Als ik het niet dacht! Deze film ging ruim 2 jaar geleden in premiere op het Sundance-festival. Dat zal niet iedereen wat zeggen, maar voor mij is het een heerlijke bron van aparte, trage en volbloed indie-films. Zo ook deze: veel filmkijkers zal het trage tempo in de weg zitten, men zal denken dat het nergens heen gaat met dit verhaal. Zelf sta ik daar anders in: piepkleine aanpassingen in het gedrag van het personage en je krijgt vanzelf een andere dynamiek. Ik vond deze dan ook fijn.
Fran is niet helemaal van deze wereld: ze lijkt het allemaal niet zo te snappen, de wereld lijkt langs haar heen te gaan. Kantoorgrapjes, koffie-automaatgesprekken, plichtmatige chitchat: het is haar een horror. Hoe zeer de collega's ook aan haar sjorren, een losse persoonlijkheid wordt ze niet. Wel goed in haar werk, hetgeen zorgt dat ze gedoogd blijft worden. Plots: verandering op til.
Nieuwe collega Robert is zich nog niet bewust van Fran's aparte positie op kantoor dus hij knoopt gewoon gesprekken met haar aan. Sterker nog: hij vraagt of ze met hem mee wil naar de film. Tot onze verbazing zegt Fran toe: met haar stugge tronie zit ze in de bioscoop en later net zo in het restaurantje waar ze nog een kleine consumptie nemen. Uit alle macht probeert Robert informatie uit haar te trekken, hij wil haar oprecht leren kennen. Maar de vraag is of hij het vuurtje goed genoeg kan opstoken om dit introverte ijsblok enigszins te ontdooien.
