Primavera - Damiano Michieletto

 Primavera op IMDb (7,1)

Primavera op Moviemeter (3,50)

Primavera op Wikipedia

Heeft helemaal niets met wielrennen te maken, deze film. Ook niets met Botticelli overigens, het bleek gewoon een uitstekend plan om op een van de heetste dagen van het jaar de voorpremière te gaan bijwonen van een film die de titel "Lente" draagt. Leuk gevulde zaal (die voorpremières trekken gelukkig steeds meer mensen) die keek naar een film die aanvankelijk met velen in een dozijn leek te passen maar die gaandeweg een paar mooie plottwists in wist te vlechten. Aan het eind van de film scheurde ik dan ook een waarderend cijfer op het jurybriefje dat we bij voorpremières altijd krijgen uitgereikt. 

1751 (als ik het goed onthouden heb), we zitten in het eindmiddeleeuwse Venetië. In het weeshuis met de fraaie naam Ospedale della Pietà woont de ingetogen Cecilia al sinds ze daar achter het luikje te vondeling is gelegd. Ze blijft hopen op de terugkeer van haar moeder, wat zou ze toch graag opgehaald worden. Niets van dat alles, ook Cecilia lijkt voorbestemd om door het weeshuis voor een flinke donatie aan een rijke oudere man te worden verkocht. Wat dus charity lijkt, blijkt een simpel verdienmodel: het weeshuis verkoopt haar kinderen en harkt en passant veel geld binnen met de collecte bij kerkdiensten waar de musicerende meisjes de kerkgangers inpakken met hemelse klanken. 

Cecilia is daarbij een van de besten: ze is violiste die eigenlijk veel te bescheiden is voor het podium. Dat verandert als er een nieuwe concertmeester in het Ospedale verschijnt: de tamelijk zieke man luistert naar de naam Antonio Vivaldi en hij blijkt wél het talent te herkennen dat in het orkest zit. En dan met name bij Cecilia. Terwijl hij de ene na de andere sonate schrijft en daarmee Cecilia steeds meer in het spotlicht zet, bereidt deze zich steeds meer voor op het naderende afscheid van haar concertzusters: haar moeder komt vast niet meer opdraven, er zal dus wel een rijke of machtige man voor de schone jongedame aan de deur staan binnenkort om haar uit haar winter te verlossen.

Met: Tecla Insolia, Michele Riondino, Fabrizia Sacchi, Andrea Pennacchi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antonio Vivaldi - Allegro RV 269, La Primavera

Los Domingos (aka Sundays)- Alauda Ruiz da Azua

Los Domingos op IMDb (7,5)

Los Domingos op Moviemeter (3,55)

Los Domingos op Wikipedia
 

Jaarlijstjes-materiaal! Wat een sterke film is dit, zeg: niet alleen vanwege het indringende en woede-opwekkende verhaal, maar ook door het uitstekende vertoonde spel van met name de jonge hoofdrolspeelster en haar felle tante. Prachtig, prachtig. Voor mij zat er een best pittige ondertoon in de filmfamilie, want het kloosterleven en de (toe)wijding aan de kerk zit diepdiep in mijn familiegeschiedenis verweven. Maar zelfs als dat bij u niet het geval is, verwacht ik dat u volledig kunt opgaan in de diepmenselijke vertelling die "Los Domingos" is.

Ze zingen dan wel in een kerkkoor maar de jonge vrouwen waarmee Ainara zich omringt, zijn op hun slaapzaal vooral met aardse zaken bezig: drinken, verhalen over zoenen en meer. Ainara houdt zich overduidelijk afzijdig van de discussies, voor ons een eerste signaal dat de jongedame anders in het leven staat dan de meesten van ons. Dat blijkt. 

Ainara vertelt aan haar vader dat deze zendingsweek haar heeft overtuigd: ze wil haar leven aan god gaan wijden, ze voelt dat ze een roeping heeft. Pappie geeft haar gek genoeg eigenlijk weinig repliek: de man zit vol financiële zorgen om zijn eigen bedrijfje en ziet wel mogelijkheden om zijn dochter op kosten van de staat te laten leven. Hij krijgt echter felle weerstand van zijn zus Maite, de...eh. tamelijk felle tante van Ainara. Maite is een vertrouwenspersoon voor Ainara en hoort haar verhaal dan ook met opgetrokken wenkbrauwen aan: zij is van mening dat het nog veel te vroeg is voor een dermate ingrijpende beslissing, ze vindt dat Ainara eerst het studentenleven en eventuele andere geneugten van de seculiere maatschappij moet ervaren voordat ze zich volledig achter kloostermuren terugtrekt. 
Ainara twijfelt: ze neemt de woorden van haar tante serieus, bovendien heeft ze nog niet de echte stem van haar geloofsheer in haar hart ervaren. Terwijl slappe pappie weinig weerwoord geeft, neemt tante Maite het voortouw: ze gaat met de abdis in gesprek. 

Met: Blanca Soroa, Patricia Lopez Arnaiz, Miguel Garces, Juan Minujin

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : David Carrejón - Into my arms

Wonderbroeders- Johan Timmers

Wonderbroeders op IMDb (5,7)
 Wonderbroeders op Moviemeter (2,66)

Wonderbroeders op Wikipedia

Het is toch -ahum- "wonderlijk" hoe dat werkt: dat je van bepaalde films die je decennia geleden zag nog steeds hele scenes uit het hoofd kunt declameren of voor de geest halen, terwijl je bij andere titels gewoon simpelweg vergeten bent dat je die ooit gezien hebt. Dat zal vast te maken hebben met hoeveel indruk ze hebben gemaakt.
Deze film bleek ik tien jaar geleden al een keer gezien én beschreven te hebben, maar dat besefte ik gisteravond bij het kijken helemaal niet. Waarschijnlijk verliep het plot daarvoor te voorspelbaar, ik vroeg me simpelweg niet af waar het heen ging omdat je dat eigenlijk al snel kon uittekenen. Het was dus vooral focussen op enkele grappige rollen en dialogen. Dat hielp.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "Wonderbroeders" uit 2015

Met: Ton Kas, Kees Hulst, Martin van Waardenberg, Egbert-Jan Weeber, Thomas Acda, Noortje Herlaar

FIN - song : De Dijk & Thomas Acda - Alles komt goed