One Battle After Another - Paul Thomas Anderson

One battle after another op IMDb (7,7)
 One Battle After Another op Moviemeter (3,71)

One Battle After Another op Wikipedia

Zelf zag ik de film al bijna een halfjaar geleden, maar mijn vrouw was nog louter bekend met de (lovende) kritieken op deze film. We zagen hem op een van de streamers staan dus gisteravond was daar een prima avond voor. 
En wat een feest was dit opnieuw: schitterend camerawerk (die achtervolgingsscene is waarlijk fenomenaal), een pittig actueel onderwerp (denk ICE, denk vluchtelingen en illegalen die het loodzwaar hebben in het Amerika van nu) en als the icing on the cake ook nog eens waanzinnig sterk acteerwerk. Wat mij betreft gaan er Oscars naar PT Anderson zelf, naar Teyana Taylor maar vooral naar Sean Penn (ik heb deze drie ook zelf in mijn voorspellingenlijstje staan, u snapt dat ik hoopvol ben). OBAA is een juweel van een film, ga toch kijken, mensen, ga kijken. 

Mijn recensie van september j.l. : BEGT Recensie One Battle After Another

Met: Leonardo Di Caprio, Sean Penn, Benicio del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Alana Haim, Chase Infiniti

In Blue - Jaap van Heusden

in Blue op IMDB (6,5)
In Blue op Moviemeter (3,26)

In Blue op Wikipedia

Deze na enkele jaren weer eens opnieuw gekeken, blijft een arthouse-film met een sterke sfeer. Wederom was ik onder de indruk van het magistrale spel van Maria Kraakman, een actrice die ik van het kaliber Sandra Hüller acht: sterk in sociale drama's met vooral een ijzig goede blik. Ze switcht moeiteloos van vertwijfeld naar ijzig hard, van hulpeloos naar kordaat. Uitstekend sociaal drama derhalve.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "In Blue", januari 2019

 

FIN - song : Gonima - Organ Tutorials

Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!

Les Cyclades (aka Two Tickets to Greece) - Marc Fitoussi

Les Cyclades op IMDb (6,1)
 Les Cyclades op Moviemeter (2,92)

Les Cyclades op Filmkrant

Niemendalletje. Wel een vrolijk niemendalletje hoor, deze film van regisseur Marc Fitoussi is best een vrolijk geheel. Overwegend vrolijk, moet ik zeggen. En er zijn fijne beelden van prachtige Griekse eilanden, wie wil dat nou niet zien? Nou dan!

Na hun middelbare schooltijd zijn ze elkaar uit het oog verloren, maar dankzij bemiddeling van Blandine's zoon komen zij en jeugdvriendin Magalie toch weer op elkaars pad. Twee totaal tegengestelde personen zijn ze geworden (nou ja, misschien waren ze het altijd al) maar toch spreken ze af om een destijds uitgesproken jeugddroom te gaan realiseren: ze gaan op vakantie naar de Griekse eilandengroep die de Cycladen worden genoemd. 
De frigide Blandine kan maar moeilijk wennen aan de onbezorgheid die haar vroegere vriendinnetje Magalie omringd. De twee tegengestelde karakters vallen van de ene teleurstelling in de andere, maar u weet natuurlijk ook dat hen een ommekeer te wachten staat. Die kondigt zich aan in de persoon van een vriendin van Magalie. Deze vrouw, Bijou genaamd, is een volbloed hippie die met haar open mind beide vastgeroeste dames van hun respectievelijke sokkel weet te trekken.

Met: Olivia Côte, Laure Calemy, Kristin Scott Thomas

FIN - song : Nefeli Fasouli - O Kosmos Sou 

Rowwen Héze: Blieve Loepe - Ruud Lenssen

Rowwen Héze: Blieve Loepe op IMDb (7,5)
 Rowwen Héze- Blieve Loepe op Moviemeter (3,75)

Ik ben niet de grootste pleitbezorger van hun muziek, maar sympathie voor de band kan ik wel degelijk opbrengen. Dat komt mogelijk met name door het charisma van voorman Jack Poels, in wie we het type "gekwelde kunstenaar" zien die in het dagelijks leven misschien moeilijk met zijn gevoelens te koop loopt maar die alles eruit gooit zodra ie die gevoelens in liedteksten vormgeeft. Dat mag ik graag zien: mensen met een poëtische inslag voor wie niet alles in het leven even zeker is, voor wie echt niet alles vaststaat.

In deze documentaire volgen we de band aan de vooravond van het grote Slotconcert dat ze in een voor hen speciaal jaar gaan geven: ze bestaan 40 jaar inmiddels, het jongensachtige is er inmuddels van af omdat het stijgen van de leeftijd nu eenmaal andere verantwoordelijkheden en dito problemen met zich mee brengt. 
We leren dat de band niet altijd even harmonieus (pun intended) met elkaar is omgegaan, dat elk van de leden zijn stapeltje persoonlijk leed heeft te verwerken en hoe zich dat uit in de tóch onvoorwaardelijke liefde die er voor hun bloedeigen Rowwen Héze bestaat. Op en top Limburgs, op en top volks en dat blijkt een bewuste keuze: het houdt de heren met beide benen op de grond en plaatst ze - ook na zoveel jaren - nog midden in de maatschappij. Poels sprokkelt de teksten en onderwerpen bij elkaar, multi-instrumentalist Tren van Enckevort zorgt dat dit "in noten gegoten" wordt. Een geoliede machine, zo lijkt het. Maar wij weten nu beter.

FIN - song : Rowwen Héze - Breef an Thoes (finale)

Beginnings (aka Begyndelser) - Jeannette Nordahl

Begyndelser op IMDb (7,0)
 Beginnings op Moviemeter (3,50)

Begyndelser op Wikipedia

Schitterend drama dit. Drama dat niemand onberoerd zal laten: voortdurend kantelt de film waardoor je sympathie steeds weer bij een ander personage komt te liggen. Dat Trine Dyrholm en David Dencik acteer-zwaargewichten zijn, wisten we al maar hun filmdochter Bjork Storm voegt zich over enkele tijd vermoedelijk ook in dat rijtje. Prachtig, hoe een piepklein verhaaltje het grote leed van kleine mensen kan schetsen.

 
Ane is het lamzakkerige gedrag van haar man Thomas aardig zat aan het worden: wanneer gaat ie het de dochters vertellen dat hij bij zijn minnares gaat wonen? Snapt hij dan niet dat ze beiden pas verder kunnen met hun leven als die stappen gezet worden? "Jajaja, ik doe het binnenkort. Komt goed."
Wij weten dan al voldoende: dat gaat voorlopig niet gebeuren.
En al helemaal niet als hoogleraar Ane thuis plots in elkaar zakt: een bloedprop in haar hersenen doet haar op de vloer belanden. Ze blijkt halfzijdig verlamd en een lange periode van revalidatie in te moeten. Thomas doet wat hij kan om haar te helpen en te verzorgen, maar de rancuneuze gevoelens van Ane zitten van alles in de weg. Hij beseft dat nu niet het juiste moment is om bij zijn gezin weg te gaan, zij wil echter dat alles zo snel mogelijk gebeurt. Ze knokt keihard voor haar herstel, ze wil zelfstandig zijn, ze wil volwaardig moeder zijn en ze wil ook nog eens een gewaardeerd (en gepubliceerd) wetenschapper zijn. 
Twee volwassen mensen, zwemmend in de pijn. Twee tienerdochters die veel merken maar nog weinig weten. Alles schuurt, alles schrijnt.

Met: Trine Dyrholm, David Dencik, Bjork Storm, Luna Fuglsang Svelmoe, Johanne Louise Schmidt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Seth Metoyer - They can't stay

Fanboy - Gregory Samson

Fanboy op IMDb (6,7)
 Fanboy op Moviemeter (2,22)
Fanboy op Wikipedia 

Zeer sterke aflevering uit de reeks Telefilms, the gift that keeps on giving. OK, het acteerwerk kan nog worden verbeterd maar hier wordt wel een écht verhaal verteld. Een verhaal bovendien dat raakt aan de moderne samenleving, een waar influencers ten voorbeeld dienen van hun jonge volgers. Zij behalen een haast goddelijke status terwijl ze vaak louter van vlees en bloed blijken te zijn. 

Een buitenbeentje op school, maar een held in de gamezones waarin hij 's avonds op zijn tienerkamertje vertoeft: Sem is er zelf aardig vaardig in, maar lang niet zo zeer als zijn grote voorbeeld Wesley: deze heeft een community gecreëerd waarin hij nieuwe games uitprobeert en van de ene highscore naar de andere gaat. Sem wil dat ook: hij blijft lang hangen in de chatbox, hopend op een klein stukje direct contact met zijn idool. 
Wanneer er een gameconventie in de buurt wordt aangekondigd en blijkt dat Wesley daar aanwezig zal zijn voor een signeersessie, gaat Sem daar natuurlijk heen. Hij is ongewild getuige van een nare scene in de wandelgangen: zijn grote held Wesley barst uit in woede tegen zijn eigen medewerkers en Sem legt dat toevallig vast. Wesley kan niet anders dan contact op nemen met Sem, die daar enorm van lijkt te groeien. Maarrrr: er blijkt meer aan de hand met Wesley. Sem kan mogelijk van dienst zijn, maar wordt daarin al snel overmoedig.

Met: Kylian de Pagter-Colin, Ko Zandvliet, Damaris de Jong, Manouk Pluis, Fjodor Jozefzoon

FIN - song : Nicolai Klavier - Wesley is free

Club Zero - Jessica Hausner

Club Zero op IMDb (5,8)
 Club Zero op Moviemeter (2,73)

Club Zero op Wikipedia

Aparte film die gaandeweg aan kracht wint. Aanvankelijk valt vooral de vormgeving op, waarna je vervolgens denkt in een absurdistisch theater terecht te zijn gekomen. Maar eerlijk is eerlijk, aan het eind blijft er wel een echt verhaal over. En dat is dus knap gedaan van de voor mij onbekende Oostenrijkse regisseur Jessica Hausner, die voor de hoofdrollen de best wel grote namen van Mia Wasikowska en Sidse Babett Knudsen wist te strikken. 

Die nieuwe leerkracht op de school, mevrouw Novak, is best een rare. Aanvankelijk wordt ze argwanend bekeken door het team, door de ouderraad én door de leerlingen, maar daar komt gaandeweg toch verandering. Mevrouw Novak heeft namelijk een behoorlijke overredingskracht die stap voor stap aanslaat bij de leerlingen (en als die een beetje "om zijn" , volgt natuurlijk al snel de directeur). 

Novak spijkert haar leerlingen bij in het concept "Conscious Eating": steeds bewuster minder eten zodat je lichaam straks - zonder dat het aan prestaties inlevert - gewoon steeds minder nodig hebt. Niet alleen goed voor je gewicht, maar ook voor het tegengaan van overproductie en voedselverspilling. Winnen winnen winnen dus. 
Dat blijkt nog niet zo makkelijk: enkele leerlingen gaan direct mee in de haast sektarische werkwijze van Novak, ze willen straks allemaal bij "Club Zero" horen. Maar het neveneffect van haar project is dat er ook leerlingen buiten de boot dreigen te vallen omdat ze door de Novak-volgelingen als abject worden gezien. Ouders beginnen zich zorgen te maken maar krijgen fel tegenwicht van hun kinderen: die wijzen op de behaalde resultaten. Wij, de kijkers aan de zijlijn, zien echter gaandeweg al signalen dat het mis dreigt te gaan.

Met: Mia Wasikowska, Sidse Babett Knudsen, Ksenia Devriendt, Samuel D Anderson, Florence Baker

FIN - song : Markus Binder - Gum

Land van Johan - Eddy Terstall

Land van Johan op IMDb (6,8)
 Land van Johan op Moviemeter (2,25)

Land van Johan op Wikipedia

Je kunt alleen maar respect hebben voor het oeuvre van Eddy Terstall: in een inmiddels decennia overspannende reeks wist de Nederlandse regisseur vaak scherp op de tijdgeest te zitten door films te lanceren die alleen maar uit ons land kunnen komen: de seksuele moraal, het vaak botte en openhartige taalgebruik en de afwijkende levensinzichten zouden het in buitenlandse producties simpelweg niet zo goed doen als ze dat hier wel doen. Het maakt kijken naar zijn films een aangenaam tijdverdrijf, al blijft er jaren later niet veel van over. Uitzondering hierop is natuurlijk het fenomenale "Simon", maar dat was dan ook voor Terstall zelf een wandeling buiten zijn eigen paden. "Land van Johan" haalt dat niveau niet, lang niet zelfs: wat mij betreft is het teveel een bij elkaar gesprokkelde verzameling onderwerpen die de Nederlandse jaren 70 een volledig op zichzelf staande periode moeten doen lijken. 

We komen binnen in het studentikoze leefwereldje van de provinciale vrienden Onno en Gijs. die in Amsterdam getuige zijn van de gevolgen van 1968: politieke bewustwording wordt gekoppeld aan the Summer of Love en de nodige verdovende middelen. De heren ontmoeten de vrijgevochten Sonja, die aanvankelijk niet wenst te kiezen tussen de twee gappies en daarom haar lichaam maar met beide heren deelt.
Dit leidt op wonderbaarlijke wijze niet tot een verwijdering tussen de twee mannen, ook niet als Sonja uiteindelijk de keuze voor student Nederlands Onno maakt. Onno is de artistieke van de twee, Gijs is zowel militanter als dromeriger. Terwijl op de achtergrond de opkomst van het Nederlandse voetbal plaatsvindt (Europacups, zilver op het WK 74) lopen de heren langs alle clichés die we over dit decennium kunnen verzinnen: hippies. communes, vrije seks, blowen, oliecrisis, gastarbeiders, Bhagwan, ontzuiling en ontkerkelijking. We krijgen in 120 minuten een totaal andere wereld die steeds meer dichtslibt naarmate het WK Voetbal in Argentinië van 1978 vorm krijgt. Vriendschap leidt soms tot teleurstellingen maar blijkt toch ook een vaste waarde om lastige tijden door te komen. 

Noot: in ieder geval een vétte voldoende voor de soundtrack. Een heerlijke wandeling door de Nederpop van toen.

Met: Bram Suijker, Roberta Petzoldt, Reinout Scholten van Aschat, Annemaaike Bakker, Ibrahim Hadi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Herman Brood & His Wild Romance - Still Believe

Wheelie - Isis Cabolet

Wheelie op IMDb (7,0)
 Wheelie op Moviemeter (3,13)

Wheelie op VPRO Cinema

Terwijl de nieuwe reeks Telefilms al weer loopt, kom ik op mijn harde schijf nog net op tijd een aflevering van vorig jaar tegen. Net voor het vervallen dus maar aangeklikt, blij toe: dit is een hele fijne, hoor. Tegendraads verhaal, die - zoals vele uit deze reeks - de jeugdcultuur vanuit een speciale invalshoek bekijkt. Stap mee in de wereld van skatersproblematiek.

Reza leeft het leven zoals hij zelf wenst. Er bestaan weinig andere problemen dan het uittesten van nieuwe figuren op de ramp die bij hem in Den Haag voor de skaters is aangelegd. Zijn leeftijdsgenoten lijken minstens zo zorgeloos (beetje blowen, drinken en voor de rest elkaar in de wielen rijden) maar er blijkt toch een scheiding der geesten op te treden: enkele van de leden van de groep hebben een verhuizing gepland naar hun respectievelijke studiesteden, daarmee hun toekomst al voorzichtig inkleurend. Reza is nog lang niet zover, hoe zeer zijn liefhebbende moeder hem ook probeert bij te sturen. Reza gaat eerst maar eens een jaartje backpacken, zo besluit hij.

In Thailand zet hij zijn feestelijke leventje op eenvoudige manier voort maar hij blijkt het lelijk op te lopen: een scooterongeluk (drank op, he) levert hem een dwarslaesie op. Terug in Nederland blijkt de hele wereld veranderd: voor elke stap heeft hij hulp nodig, zelfs als hij het niet wil. Zijn maatschappelijke stilstand blijkt voor een verwijdering gezorgd te hebben, hij kan niet meer meekomen met die wervelende leeftijdsgenoten. Hij vervuilt, hij verwildert, hij sombert, dit alles ondanks de goede zorgen van zijn moeder en zussen en van Pomme, zijn hartsvriendin die hem trouw blijft bezoeken. Reza lijkt in een bodemloze put gevallen, waaruit het moeilijk opkrabbelen is.

Met: Samuel Beau Reurekas, June Janez, Malou Gorter, Olga Zuiderhoek

FIN - song : Niko - Let's go sausboy

Blue Velvet - David Lynch

Blue Velvet op IMDb (7,7)
 Blue Velvet op Moviemeter (3,74)

Blue Velvet op Wikipedia

40 jaar oud dit jaar, het lijkt een totaal andere wereld. We lieten dat destijds aan regisseur David Lynch over, dat creëren van een andere wereld. Deze film is nog weer van een paar jaar voor zijn baanbrekende werk in "Twin Peaks", maar is wel al een titel waarmee hij naam begon te maken. En terecht, de meesterhand is duidelijk te herkennen, ook al zul je moeten toegeven dat er door die datering wel iets van de suspense is ingeruild voor knulligheid. Maar goed, dat wisten we toen nog lang niet. In de VPRO Cinema-nieuwsbrief las ik dat de film eind van de maand vervalt van Netflix, tijd dus voor een nieuwe kijkbeurt.

Een slaapstadje is het, dat Lumberton. De lokale radio houdt zich bezig met de tijdsvermelding en berichten over de gloriërende houtverwerkingsindustrie ter plaatse. Niets om je zorgen over te maken. Of toch?

Na een ziekenhuisbezoek aan zijn vader loopt Jeffrey Beaumont nietsvermoedend naar huis als hij plots in een grasveld een oor ziet liggen. Een ménsenoor, wel te verstaan. Hij stopt het in een boterhamzakje en gaat naar de lokale politiechef, u weet wel: die met die mooie dochter. Deze meneer Williams moet Jeffrey gelijk geven: het is inderdaad een ménsenoor, al snel concludeert de speurneus dat er iets gebeurt moet zijn. Maar wat? Er zijn geen meldingen van ongelukken of vermissingen, dus onderzoek moet volgen. 
Eenmaal buiten wordt Jeffrey aangehouden door Williams dochter Sandy. Zij verklapt Jeffrey dat er wel rare dingen gebeuren bij het huis van die nachtclubzangeres die verderop woont. Jeffrey kan het verhaal niet loslaten:  hij 'doet zélf onderzoek', daarbij ondersteund door Sandy. Al snel blijkt dat ze zich in een wespennest steken: zangeres Dorothy Vallens lijkt geboren voor het ongeluk, ze gaat gebukt onder de tirannie van de doodenge Frank Booth, die macht over haar uitoefent omdat hij haar man en kind gekidnapt heeft. De eenvoudige Jeffrey moet kiezen: laat hij de politie zijn werk doen of gaan hij en Sandy die arme Dorothy helpen?

Met : Kyle MacLachlan, Laura Dern. Isabella Rossellini, Dennis Hopper, Dean Stockwell

FIN - song : Julee Cruise - Mystery of love

Green Zone- Paul Greengrass

Green Zone op IMDb (6,8)
 Green Zone op Moviemeter (3,30)
Green zone op Wikipedia

Niks voor mij, dit soort pief-paf-poef macho legerfilms (zelfs niet als ie van de hand van Paul Greengrass is). Toch gekeken, omdat het natuurlikk wél over een belangrijke periode uit de wereldgeschiedenis gaat (en weer zál gaan). In de aftermath van 11 september 2001 gebeurden er internationaal een aantal rare en vooral wereldbedreigende dingen: men probeerde oude fouten uit eerdere oorlogen "recht" te zetten door er nieuwe fouten overheen te gooien. We weten dat uit deze oorlogen IS/Daesh ontstaan is, we weten dat Syrië en Irak daarvoor het kruitvat vormden. En deze film uit 2010 stipt daarvan een niet onbelangrijke exponent aan: het was het witwassen van eerdere zonden, het werd een wasbeurt die nog gruwelijker gevolgen zou hebben. 

2003. Met een griezelig grote troep soldaten is de VS het tot dan toe autonome Irak binnen gevallen. Dictator Saddam is verdreven, maar de snor heeft een enorme erfenis aan massavernietigingswapens achter gelaten. Althans, zo wil het verhaal, zo schrijft de Amerikaanse pers het Pentagon voor (of andersom). Om kort te gaan: niets doen lijkt geen optie, men stuurt er weer een zootje testosteron op af om die wapens op te sporen. 
Een van hen is de patriottische Roy Miller, die bereid is ver te gaan om zijn vaderland in rustiger vaarwater te brengen. Hij crosst met zijn team van locatie naar locatie maar steeds blijkt de "intel" ( de verstrekte informatie) onjuist. Het zint Miller niks dat ie zonder resultaat het land doorkruist: hij knoopt gesprekken aan met de legerleiding, met de CIA, met de Wall Street Journal, met regeringsvertegenwoordigers, met werkelijk iedereen die maar informatie zou kunnen hebben. Hoe meer hij doorvraagt, hoe meer hij ontdekt dat er mogelijk heel andere motieven achter zijn missie zitten. 
Met: Matt Damon, Greg Kinnear, Igal Naor, Iason Isaacs, Brendan Gleeson

FIN - song : Nosi - On my own

Il Falsario (aka The Big Fake) - Stefano Lodovichi

Il Falsario op IMDb (6,6)
 Il Falsario op Moviemeter (2,71)

The Big Fake op WIkipedia

Niet te verwarren met het behoorlijk sterke "Die Fälscher" van enkele decennia geleden maar voor een klein deel wel overlappend qua thematiek: vervang de wereldoorlog door een politieke bendeoorlog en je komt al een stukkie in de richting. Flink aangekondigd door Netflix, deze film, maar uiteindelijk lukt het maar net om de voldoende over de streep te trekken: verhaal en/of script zeer interessant, setting en timing dito maar het geleverde acteerwerk is matig te noemen. 

Italië, jaren 70. Drie vrienden besluiten hun saaie bergdorpje achter hen te laten: Fabione is de politiek geëngageerde student, Vittorio is de aankomend priester en Toni is de artistieke kunstschilder. Vanaf het moment dat ze in Rome hun nieuwe leven zoeken, scheiden hun wegen enigszins maar ze beloven elkaar met enige regelmaat op te zoeken. Dat gebeurt natuurlijk ook, vooral als ze een van de anderen voor hulp kunnen inschakelen. 
Het verhaal focust zich op Toni, de spin in het web. Zijn artistieke vaardigheden vallen al snel op bij Donata, een knappe kunsthandelaar, die hem vraagt om voor haar kunstwerken van gearriveerde schilders (Modigliani, Gauguin etcetera) te kopiëren zodat zij dit binnen haar netwerk voor miljoenen kan verpatsen. Dit kleine stapje over de drempel van de criminaliteit zal a giant step voor Toni blijken: vriend Fabionee vraagt hem om vervalsingen te maken voor zijn Rode Brigade-activiteiten, terwijl de kerk en de politiek hem vragen om paspoorten te vervalsen voor hun eigen schimmige doeleinden. Toni denkt er allemaal heel licht over maar ziet niet dat hij zich steeds verder vastschroeft in een levensgevaarlijke wereld. Poen zat, maar geen moment rust meer.

Met: Pietro Castellito, Giulia Michelini, Andrea Archangeli, Pierluigi Gigante

Life of Pi - Ang Lee

Life of Pi op IMDb (7,9)
 Life of Pi op Moviemeter (3,57)

Life of Pi op Wikipedia

Als je er een ruim decennium tussen laat, zie je bij een volgende kijkbeurt toch echt weer heel andere dingen dan de eerste keer. Dat pleit in dit geval in het voordeel van de succesvolle avonturenfilm die destijds middenin de dan gierend populaire 3D-periode in roulatie werd gebracht. Ik zal m nog 1 x moeten bekijken voordat ik m 3,14 keer gezien heb maar ben wel blij dat ik dit nog een keer geprobeerd heb (van de filmzenders geplukt, natuurlijk): ik haalde iets meer nadruk uit de verstandhouding tussen vader en zoon Patel, die bepalend bleek voor de positionering van de eigenwijze Piscine Molitor Patel, later kortweg Pi! Ik keek wat meer lángs de CGI-technieken, ik keek wat meer naar de fabel-kant van het verhaal en kon daardoor toch wel nieuwe waardering opbrengen voor deze film. 

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Life of Pi (maart 2014)

FIN - song : Mychael Danna - Which story do you prefer?

The secret agent (aka O Agento Secreto)- Kleber Mendonca Filho

The secret agent op IMDb (7,4)
 The secret agent op Moviemeter (3,35)

O Agento Secreto op Wikipedia

Wat een wonderlijke film! Maar wat een mooie film ook. Lekker langdradig, een uitermate rustig verteltempo terwijl ondertussen de heftigste dingen gebeuren. Regisseur Kleber Mendonca Filho bewandelt ogenschijnlijk onbelangrijke zijpaden die pas later in de film van een ongelooflijk belang blijken voor de sfeer in de film. Want het is een gruwelijk verhaal waar we naar kijken, maar dat gruwelijke zit m vooral in de laagje voor laagje opgebouwde spanning. Een jaar na het fantastische "I'm still here" opnieuw een ijzersterke film over de periode van de Braziliaanse dictatuur, waardoor je jezelf afvraagt: hoeveel geschiedenislessen hebben we nodig om onder ogen te zien waar we nu weer middenin lijken te zitten? 

Onverstoorbaar - op het oog dan - rijdt hij met zijn karretje, een knalgele Kever, over de Braziliaanse snelwegen. Al bij de eerste beelden wordt het eerste laagje spanning zichtbaar: er ligt een lijk op het terrein van het pompstation waar Marcelo stopt voor een tankbeurt. Iedereen ziet het, maar niemand neemt maatregelen. Dat heeft alles te maken met de angst die er onder de bevolking heerst: niemand wil zich de argwaan en daaruit volgende woede van het regime op de hals halen. "Als ik niet kijk, heb ik het niet gezien. Wist ik er niets van."

Marcelo blijkt op de vlucht, hij rijdt richting kustplaats Recife. Daar waant hij zich voorlopig veilig voor de wraak van de corrupte ondernemer Ghirotti, de man die hem het vuur na aan de schenen legt omdat hij zijn leraarschap misbruikt zou hebben voor het aanvragen van patenten die het verdienmodel van Ghirotti zouden kunnen bedreigen. Die Ghirotti stuurt dus een moordcommando op hem af. Marcelo vindt in Recife onderdak bij een ondergrondse beweging van om diverse redenen tot outcast verklaarden. Hij blijft niet lang, zo verzekert hij: hij moet een paspoort bemachtigen en zijn zoontje ophalen bij zijn schoonouders, dan is hij weg. Maar eerst heeft hij nog de hulp van de - door en door corrupte- politie nodig om het identitieitsbewijs van zijn overleden moeder mee te nemen, het is het enige wat hem nog rest om haar bestaan te bewijzen. Onderduiken met zowel de politie als de maffia op je hielen, tijdens een periode van dictatuur: het wordt spannend.

Met: Wagner Moura, Maria Fernanda Candido, Gabriel Leone, Alice Carvalho, Udo Kier

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Angela Maria- Nao ha mais tempo

Please try again later - Boris Paval Conen

Please try again later op IMDb (5,9)
 Please try again later op Moviemeter (1,86)

Elk jaar zorg ik dat ik er een paar uit de reeks meepik: Telefilms zijn doorgaans een staalkaart van de beschikbare talenten in onze filmindustrie, net zoals "De nacht van de Korte Film" dat is. Je ziet aankomende acteurs en regisseurs zoeken naar een vorm waarmee ze later richting grotere producties kunnen gaan. Klein beginnen, niemand is er slechter van geworden. Afgelopen weekend startte een nieuwe reeks bij een van onze NPO-zenders. Belangrijk werk, ik hoop dat het nog lang kan.

PTYL is eigenlijk een soort rampenfilm. De wereld staat aan de vooravond van een ontwrichtende zonnestorm. Doorgaans zorgen die uitbarstingen op de zon voor een fraai schouwspel op sommige delen van de wereld (immers, wij hebben daar Aurora Borealis - het Noorderlicht- aan te danken. Dit keer gaat het echter richting rampspoed: de enorme hoeveelheden elektrische velden die onze wereld naderen gaan ons dagelijkse leven uit het lood slaan. Internet zal op hol slaan, telefoon- en ander digitaal verkeer zal uitvallen, hulpdiensten zijn machteloos en niemand weet nog of het na die storm weer back to normal gaat.
In die vernietigende setting duiken we Amsterdam in: Bobje is een jonge vrouw die afscheid neemt van haar vriendenkring omdat ze morgen zal vertrekken naar een stage in de Cariben. Die zonnestorm blijkt niet de enige reden waarom Bobje er tegenop ziet om te vertrekken, we leren al snel dat ze niet helemaal eerlijk is geweest naar haar vrienden en familie. Ietsje verderop in Amsterdam krijgen we een inkijk in een ambulancepost: de onrust in de maatschappij is voelbaar voor het ambulancepersoneel, de meldingen lopen anders dan anders. U snaptt: hoe harder de storm nadert, hoe meer de twee verhaallijnen in een climax bij elkaar komen.

Met: Romy Gevers, Adanna Unigwe, Jip van den Dool, Meral Polat

Gezien in : NPO Start

Wuthering Heights - Emerald Fennell

Wuthering Heights op IMDb (6,1) 
Wuthering Heights op Moviemeter (2,80)
 Wuthering Heights op Wikipedia

Op het kantoortje van ons lokale filmtheater (waar ik nogal eens vergaderd heb) hangt een wandbreed fotobehang met de afbeelding van de film "Wuthering Heights". Alleen, die hangt er al bijna 15 jaar want het is een afbeelding van de vórige verfilming van het wereldberoemde boek van schrijfster Emily Brönte . Zij is een van de zusjes die in het pittoreske plaatsje Haworth in Noord-Engeland op de pastorie van hun vader woonden en niets anders om handen hadden dan boeken schrijven. Ik bezocht ooit deze "Haworth Parsonage", ik snap wel dat de dames een uitvlucht zochten in romantische literatuur. Literatuur van wereldfaam dan wel, want met name het boek van jongste zusje Emily is meermaals bezongen en verfilmd. De nieuwste loot aan die stam is daarbij niet de beste, ik val maar meteen met de deur in huis. Prachtige beelden, die maakten zeker indruk. Maar ik kon deze versie niet beter waarderen dan die van 15 jaar geleden, iets wat mogelijk komt door de in deze versie onuitstaanbare Cathy (wat dan wel weer heel duidelijk door Margot Robbie wordt neergezet).

Het landhuis van de familie Earnshaw staat er vervallen bij, dat komt voornamelijk door het liederlijke gedrag van pappie. Gokken en drinken zijn de hoofdzakelijke activiteiten van deze deplorabele man, maar ergens zit - diep onder die barse en repressieve man- nog een beetje hartelijkheid verborgen: als hij ziet dat een vader in het dorp zijn tienerzoon op straat zet, neemt hij deze goedhartig op in zijn huis. De jongen (Heathcliff) is uitermate dankbaar en bereid de nodige vernederingen te ondergaan: hij slooft en graaft, hij buigt en sleept. Maar er is een belangrijker reden dat hij zijn lot zo ferm draagt: het gezelschap van Earnshaw's dochter Catherine (die we vanaf hier Cathy gaan noemen) maakt dat Heathcliff elke vernedering accepteert. Oók de vernederingen die Cathy zich veroorlooft trouwens: zij vindt Heathcliff een leuk speelmaatje maar laat hem herhaaldelijk weten dat hij te laag is geboren om ooit haar romantische partner te kunnen zijn. Cathy zoekt het hogerop: als de rijke Edward Linton op een landgoed verderop komt wonen, papt Cathy al snel met hem aan om haar toekomst te waarborgen. Heathcliff ziet het met lede ogen aan en erkent zijn lot: hij vertrekt. En dat is achteraf best zuur voor Cathy: Heathcliff, it's me, Cathy, come home! Als ze het liedje gekend had, had ze het gezongen, maar spijt kent geen tijd. Een rijke doch saaie man, daar zal ze het in de toekomst mee moeten doen. Letterlijk.

Met : Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau, Alison Oliver, Shazad Latif, Martin Clunes

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Charlie XCX ft Caroline Polachek - Everything is romantic

Relay - David MacKenzie

Relay op IMDb (7,0)
 Relay op Moviemeter (3,37)

Relay op Wikipedia

Klokkenluidersfilms vereisen altijd een paar vaste elementen: iemand moet verontwaardigd zijn over de handel en wandel van een bepaald bedrijf of organisatie, datzelfde bedrijf moet zich niet zomaar bij de klachten neerleggen en er moet een spanningsveld zijn tussen de feiten en de onthulling ervan. Het maakt dergelijke films al bijna direct tot thriller. Gisteren had ik er daar weer eentje van te pakken: met wisselend succes maakt deze "Relay" de verwachttingen waar. Die ambivalentie zit m erin dat een deel van de verhaallijn iets te snel duidelijk wordt, daar staat tegenover dat er procesmatig meer dan voldoende inventiviteit in zit. Het maakt de film afwisselend, het keurige acteerwerk van oa Lily James en Sam Worthington doet de rest. 

Angstig kijkt ze om zich heen, Sarah Grant is doodsbang wanneer ze een hotelkamer betrekt en daar de telefoon pakt. Ze neemt contact op met een schimmige organisatie, die haar moet helpen haar probleem weg te werken. Ze weet niet wie ze aan de lijn krijgt omdat het bedrijf werkt met tussenpersonen die op een meldkamer ingetypte berichten voorlezen aan de beller. Onder strikte voorwaarden is het bedrijf bereid om voor de klokkenluider aan de gang te gaan: Sarah heeft een rapport over de foute handel en wandel van haar voormalige werkgever: een bedrijf dat via genetische manipulatie een product heeft ontwikkeld dat een oplossing lijkt voor een voedselprobleem maar dat tegelijkertijd mensen enorm ziek kan maken. U snapt: dat bedrijf vindt het niet fijn dat Sarah dit naar buiten wil brengen en gaat op jacht naar Sarah om haar rapport te bemachtigen. 
Het bemiddelingsbedrijf wordt geleid door de inventieve Ash, die voortdurend van identiteit, van telefoon en van locatie verandert om buiten schot te blijven van de machtige bedrijven die zijn opdrachtgevers willen aanklagen. Ash heeft moeite de soms wat knullige Sarah bij de les te houden om zijn aanpak succesvol te laten zijn, hij vergeeft haar enkele kleine foutjes wanneer ze niet goed luistert. En daar dreigt het gevaar: die foutjes worden natuurlijk ook opgemerkt door de aangeklaagde partij, hetgeen de bemiddeling van Ash een levensgevaarlijke operatie maakt. Deadlines!

Met: Lily James, Riz Ahmed, Sam Worthington, 

FIN - song : Karen Marks- Cold café