Sirât - Oliver Laxe

Sirât op IMDb (7,0)
 Sirât op Moviemeter (3,69)

Sirât op Wikipedia

Door vriendinnen van ons aangeraden als "het beste dat ze afgelopen jaar gezien hadden", wij dus op zoek. We troffen deze aan op Mubi, gisteren ondergingen wij de trip die zij dus eerder beleefden. Zó goed als door hen genoemd vond ik hem dan weer niet maar "Sirât" is wel een volstrekt unieke film waar "indrukwekkend", "overweldigend" en "verrassend" passende labels zijn. Onbekende acteurs (alleen van Sergi Lopez had ik al eerder iets gezien, maar de rest bleken onervaren spelers te zijn), een verhaal dat zich gaandeweg bloedstollend aan je opdringt en dat allemaal gelardeerd met de prachtigste natuurbeelden die je je maar voor kunt stellen: ooit mocht ik twee dagen in de Wadi Rum-woestijn doorbrengen, ik doorkruiste een deel van de Egyptische woestijn en zelfs een stukkie van de Marokkaanse woestijn waarin we hier terecht komen, Mensen die zoiets ook beleefden, weten dan wat ze krijgen. De weidsheid van de vlakten die zowel kalmte uitstraalt als een behoorlijke dreiging overbrengt. Prent dat in gedachten en stap dan aan boord van de trip die "Sirât" heet. 

Om maar aan de drukte van de maatschappij te ontvluchten zoeken autonome denkers steeds verder de rafelranden van de wereld op. Middenin de woestijnen van Marokko wordt opeens een muur van speakers neergezet, ravers van over de hele wereld vinden hun weg naar die onherbergzaamheid om zich even totaal te verliezen in de beats (en in "ontzorgende" drugs natuurlijk, dat ook). De wereld valt van ze af, de zorgen zijn overzee. Tenminste, zolang als het goed gaat: steeds is daar de dreiging van politie en leger die hun spontaan ontstane dansfestivals komen opbreken. Geen nood, zo blijkt, men stapt in de kampeerbus en trekt verder, op naar de volgende locatie waar ze even kortstondig hun eigen wereldje opzetten.
Ditmaal is er iets anders aan de hand: plots is daar de bezorgd kijkende Luis, die samen met zijn zoontje door de menigte loopt en flyers uitdeelt. Hij is op zoek naar zijn dochter, heeft haar al maanden niet gezien en verwacht haar op een van dergelijke raves aan te treffen. Wanneer de politie komt, moet Luis met de hippies meevluchten. Slechts moeizaam accepteren ze die wereldse man, men heeft sympathie voor zijn lot en wil hem wel helpen. Maar: de volgende rave zal nóg dieper in de woestijn plaatsvinden, er is een barre tocht voor nodig. Weet hij het wel zeker, wil hij echt wel mee? Ja dus, Luis sluit zich aan bij het konvooi dat diep verstrikt raakt in de onmetelijke woestijnen tussen Marokko en Mauretanië. Benzine en voedsel raken op, men moet delen wat er nog is. En dansen, dat moeten ze ook. Nog één keer willen ze knallen. Volop knallen.

Met: Sergi López, Bruno Nunez Arjona, Jade Oukid, Richard Bigui Bellamy, Tonin Janvier

Gezien in : MUBI

FIN - song : KAngding Ray- Les Marches

The Gullspang Miracle (aka Miraklet i Gullspang) - Maria Fredriksson

The Gullspang Miracle op IMDb (6,9)
 The Gullspang Miracle op Moviemeter (3,21)

The Gullspang Miracle op Wikipedia

Een documentaire die destijds in de filmpers aardig wat stof deed opwaaien. Maar ik was niet overtuigd, ik ben hem niet gaan kijken in de filmzaal. Toen ie anderhalf jaar later op tv werd uitgezonden, nam ik hem wel op. Er ging vervolgens weer bijna een jaar overheen voordat ik hem aantikte. Wat zegt dat allemaal? Voor mij is het een indicatie dat ik twijfel: we wéten dat het een verfilming achteraf is van een documentaire-verhaal maar ik worstel met hoe deze film te interpreteren. Mij bekroop teveel het gevoel van een gedramatiseerd verhaal, waardoor het meer film dan documentaire werd. Dat doet niets af aan de spraakmakendheid van het plot zelf: áls, ik zeg ALS, dit waargebeurd is, is het een bizarre geschiedenis. We gaan naar Scandinavië, om te beginnen naar Zweden.

De zussen May en Kari dragen leed en geheimen met zich mee, dat zien we vrij snel. Familiegeheimen met name. We lichten een tipje van de sluier op als ze gaan kijken voor een huisje in het Zweedse plaatsje Gullspang. Het huis an sich is niets bijzonders, maar de verkoopster van de woning, de gereserveerde Olaug, komt ze uitermate bekend voor: wat lijkt deze vrouw op hun omgekomen zus Astrid! 

De zussen praten na, kopen de woning en zoeken daarna - op zoek naar verklaringen- contact met Olaug. Zoveel overeenkomsten zien ze, maar die blijken voornamelijk uiterlijk te zijn. Verschillen zijn er minstens zo veel: religieus vs atheïstisch, intellectueel versus kleinburgerlijkheid, warme openheid versus karakterologische geslotenheid. We komen in een nature vs nurture-verhaal waarbij zelfs DNA-tests niet de gewenste opheldering brengen. De grote vraag blijkt óf men eigenlijk wel nader tot elkaar wil komen. 

FIN - song : Nidarosdomens Guttekor- Alltid freidig Nar du gar

The Blue Caftan (aka Le Bleu du Caftan) - Maryam Touzani

The Blue Caftan op IMDb (7,5)
 The Blue Caftan op Moviemeter (3,58)
The Blue Caftan op Wikipedia 

Och, mensen, wat was ik toch opnieuw onder de indruk van deze fa-bu-leu-ze arthouse film. Een maandje geleden zag ik "Calle Malaga", de recentste film van de sterke regisseuse Maryam Touzani, en ik herinnerde direct dat ik haar vorige succes nog op mijn harde schijf had staan. Daar ging ik dus nogmaals voor zitten en opnieuw raakte ik tot tranen toe geroerd. De kleuren, het ingetogen acteerwerk, het schitterende camerawerk pakten me al aardig in. Voeg daarin toe dat de film een schrijnend verhaal vertelt over gemiste kansen, over schaamte, over zowel onbeantwoorde als rotsvaste liefde en u weet dat dit voor BEGTje een toptitel is. Ik gun iedereen om eens in de zoveel tijd een parel als deze te aanschouwen.

Mijn recensie van destijds (april 2023) : BEGT recensie "The Blue Caftan" . Schitterend, schitterend.

The Boys in the Boat - George Clooney

The boys in the boat op IMDb (7,0)
 The Boys in the boat op Moviemeter (3,06)

The Boys in the boat op Wikipedia

Zelf ken ik roeien alleen van de machines in de sportschool maar mijn dochter heeft nog enige tijd sportief over de Bosbaan geracet in haar studententijd. En aangezien ons land nu weer de locatie is van het WK roeien kwam deze film haast actueel op mijn pad. Enige twijfel (sportfilms kennen immers vaak wel spanning, maar zelden een verrassend verloop) maar aan dit waargebeurde verhaal dat filmgigant George Clooney vorm gaf, wilde ik me wel overgeven. Pittige namen op de lijst : Joel Edgerton en Callum Turner onder andere, het kon nog best wat worden. 

1935, randje 1936, Washington State in de VS. Joe Rantz leeft aan de rand van de maatschappij, hij overleeft net aan. Moeder overleden, vader vertrokken om verderop werk te zoeken: daar sta je dan als jochie van veertien. Joe heeft een manier gevonden, woont in een auto en heeft op een of andere manier toch toekomstplannen: hij wil de maakindustrie in, hij wil wat met zijn handen gaan doen. Om die reden geeft hij zich op voor een technische studie maar hij komt erachter dat hij amper het schoolgeld kan betalen, laat staan dat hij onderdak en eten kan bekostigen. Maar dan.. Hij hoort van een oproep van de plaatselijke roeicoach: die wil een sterk studententeam opleiden dat - bij bewezen resultaat- kans maakt om volgend jaar naar de Olympische Spelen in Berlijn te worden uitgezonden. Dat gegeven kan Joe maar matig interesseren maar de toevoeging dat de opleiding bekostigd wordt en dat men dus woon- en leefkosten vergoed krijgt, wekt de definitieve interesse van Joe. Hij en zijn studiemaat erop af!

Trainer Ulbrickson is niet de standaard drillsergeant die je zou verwachten, maar makkelijk is ie ook niet. Hij verlangt discipline - uiteraard- maar hij verlangt vooral teamgeest. Immers: een 8 met stuurman-boot haalt geen enkele eindstreep zonder samen te werken. Joe wordt bloedfanatiek, vindt extra motivatie in de wedstrijden tegen dik gefinancierde universiteitsteams en krijgt en passant ook nog een klein bijbaantje in het onderhoud van de roeiboten. Alle seinen lijken dus op groen te staan, zelfs het pad der liefde lijkt begaanbaar, maar Joe komt maar moeilijk los van zijn armoedige verleden en van zijn afwezige vader. Het bemoeilijkt de route naar de overwinning, de Olympische Spelen lijken tóch een onhaalbare kaart voor Joe.

Met: Callum Turner, Joel Edgerton, Peter Guinness, Sam Strike, Luke Slattery

FIN - song : Alexandre Desplat- The boys in the boat

Kraftidioten (aka In order of disappearance) - Hans Petter Moland

In order of disappearance op IMDb (7,1)
 In order of disappearance op Moviemeter (3,44)

In order of disappearance op Wikipedia

Fantastische beelden, een karakteristiek uitstekende Stellan Skarsgaard en een mooi uitgewerkt plot: alles bij elkaar voldoende reden om deze wraakfilm uit 2014 nog een keertje te gaan bekijken. Skarsgaard kijkt waar nodig met die traditioneel moeilijke blik, hij speelt dit aansprekende filmkarakter helemaal uit. Naast superStellan zien we nog een redelijk aantal bekende gezichten uit Scandinavische series en films, plus een toffe bijrol voor Zwitserse acteur Bruno Ganz, die hier moeiteloos voor Servische bendebaas doorgaat. 

Mijn recensie van destijds (mei 2022) : BEGT recensie "In order of disappearance"

FIN - song : Sound Worlds - Forest of Dawn

The Constant Gardener - Fernando Mereilles

The Constant Gardener op IMDb (7,3)
 The Constant Gardener op Moviemeter (3,55)

The Constant Gardener op Wikipedia

Opgenomen van de Belg (wat zijn die toch goed met films) en nu, zo'n 20 jaar na de eerste keer, maar weer eens opnieuw gekeken. Ik was vergeten hoe goed deze film van kei-regisseur Fernando Mereilles was. Ik ben niet bij elke rol gecharmeerd van Ralph Fiennes, maar hier excelleert hij. Hij laat zich daarbij inspireren door het ontwapenende spel van Rachel Weisz, die feitelijk de spil van dit klokkenluidersverhaal is. En, cadeautje voor Begt: ook Bill Nighy doet duiten in zakjes!

Justin Quayle is een sullige doch plichtsgetrouwe diplomaat, die eindelijk tot leven gewekt wordt als hij tijdens een persconferentie vurig bevraagd wordt door de jonge activiste Tessa. Terwijl wij denken dat dit nooit goed kan gaan, komen de twee na afloop nader tot elkaar. En nader, en nader, en nader: zoenen, seksen, trouwen, zwangerschap. Terwijl Justin zijn werk afwisselt met minutieuze aanpak en opbouw van zijn tuin reist Tessa de wereld rond om haar activistische strijd te voeren. Daarvoor vertoeft ze veel in Kenia, waar ze helpt bij de bestrijding van aids- en tbc-epidemieën. Terwijl ze dat werk doet, stuit ze op onregelmatigheden: de toch al zo armoedige gezondheidszorg aldaar blijkt volledig gecorrumpeerd door grote farmaceutische bedrijven. Ze loopt het op, ze verongelukt op verdachte wijze.
Justin blijft achter, maar duikt toch dieper in de geschiedenis van zijn vrouw. Hij ontdekt dingen die hij niet wil ontdekken, maar hij ziet óók dat Tessa wel degelijk een schandaal bij de klauwen had. Hij wil daar verder in duiken maar stuit daarbij uiteraard op weerstand van zijn diplomatieke leiding én op die van de farmagiganten. Heet onder de voeten.

Met: Ralph Fiennes, Rachel Weisz, Pete Postletwaithe, Danny Huston, Hubert Koundé, Bill Nighy

FIN - song : Ayub Ogada- Kothbiro

Paradijs - Bobbie Koek

Paradijs op IMDb (6,4)
 Paradijs op Moviemeter (3,24)

Paradijs op VPRO Cinema

Lekker klein filmpje, beetje Telefilm-achtig, dat ik een jaar geleden van tv had opgenomen. Prima te doen, ongekunsteld acteerwerk en een gaandeweg steeds aandoenlijker verhaal. 

De 16-jarige Noah doet al niet alles goed in zijn leven maar nu wordt ie toch echt verrast én voor het blok gezet: zijn net zo jonge vriendin zet de maxi-cosi met daarin hun jonge baby Ziggy bij hem en zijn moeder op de stoep: zoek het maar uit! En weg is ze. 
Noah kan de verantwoordelijkeid maar moeilijk aan: hoe kan hij een baby combineren met zijn chill-avondjes met zijn matties waarop drugs, gamen en rappen de boventoon voeren? Omdat hij zelf nog te jong is, komt de juridische verantwoordelijk voor Ziggy op naam van zijn moeder te staan. Zij legt haar zoon echter het vuur na aan de schenen: je zult nu echt even moeten tonen of je de wereld wel aan kunt, beste Noah. U snapt: het clasht met enige regelmaat, dusdanig dat Noah besluit de baby mee te nemen en af te leveren bij zijn moeder, waar die ook moge zijn. Hij start de scooter, vastberaden. Maar dan..

Met: Zeb Claassen, Ellen ten Damme

FIN - song : Bobbie Koek - Holy Mother Time

Sunny Dancer - George Jaques

Sunny Dancer op IMDb (7,3)
 Sunny Dancer op Moviemeter (3,67)

Sunny Dancer op Wikipedia

Hoewel vooraf alle seinen op rood stonden (tienerfilm, zomerkamp, ziektekomedie) bleek dit toch een heel leuke film te zijn om voor naar de zaal te trekken. Prima acteerwerk, een reeks bijtende dialogen en een uitstekend golvende soundtrack maakten dit tot welbestede uurtjes in de filmzaal. Daarnaast een paar prettig bekende gezichten (James Norton, Jessica Gunning) en de ontbolsterende ster Bella Ramsey), het kon wel effe zo.

                                      

Ivy is een futloze tiener. De hele dag op bed, beetje op haar telefoon en verder weinig. Ze kijkt steeds fronsend naar haar bemoeierige moeder maar haar pappie kan ze dan wel weer waarderen. Bezorgd kijken de ouders naar het lethargische gedrag van hun dochter, al snel weten we waarom: ze is herstellende van kanker, ze hoort bij de niet aflatende reeks aan jeugdige patiënten die op veel te jonge leeftijd worden geconfronteerd met keuzes over leven en dood, met herstellen of opgeven, met levenslust of doodswens. Ivy zegt niet veel, maar we zien de stormen in haar hoofd woeden. En al helemaal als haar ouders haar aanmelden voor een zomerkamp voor kankerpatientjes. The horror!

Onder grote weerstand gaat ze heen, maar wij weten dan natuurlijk al lang wat er gaat gebeuren: er blijken tóch andere interessante jongeren te zijn, de kamp-activiteiten zijn een prachtige coverup voor gesprekken over liefde, bucketlists, maagdelijkheid en toekomstdromen. En, eerlijk is eerlijk, natuurlijk ook over het risico van terugval. Het is in hun leven niet alles goud wat er blinkt, sterker nog: er is veel te veel staalharde problematiek.

Met: Bella Ramsey, Daniel Quinn-Toye, Ruby Stokes, James Norton, Jessica Gunning, Neil Patrick Harris

                                           

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Fred Again- Julia (deep diving)

Monsieur Aznavour - Mehdi Idir

Monsieur Aznavour op IMDb (7,2)
 Monsieur Aznavour op Moviemeter (3,47)

Monsieur Aznavour op Wikipedia

De harde schijf van mijn thuistv is een soort "gift that keeps on giving": niet altijd heb ik de tijd om naar de filmzaal te fietsen of te treinen, maar altijd heb ik een reeks films staan op de harde schijf. Afgelopen anderhalve maand nam ik bijna de gehele reeks van de VRT-filmzomer op, bijvoorbeeld. Regelmatig zitten daar titels tussen die ik niet gezien heb, maar ik heb nu eenmaal de kijkafwijking dat ik bepaalde (redelijk recente) films gewoon nóg een keer wil zien. Zo stond deze daar nu: helemaal onderaan de lijst, omdat ik m blijkbaar al bijna een jaar geleden had opgenomen en hij dus bijna ging vervallen. Het was best regenachtig gisteren, dus ik liet me weer eens meevoeren in de wervelende wereld van charme-zanger Charles Aznavour. Opnieuw viel het goede spel van Tahar Rahim op, het was bijna "method acting" wat hij hier neerzette. En die muziek, mensen, dat is me toch echt een cadeautje hoor.

Mijn filmbeschrijving van destijds (december 2024) : BEGT Recensie "Monsieur Aznavour"

FIN - song : Charles Aznavour - Mes Emmerdes

De Gaulle: Résistance (aka La bataille de Gaulle: L'age de fer) - Antonin Baudry

 

De Gaulle: Résistance op IMDb (7,7)

De Gaulle: Résistance op Moviemeter (3,383)

La Bataille de Gaulle op Wikipedia

Hooggeprezen historisch epos waarvan ik gisteren in de zaal het eerste deel keek, dit op aandringen van vrienden en bekenden met de nodige historische interesse. Deel 1 besloeg al 161 minuten, dus regisseur Baudry pakt nogal vet uit: there is plenty more where that came from. Welnu: zo goed als mij werd verteld, vond ik deze niet maar ik ga wel helemaal mee in het grootse historische verhaal. Immers: op waarheid gebaseerde anekdotes die bepalend zijn geweest voor het verloop van de geschiedenis, daar wil je altijd naar kijken. Dan vergeet je de tamelijk karikaturaal neergezette onverstoorbaarheid van de Franse generaal, dan ga je juist genieten van een heerlijke Churchill (in de persoon van Simon Russell Beale) en van Franse acteergrootheden als Benoit Magimel en Matthieu Kassovitz, dat is ook smullen. Terzake nu: de film!

De al enigszins gelauwerde generaal De Gaulle ziet in 1940 met lede ogen aan hoe slap zijn land reageert op de Duitse agressie die over Europa raast. Hij wil ertegen in het geweer, dat deed ie immers tijdens WO 1 ook. Helaas merkt hij dat hij tamelijk alleen staat, hij ziet hoe het land dmv maarschalk Pétain op ergerlijke wijze gokt op een akkoordje met de tirannieke Hitler, dit in de hoop dat men de moordlustige dans enigszins ontspringt. De Gaulle wil ten strijde maar kan dat niet langer vanuit zijn vaderland doen: hij wijkt uit naar London om daar "Het Vrije Frankrijk" op te tuigen.

Weinig mensen krijgt hij mee, hij moet zich ook danig verantwoorden bij premier Churchill maar gaandeweg weet hij diens vertrouwen te winnen en zijn visie voor Europa op tafel te leggen. Kleine succesjes boekt hij, maar hij moet terug in de kast als hij ziet hoe Hitler na Frankrijk ook de totale noordkant van Afrika in handen probeert te krijgen. Als dat lukt, zal de Middellandse Zee aan de Duitsers behoren, dan is Europa definitief verloren. Er dient onverzettelijkheid getoond te worden, men moet stand houden in de Afrikaanse woestijnen. De Gaulle heeft daar wel ideeën over, maar kan dat niet zonder Britse hulp (waar de Britten op hun beurt weer niet zonder de Amerikanen kunnen en willen. En bataille!

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Florian Lesieur, Benoit Magimel, Niels Schneider, Karim Leklou, Matthieu Kassovitz, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Theo Cascio - Ainsi va le monde

Oude Liefde (aka Love Revisited) - Nicole van Kilsdonk

Oude Liefde op IMDb (6,3)
 Oude Liefde op Moviemeter (2,81)

Oude Liefde op Wikipedia

Sinds ik iets meer dan een jaartje geleden bewust op "opnemen" ben gaan klikken voor films die ik al eens gezien heb, check ik met enige regelmaat of mijn film-kijkgedrag en de daaraan hangende waardering verandert. Dat gebeurt niet altijd: bij sommige films blijk ik er nog hetzelfde in te staan maar anderen komen er soms juist béter vanaf. Dat geldt bijvoorbeeld voor deze: als ik mijn beschrijving van destijds (augustus 2018) lees, zie ik weliswaar waardering maar niet heel veel meer. Deze week keek ik opnieuw naar "Oude Liefde" en vond ik hem beter, veel beter, dan ie in mijn herinnering zat. Dat komt met name door het ongegeneerd fijne acteerwerk van een aantal vaderlandse én Vlaamse hotemetoten: de ongenaakbare Beppie Melissen stijgt overal bovenuit, maar ook Gene Bervoets, Halina Reijn, Hadewych Minis, Aus Greidanus en Eva van der Gucht dragen bij aan een hoge waardering voor deze film van de regelmatig op mijn blog terugkerende Nicole van Kilsdonk. Mijn tag "herzien" stijgt daarmee weer in mijn eigen achting.

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Oude Liefde" (2018)

FIN - song : Jett Rebel - Send me a postcard

Nordsjoen (aka The North Sea/ Le mer en feu) - John Andreas Andersen

 Nordsjoen op IMDb (6,3)

The North Sea op Moviemeter (3,16)

Le mer en feu op WIkipedia

Rampenfilms vormen een genre op zich. Meestal raken ze aan wetenschap en/of industrie: als er daar eenmaal iets mis gaat, zijn de gevolgen vaak desastreus. Dat gaat vaak om virussen, ontsnapte wezens en dergelijke. Deze "The North Sea" blijft dichter bij huis en draait om materiaal dat al 80 jaar de wereld in zijn greep houdt: olie! Sinds de techniek ons toestaat om niet alleen in de ons omringende gronden, maar ook op de wereldzeeën op jacht te gaan, sinds die tijd is de wereldeconomie in de greep van het zwarte goud. We hebben er de afgelopen maanden de voorbeelden van kunnen zien in de Straat van Hormoez. We weten dat het de politieke cyclus van Venezuela heeft bepaald en we weten dat dit mogelijk ook Suriname staat te wachten. Dichter bij huis leek het alsof wij het wat slimmer aanpakten: Shell haalde het elders maar bracht de rijkdom naar ons toe en vooral Noorwegen strekts ons allen tot hebberig voorbeeld: daar zijn de rijkdommen in het land zelf gestopt en leeft de bevolking een weelderig leven. Dat dit niet vanzelf tot stand kwam, leert deze film ons. Fictie, natuurlijk, maar wel een mooie filtering van de risico's: de aarde zelf, de natuur en zeker mensenlevens zijn ondergeschikt aan de lonkende oliedollars.

Nadat in 1969 meerdere olievelden in de Noordzee werden ontdekt, waaronder het beroemde Ekofisk-veld, heeft Noorwegen een slimme en effectieve industrie opgezet om die aardse rijkdommen uit te nutten. De booreilanden zijn talrijk, het onderzoek naar nieuwe velden gaat verder. Ter bescherming van de werkers op zee beschikt men over onderwaterdrones om de status van de eilanden te monitoren en om bodemonderzoek te faciliteren. Sofia is dronepiloot, samen met haar compagnon Arthur bekwaamt ze zich in de manoeuvres van haar machine. Die blijkt plots heel hard nodig als een booreiland in de zeebodem blijkt te zijn weggezakt.

Commandant William Lie vraagt het duo om snel ter plekke te onderzoeken of er nog overlevenden zijn. Terwijl ze met hun onderzoek bezig zijn, stuiten ze op een gaslek dat veroorzaakt wordt door steeds diepere scheuren in de zeebodem. Booreilanden in dat veld moeten worden ontruimd en laat dat nou net een van de werkplekken zijn waar Sofie's levenspartner Stian op werkzaam is.

Met: Kristijane Kujat Thorp, Rolf Kristian Larsen, Hendrik Bjelland, Björn Floberg

The Rivals of Amziah King- Andrew Patterson

The Rivals of Amziah King op IMDb (7,4)
 The Rivals of Amziah King op Moviemeter (3,57)

The Rivals of Amziah King op Wikipedia

Wat een heerlijke film! Ook al kan ik u niet precies verklaren waar dat m in zit: in de goed gevulde zaal zaten wij er gisteravond goed in. We lieten ons meevoeren in de sneltreinvaart waarmee de film start. Net op het moment dat je twijfelt ("zit ik nou naar een volbloed Yankee-film te kijken?") kantelt het verhaal en zitten we opeens in een thrillerachtig wraakverhaal, diep verscholen in het Amerikaanse binnenland. De hoofdrol lijkt te worden gespeeld door de veelzijdige Matthew McConaughey, maar dat blijk slechts tijdelijk. Niet alleen komt uiteindelijk voornamelijk de uitstekend debuterende Angelina Lookingglass meer in beeld, over de hele film heen worden álle acteurs naar de achtergrond gedrongen door de uitstekende muziekscore. Bluegrass, folk en country voeren de boventoon en houden op heerlijke wijze de vaart erin. En voor de liefhebbers van Kurt Russell: ook deze ouwe knakker draagt een belangrijk steentje bij aan het welslagen van de film. 

Hij lijkt niet heel bescheiden, de tamelijk aanwezige Amziah King. Achter die grote mond blijkt de bijenhouder echter een warmhartig persoon te zijn met een groot maatschappelijk hart. Een hart, dat overigens ook gelijk zijn grootste probleem lijkt te zijn want regelmatig moet hij zijn werk even neerleggen om de stekende pijn in zijn hartstreek even te laten wegebben. Maar al snel kan de weduwnaar daar weer overheen stappen: honing slingeren, de tientallen korven op zijn grondgebied checken en vooral: muziek maken met vrienden, waarvan hij er velen om zich heen verzameld heeft door ze onderdak te geven op zijn bijenranch.
Na een bedrijfsongeval van een bezoeker komt Amziah met deze man in een ziekenhuis in de regio terecht waar hij plots de stralende Kateri tegenkomt. Zij heeft ooit een tijdje als pleegkind op zijn ranch gewoond en keert nu als volwassen vrouw in de regio terug. Uiteraard neemt ze Amziah's invitatie aan: ze gaat voor hem werken, ze leert zijn gebruiken kennen, ze leert zijn vrienden kennen (vrienden waar allerhande vlekjes en onjuistheden aan vast zitten). Gaandeweg lijken ze hun samenwerking te kunnen omzetten in klinkende munt maar dan blijkt - kort voor de oogst- plots hun hele ranch te zijn leeggeroofd: alle korven zijn weg, daarmee de grond onder hun bestaan ook. Amziah krijgt een hartverzakking. 

Met; Matthew McConaughey, Angelina Lookingglass, Kurt Russell, Jake Horowitz, Scott Shepherd.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Kuinka - Sailor & Siren

Rogue Agent - Declan Lawn/ Adam Patterson

Rogue Agent op IMDb (6,5)
 Rogue Agent op Moviemeter (3,17)

Rogue Agent op Wikipedia

Oudste film op de harde schijf (als in; deze zou vandaag gaan vervallen) dus gisteravond (na een knusse kermisborrel) was een prima gelegenheid om deze nog een keer aan te zetten. Hoewel het verhaal me niet helemaal was bijgebleven, wist ik nog wel dat ik beide hoofdrolspelers meerdere keren gedegen werk heb zien afleveren. Gemma Arterton is de oerBritse die met beschouwende blik de wereld tot zich neemt, James Norton is de knappe tegenspeler die in deze rol al zijn vileine kwaliteiten als geheim agent moet aanroepen (niet voor niets kwam zijn naam ook bovendrijven in de zoektocht naar een nieuwe James Bond). Zij trekken samen deze film boven het gemiddelde uit, dus herzien was geen straf.

Mijn beschrijving van destijds (oktober 2022) : BEGT recensie "Rogue Agent"

FIN - song : Hannah Peel - Just Like Heaven (Cure-cover)

McCartney: The hunt for the lost bass - Arthur Cary

McCartney: The hunt for the lost bass op IMDb (7,2)
 McCartney: The hunt for the lost bass op Moviemeter (3,20)

Paul McCartney en de vermiste bas op NPO Doc

Artiesten onthoud je. Liedjes en albums onthoud je. Mogelijk onthoud je zelfs bepaalde concerten. Die herinneringen zijn dierbaar en gaan vaak je leven lang mee. Dit geldt in veel mindere mate voor muziekinstrumenten. Eigenlijk verdienen die pas hun meerwaarde als men weet wie de bespeler was van dat instrument. Want als die bespeler toevallig Paul McCartney heet, dan wil iedereen er wel iets van weten. Dan gaan er deuren open en begint de oral history.

 

Deze docu beschrijft het dramatische verhaal van zo'n muziekinstrument: de zoektocht naar de originele Hofner-bas waarop Macca zoveel van zijn liedjes speelde en waar hij zovele concerten mee gaf. McCartney had het instrument laten maken tijdens hun periode in Hamburg: the Beatles waren daar de vaste bespeler van een van de club en tijdens dat strakke speelschema besloot hij dat het tijd werd voor een gepersonaliseerd instrument. De kleine bas moest makkelijk te bespelen zijn, moest licht draagbaar zijn, you get the picture. 

                                                    

Na het verscheiden van de belangrijkste band aller tijden pakt McCartney de draad van het spelen weer op als hij de band Wings opzet. Maar dan: plots wordt de vrachtwagen met spullen leeggeroofd in een Liverpoolse wijk. McCartney schaft zich een nieuwe Hofner aan, maar de hunkering naar het origineel blijft. En niet alleen bij hem: muziekliefhebbers, instrumentmakers, detectives, fans. Velen storten zich in een decennia durende zoektocht.

                                          

FIN - song : Beatles- Get Back

Een vrouw als Monique - Claire Pijman

Een vrouw als Monique op IMDb (6,5)
 Een vrouw als Monique op Moviemeter (2,95)

Een vrouw als Monique op NPO Doc

Wat mij betreft een beetje een gekunstelde constructie, maar het had wel een aantal leuke effecten op mij. Of dit een film mag heten, weet ik niet: feit is wel dat het een gescript verhaal is. Of het een documentaire betreft, weet ik ook niet: daarvoor zit er net iets te veel fictie in het geheel. Hoe het ook zij, het deed mij beseffen dat Monique van der Ven een groot - lees: héél groot- actrice is. Wát een oeuvre (en wat heb ik er daar veel van gezien, dat ook). Het maakt dit docudrama op een of andere manier wel interessant, het is een soort hommage aan een topactrice die herhaaldelijk laat blijken ook maar een mens te zijn. 

Onze hoofdpersoon Monique heeft zich teruggetrokken in een vakantiehuisje om daar een nieuwe rol in te studeren. Een rol ja, want ze is actrice. En een goede ook. En een beroemde ook. Terwijl ze even buiten zit voor een kleine pauze wordt er op de poort geklopt. Een verdwaalde fietser vraagt of ie even bij haar mag bellen om een reparateur te contacten: fiets kaduuk, geen reparateur in de buurt dus hij zal moeten overnachten. 

Al snel komt hij erachter dat zij een groot actrice is. Omdat hijzelf ook de eerste stappen heeft gezet op dat pad luistert hij gretig naar haar verhalen. Verhalen die lessen worden, verhalen die ervaringen worden. Samen gaan ze door fotoboeken vol herinneringen, samen lopen ze door het imposante oeuvre van deze sympathieke vrouw. Lief, leed, humor, seks, ouderdom: alles komt ter sprake.

Met: Monique van der Ven, Joes Brauers

Los Tigres - Alberto Rodriguez

Los Tigres op IMDb (6,4)
 Los Tigres op Moviemeter (2,92)

Los Tigres op Wikipedia

Dinsdagavond voorpremière-avond: als het kan, ben ik erbij. Gisteravond zelfs eentje met inleiding, niet op filmisch gebied overigens maar vooral op taalgebied: mijn woonstad kent een grote groep mensen die Spaans leren, lessen daarvoor worden aangeboden door een dame die eind jaren 80 in dat fraaie land studeerde. Ze vertelde vooraf dat ze sinds die tijd ook filminleidingen gaf en dat ze zich herinnerde dat een van de eerste keren dat ze dat deed dit ook bij een film van deze regisseur was. Die film zag ik ook ooit, maar ik kwam vanavond vooral voor de kunsten van acteur Antonio de la Torre , die ik hiervoor al in menig film zag excelleren. En opnieuw wist hij me overtuigen in dit complexe verhaal dat veel wil zijn (broer-zus met een vadercomplex, scheidingsdrama, avontuurlijk heldendom, drugshandel) maar dat uiteindelijk vooral een thriller is.

De titel "Los Tigres" verwijst naar de koosnaam die de vader van de beide hoofdpersonen voor hen koos: pappa was ervaren en vermaard duiker, de kinderen hebben dat - ondanks diens complexiteit- van hem overgenomen. Vooral Antonio is een vakman, hij duikt in de wateren rond Huelva onder scheepsrompen alsof het niks. Hij zoekt daarbij zijn grenzen op maar verzaakt nooit: zijn dwingende werkgever kan altijd een beroep op hem doen. Zijn knappe zus Estrella duikt ook maar kan door een gehoorprobleem niet dieper dan 15 meter, daardoor beperkt ze zich vaak tot het prepareren van de duikbeurten van haar broer. 

Als Antonio op een gegeven moment de duimschroeven van zijn ex krijgt aangedraaid ("eerst alimentatie betalen anders zie je de kinderen niet meer"), zoekt hij naar een uitweg. Die is er (immers, handelsschepen doen niet altijd alles volgens alle regeltjes) maar Antonio moet daarvoor wel over grenzen gaan: fysieke grenzen (hij is ook de jongste niet meer) maar zeer zeker ook morele grenzen. Breekt nood wet? 

Met: Antonio de la Torre, Barbara Lennie, Joaquin Nunez

Gezien in : Cinema Oostereiland

My Mother's wedding (aka North Star) - Kristin Scott-Thomas

My Mother's Wedding op IMDb (5,5)
 My mother's wedding op Moviemeter (2,50)

My mother's wedding op Wikipedia

Ondanks de matige uitvoering toch een interessante film. Een prettig uitgeruste cast doet al het een en ander aan de meerwaarde van deze romkom, maar pas echt interessant is dat dit blijkbaar een persoonlijk verhaal is van de dame die het schreef, regisseerde en vervolgens mede speelde. Kristin Scott-Thomas heeft natuurlijk haar sporen ruimschoots verdiend: al sinds "The English Patient" en "Her name was Sarah" staat ze boven alle twijfel verheven. Zij is dus al +1, daar krijgen we hier nog eens Siena Miller, Scarlett Johansson en Emily Beecham bij. Daar ga je al gauw voor zitten, toch? 

Met frisse tegenzin maken drie zussen (eigenlijk: halfzussen) zich op om naar het Engelse platteland te reizen voor het volgende huwelijk van hun moeder. Twee eerdere mannen (de vaders van de dames) kwamen om in successievelijke oorlogen waar het Britse leger aan deelnam, nu staat de volgende te popelen om 'ja' te zeggen tegen de aristocratische moeder. 
De drie zussen hebben elk hun reden om hun moeder lichtelijk te waarschuwen en om Geoffrey, de schattige aanstaande, terughoudend tegemoet te treden. Maar in die twee dagen rond het huwelijk komen ze er vooral achter dat ze ten eerste onderling het nodige uit te bekvechten hebben maar ook zeer zeker moeite moeten doen om hun eigen, niet geheel geslaagde, privéleven op orde te krijgen. Wat wordt het: katharsis of eenwording?

Met: Scarlett Johansson, Sienna Miller, Emily Beecham, Kristin Scott-Thomas, James Fleet, Joshua McGuire, Mark Stanley, Freida Pinto

FIN - song : Alanis Morrissette & Carly Simon- Coming around again

Taylor - Susannah Price & Henry Singer

                                           
Taylor op IMDb (6,2)
 Taylor op Moviemeter (2,96)
Taylor op NPO Start 

Zowel als miniserie als documentaire, volgens verschillende bronnen. Op basis van het laatste label bekeek ik hem, op basis daarvan komt ie ook hier terecht. Dat vindt vooral zijn oorsprong in het feit dat ik eerder deze week de hagiografische film over Michael Jackson bekeek, daar kon er wel eentje achteraan die dan meer over een held van deze tijd gaat. Het is nog te vroeg voor een biopic, gelukkig maar, dus komt deze documentarische vorm beter van pas. 

Bij Taylor Swift openbaart zich bij mij een bijzonder fenomeen: ik waardeer haar mateloos om haar opstelling in het publieke debat en in de media, maar ik kan eigenlijk amper een liedje van haar opnoemen. Vooralsnog kom ik niet verder dan haar samenwerkingen met mijn helden van The National én mijn vrouw heeft onlangs een vinylversie van haar album "Folklore" aangeschaft, maar meezingen lukt nog niet echt. Haar eigen liedjes doen mij niet zo heel veel, maar gewaardeerde muziekvrienden van mij lopen met haar weg, bezochten zelfs haar concert dus ik kan niet ontkennen dat er iets van waarde in haar werk zit.                                                                                                                              

De documentaire "Taylor" laat de rise, de fall en de tweede rise zien van een maniakale wereldster die haar leven in dienst heeft gesteld van showbizzsucces. Reeds als jong meisje drong ze zichzelf op, ze moest en zou in die schijnwerpers. Dat hele pad kwam er dan ook: zelfgeschreven liedjes die werden opgepikt door zich aangesproken voelende meisjes. Vervolgens enthousiaste producers en platenbazen, vervolgens de wereldpodia en dan...de peilloze diepten. Door een ruzie met mafklapper Kanye West komt Swift in een putdiep dal te zitten. Bedreigingen, naargeestige media-aandacht en dergelijke. Alles loopt mis. Nou, alles? Nee hoor, haar fans, de Swifties, blijven haar trouw en zien haar op een vrouwhaftige wijze een comeback maken. Swift is sterk, neemt sindsdien stelling en boort een heel nieuwe bron van waarderende mensen aan. Daaronder ik dus: ik ben geen Swiftie, maar ik zie wel wat ze toevoegt aan de verdorven muziekwereld.

FIN - song : Taylor Swift - You're on your own, kid