de fabuleuze ambiance van de historische Amstelkerk.

Hier kom ik bij de pointe van het verhaal: je kunt een goed imago hebben, je kunt je wel s achter je band verschuilen op een groot podium, je kunt nog zo vaak met je snufferd op tv verschijnen, maar een akoestisch concert in een klankrijke kerkzaal is een proeve van bekwaamheid.
Dan moet je zang puur zijn, dan moeten je liedjes emotioneren, dan moet je performance geloofwaardig overkomen. Alleen dan, dan sta je in het voorportaal van de galerij der groten.

Tim en Duijf slaagden met verve voor dit examen: kippenvel en zelfs betraande ogen waren mijn deel in "Music in my room", "Sounds familiar" werd gespeeld alsof het voor dit soort locaties is geschreven en het nieuwe werk werd naadloos ingepast.

dit is pas het begin, realiseerde ik me. Indonesië wacht, SXSW staat geboekt. Blij dat wij in ons landje een tijd van hem/hen hebben kunnen genieten, ze zullen er straks weinig tijd meer voor hebben.

September 5- Tim Fehlbaum

September 5 op IMDb (7,1)
 September 5 op Moviemeter (3,50)

September 5 op Wikipedia

Naast vele levens heeft het Palestijns-Israëlisch conflict ook vele vriendschappen gekost. Om die reden ga ik me dan ook hier niet uitspreken hoe ik er in sta, ik beperk me hier tot de film (immers, daar komen jullie hier voor). Anders dan het mogelijk wat bekendere "Munich" (al 20 jaar oud inmiddels) gebruikt deze film een minder politieke invalshoek: we richten ons hier op de (Amerikaanse) media-verslaggeving. We zien dat zelfs dáár een behoorlijk stukje politiek bij kwam kijken. 

4 september 1972. Nieuwszender ABC zit middenin de evaluatie van de verslaglegging van de dag: " wat hebben we goed gedaan vandaag, wat moeten we mórgen goed doen?" Er wordt gekeken welke sporten er de komende dag op de planning staan, of daar Amerikaanse sporters kansrijk zijn en- dat vooral- of die wedstrijden op tijdstippen plaatsvinden dat de zender een tijdslot op "The Bird" heeft. Dat blijkt niet onbelangrijk: "The Bird" is de wat luchtige benaming voor een tv-satelliet die de berichtgeving van alle Amerikaanse media moet doorstralen naar de VS. Eerlijk delen is daarbij het devies, dus je moet je uitzenduren goed gebruiken óf je moet erover in onderhandeling met de andere zendgemachtigden. En zo geschiedde. 
Omdat ABC Sport met een groot team aanwezig is op the Olympics, kunnen ze ook adequaat inspelen op de gruwelijke gebeurtenissen die in de vroege ochtend van 5 september plaatsvinden: 100 meter verderop, in het Olympisch dorp, valt de verzetsbeweging "Zwarte September" de verblijven van Israëlische sporters binnen: twee mensen worden direct omgebracht, de overige aanwezigen worden gegijzeld. In de control room van ABC moet men -letterlijk- snel schakelen: "We zijn een sportzender, maar dit is nieuws dat we gewoonweg niet kunnen laten lopen. Wij zijn ter plaatse, wij moeten informeren". Morele en vooral ethische dilemma's over 'wat wél en wat niet" gaan al snel overboord. De directeur-sportzaken heeft de finale stem, maar de regisseur staat met enige regelmaat voor de keuzes die vooral de Duitssprekende assistente hem voorlegt.

Met : Peter Sarsgaard, Leonie Bebesch, John Magaro, Ben Chaplin, Zinedine Soualem

The Cabin in the Woods - Drew Goddard

The cabin in the woods op IMDb
Ik kan me de buzz nog goed voor de geest halen, ken een van de mannen die bij de première was en sindsdien een soort ambassadeur van deze film was. Een heus filmkenner is hij.
Dat kwam allemaal boven toen ik deze titel in het rijtje van Film1tm5 zag staan. Opgenomen dus.

Mijn dochter zat naast me op de bank, huiswerkend met af en toe een steelse blik naar het tv-scherm. Na afloop zei ze: dit was echt een van de allerslechtste films die ik jou ooit heb zien kijken, pap. Klopt.
HE LE MAAL niet aan mij besteed. Thrillers kan ik wel hebben, spanning juist erg goed en voor een beetje bloed kijk ik ook niet weg. Maar splatterhorror met ondoden, met zombies en met een boven- en een onderwereld, nee. Dat maakt me aan het lachen en berooft me al snel van mijn filmische interesse.
Ik hoopte op een beetje BlairWitch maar kreeg een Night of the living dead.

Vijf vriendjes gaan voor een weekendje het bos in, huisje gehuurd. Al vroeg in de film blijkt hoe Truman Show-achtig dit is: het reilen en zeilen in dit huis wordt gestuurd vanuit een operating room waar veel mensen via CCTV aan de knoppen draaien.
Het vijftal ontdekt de kelder en ziet die vol staan met prullaria. De uiteindelijke keuze welk boek, welk doosje men opent bepaalt hun later te volgen manier van overlijden. Ze wekken een aantal ondoden op, die vervolgens met hun bloedzweetentranen-tocht in en om het huis beginnen.
Bijkomend zijlijntje van het verhaal is dat die controlekamer deze mensenoffers brengt om de oude goden van de oude onderwereld te vriend te houden. Zolang zij offers brengen, is de laatste dag nog niet aangebroken.

Tja. Geen moment spannend, belachelijke monstertjes en weinig diepgang. Ik raad m af.

Dr. Strangelove or : How i learned to stop worrying and love the bomb - Stanley Kubrick

Dr. Strangelove op IMDb (8,4)
Gek genoeg nooit helemaal gezien , deze vroege Kubrick-film. Gisteravond kon het , de oudere films in de bibliotheek gingen zelden de anderhalf uur over qua tijdsduur. Dus deze kon er achter aan.

De film laat zich tegenwoordig zien als een overduidelijke staalkaart van het visuele talent van Kubrick: de man experimenteerde met camera-invalshoeken , met decorstukken en met trucages. Dat kan nu dan wel heel belegen overkomen, voor die tijd heeft hij op sommige punten het ijs gebroken.

De film zelf is een wat oubollige poging om humor en serieuze politiek te vermengen. Het is officieel een komedie, maar het onderwerp (nucleaire oorlog) is dat natuurlijk niet. Dit gegeven verklaart waarom we Peter Sellers in maar liefst drie verschillende gedaantes tegenkomen in deze film.
De eerste gedaante is officier Mandrake, een Britse soldaat die in de computerruimte van een grote legerbasis werkt en de opdracht krijgt om alle seinen op alarm te zetten: we zijn in oorlog!
Dat bevel wordt hem gegeven door generaal Jack Ripper (!!), waarvan we al snel leren dat hij dit op eigen houtje doet, hij wil de communisten graag een lesje leren dus stuurt hij een squadron B-52's vol met nucleaire wapens richting Rusland.
De tweede gedaante van Sellers is die van de Amerikaanse president, die in de War Room in naarstig overleg moet gaan proberen om deze oorlogsdaad te verijdelen. Koortsachtig overleg (koortsachtig doch komisch) met diens Russische collega Dimitri tont aan dat beide presidenten weinig instrumenten hebben om dit te voorkomen. Mandrake probeert de verlossende codes bij Ripper te ontfutselen om de operatie stil te zetten maar het lijkt allemaal tevergeefs.
Lijkt, want daar is plots de 3e gedaante van Sellers: in een rolstoel komt Dr. Strangelove het beeld in rijden. Een geniale wetenschapper met een grote aanleg voor gekte. Hij moet de situatie redden.

Met : Peter Sellers, George C. Scott, Sterling Hayden, Peter Bull

Joods Christelijk

Het laatste wat ik mezelf zou willen noemen, is modisch.
OK, ik houd van de combi gitzwarte kleding met af en toe een felle accessoire of dissonant. In de jaren 80 was dat erger dan nu: kanariebril, felgekleurde streepjesbroek en coupe ananas.
Ondanks mijn matiging door de jaren heen baar ik nog altijd opzien: toen ik anderhalve maand geleden mijn geelgroene leren schoenen aanschafte, bleken er nog steeds mensen om te kijken met een blik van "dat je zoiets áántrekt".

Pavlov zou Pavlov niet zijn als ik de reactie van vanmorgen niet had kunnen voorspellen. Vanwege uitval van diverse snoertjes, gapte ik de koptelefoon van mijn lief mee. Een trendy ding van de hema: paarse stippen vergezellen de knalroze kast.

En ik voorzag het al: hoofden gingen opzij op het station, mensen in de coupe keken me meewarig aan: "Oh gossie, een homo!!".

Grijnzend denk ik aan de discussie over onze joods-christelijke waarden, over onze grootse, open cultuur die zover verheven staat boven intolerante andere culturen. tis dat de dark room voor mij een stap te ver is, anders zou ik de provocatie overwegen

The President's Cake (aka Mamlaket al-Qasab) - Hasan Hadi

The President's Cake op IMDb (7,6)
 The President's Cake op Moviemeter (3,40)

The President's Cake op Wikipedia

Ten eerste: wat was het fijn om weer in een filmzaal te zitten. Vakantie is leuk hoor, maar een filmfanaat moet natuurlijk wel zorgen dat ie bijblijft. Om die reden was de eerste keuze de arthouse-publiekslieveling van dit moment. Nu al hoor ik van alle kanten om me heen: "Die wil ik zien!". Snap ik zeer, het is een fijn exemplaar van de wereldcinema waar men in mijn lievelingstheater ook zo van houdt. De film behandelt bovendien een stukje recente wereldgeschiedenis dat velen van ons (in ieder geval mijn leeftijdsgenoten) zich nog goed kan herinneren: de tijden van de Eerste Golfoorlog, die uitbrak nadat dictator Saddam Hussein buurland Koeweit was binnengevallen. Internationale sancties waren het allereerste gevolg van die oorlogsdaad en precies op dat moment stappen wij de film binnen.

De gevolgen van de sancties zijn goed merkbaar bij de burgerbevolking van Irak, zeker op het armoedige platteland waar onze hoofdrolspeelster Lamia samen met haar oma in een brak hutje woont. Ze wonen in een moerasgebied waardoor ze elke dag zelf met een bootje naar school moet peddelen, de eerste de beste stad zit vér weg. Levensmiddelen zijn schaars, het is sappelen om te overleven.

Het is dan ook helemaal geen pretje dat uitgerekend Lamia door de hoofdmeester (een schreeuwende Saddam-adept) wordt ingeloot om een taart te bakken ter ere van de verjaardag van de president. De dictator eist dat alle scholen in het land voor hem een taart bakken! Hij interesseert zich helemaal niet voor de problemen buiten zijn paleis: hij wil gewoon bejubeld, gefêteerd en aanbeden worden. Lamia's oma Bibi spaart zichzelf eten uit de mond om haar kleindochter te helpen, maar het zal niet genoeg zijn: ze móéten naar de stad reizen om de rest van het boodschappenlijstje te bemachtigen (suiker, room, bakpoeder: allemaal producten die het platteland ontbeert). Eenmaal in de stad bemerkt Lamia dat haar oma de wanhoop nabij is: omdat Bibi niet in het onderhoud van haar kleinkind kan voorzien, wil ze haar afleveren bij een oude bekende die dan misschien het meisje in de stad een betere toekomst kan bezorgen. Lamia schrikt en loopt weg: een lange tocht door een vreemde stad begint. Een tocht vol met mensen met slechte bedoelingen, een enkeling die het goed met ze voorheeft en...hey.. daar is opeens haar klasgenootje Saeed. Samen beginnen ze aan een zware bedeltocht. En overal, overal is daar dat portret van de dictator, die hen in de gaten houdt.
Met; Baneen Ahmed Nayyef, Waheed Thabet Khreibat, Sajad Mohammed Qasem

Gezien in : Cinema Oostereiland

A House Of Dynamite- Kathryn Bigelow

A House Of Dynamite op IMDb (6,4)
 A House Of Dynamite op Moviemeter (3,04)

A House Of Dynamite op Wikipedia

Zelf kan ik er altijd wel wat mee: films waarbij het zelfde verhaal meerdere keren verteld wordt, maar dan vanuit verschillende invalshoeken. Er zijn zelfs films waarbij de nieuwe vertelling steeds een ánder verloop weergeeft (neem het fantastische "Lola Rennt") maar dat is bij deze recente film van explosieve regisseuse Kathryn Bigelow niet het geval. Bigelow schonk ons eerder oa "The Hurt Locker" en "Zero Dark Thirty", heuse "all-american" verhalen maar die wel steeds op een iets andere manier worden verteld. Zo ook met deze: alsof er nooit een non-proliferatiepact is geweest, gaan we het weer eens ouderwets over nucleair wapengekletter hebben. Gordels om, we gaan tempo maken.

Het gebeurt opeens: ergens in de Stille Zuidzee (in wat Amerikanen "the Indo-Pacific" noemen) wordt een kernwapen gelanceerd. De Amerikaanse watchers hebben zitten slapen want ze zien het ding pas als het in de lucht is en koers zet richting VS. Is het Noord-Korea? Is het Rusland? Is het China? Niemand weet het, er is weinig tijd om dat middels een koortsachtig opgezet internationaal overleg uit te zoeken. Eerst moet maar eens gekeken worden of dat ding niet gewoon nog in de lucht onschadelijk gemaakt kan worden voordat het op het waarschijnlijke doel zal neerkomen: als het inderdaad de stad Chicago zal bereiken, zullen miljoenen slachtoffers vallen. Koortsachtige samenwerking is derhalve vereist.
Terwijl de minuten tellen, krijgen we vervolgens inzicht in wat er respectievelijk vanuit de Situation Room, het Pentagon en de op tournee zijnde president en zijn Helicopter One besloten kan worden. Niet alleen moet er worden ingegrepen op het snel naderende wapen, er moet ook besloten worden over terugslaan of niet, over "surrender or suicide", over de wereldwijde oorlog die over een paar minuten zijn aanvang zal nemen. Tijd om even te vergaderen is er niet, men moet handelen: druk druk druk, onmetelijke druk.

Met: Rebecca Ferguson, Idris Elba, Gabriel Basso, Jared Harris, Tracy Letts, Moses Ingram, Jason Clarke

FIN - song : Volker Bertelmann - No longer unimaginable

Shut in - D.J. Caruso

Shut in op IMDb (5,7)
 Shut in op Moviemeter (2,74)

Shut in op Wikipedia

Copycat film, deze. Na het grote succes van de claustrofobische film "Room" uit 2015 kon je er op wachten dat er een nieuwe film zou komen waarin een moeder opgesloten zit in een ruimte met aan de andere kant van de deur een of meerdere naarlingen. Zo goed als het voorbeeld wordt deze niet, lang niet. Sterker nog, ik veerde pas op bij de aftiteling, maar dat was dan omdat ik wilde nazoeken of hoofdrolspeelster Rainey Qualley misschien een zusje is van rising star Margaret Qually. Which is. (En bij dat nazoeken kwam ik er dus achter dat ze dochters zijn van vroegere succesactrice Andie MacDowell (ooit maakte ik een filmquizpuzzel over familieverbanden, dan snapt u misschien waar die interesse van mij vandaan komt).

De scheiding van haar man Rob is niet gemakkelijk geweest voor Jessica. Eerst moest ze naar een afkickcentrum om te herstellen van hun beider vernietigende drugsgebruik, na terugkeer daaruit merkt ze dat Rob nog steeds diep in dat wereldje zit. Met alle agressie en bedreigingen van dien.

Ook nu weer komt ie om geld bedelen van Jessica, die net een beetje haar nieuwe leven aan het opbouwen is met haar twee kinderen. Rob bedelt, Rob dringt zich op en Jessica belooft even te kijken of ze nog wat voor hem heeft liggen in de proviandkast. "BOEM", daar klapt de deur in het slot. Geen probleem zou je zeggen, Rob staat aan de andere kant. Maar die gaat nog even iets verder: nu zijn lastpak-vrouw in een lastige positie zit, wil ie haar daar houden. Hij timmert zelfs nog een paar planken tegen de deur en vertrekt. Gelukkig neemt hij daarbij de kinderen niet mee, wat Jessica aanvankelijk vreesde. Nu moet ze stukje bij beetje proberen haar 3jarige dochtertje te instrueren om gereedschappen onder de deur door te schuiven om daarmee de deur los te krijgen. Dat lijkt te lukken, maar plots staat daar de naargeestige Sammy voor de deur. Hij is de dealer van Rob en krijgt nog geld van hem. Hij ziet zijn kans schoon om Rob en Jessica te krenken: hij richt zich op hun op dat moment onbeschermde kinderen.

Met: Rainey Qualley, Jake Horowitz, Vincent Gallo, Luciana Vandette

The Last Seven Days #4

"On the fourth
of the last seven days,
he saw his room
and said"

Dag vier alweer! Vandaag wat meer zelfstandigheid: heb een terugkerend overleg weten af te zeggen omdat ik zelf erna toch niet meer terugkeer. Dat mogen interim en de andere collega's lekker zelf doen.
Ga ik lekker schrijven, overdrachtsdocument moet echt af.
En ondertussen kijk ik naar een legige kamer, heb al mijn mooie wandversieringen meegenomen (posters, lijsten en motto-teksten), deze kamer is duidelijk aan een verfie toe!!
En ik ook!

Stand up!

Altijd lachen, zo'n optreden van de Amerikaanse stand up comedian George Bush.
Voordat hij vanavond in Amsterdam staat om de zieke Javier Guzman te vervangen, was hij gisteren in Bratislava.
Daar hield hij een geweldige conference voor een zeer select publiek: hij sprak slechts tot de russische machthebber Poetin.
Bush hield een hilarisch betoog over wat hij verstaat onder democratie. Hij verdeelde dat in drie universele beginselen:
1) een rechtsstaat
2) vrije pers
3) een levendige oppositie.
Terwijl hij bezig was Poetin te dwingen tot deze drie punten (ook al zo grappig, democratie indwingen..) ging hij nader in op de drie punten.

Ad 1: hij legde uit dat een rechtsstaat betekent dat je overal in de wereld gevangenen mag maken, die ergens wegstoppen en ze zonder enige vorm van proces gewoon drie jaar lang mag martelen. Daar heb je recht op als je het grootste land van de wereld bent.
Poetin gniffelde..
Ad 2) Bush grapte iets over de geweldige pers in Amerika. Als je maar miljoenen betaalt aan Fox televisie dan zijn ze bereid om een paar haviken in talkshows jouw denkbeelden te laten vertolken en alles in te zetten om je herverkiezing mogelijk te maken.
Poetin schuddebuikte...
Ad 3) een levendige oppositie
Toefje op de room voor George: hij legde kameraad Vladimir uit dat je 2 en 3 samen moet gebruiken. Zet de pers in om eenieder die niet jouw standpunten deelt door diezelfde media zwart te maken en af te schieten. Dan laten mensen het wel om nog op die types te stemmen.
Poetin gierde het uit... van herkenning.

Ik hoop nog een kaartje te kunnen bemachtigen voor zijn volgende optreden...