Tegenwoordig zeg je daarover: "je zal het maar hebben". Sexverslaving, in het geval van deze film.
Geloof me, ik heb mijn deel gehad maar de hoofdrolspelers in deze film hebben het te erg: die hebben er last van. Obsessief, continue en veelvuldig. Dan is de lol er gauw van af.
Hoewel de film met iets te veel Amerikaanse saus is overgoten (veel praatgroepsessies met "geloof in jezelf", "je kunt het als je maar wilt" en beloningen voor elke stap die je maakt) , is ie an sich best te behappen. Dat komt vooral door het sterke spel van Mark Ruffalo en Tim Robbins, maar toch ook wel door de voorspelbare ommekeer-momenten die er in de film zitten: waar de grootste sul aan het eind eigenlijk de meest sterke blijkt, blijkt degene die het verste is daar pas te komen na een terugval.
Naast Mark Ruffalo ook mevrouw P!nk te zien overigens, die een lowlife thrashkapster iets te geloofwaardig gestalte geeft. Geen hoog cijfer, deze film, maar ook geen onvoldoende.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten