H is for Hawk - Philippa Lowthorpe

H is for Hawk op IMDb (6,5)
 H is for Hawk op Moviemeter (3,12)

H is for Hawk op Wikipedia

Op papier zag het er mogelijk wat spectaculairder uit dan hoe het nu als film uitpakt, dit op waarheid gebaseerde verhaal van (én over) Helen MacDonald. De film moet het vooral hebben van de sfeer, van een aantal zeer fraaie natuurbeelden en - fijn voor de filmkijkers- prima spel van hoofdrolspelers Claire Foy en haar filmouders Brendan Gleeson en Lindsay Duncan. Niet wereldschokkend allemaal maar goed te doen. 

Haar carrière gaat voortvarend. Helen, hoogleraar aan de prestigieuze Cambridge-universiteit, wordt gevraagd om een aantal jaren een leerstoel aan een Duitse universiteit te bekleden. Ze neemt het in overweging maar laat het besloffen wanneer het noodlot toeslaat: haar vader, de man die ze huizenhoog heeft zitten en die haar rots in de branding is, komt plots door een hartstilstand te overlijden. Rouw is zacht uitgedrukt voor de situatie waarin Helen terecht komt: existentiële crisis, lamlendigheid, depressie, manisch gedrag, zelfverwaarlozing.

Ze bekrachtigt deze emoties allemaal nog een stukje meer door over te gaan tot de aanschaf van een vogel. En niet zomaar een vogel, nee: een roofvogel, een havik. Met maniakale energie begint Helen het dier te trainen totdat het zelfstandig kan jagen en toch steeds bij haar terugkeert. Niets mis mee, zegt u? Klopt, maar iedereen kan zien dat Helen plots geen wereld meer om zich heen ziet, er is alleen nog maar haar Mabel, de stoere havik. Ze verwaarloost haar studenten, krijgt dat uiteraard terug te horen van het bestuur. Ze verwaarloost haar vriendin, die desondanks frequent bij haar aan blijft bellen om te kijken hoe het gaat. Ze verwaarloost haar familie, die zelf ook in rouw is maar dit niet zo heavy ondergaat als Helen doet. Slechts de vogel biedt haar troost, ook al ziet ze dat dit niet lang meer zo door kan gaan.

Met : Claire Foy, Brendan Gleeson, Denise Gough, Lindsay Duncan

FIN - song : Emilie Levienaise-Farrouch - Mabel Suite

La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

Son of the South - Barry Alexander Brown

Son of the south op IMDb (6,3)
 Son of the South op Moviemeter (2,63)
Son of the south op Wikipedia 

Ze zullen nooit meer zo'n impact op me maken als "Mississippi Burning" destijds met me deed, maar toch blijf ik zo goed als alle films over de KuKluxKlan en rassenscheidingsproblematiek met interesse bekijken. Deze SotS viel daardoor bij mij ook in de smaak, niet per se omdat ie goed was maar vooral omdat dit een biografisch verhaal betreft, op waarheid gebaseerd derhalve. Hulde voor de moed van deze man.

1961, Alabama, Verenigde Staten. Bob Zellner lijkt het al op jonge leeftijd goed voor elkaar te hebben: welgestelde familie, kansrijke studie in aantocht, knap vriendinnetje en gewaardeerd in de vriendenkring. En toch knaagt het aan hem. Wanneer hij met klasgenoten een scriptie maakt over de legendarische Rosa Parks zit er voor hem een andere uitkomst aan dan bij de anderen: hij heeft sympathie voor de zaak, de vrijheidsstrijd lijkt hem logisch. Tja, dat kan hij nu wel denken maar zo werkt het natuurlijk niet in het door-en-door racistische Zuiden.

Bob loopt mee met marsen, die stuk voor stuk op geweld uitdraaien. Bob zoekt contact met zwarte dominees en gaat zelfs vrijwilligen op het kantoor van de organisatie die het zwarte verzet mede vormgeeft. Daarmee wint hij een boel (sympathie van de zwarte bevolking voornamelijk) maar verliest hij net zo veel: zijn KKK-opa berispt hem, zijn vriendin wil de relatie verbreken, zijn oude maten verwijten hem te ver te gaan en zijn neven timmeren hem op zijn gezicht. Menigeen zou zwichten, maar Bob zet vastberaden door. Met nogal wat gevolgen.

Met: Lucas Till, Jake Abel, Lucy Hale, Sharonne Lanier, Nicole Ansari Cox

FIN - song : Damon Aaron - Roughshod

Head South - Jonathan Ogilvie

 Head South op IMDb (6,6)

Head South op Moviemeter (3,24)
Head South op Wikipedia

Dat een film boordevol goede bedoelingen zit, wil nog niet zeggen dat het ook goed uitpakt. Deze film noem ik dan ook "sympathiek" en/of "onderhoudend", omdat ik juist die goede bedoelingen er wel doorheen zie. Veel herkenbaarheid zie ik met de periode waarin deze film speelt: ik was toen net een paar jaar ouder dan de hoofdpersoon maar herken die drang om nieuwe dingen op te zoeken, om jezelf te uiten. Precies dát pakt in deze film goed uit, je kunt er met een mooie glimlach naar kijken.

1979, Christchurch. Angus ziet zijn vader worstelen met de gedachte dat zijn vrouw overweegt hem te verlaten. Ze is nu tijdelijk in een motel getrokken zodat hij alleen met zijn somberende pappie overblijft. Geen goed gesternte voor een jochie van nog geen 18 jaren: net nu hij doorheeft dat hij een andere kant op wil dan zijn flauwgrappende vrienden, net nu hij een mooi meisje ontdekt dat pas in de wijk woont, net nu hij ontdekt dat die muziekwinkel in de buurt toch echt verdomd interessant spul heeft. 
Het grote nadeel is dat Angus niets te bieden heeft: klein, jong, onervaren, burgerlijk. Er moet dus iets gebeuren: hij start een band. Of nou ja, hij wíl een band starten maar hoe doe je dat zonder instrumenten, zonder bandleden en zonder songmateriaal? Terwijl pappie doorsombert en doordrinkt, zet Angus zijn eerste stappen: hij bemachtigt een basgitaar, hij schrijft quotes en zinnetjes op om tot een soort van materiaal te komen, hij knoopt een verbinding aan met het meisje van de drogisterij dat immers gitaar speelt. Het lukt Angus om meerdere touwtjes aan elkaar te knopen maar dat wil nog niet zeggen dat hij overal successen boekt. Punk, man!

Met: Ed Oxenbould, Roxie Mohebbi, Marton Csokas, Benee Stella Bennett

Sweat (aka Pot) - Magnus von Horn

Sweat op IMDb (6,5)
 Sweat op Moviemeter (3,15)
Sweat op Wikipedia 

Een wereldje waar ik weinig weet van heb. Maar ook een waar ik weinig last van heb. De zogenaamde magie van "influencers" gaat behoorlijk aan mij voorbij. Dit realiseerde ik me toen ik deze week deze film bekeek. De andere kant van het filmverhaal, de wereld van sportscholen en dito verdwazing, die ken ik dan weer wél, al is het van observeren: met enige regelmaat bezoek ik de sportschool omdat een kantoorpik nu eenmaal wel voor zijn beweging moet zorgen. Maar steeds verbaas ik me erover dat ik altijd maar dezelfde gezichten blijf zien, ongeacht op welke dag ik naar de oefenruimtes fiets. Respect voor wie daar "woont", ik ontleen er zelf echter geen enkele status aan. Blij dat ik het gedaan heb, nog blijer dat ik na afloop even in de sauna mag. Al deze terzijdes heb ik nodig om maar aan te geven dat deze film voor mij over een tamelijk onbekend lifestyle gaat. Totdat het persoonlijk wordt, dan begin ik dingen te herkennen.

Sylwia is de absolute top. Hele klassen en scholen willen haar fitnesslessen volgen, ze aerobict iedereen de moeder. Aanbeden wordt ze. En ze vindt het heerlijk. Al haar activiteiten exposeert ze dan ook nog eens dagelijks op social media, zodat ze dermate veel volgers blijft houden dat productplacing rendabel wordt. Ze leeft op gesponsorde producten, zeg maar: haar pagina's worden gevolgd, haar dvd's verkopen als een malle, ze wordt op straat herkend, sky en limit en zo.

Als kijker weten wij dan al dat dit een facade is, een lege huls. Want eenmaal thuis overvalt de eenzaamheid onze Sylwia: niemand om tegenaan te schurken, geen stevige schouder om op te leunen en nu ontdekt ze verdomme ook nog dat er een obscure stalker onderaan haar flat staat. Het gaat in haar hoofd zitten en wat daar in zit, zal er ook een keer uit moeten: uiteindelijk breekt Sylwia, precies op het moment dat ze weer eens een filmpje voor haar socials opneemt. U snapt: dat is dus precies níét waarop haar volgers en haar sponsors zitten te wachten. De geest moet weer in de fles, maar hoe?

Met : Magdalena Kolesnik, Julian Swiezewski, Aleksandra Konieczna

FIN - song : Wcsazy - Jestés Najlepszy

The Big Lebowski - Joel & Ethan Coen

The Big Lebowski op IMDb (8,1)
 The Big Lebowski op Moviemeter (3,85)
The Big Lebowski op Wikipedia 

Confronterend hoor, om te zien dat je bepaalde films al een jaar of 15 niet meer gekeken heb. Nu beschreef ik in het begin van dit filmblog nog niet álle films die ik bekeek (alleen degenen die ik voor de eerste keer zag) maar daar ben ik een paar jaar geleden verandering in gaan brengen. Immers, het completeert de database wat meer. Van de regisseurs van deze film, Joel & Ethan Coen, had ik zelfs een overzichtsboek gekocht met álle dvd's erin. TBL heb ik zeker een keer of acht gezien, maar nu dus alweer heel lang niet. Dat impliceert dat het weer eens tijd werd, dus nam ik m een paar maanden geleden op van VRT: er zou vast een geschikt moment komen dat ik in the mood was voor de kronkelige avonturen van Jeff Bridges, John Goodman en Steve Buscemi. Ik grinnikte weer veel, ik genoot. Wat kan ik nog meer schrijven over een film waarover alles al geschreven is, over een film die een cultfollowing kreeg en van waaruit heuse Lebowski-communities ontstonden?

Als je ooit een keer het woord "klaploper" mag gebruiken, dan wel als je het over Jeffrey Lebowski hebt. Nietsnut, uitkeringsgerechtigde, bankhanger, blowing & bowling: er komt niet veel goeds uit zijn handen. Niet veel kwaads ook trouwens, dus is het heel wonderlijk dat hij op een dag bezoek krijgt van een stel kwaadwillende criminelen. Ze willen geld zien, geld dat zijn vrouw hen schuldig is. Vrouw? Lebowski heeft helemaal geen vrouw. En geen geld ook trouwens. 

Het blijkt dat er een persoonsverwisseling heeft plaatsgevonden: verderop, in de rijkere wijken van Los Angeles, woont nóg een Jeff Lebowski. Onze Jeff, die we eigenlijk "The Dude" moeten noemen, gaat bij hem verhaal halen omdat de etterbakken op zijn favoriete tapijt hebben gepist. The Dude vangt bot, sterker nog: er wordt druk op hem gelegd om zelf het geldbedrag tevoorschijn te toveren dat de ontvoerders van de vrouw van de magnaat eisen. U snapt: de eerste ervaringen met criminaliteit worden een helletocht voor the Dude. Gelukkig hoeft hij die tocht niet alleen af te leggen: zijn bowlingmaatjes Donnie (Shut the fuck up, Donnie) en Walter staan hem bij. Niet dat dit helpend is, maar toch.
Een volstrekt legendarische reeks dialogen en quotes staan op u te wachten, vanaf de eerste click begint de magie van deze onomstotelijke topfilm.

Met: Jeff Bridges, John Goodman, Steve Buscemi, Julianne Moore, John Turturro, Philip Seymour Hoffman

FIN - song : Townes van Zandt- Dead Flowers

Alles van waarde - Stanley Kolk

Alles van waarde op IMDb (6,3)
 Alles van waarde op Moviemeter (2,86)
Alles van waarde op VPRO Cinema 

Ook deze krachtige Telefilm nog maar eens herzien. Ik zeg krachtig, omdat de film veel wíl zeggen en daarmee ook de nodige zeggingskracht verwerft. De onconventionele aanpak (waargebeurd gruwelverhaal, documentairemaker aan de tekentafel, on the fly filmmaken, herschrijven van scenes waar je bij zit) maakt dat je geboeid blijft kijken naar een film die - zeker nu we in de Pride-maand zijn beland- veel meer gezien mag worden. Het acteerwerk is niet bij iedereen even hoogstaand, maar het verhaal is absoluut van een pittige meeslependheid. 

Mijn recensie van destijds BEGT recensie "Alles van waarde" (juli 2024)

The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

De jacht op Meral Ö - Stijn Bouma

De jacht op Meral Ö op IMDb (6,7)
 De jacht op Meral Ö op Moviemeter (3,25)

De jacht op Meral Ö op Wikipedia

Het is natuurlijk het lot van films die op de actualiteit zijn gebaseerd dat ze gaandeweg de interesse en de waardering van het publiek verliezen, dat ze naar de achtergrond worden geschoven. Deze film bijvoorbeeld zag ik zo ongeveer 2 jaar geleden en ik keek hem gisteren nog een keer opnieuw. In de tussentijd blijkt op de filmsites de waardering te zijn gedaald van 7,4 destijds naar 6,7 nu. En dat zal over een jaartje of twee nog wel even lager zijn. Zo werkt de wereld: er is altijd weer nieuwe actualiteit om je over op te winden, er is altijd weer een andere focus voor je verontwaardiging. Dat is in dit geval schrijnend jammer voor de slachtoffers van de nog steeds slepende toeslagenaffaire: door de opvallend ferme activiteiten van Belasting- en Sociale dienst werden hun levens vernietigd, ze raakten vermorzeld in een ambtelijke machine en kwamen daar nooit meer uit. Nog steeds is er geen milde oplossing voor het leeuwendeel van deze groep. Het stemt droef, het knaagt aan je vertrouwen. 
Alleen dit gevoel al maakt dat films als deze eens in de zoveel tijd bekeken moeten worden. En gewaardeerd, dat ook.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "De jacht op Meral Ö" (september 2024)

Eagles of the Republic - Tarik Saleh

Eagles of the Republic op IMDb (6,6) 

Eagles of the Republic op Moviemeter (2,60)
Eagles of the Republic op Wikipedia

Toen ik gisteren de hieronder staande recensie schreef, wist ik nog niet dat ik in een serietje bezig was. Pas later op de dag keek ik welke films er 's avonds in mijn lokale filmthuis draaiden, mijn oog en mijn keus viel op deze. Zelfde regisseur, zelfde hoofdrolspeler. Opnieuw een samenzwering in Egypte, maar ditmaal niet op het kleinschalige level van de vorige film: in "Eagles of the Republic" wordt groot uitgepakt door feiten en fictie ferm door elkaar te roeren. De Zweedse productie kent in Fares Fares een ontspannen hoofdrolspeler, die geloofwaardig een gecorrumpeerde acteur neerzet, ik kijk graag naar zijn werk. Onderhoudende film, zo mag je dat dan noemen. 

Hij is het mannetje hoor, die flamboyante George Fahmy. Tientallen films al op zijn naam, aanbeden door vele fans en gezegend met een dikke sterrenstatus en een eigen camper op het filmstudio-terrein. Dit heeft de Koptische acteur allemaal te danken aan zijn naturelle inlevingsvermogen in de rollen die hij mag spelen. Maar nu wordt het allemaal plots toch anders: om hem heen sluit zich een net van hotemetoten die allemaal iets in de hofhouding rond president Al Sisi uitvoeren. Fahmy wordt gevraagd om de president te spelen in een hagiografische film. Tegenstribbelen helpt niet echt ("ik ben Kopt, geen moslim", "ik ben twee koppen groter dan onze grote leider"), Fahmy moet met zijn kundige acteerwerk het volk overtuigen van de goede bedoelingen (en dito daden) van de moslimbroeder. 
Fahmy ziet plots een einde komen aan zijn jetset-leventje: plots wordt het lastiger om er vriendinnen op na te houden naast zijn gestrande huwelijk, zijn zoon verwijt hem te hebben gekropen voor de macht, hij wordt de ene na de andere geheim agent staande gehouden. Weg is de ontspanning, Fahmy moet op zijn tenen lopen en raakt steeds meer betrokken bij duistere zaken door én rondom zijn regering. Hij wil weer terug naar zijn ongecompliceerde leven maar vindt geen enkele ingang. Netten sluiten.

Met: Fares Fares, Lyna Khoudri, Amr Waked, Zineb Triki, Cherin Dabis, Suhaib Nashwan

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Alexandre Desplat - Hilton 

Cairo Conspiracy (aka Boy from Heaven/Walad Min al Janna) - Tarik Saleh

Cairo Conspiracy op IMDb (6,9)
 Cairo Conspiracy op Moviemeter (3,35)

Cairo Conspiracy op Wikipedia

Omdat ik nog maar twee maanden geleden in die bijzondere stad rondstapte, keek ik bij de tweede kijkbeurt met andere ogen naar deze film. Nog steeds was ie knap spannend en goed gescript, nog steeds waren er indrukwekkende hoofdrollen voor Tawfeek Barhom en Fares Fares maar ik zat nu toch ook iets meer op het beeld te letten: herkende ik plekken? Zag ik bijvoorbeeld in de verbeelding van de fameuze Al Azhar-university niet het binnenplein van de Muhammad Ali-moskee? Kan natuurlijk, ik heb lang niet alles gezien in die paar dagen in die zoemende miljoenenstad. Hoe dan ook, Cairo Conspiracy is een goed gevlochten film waar je al snel op veel meer dingen dan het fraaie decor moet letten. Fijne kijkbeleving!

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Cairo Conspiray (juni 2023)

FIN - song : Krister Linder - Faraway home

Moss & Freud - James Lucas

Moss and Freud op IMDb (5,5)
 Moss and Freud op Moviemeter (3,00)

Biografische films over nog levende sterren kennen doorgaans een behoorlijk tricky component omdat ze nogal makkelijk kunnen doorslaan naar een onevenwichtige vertelling. Bij de aftiteling van deze film viel echter te zien dat hoofdpersoon Kate Moss de film zelf mee produceerde en dat brengt al een stukje extra geloofwaardigheid (ze spaart zichzelf niet, laat ik het zo zeggen). Natuurlijk kiest ze een superknappe actrice uit om haar rol te spelen, maar ze zet hier een dermate zware antagonist tegenover (een ijzersterke Derek Jacobi, wat is dat toch een hyperacteur) dat ze zich van het doek laten spelen. En dat dit laatste een woordspeling is, dat snapt u vast als u het verhaal een beetje kent.

We gaan naar het begin van deze eeuw: Moss is dan al een fotomodel van mythische proporties, Alle grote modehuizen, alle gezaghebbende tijdschriften dingen naar haar hand. Dat is pittig, dat verveelt en inderdaad blijkt Moss gevoelig voor alle verleidingen van het wereldje: drank en drugs en ongezond leven vlakken immers die vereringscultus aardig af. Maar dan..

Ze ontmoet de florerende kunstschilder Lucian Freud (inderdaad, kleinzoon ván) die haar uitnodigt in zijn atelier en haar een voorstel doet: hij wil een portret van haar schilderen maar eist daarvoor vol-le-di-ge toewijding. Drie avonden per week, strikt op tijd om 19u beginnen, het geheel zal een halfjaar tot een jaar in beslag nemen. Een onmogelijk verzoek natuurlijk, want de agenda van het bestbetaalde en meest gevraagde model ter wereld laat zich niet zomaar lamleggen. Hoezeer Moss de sleur van haar vak zat is, blijkt wel uit het feit dat ze zich committeert aan de eigenzinnige kunstenaar. Gans haar leefwijze moet aan de kant, een fors deel van haar persoonlijkheid ook maar toch..toch gaat ze ervoor. Het worden indringende sessies, het worden verhelderende en zelfs levensveranderende sessies.

Met: Derek Jacobi, Ellie Bamber, Jasmine Blackborrow

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Karl Solve Steven - Some Thoughts on painting

Nahschuss (aka The Last Execution) - Franziska Stünkel

Nahschuss op IMDb (6,7)
 Nahschuss op Moviemeter (3,20)

Nahschuss op Wikipedia

Erg blij ben ik met de Belgische aandacht voor film op hun nationale tv-zender. De (VRT) Canvas Filmzomer kent een prachtig programma waardoor de geoefende filmkijker de kans krijgt om pareltjes nog een keer te kijken, agendamissers alsnog goed te maken of - zoals in dit geval- zelfs totale onbekende films onder ogen te krijgen. Ik werd hierbij getriggerd door de indringende blik van Duits acteur Lars Eidinger, een blik die ik herkende van het fenomenale "Sterben" van twee jaar geleden. Dan zit ik goed, dacht ik. En dat dacht ik helemaal toen ik het onderwerp van dit 'waargebeurdje' las: een man die iets te diep in de kringen van de Stasi verstrengeld raakt, dan heb je me hoor.

Dat ging wel erg gemakkelijk, denkt Franz Walter: koud klaar met zijn studie bereidt hij een wetenschappelijke reis naar Ethiopië voor maar juist als hij op het vliegtuig stapt, wordt hij apart genomen door een aantal officials. Terstond krijgt hij een leerstoel aangeboden aan de universiteit waar hij afstudeerde, zijn professor rept plots over haar vervroegd pensioen. Aanvankelijk zoekt Franz er niets achter, zelfs niet als hij een chique woning aangeboden krijgt, "it comes with the job". Zijn vriendin Corina denkt er het hare van maar vraagt (nog) niets want: in het Oostduitsland dat zij gewend is, komen zulke kansen slechts eenmaal voorbij.

Franz wil voortvarend beginnen aan zijn wetenschappelijke klus maar blijkt eerst enkele tegenprestaties te moeten leveren: hij kent toch die bekende voetballer die plots als prof in West-Duitsland is gaan spelen? Die moet worden overtuigd dat hij niet voor de imperialistische vijand mag spelen, hij moet worden teruggehaald naar het Oostblok-paradijs. Daar blijken pittige methodes voor te worden ingezet, methodes waar Walter van terugschrikt maar ja: er is geen weg meer terug. Keer op keer deinst Franz terug van de onmenselijkheid van de Stasi, keer op keer slikt hij ook zijn bezwaren weg omdat hij zijn vrouw en ouders en zijn woning niet in de waagschaal wil stellen. Door de gewetensbezwaren begint hij te drinken, daarmee zijn relatie op scherp zettend. U snapt dat de Stasi feilloos van deze zwakheden gebruik weet te maken: Walter komt voor onmenselijke keuzes te staan.

Met: Lars Eidinger, Devid Striesow, Luise Heyer, Paula Kalenberg

Vertigo (aka De vrouw die twee keer leefde) - Alfred Hitchcock

Vertigo op IMDb (8,2)
 Vertigo op Moviemeter (3,89)
Vertigo op Wikipedia

In de jaren 70 en 80 heb ik echt wel enkele Hitchcock-films gekeken, maar op dit blog is het werk van de man toch maar zuinig vertegenwoordigd. Dat houdt in dat ik er in ieder geval de laatste 16 jaar geen enkele van bekeken heb. Daar kwam gisteravond verandering in toen ik voortging met het leegtrekken van mijn harde schijf. Blijkbaar deze film (uit 1958, ouder dan ik zelf ben) een jaar geleden van de Belg opgenomen. Fijne kijkbeurt leverde het op: al bij de beginsequenties merk je de meesterhand en zie je hoe de Britse regisseur een lichtend voorbeeld is geweest voor generaties na hem. Alleen daarom al: klik!

De artistieke Midge doet er echt alles aan om zijn aandacht te trekken: ze probeert John "Scottie" Ferguson met enige regelmaat te verleiden tot een etentje of een uitje. Dit vooral om zijn getroebleerde herinneringen te vergeten: bij een poging een misdadiger te arresteren zag Scottie een collega-agent van het dak vallen en te pletter storten. Hij heeft er een levenslange hoogtevrees (zoek daarvan de Engelse vertaling maar eens op) aan overgehouden. John lijkt vegeterend zijn dagen door te komen, ondanks de pogingen van Midge.

Alles verandert als John een blonde vamp zijn restauranttafeltje ziet passeren: het blijkt te gaan om de mysterieuze Madeleine Elster, een vrouw die overduidelijk in de rouw is en die hij in opdracht moet gaan volgen. Ze maakt een dagelijkse ronde langs een begraafplaats en een museum waarbij ze immer bij hetzelfde schilderij plaatsneemt. John begint haar - oude gewoonte, he - te schaduwen en krijgt haar niet meer uit zijn hoofd. Hij begrijpt geen snars van haar handelingen en kan daar alleen maar achter komen door een relatie aan te knopen. Dat gaat niet makkelijk maar al snel vindt hij, eeuuh, de weg omhoog.

Met: James Stewart, Kim Novak, Barbara Bel Geddes, Tom Helmore

The Foreigner - Martin Campbell

The Foreigner op IMDb (7,0)
 The Foreigner op Moviemeter (3,36)

The Foreigner op WIkipedia

Deze film stond onderaan de lijst op mijn harde schijf. Dat wil zeggen dat ie er al bijna een jaar op stond en binnenkort zou vervallen. Nu had ik dat geruisloos kunnen laten gebeuren maar ik herinnerde mij dat ik er - bij de eerste kijkbeurt enkele jaren geleden- toch el enige kwaliteit dan wel interesse-wekkende zaken in zag. Niet de gewelddadige kant (hoe zeer Jackie Chan in deze film ook laat zien dat ie ook nog wel wat andere kanten in zijn persoonlijkheid heeft) maar in ieder geval ook de aanwezigheid van Pierce Brosnan (langjarige crush van mijn vrouw) én het hoofdonderwerp: op een of andere manier ben ik altijd bovenmatig te charteren voor verhalen en series over "De Ierse Kwestie". Hoe een prachtig land en grotendeels dito volk toch ooit zo gewelddadig tegenover elkaar kon komen te staan. Het leek een religieuze grond te hebben maar iedereen die zich een beetje verdiept, weet beter: dit is een kolonialistiach verhaal, een verhaal over bezetting en gewelddadige overheersing. Deze film pakt hiervan ook een goed deel mee, al gaat het verhaal grotendeels over de compententiestrijd tussen twee ooit capabele mannen.

Mijn recensie van destijds (juli 2019) : BEGT recensie The Foreigner

Met: Jackie Chan, Pierce Brosnan , Lia Williams, Charlie Murphy

FIN - song :Cliff Martinez - Observe & Report

Beau is afraid - Ari Aster

                                                              

Beau is afraid op IMDb (6,6)

Beau is afraid op Moviemeter (3,22)
Beau is afraid op Wikipedia

Ik mag graag naar films met Joaquin Phoenix kijken. Hij is een acteur die niet bang is om zichzelf voor schut te zetten, zichzelf lelijker of slechter te maken dan hij in werkelijk is. Het maakt dat het kijken naar zijn werk nooit saai is. Nooit. Zelfs niet als het films zijn waar je gewoon simpelweg geen snars van begrijpt. Ik had dat met deze "Beau is afraid", die twee voor mij tegenstrijdige labels mee kreeg op de filmsites: "komedie" en "horror". Ik kan ze slecht met elkaar verbinden maar mogelijk kunt u dat wel. Dan haalt u hier meer uit dan ik uit deze Ari Aster-film deed.

Het gaat niet goed met Beau. Hij haalt zich van alles in zijn hoofd, voor hem is de wereld een aaneenschakeling van engerds en van alom dreigend ongeluk. Apocalyptische wandelingen door zijn straat, aanvallers met messen en strenge therapeuten: iedereen valt hem lastig. Wij denken dat het wanen zijn, maar voor Beau is het allemaal levensecht. Er gebeuren gruwelijke dingen met de mensen om hem heen, er hangt een gruwelijk erfelijk lot over de mannelijke tak van zijn familie heen, de therapeuten zijn niet te vertrouwen en de mensen bij wie hij in huis beland, lijken hem eerder in de sloot te helpen dan op de wal te trekken. Beau moet weg, hij moet rennen.

Met: Joaquin Phoenix, Patti Lupone, Amy Ryan, Nathan Lane, Denis Menochet, Parker Posey


                                      

Good Boy (aka Heel) - Jan Tomasa

Good Boy op IMDb (6,8)
 Good Boy op Moviemeter (3,28)

Good Boy op Wikipedia

Even leek het of alles wat hij aanraakte in goud veranderde. Stephen Graham maakte megagrote indruk met oa "Boiling Point" maar vooral met zijn rijkelijk met prijzen overladen serie "Adolescence". Het is daarom verwonderlijk dat deze film, met oa ook Andrea Riseborough en Anson Boon, tamelijk geruisloos door de theaters is geslopen. Wij pakten hem gisteren mee bij onze tocht door Amsterdam, maar hebben er niet heel veel mensen over gehoord. Jammer, want er zit een hoop spanning in, met opnieuw een echte Graham-touch. 

Wat een lul, wat een enormee naarling. Tommy is simpelweg een vervelende gast: vrouwonvriendelijk, agressief, hevig drinkend en drugs gebruikend, beledigend taalgebruik. Het uitgaansleven zit er maar mooi mee dat die gast overal opduikt! Maar plots weet iemand de oplossing: Tommy wordt - als hij weer eens zwaar bedwelmd over de weg wandelt - van de straat geplukt.
Hij wordt wakker in een kelder, dikke ketting om de nek. Die ketting geeft hem verdomd weinig bewegingsruimte zodat hij zijn agressie plots alleen nog maar verbaal kan botvieren. Hij blijkt in het landhuis van Chris en Kathryn te zijn beland. Wat precies hun bedoeling van deze kidnap is, wordt langzaam duidelijk. Ze proberen Tommy manieren bij te brengen, ze proberen hem een voorbeeldige "zoon" te laten worden. Chris bouwt een compleet railsysteem waardoor hij Tommy, bij bewezen goed gedrag, steeds meer de ruimte geeft om door het pand heen te bewegen. Dat lijkt mooi, maar altijd, altijd ligt hij aan de ketting. Dat gaat zich wreken, of het nou op het zoontje van Chris is of op de ingehuurde huishoudster: de kijkers kunnen er op wachten dat er een catharsis komt.

Met: Stephen Graham, Andrea Riseborough, Anson Boon, Kit Rakusen, Monika Frajczik

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Cloudbreak- Scrappy Vibes

Home Sweet Home (aka Hjem Kaere Hjem) - Frelle Petersen

Home Sweet Home op IMDb
 Home Sweet Home op Moviemeter (3,80)

Home Sweet Home op Wikipedia

Kleine verhaaltjes, grote onderwerpen. Wie regelmatig langskomt op mijn blog weet dat ik daar nogal gecharmeerd van ben. En welk groot onderwerp leent zich daar nu beter voor dan "de zorg"? De laatste jaren zijn er gelukkig voldoende voorbeelden te vinden van de vernietigende effecten van efficiency, bezuinigingen en winstbejag op hoe onze samenleving met zieken dan wel minder gelukkige mensen omgaat (denk aan het fenomenale "Heldin" , denk aan "Second Victims": stuk voor stuk films waar goed bedoelende en dito gemotiveerde zorgprofessionals vergruizeld worden door de machine: tijdsdruk, geldproblemen etcetera, ze demotiveren kundig en hardwerkende personeel). In de aflevering van vandaag: de thuiszorg.

Sofie loopt aarzelend achter haar collega aan: het is haar eerste dag in dit werk en ze is oplettend. Ze wil het immers goed doen, ze heeft met die arme oudjes te doen: als je niet eens meer zelf uit bed kunt komen, als je hulp nodig hebt bij het douchen en zelfs bij poepen en piesen. Sofie leert snel en mag al snel bepaalde bezoeken in haar volle dagschema geheel zelfstandig uitvoeren. Dat lukt steeds beter. Ze heeft uiteraard haar voorkeuren: de ene cliënt is wat mopperiger dan de andere, maar stuk voor stuk vindt Sofie haar weg. En ze moet wel: ze heeft die baan hard nodig.

Ze is gescheiden en merkt het effect van haar drukke werk op de zorg die ze thuis haar dochter kan geven: stap voor stap zien we die dochter op meer afstand van haar gaan staan. Immers, bij pappie en zijn nieuwe vriendin is meer geld, meer ruimte voor leuke dingen en meer aandacht. De beste bedoelingen van Sofie stranden in een kluwen van tijdsafspraken en van fysieke vermoeidheid: ze heeft steeds meer moeite om haar - begrijpelijke - irritaties te verbergen, of dat nu thuis is of op een van die vele werkvloeren waar ze moet verschijnen. De boog staat gespannen, strak gespannen.

Met: Jette Sondergaard, Karen Tygesen, Mimi Braemer Dumholm, Hanne Knudsen

Gezien in : Cinema Oostereiland