Rowwen Héze- Blieve Loepe op Moviemeter (3,75)
Ik ben niet de grootste pleitbezorger van hun muziek, maar sympathie voor de band kan ik wel degelijk opbrengen. Dat komt mogelijk met name door het charisma van voorman Jack Poels, in wie we het type "gekwelde kunstenaar" zien die in het dagelijks leven misschien moeilijk met zijn gevoelens te koop loopt maar die alles eruit gooit zodra ie die gevoelens in liedteksten vormgeeft. Dat mag ik graag zien: mensen met een poëtische inslag voor wie niet alles in het leven even zeker is, voor wie echt niet alles vaststaat.
In deze documentaire volgen we de band aan de vooravond van het grote Slotconcert dat ze in een voor hen speciaal jaar gaan geven: ze bestaan 40 jaar inmiddels, het jongensachtige is er inmuddels van af omdat het stijgen van de leeftijd nu eenmaal andere verantwoordelijkheden en dito problemen met zich mee brengt.
We leren dat de band niet altijd even harmonieus (pun intended) met elkaar is omgegaan, dat elk van de leden zijn stapeltje persoonlijk leed heeft te verwerken en hoe zich dat uit in de tóch onvoorwaardelijke liefde die er voor hun bloedeigen Rowwen Héze bestaat. Op en top Limburgs, op en top volks en dat blijkt een bewuste keuze: het houdt de heren met beide benen op de grond en plaatst ze - ook na zoveel jaren - nog midden in de maatschappij. Poels sprokkelt de teksten en onderwerpen bij elkaar, multi-instrumentalist Tren van Enckevort zorgt dat dit "in noten gegoten" wordt. Een geoliede machine, zo lijkt het. Maar wij weten nu beter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten