The Choral - Nicholas Hytner

The Choral op IMDb (6,4)
 The Choral op Moviemeter (3,25)

The Choral op Wikipedia

- andere korenfilms (boychoir, deense koorfilm, military wives etc)
- homoseksualiteit 

- ralph fiennes (the menu, conclave etcetera

Nog net voor de korte vakantie een film meegepakt, het bleef al te lang stil hier. Wen er maar even aan, ik ga even een fijne "ouwestenenreis" maken, daarna pak ik het filmkijken weer op. Gelukkig kon ik deze met de zo goed als altijd sterke Ralph Fiennes nog meepikken omdat mijn eigen theatertje ervoor koos om ook op zondagmiddag een voorpremiere in te plannen. Kadootje derhalve, deze film die in een verre verte doet denken aan Boychoir, As it is in heaven en Military Wives. Oftewel: we kijken naar een koorfilm. "Mag ik een A"? 

1916, Yorkshire, Engeland. Elke gemeenschap zucht onder de oproepen die de (jonge)mannen krijgen om onder de wapenen te gaan, dus ook het kleine stadje Ramsden. En nu blijkt potdikkie de dirigent van het lokale koor ook opgeroepen te worden, waardoor de over een maand geplande voorstelling van de traditionele "Mattheus Passion" in gevaar komt. Er is wel een mogelijke dirigent die hen uit de brand kan helpen, maar die blijkt hiervoor uitgerekend in Duitsland te hebben gewerkt en is daardoor een liability. De nood is hoog, dus het koorbestuur zet toch door, meneer Dr Henry Guthrie krijgt de opdracht het koor te prepareren. 
U snapt: er moet danig aan de kwaliteiten van het koor gesleuteld worden, teveel mannen zijn weg om "De Mattheus" te spelen. Dus zoekt Guthrie naar een vervangend stuk, liefst zelfs een dat niet door een Duitse componist geschreven is. Men komt uit bij Elgar's "Dream of Gerontius", en zelfs daarvoor heeft men niet echt de juiste bezetting. Keuzes maken dus, waarbij de keuze van "de boel afblazen" er niet eentje is. Er dient flink geschoven te worden in de rollen, in de teksten, in de stemmen en vooral: in het leren accepteren van elkaar. Guthrie heeft eenvoudiger opdrachten gehad.

Tikkeltje oubollig, deze film, maar het kent zeker zijn momenten. En Fiennes, die valt gewoon nóóit tegen.

Met: Ralph Fiennes, Taylor Uttley, Amara Okereke, Alun Amstrong, Mark Addy, Roger Allam

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Edward Elgar - The dream of Gerontius, opus 38

The Operative - Yuval Adler

The Operative op IMDb (5,8)
 The Operative op Moviemeter (2,75)

The Operative op Wikipedia

Een maandje of twee voor de start van de nutteloze oorlog om Iran keken wij de intrigerende tv-serie "Tehran", die een pittig inkijkje geeft in de continue spionageactiviteiten van onruststoker Israël in het oude Perzië, dat nu al bijna 50 jaar zucht onder het ayatollah-regime. Ook zo'n zes jaar geleden keek ik daar al eens een film over, dat was deze. Een lekker complexe spionagefilm van regisseur Yuval Adler met een sterke hoofdrol van de boeiende actrice Diana Kruger. Deze keken we gisteren - in het kader van reflectie op de actualiteit - dus nog maar een keer. En: opnieuw tot tevredenheid.


Mijn beschrijving van destijdss: BEGT recensie The Operative (nov 2020)

The Last Showgirl - Gia Coppola

The Last Showgirl op IMDb (6,5)
 The Last Showgirl op Moviemeter (3,22)

The Last Showgirl op Wikipedia

Omdat mijn vrouw deze film van amper twee jaar oud nog niet gezien had en we toch klaar waren voor een filmavondje op de bank keek ik lekker met haar mee. Heel geen straf, hoor. Ik vond de film bij de eerste kijkbeurt al sterk en bij vlagen ontroerend, dit kwam ook de tweede keer volop naar voren. En ik vond een medestander in mijn dame, die ook onder de indruk was van het vertoonde: een mooi stuk drama, niet onverdienstelijk geacteerd en een lekkere reeks over-the-top bijrollen. Het is geen "Naked Gun", nee, we krijgen hier een totaal andere Pamela Anderson te zien. Ik tip!

Dit schreef ik er ongeveer een jaar geleden over : BEGT recensie "The Last Showgirl" , april 2025

FIN - song : Miley Cyrus- Beautiful that way

Father, mother, sister, brother - Jim Jarmusch

Father Mother Sister Brother op IMDb (6,5)
 Father Mother Sister Brother op Moviemeter (3,26)

Father Mother Sister Brother op Wikipedia

Het is normaal al een feestje als er een nieuwe film van regisseur Jim Jarmusch verschijnt, maar dit keer is het dat helemaal: er zijn namelijk theaters in den lande die de gelegenheid aangrijpen om ook weer eens de eerste films van Jarmusch te vertonen: zelf ben ik vooral geporteerd van zijn vroege (zwartwit) werk (Stranger than Paradise, Down by law) maar ook in zijn latere films zaten altijd bijzondere aanknopingspunten. Dat hoeft niet altijd met een eenduidig lineair verhaal, hij houdt er ook van ogenschijnlijk losse levens aan elkaar te knopen (Night on Earth !!). Ook nu doet hij dit weer, met een drieluik dat wat mij betreft over communicatie gaat, maar wat niet bij iedereen even goed zal vallen. Nou ja, richt je dan maar op de sterrencast: Tom Waits, Adam Driver, Cate Blanchett, Charlotte Rampling, Vicky Krieps komen allemaal in een van de verhalen aan bod. 

Father: de ingetogen zoon Jeff en zijn zus Emily rijden naar het Amerikaanse platteland om hun vereenzamende vader op te zoeken. Pappie kan amper rondkomen en lijkt er sinds het overlijden van zijn vrouw niet goed aan toe. Zoonlief heeft derhalve een kratje boodschappen en wat briefgeld meegenomen om zijn vader weer een tijdje draaiende te houden. Terwijl de kinderen het huis van hun vader naderen, zien wij pappie ondertussen heel driftig bezig om zijn huis een ander aanzien te geven voor de visite arriveert. Er klopt iets niet, dat zien we, en uit de ongelooflijk moeizame gesprekken blijkt dat er onderhuids iets scheef zit tussen de rommelvader en zijn kinderen.
Mother: de succesvolle schrijfster krijgt haar twee dochters op de high tea. Moeder is een strenge dame die volgens de regels leeft, dit heeft overduidelijk zijn weerslag gehad op de jongedames. Oudste dochter is nuffig en stijf, jongste dochter is daarentegen onconventioneel en losgeslagen. Onder het genot van thee en taartjes komen de verhoudingen binnen het gezin prominent op tafel te liggen.

Sister- Brother: de tweeling Skye en Billy spreken met elkaar af om het Parijse appartement van hun ouders leeg te ruimen. De ouders zijn omgekomen bij een vliegtuigongeluk boven de Azoren, er rest de twee niets anders dan te redden wat er te redden valt: veel spullen gaan naar de opslag, maar ze pikken er ook voor zichzelf wat mooie herinneringen uit. Waar de ouders (ook in de twee andere verhalen) blijkbaar lastig in de wereld stonden, zijn deze broer en zus dikke mik met elkaar: ze hebben aan een half woord genoeg om elkaar te begrijpen, ze tonen overduidelijk hun broeder-zusterliefde voor elkaar.

Wat Jarmusch wil zeggen met deze drie ogenschijnlijk tegengestelde verhalen tjokvol skateboards, Rolexen en liters water, dat mag u lekker voor u zelf bepalen. Mijn vrouw kon er weinig mee, maar ik zat toch wel gebiologeerd te kijken.

Met: Tom Waits, Adam Driver, Mayim Bialik,  Charlotte Rampling, Cate Blanchett, Vicky Krieps, Indya Moore, Luka Sabbatt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anika - These Days

Elizabeth: The Golden Age - Shekhar Kapur

Elizabeth: The Golden Age op IMDb (6,8)
 Elizabeth: The Golden Age op Moviemeter (3,34)

Elizabeth: The Golden Age op Wikipedia

Dat er een grote afstand kan bestaan tussen koningshuizen en hun volk hebben we zelf vorige week ook weer kunnen ervaren, maar het is eigenlijk nooit anders geweest, zo blijkt uit deze kracht uitstralende film die alweer bijna 20 jaar oud is. Plots kwam ik m tegen op een van mijn filmzenders, tijd om m een keer opnieuw te bekijken. Want zeg nou zelf: een cast met de fenomenale Cate Blanchett, met de vaak goede Samantha Morton en met karakterkop Clive Owen, die onderga je met plezier, toch?

Eind 16e eeuw zuchtte Europa onder het juk van de Spaanse macht, men kreeg overal de Spaanse Inquisitie toegediend. Engeland profiteerde van haar gunstige ligging, ze bleven lang buiten schot maar in 1585 kloppen de katholieken dan toch op de deur van het tot dan toe grotendeels protestante Albion. 

De vorstin ter plaatse is de grote Elizabeth, haar hele leven bestaat uit strijd. Interne strijd, omdat ze als "The Virgin Queen" door het leven gaat en dus steeds maar niet voor troonopvolging kan zorgen. De troon wordt ook nog eens betwist door haar nicht Mary Stuart, die vast van plan is een gooi naar de macht te doen. En daar komt nu dan de externe strijd met de Spanjaarden nog eens bij.
Elizabeth probeert krampachtig alle oppositie de kop in te drukken, waarbij het riscio bestaat dat ze vervreemdt van haar volk. Ze besluit op zoek te gaan naar een huwelijkskandidaat, meer een potentiële vader eigenlijk. Internationale vorstenhuizen dienen zich aan (ook de Spaanse natuurlijk) maar zelf lijkt ze het meest geboeid door de Engelse kapitein Sir Walter Raleigh. Die is bereid voor haar ten strijde te trekken maar wil daarvoor wel een liefdesverklaring als wederdienst. Dat blijkt veel gevraagd, de koningin deinst terug en schuift haar knappe hofdame Bess Thockmorton. Dat blijkt een gevaarlijke zet, want deze Bess weet heel goed hoe de lijnen lopen. Elizabeth heeft met dit liefdesspelletje misschien wel haar hand overspeeld.

Met: Cate Blanchett, Clive Owen,  Samantha Morton, Abbie Cornish, Geoffrey Rush, Rhys Ifans, Eddie Redmayne

FIN - song : A.R. Rahman - Divinity Theme

Il Buco (aka The Hole) - Michelangelo Frammartino

Il Buco op IMDb (6,6)
 Il buco op Moviemeter (2,92)

Il Buco op Wikipedia

De mens heeft altijd omhóóg gekeken: vliegen wilde men al eeuwen, totdat dit begin 19e eeuw opeens met machientjes werd mogelijk gemaakt. Later volgde de wens om de ruimte te verkennen, we zagen er de afgelopen weken weer een sterk voorbeeld van. Maar: net zo goed als men de hoogte in wilde, wilde men ook de diepte in: diepzee, kraters, grotten. Er zijn altijd mensenn die onderduiken om te kijken wat er honderden meters onder de grond voor werelden en materialen bestaan. Dáárover gaat deze zwaar onthaastende film. We reizen terug naar 1961 en gaan ondergronds.

Een groep speleologen in Noord-Italië is wel min of meer klaar met het ontdekken van nieuwe grotten als ze horen dat verderop in Italië nog een grote hoeveelheid mysteries bestaan. Men reist naar Calabrië om daar een expeditie naar de diepte op te zetten. Dat gaat zomaar niet.

Terwijl we bovengronds een stokoude lokale boer volgen die al zijn hele leven lang leeft met de schikking der natuur (en die zich derhalve verwondert over de interesse naar onbekende werelden), zien we de groep laagje voor laagje de diepte verkennen. Destijds slimme technieken worden gebruikt om de onzekere tunnels onder hen te verkennen: vuur, een voetbal, echo-werkingen en tijdmetingen van resonantie. Alles werkt mee in de besluitvorming om al dan niet nog verder te gaan. Spoiler alert: men komt tot 687 meter ondergronds, een diepte die op dat moment (nu 65 jaar geleden) nog slechts in 2 andere grotten op aarde was bereikt.

Met : Antonio Lanza, Claudia Candusso, Mila Costi

On the basis of sex - Mimi Leder

On the basis of sex op IMDb (7,1)
 On the basis of sex op Moviemeter (3,27)
On the basis of sex op Wikipedia

Nee, maakt u zich vooral geen zorgen: hier gaat een heel andere filmbeschrijving volgen dan u op basis van de titel denkt. Het is hier namelijk niet "sex" als in "seks", maar "sex" als in "gender/geslacht". We keken naar een rechtbankfilm, een biografische ook nog eens een keer. Zelf moest ik even een licht vooroordeel wegslikken ten aanzien van de hoofdrolspeelster: Felicity Jones is voor mij niet echt een karakter-acteur, ik zie haar eerder voor me in comedy of larmoyant drama. Eerlijk is eerlijk, ze viel me honderd procent mee in deze rol. Ze werd ondersteund door Armie Hammer, die in deze film de rol van meneer Ginsburg op zich neemt. Uiteindelijk dus een goede voldoende voor een film waarvan ik niet wist wat ik ging krijgen.

Ruth Bader is een tamelijk briljante rechtenstudente op Harvard, die plots in de problemen komt doordat haar man, mede-rechtenstudent Martin Ginsberg, ziek wordt. In plaats van een stap terug te doen, stapt Ruth naar voren: ze vervolgt niet alleen haar studie, ze volgt ook nog eens de colleges die haar man nu allemaal mist. Daarnaast draagt ze - tijdelijk - de volledige zorg over dochter Jane. 

Van meet af aan merkt RBG (zoals ze later is gaan heten) dat haar verschijning weerstand oproept: niet alléén omdat ze een zelfbewuste vrouw is in een mannenwereld, ook omdat ze strijdvaardig is in het opkomen voor gelijke rechten. Ze vréét de dossiers waarin ongelijkheid in de behandeling van man en vrouw in verslagen is vastgelegd. Het gaat haar missie worden, ze gaat het pad van gelijke rechten op.
Eén speciale zaak ligt ze er daarbij uit: die van de schuchtere Charles Moritz, een man die voor zijn moeder zorgde tijdens haar ziekbed, maar die geweigerd wordt om daarvoor toelagen te ontvangen die wél aan vrouwen in dezelfde situatie werden verstrekt. RBG draait het om, ze wil een discussie in de rechtszaal over gelijke behandeling. Alle sterren staan verkeerd, iedereen raadt het haar af, blokkades worden opgeworpen maar Ruth is lastig aan het twijfelen te krijgen. Dankzij de steun van haar man en haar dochter wordt ze met de dag vastberadener. 
Met: Felicity Jones, Armie Hammer, Justin Theroux, Chris Mulkey, Cailee Spaeney, Kathy Bates. Sam Waterston, 

FIN - song : Mychael Danna - Go on, Professor Ginsburg

The Drama - Kristoffer Borgli

The Drama op IMDb (7,5)
 The Drama op Moviemeter (3,56)

The Drama op Wikipedia

Met niet al te hoge verwachtingen naar de zaal gegaan gisteren, maar ik kwam er met opgeheven hoofd uit vandaan: deze film wint gaandeweg aan kracht, na de catharsis is opeens alles én iedereen in disbalans. Dat brengt lucht in de karakters, die pas dan ontwikkeling krijgen. De twee "poster children" die de hoofdrollen spelen, zag ik beiden al eerder de afgelopen jaren: Robert Pattinson heeft daarin bij mij iets meer credits (dankzij zijn "Die my love' rol) maar in deze film komt ook Zendaya eindelijk toe aan iets meer dan wat verschrikte blikken. Naast deze twee vormt ook de verfrissende bijrol van Alana Haim een belangrijke bijdrage.  Kortom: expect nothing, receive everything.

Misschien niet de beste manier om een relatie te starten: contact leggen door jezelf binnen te liegen. Toch is dat wat Charlie Thompson doet wanneer hij de knappe Emma Harwood in een coffeediner ontmoet. Hij is mazzelpik met hoofdletters, want het lijkt te werken: de twee krijgen een relatie die culmineert in het besluit om te gaan trouwen. Die voorbereidende weken, dat is waar we na die korte flashback instappen. 
Samen met het stel dat respectievelijk hun getuige en hun ceremoniemeester vormt, doen ze een oefendiner om de menukaart van het grote feest definitief samen te stellen. Drank vloeit, de avond vordert en plots bevindt het viertal zich in een soort "Truth or dare". Ze zijn allemaal niet in hun eerste leugentje gestikt, maar er is niet voor niets een spreekwoord dat zegt dat de waarheid soms gekker is dan de fictie. De ontboezemingen aan tafel zetten álles op scherp, alle verhoudingen lopen plots scheef: die tussen het bruidspaar en hun ceremoniële team, tussen de vriendinnen en zeer zeker ook tussen de aanstaande bruid en bruidegom. Over een week moet alles in kannen en kruiken gegoten worden, maar het lijkt alsof niemand elkaar plots meer vertrouwt.

Met: Robert Pattinson, Zendaya, Alana Haim, Mamadou Athie, Haily Gates 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Moondog - Do your thing

Jurassic World Rebirth - Gareth Edwards

Jurassic World Rebirth op IMDb (5,8)
 Jurassic World Rebirth op Moviemeter (2,83)

Jurassic World Rebirth op Wikipedia

Hele hordes filmkijkers zijn destijds naar de bioscoop gesjeesd om de nieuwe sensatiefilms over tot leven gewekte dinosauriërs te gaan zien. Ik behoorde niet tot die hordes, al ben ik later wel het eerste deel een keer gaan kijken. Dat kwam mede door het enthousiasme van een van mijn broers die de film in geuren en kleuren zat over te brengen op familiefeestjes. Ik moest dus ook een keer. Gisteravond, na een bezoek aan een best pittig toneelstuk, zaten wij weerloos op de bank: deze dus maar aangeklikt op een van de streamers. Het is voorlopig het laatste deel uit de grote Jurassic - reeks. Het mocht wat kosten: vette CGI en een stevige sterrencast (Scarlett Johansson, Mahershala Ali, Rupert Friendd)

Na de grote uitbraken is de mensheid slimmer omgegaan met de plots weer springlevende dinosaurus-populatie. Ze worden gecontroleerd op een eiland rondom de evenaar, alwaar ze in een laboratorium worden onderzocht. Dat gaat natuurlijk mis: een slordigheidje van een onderzoeker leidt tot de uitbraak van een tot leven gewekte klomp dino-DNA. 

7 jaar later gaat een samengestelde groep van wetenschappers, huurlingen en farmaceutica-giganten op weg naar dat eiland: ze denken door middel van het tappen van bloed van de drie herleefde dinotypes (landdieren, zeedieren en vliegende dieren) een perfecte combinatie te kunnen maken voor een medicijn tegen vervroegde hartkwalen. Per boot naar het eiland dus. Onderweg pikken ze een gezinnetje schipbreukelingen op dat blijkt aangevallen door onze eigen Mosasaurus, maar die het net hebben overleefd. In een afmattende race tussen zeedieren en bootjes bereiken ze alsnog dat equator-eiland, waarna een lange en vooral gevaarlijke zoektocht begint naar de bloedsamples. En is het overleven tussen deze agressieve dieren al moeilijk, vergeet dan niet hoe lastig mensen onderling naar elkaar kunnen zijn: ieder blijkt een eigen belang te hebben om deel te nemen aan deze jacht.

Met: Scarlett Johansson, Mahershala Ali, Jonathan Bailey, Rupert Friend, Manuel Garcia-Rulfo, Luna Blaise

FIN - song : Alexandre Desplat- Sailing away

Le Pot-Au-Feu (aka The Taste of Things/La Passion de Dodin Bouffant) - Tran An Hung

Le Pot-au-feu op IMDb (7,4)
 Le Pot-au-feu op Moviemeter (3,74)

La Passion de Dodin Bouffant op Wikipedia

Het zal vast door mijn gebrek aan culinaire interesse komen dat ik deze film niet eerder heb bekeken. Waar anderen smullen van restaurants met sterrenrecensies en navenante prijzen, ben ik niet voldoende onderlegd om het bijzondere daarvan af te zien. Derhalve heb ik mijn vrouw destijds met een vriendin naar deze film laten gaan, ik voorzag een matige interesse in het leeuwendeel van de film. Wel was ik uiteraard benieuwd naar het eigenlijke verhaal, met name dan naar de vertolking daarvan door gekwalificeerd acteur Benoît Magimel en de topactrice Juliette Binoche. Daar ben ik nu dus alsnog maar een keer voor gaan zitten.

Dodin Bouffant is een meester(lijke)kok. Hij kookt voor de adel, voor grootheden en voor vorstenhuizen. Zijn reputatie heeft hij verdiend door gevarieerde en verse producten in te zetten op een onconventionele manier. Weinig mensen weten dat hij zich daarbij voor een enorm deel laat inspireren door zijn keukencheffin, de rustige en betrouwbare Eugénie. Zij werkt al jaren voor Dodin, weet hem gerust te stellen waar nodig en is mogelijk de enige die zijn avontuurlijke bedenksels in daadwerkelijke gerechten weet om te zetten. De twee andere keukenhulpen Violette en Pauline zijn gehoorzaam waar het moet en behulpzaam waar gewenst, zij zien de brille die net zo goed in Eugenie huist als in haar werkgever-sinds jaren.

Doordat ze al zolang samen in de keuken staan, ontstaat er een genegenheid die de culinaire vaardigheid overstijgt. Hij probeert haar steeds duidelijker het hof te maken, maar ze hapt slechts mondjesmaat toe. Dodin weet plots een manier om haar te overtuigen: hij is gevraagd om te koken voor een Aziatische prins en wie beter dan Eugenie kan beoordelen of zijn menu zal gaan werken? Weet hij haar hiermee definitief te verleiden?

Met: Benoît Magimel, Juliette Binoche, Galatea Bellugi, Bonnie Ragneau- Ravoire

FIN - song : Massanet/ Hans Oudenaarden - Medidation de Thaïs

The History of Sound - Oliver Hermanus

The History of Sound op IMDb (6,9)
 The History of Sound op Moviemeter (3,48)

The History of Sound op Wikipedia

Hoewel de trailer me enigszins op het verkeerde been had gezet (ik verwachtte een Alan Lomax- achtige muziekhistorische film te gaan zien), wist ik natuurlijk al vooraf dat ik heel tevreden de zaal uit zou gaan. Immers, nu Daniel Day-Lewis al een tijdje met de VUT is gegaan, wordt er gestreden om de vacante plaats van "beste acteur van het moment". Twee van de zeer gerede kandidaten daarvoor worden in deze film verenigd, en hoe: de rijzende ster Paul Mescal is de ene hoofdrolspeler, de al wat langer aan de weg timmerende maar steeds meer baanbrekende acteur Josh O' Connor is de andere. Het zal knetteren, dat weet de ervaren kijker dan al. Voeg daar nog het voor mij zeer aangename trage verteltempo aan toe en u snapt dat de indruk een stuk boven mij hing bij het aanfloepen van de zaalverlichting. Heerlijk.

Begin 20e eeuw, het platteland van de VS. Terwijl de wereld zwanger raakt van oorlogsdreiging, lijkt het leven op de boerderij van de familie van Lionel Worthing. Ondanks de zwakke gezondheid van zijn moeder besluit Lionel dat hij weg moet: zijn creatieve inborst is er niet voor gemaakt om een leven lang de akkers te bewerken. Hij reist naar Boston om daar aan het conservatorium zijn zangkunsten te perfectioneren. In een studentencafé wordt zijn aandacht getrokken door de ingetogen pianist David White. Na een schuchtere start merken we al gauw de geladenheid in hun vriendschap. 

Heimelijk starten de twee een relatie, wat in die tijd nog meer dan nu als een zonde werd beschouwd. Ze delen niet alleen de liefde, ze delen ook een diepe liefde voor muziek. Als David dan ook aan Lionel vraagt om hem te vergezellen op een muzikale ontdekkingstocht door het Amerikaanse binnenland, hapt Lionel aarzelend toe; moeder en opa teleurgesteld, maar hij móét gaan wil hij niet zijn complete leven op slot gooien. En inderdaad: hij bewandelt wegen die hij nog nooit bewandeld heeft, hij ervaart vriendschap en liefde zoals hij nog niet eerder ervoer. In hun tentje zijn de twee intens dicht bij en op elkaar, maar plots blijkt daarover ook verschil van inzicht tussen de beide mannen. Aantrekken en afstoten, het beheerst hun beider denken.

Met: Paul Mescal, Josh o'Connor, Chris Cooper, Molly Price

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Eliza Carthy  & Nancy Kerr - The unquiet grave

FIN - song : Joy Division - Atmosphere

I Swear - Kirk Jones

I Swear op IMDb (8,4)
 I Swear op Moviemeter (4,21)

I Swear op Wikipedia

U ziet het: de waarderingen zijn torenhoog. Van mijn kant durf ik wel te zeggen dat dit wel enigszins terecht is: de spraakmakende film vindt een uitstekende balans tussen humor en ernst. Het lijkt vanzelfsprekend dat een deel van de kijkers is afgekomen op de inderdaad hilarische scheldpartijen die de hoofdrolspeler mag uiten. Maar gelukkig, net voordat het "apies kijken" wordt naar zo'n vermakelijke Tourette-patiënt, krijgt de film grond onder de voeten door zich te richten op de sociaalmaatschappelijke gevolgen van de ziekte. IJzersterk verbeeld door de geloofwaardige Robert Aramayo, die daarbij steun krijgt van Maxine Peake en - voor mij een grote acteerheld- Peter Mullan. Het trekt de film naar een prachtig niveau, honderd procent het nabespreken waard. 

Lekker keepertje hoor, die jonge John Donaldson. Er komt zelfs een scout kijken om te zien waar deze voetballer allemaal zijn handen achter weet te krijgen. John, net aan de middelbare school begonnen en daarbij meteen al een filmdate regelend met een jonge klasgenote, lijkt klaar voor een gouden toekomst. Maar nee, het noodlot beslist anders: ogenschijnlijk uit het niets begint hij tics te ontwikkelen. Zijn mond vertrekt, zijn hoofd draait soms in een korte flits schuddend heen en weer en - het meest zichtbare voor iedereen- John slaat oncontroleerbare kreten uit. En die kreten, die worden scheldwoorden. Woorden die op de minst gepaste momenten naar buiten worden gestoten: als hij op het kamertje van de hoofdmeester zit, als hij de moeder van zijn klasgenootje ontmoet, als hij met zijn moeder in de winkel loopt en als hij met het gezin aan tafel zit. 
John ziet alle toekomstdromen vervliegen, hij wordt een paria die 24 uur per dag bezig is zichzelf in bedwang te houden (wat natuurlijk onbegonnen werk is). Pas als John begripvol opgevangen wordt door de moeder van een klasgenootje, pas als die de mens achter deze overduidelijk dwangmatige patiënt gaat zien, pas dan verdwijnen er langzaam wat wolkjes voor zijn zon. Gaandeweg ziet John kans om op beperkte schaal te resocialiseren, een kans die hij met beide handen aangrijpt. Hij zal de wereld tonen waar hij toe in staat is.

Met: Robert Aramayo, Maxine Peake, Peter Mullan, Shirley Henderson

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oasis - Stop Crying your heart out

The Quiet Girl (aka An Cailín Ciúin) - Colm Bairéad

The Quiet Girl op IMDb (7,7)
 The Quiet Girl op Moviemeter (3,74)

The Quiet Girl op Wikipedia

Kan een film, net als goede wijn, rijpen met de jaren? Zelfs als ie al bij verschijning een vroegrijpe uitstraling heeft? Hoe het ook zij, bij het opnieuw bekijken van deze aangrijpende doch schitterende boekverfilming werd ik zo mogelijk nog meer gegrepen als de eerste keer.
Het ontwapenende spel van de jonge hoofdrolspeelster, de onbeholpen menselijke warmte binnen het opvanggezin, het hoopvolle in kleine dingen en gebaren: deze film heeft een bepaalde humane magie die je onvoorwaardelijk bij de keel grijpt (het kán natuurlijk dat dit je helemaal niets doet, maar ik vraag me dan ernstig af hoe je dan in het leven staat). Prachtig, prachtig.
Mijn recensie van destijds (mei 2023) : BEGT recensie "The Quiet Girl"

The Instigators - Doug Liman

The Instigators op IMDb (6,2)
 The Instigators op Moviemeter (2,82)
The instigators op Wikipedia 

Dat er zelfs bij de humor in een film zoveel fout gaat dat ie daardoor uiteindelijk best te behappen wordt, dat is toch wel een vreemd fenomeen. Hier speelt Matt Damon in plaats van zijn gebruikelijke zelfverzekerde stoere actieheldenrol een keer een twijfelende en zelfs een beetje mislukte sukkelaar. Hij wordt daarin bijgestaan door de opnieuw degelijke Casey Affleck, die als altijd iets meer diepte in zijn karakter weet te leggen dan broertje Ben normaal doet. De film van Doug Liman is in zijn geheel verre van wereldschokkend, maar vermakelijk mag je het wel noemen.

Rory is er duidelijk in naar zijn psychiater, dokter Rivera. Hij is een loser, hij heeft het verprutst en blijft eigenlijk alleen overeind om te proberen zijn fouten richting zijn kind recht te zetten. Hij kondigt haar zelfs aan dat - zodra hij slaagt in die correcties - het leven voor hem verder niet zo hoeft. 
We zien hem instappen in een overval-plan van de opgewonden crimineel Mr Besegai. De opdracht lijkt eenvoudig: op de avond van het fondsenwervingsbal voor de burgemeester van Boston, de door en door corrupte Mayor Miccelli, moeten zij diens kantoortoren binnendringen en de die avond fors gevulde kluis leegroven. Rory vindt het allemaal best, als hij maar zijn benodigde schuldbedrag van 32.480 dollar incasseert voor deze klus. Hij wordt voor deze klus gekoppeld aan twee hem onbekende kruimeldieven, waarvan vooral de onverschillige Cobby veel van Rory zal gaan vragen.
U snapt, de ripdeal gaat niet helemaal goed, de derde man komt om en Rory en Cobby moeten met z'n tweeën op de vlucht, achtervolgd door een woe-de-nde burgemeester die vooral de van hem gestolen armband terug wil hebben. De stunteldieven krijgen het zwaar.

Met: Matt Damon, Casey Affleck, Hong Chau, Ving Rhames, Michael Stuhlbarg, Ron Perlman, Alfred Molina, Toby Jones
                              
FIN - song : Thunderclap Newman - Something in the air

Happy Single- Anna van Keimpema

Happy Single op IMDb (5,5)

Happy Single op Moviemeter (2,52)
 Happy Single op Wikipedia

Het is werkelijk niet te stuiten, de stroom Nederlandse romkoms die nu al een aantal jaren voortdendert. Het is lastig om te ontkomen aan de gedachte dat hier de dollartekens het belangrijkste argument zijn voor deze aanhoudende productie. "Welke beroepsgroep hebben we nog niet gehad?", "Hebben we er al een die in Utrecht speelt?", "Kunnen we er een Robinson-achtig survival-elementje in stoppen?". Natuurlijk, deze werkwijze is in Hollywood én in Bollywood tot norm verheven, ook uit andere landen komt een pulpproductie waarvan we het leeuwendeel niet te zien krijgen, maar het kán anders. Hoe dan ook, ik keek deze. En ik hield er louter een blik aan over van "zit er iets bruikbaars in voor onze filmquizzen? Ideetjes? Acteurs? Scenes misschien?" De rest, mensen, is statistiek.

De jonge psychologe Mollie denkt van zichzelf dat ze verstandig opereert op de liefdesmarkt maar ze stapt al snel over haar eigen grenzen heen als ze de frisse Otis ontmoet. Om elkaar heen draaien, vliegen afvangen, nóg een ontmoeting, seks. Niks mis mee, jong ben je maar eenmaal. 
Tja, zo makkelijk gaat dat dus niet. Want als er de volgende dag een nieuwe collega wordt geïntroduceerd op het werk snapt u natuurlijk al direct wie die gast dan wel is. En u snapt ook dat dit Mollie danig in verwarring brengt: ja, hij is knap en sexy en zo, maar hij is ook enigszins verwaand over het vakgebied. En daarmee vormt hij dus een bedreiging voor Mollie. Ze zoekt naar een manier om hiermee om te gaan en besluit haar laatste verovering op afstand te zetten. Het leidt tot verwarrende situaties op de werkvloer, maar nog méér op de bedrijfsfeestjes en dito trainingsdagen. De vraag stellen is hem beantwoorden: komt dit nog goed?

Met: Jamie Grant, Juvat Westendorp, Sanne Langelaar, Andre Dongelmans, Barbara Sloesen, Peter Blok, DIck van den Toorn, Henriëtte Tol, Maaike Martens

FIN - song : Walk the Moon- Shut up and dance

Rocco & Sjuul - Anna van der Heide

Rocco & Sjuul op IMDb (6,4)
 Rocco & Sjuul op Moviemeter (2,64)

Rocco & Sjuul op Wikipedia

Als je dan toch door onwelvoeglijkheden een weekje aan de bank gekluisterd bent (en daardoor niet naar de filmzaal kunt), kun je mooi weer eens door je harde schijf bladeren. Een aangename "Oh ja, deze ook nog niet gezien" bekroop me toen ik deze zag staan. Had wel in onze zalen gedraaid maar ik had steeds maar niet de stap genomen. Daar zal een reden voor geweest zijn maar hoe fout bleek ik daarmee te zitten: een héél fijn sfeertje in deze romkom, waarbij je in ieder geval kunt rekenen op het zekere acteren van Beppie Melissen (in ons land een buitencategorie, zij). Hoewel je nergens op verrassingen hoeft te rekenen, zit de film toch goed genoeg in elkaar om je bij de hand te nemen. Prima te doen.

Melissen speelt Sjuul, een energieke vrouw van 70 die dienstbaar is aan iedereen om zich heen: de behoeftige overbuurvrouw wordt zeem en trekker uit de handen genomen, de kleinzoon wordt op tijd bij het schoolplein opgehaald om mee te gaan naar zwemles. Dit alles terwijl zij tussendoor élke dag de rit maakt naar het verzorgingstehuis waar haar man sinds een beroerte in is beland. Zijn leven is eindig, zij weet het en iedereen weet het, maar zij zal nimmer haar zorgzaamheid loslaten. Ze is derhalve de hele dag in touw met van alles en niks, maar is er een van het "niet klagen maar dragen" principe.
Dan, plots, midden op straat: daar staat ie. De net zo oude Rocco, haar danspartner uit hun tienerjaren. Smoorverliefd was ze op de Egyptische charmeur, maar nimmer gaf ze daaraan toe. Rocco is gescheiden maar vooralsnog slechts van tafel en bed: hij voert nog steeds een schoenenwinkel samen met zijn ex. Schoorvoetend tasten de twee elkaar af, beiden met de ballast van een mensenleven aan hun rug hangend. Ze weten: er zit nog steeds iets, maar er zijn te veel barrières (en er is te veel weerstand) om ook maar iets met elkaar te willen opzetten. 
Met: Beppie Melissen, Sabri Saad el-Hamus, Anniek Pheifer, Nazmiye Oral, Ingeborg Elzevier

FIN - song : Plaza Beats- Alive

Warhorse One- William Kaufmann/ Johnny Strong

Warhorse One op IMDb (5,4)
 Warhorse One op Moviemeter (2,44)
Warhorse One op Wikipedia 

Omdat er deze week toch alweer sprake was van het inzetten van Amerikaanse grondtroepen kon ik daar deze film wel tegenover stellen, over het debacle dat de VS in Afghanistan heeft ervaren. Feitelijk is dit een "All American Hero" verhaal over de eenling die het opneemt tegen de overtallige vijand en die daar natuurlijk als een ongekende Rocky uit vandaan wil komen. Het mocht wat, het verhaal is sleets maar dat verhoudt Hollywood er niet van steeds maar zulke verfilmingen naar buiten te willen brengen. Ik denk niet dat er in Europa één iemand voor naar de bioscoop gegaan is (en dat ook niet doet bij de films die straks ongetwijfeld over de Iran-Epic Fury-oorlog gemaakt zullen worden. Als u daar echter anders over denkt, moet u deze zeker aanklikken.

Met zijn Warhorse-eenheid vliegt commando Richard Mirko over de valleien van Oost-Afghanistan. Ze doen dat als een van de laatst overgebleven units. Beter zouden ze weg zijn, maar er is nog een missie te volbrengen: een Amerikaans zendelingengezin is met een jeep op de vlucht voor Taliban- en IS-troepen, richting de grens. Aan Warhorse One en zijn team om dat gezin (vader, moeder, zoon, dochter) te redden uit de schietgrage klauwen van de bebaarde primitieven. Dan gaat het mis: de helicopter wordt beschoten, Mirko wordt eruit geslingerd terwijl de rest op de bergwanden crasht. Daar zit hij dan, in zijn eentje: met zijn rugzak vol bewapening en vol apparatuur. Hij kan wel communiceren met zijn eenheid maar hulp is ver te zoeken. 

Het advies om een veilig heenkomen te zoeken tegen de Taliban-milities slaat hij in de wind, hij acht het zijn plicht de missie dan maar in zijn eentje te voltooien. Voor het gezin komt dat te laat, slechts de vijfjarige dochter blijkt nog in leven nadat ze op die milities zijn gestuit. Het vereenvoudigt de missie van Mirko in die zin dat ie nu maar één persoon hoeft te beschermen en te redden, maar ja: hoe doe je dat tegen zo'n overmacht? Hoe bereik je veilig gebied? Enter: the hero!
Met: Johnny Strong, Athena Durner, Raj Kala

FIN - song : Blackchords- Sinking like stone

Dangerous Waters - John Barr

Dangerous Waters op IMDb (5,3)
 Dangerous Waters op Moviemeter (2,53)

Dangerous Waters op Wikipedia

Blijkbaar heb ik deze week behoorlijk in troebel water gevist, want de dag vóór "Amsterdamned" bekeek ik deze. Opnieuw geen pleziervaart. Bij deze film gaat het dan gelukkig niet om het gevaar van onderen, nee: hier is ouderwets de mens de klootzak die een onschuldig en romantisch ogend boottochtje kan versjteren. Het is allemaal niet heel goed, wel is het goed om te vermelden dat deze film uit 2023 een van de laatste werken was waarin we acteur Eric Dane te zien kregen, de beste man is inmiddels aan een ernstige ziekte bezweken. Het geeft deze film nog enige historische waarde, voor het overige wacht vergetelheid.

Hoewel ze het samen best redden, ziet Rose haar moeder Alma toch wanhopige pogingen doen opnieuw aan de man te komen. Het kost Rose moeite om enthousiasme op te brengen als mammie vertelt dat ze zijn uitgenodigd voor een zeilvakantie met haar nieuwe vriend. Rose heeft hem nog nooit ontmoet en moet nu blijkbaar meteen tww weken lang met hem doorbrengen op een kleine ruimte. Haar support voor haar moeder wint het van haar wantrouwen, met de nodige reserves stapt ze in de auto om mam's nieuwe stoere kerel te ontmoeten.

Van begin af aanvoet Rose dat er iets niet in de haak is met deze Derek. Filmwetten leren ons dat ze daarin wel eens snel gelijk kan krijgen. Terwijl mama zich superhappy voet en de champagne aanbreekt om haar nieuwe leven te ieren, ziet Rose met een bootje naderen. En niet zomaar, nee, met een noodgang. BAM! Gewapende mannen springen aan boord, het begin van een levensgevaarlijke reeks handeling. Wie is er hier stoer?

Met: Odeya Rush, Eric Dane, Saffron Burrows, Ray Liotta

FIN - song : Ezi - Need you like that