woensdag, juni 25, 2008

We are growing

De vraag stellen, is hem beantwoorden: is er eigenlijk één legitieme reden te bedenken om een musical te bezoeken?

Yes, there is. Als je eigen dochter een van de rollen speelt, om op die wijze afscheid van acht jaar multi-culti-buurtschool te nemen, dan moet je er zijn.

En ik zeg t ferm: t viel me niet tegen! goed gezongen, leuk geacteerd door die 12jarige enthousiastelingen en zowaar.... bij t slotlied waarin ze tekstueel van elkaar en van de school afscheid namen, testte mijn vaderhart even of het wel goed in de touwen hing toen ik de hand van mijn dochter zag zoeken naar de hand van haar vriendinnetje, die achter haar stond te zingen.
Ontroerende momenten, afscheid van een leuke tijd. De meiden groeien op..wr

4 opmerkingen:

Anoniem zei

En jij, groei jij ook?
Aan schrijvers wordt vaak gevraagd hoe oud ze zijn als ze schrijven.
Hoe oud ben jij?
als je op je weblog schrijft...
als je in de kroeg hangt...
als je in de bioscoop zit...
als je naar een musical kijkt...
als je op de groene mat staat...
als je ...
ben wel benieuwd.
Peterter

Anoniem zei

Hé Peterter,
dát valt me nu van jou tegen (oké wij kennen elkaar niet) dat je Begtje niet goed genoeg kent. Van verre afstand proef ik tussen de regels door dat ie telkens weer groeit. Dus waar ben je benieuwd naar??????????

Zeeduivel (sailing home)

begt zei

tja peterter, dat is het oude adagium "je bent zo oud als je je voelt".
Ik voel me nog best jong en hip, zelfs in t bijzijn van mn dochters, maar er zijn punten in hun gedrag(-somgeving) waar ik absoluut niet meer in mee kan.
Ik ben dus letterlijk van alle leeftijden.....

En als lezers concluderen dat ik nog steeds groei (en dan hebben we het niet over gewicht), dan doe ik het daarvoor...

Anoniem zei

ik voel me niet oud (alhoewel met deze rug....) maar gelukkig zeker niet hip ;-)