Soldate Jeannette- Daniel Hoesl

Soldate Jeannette op IMDb
Ook in het kader van de Sundance-nacht.

Deze ging al iets beter, dit was in ieder geval een verhaal. Naast inzending voor Sundance bleek deze ook op het Rotterdamse IFFR-festival te hebben gedraaid, dat strekte tot aanbeveling.

Fanni is een dame die het decadente leven leeft. Galerie-leven, dure modezaken en champagnelunches. Ze leeft op oud geld, maar het raakt op. De buitenwereld mag het niet weten, maar Fanni stuurt recht op een faillissement aan, maakt een aantal foute passen en loopt het op: ze raakt het familie-appartement kwijt, ze slaat op de vlucht.
Alles wat ze nog op rekeningen heeft staan, neemt ze op en ze trekt de Alpen in. Ritueel verbrandt ze daar haar oude leven. Inclusief dat geld, ja ("als ik het niet mag hebben, dan niemand").

Ze belandt op een boerderij en gaat er ouderwets aan het werk. Er onstaat een goede band met een andere dame op die plek, die zwaar vernederd wordt door de eigenaren. Ze springt in de bres, ze ontfermt. En er ontstaat zowaar iets van menselijkheid in haar iets te goed gesoigneerde donder.
Catharsis!

Le météore - Francois Delisle

Le météore op IMDb
Filmnet zond , in het kader van het Sundance Filmfestival, een selectie van de inzendingen van vorig jaar uit. Vier achter elkaar, afgelopen zaterdagnacht. Dit was nummer 1.

Een ronduit vervelende film, simpelweg door het vermijden van dialoog. Het is een aaneengesloten reeks monologen van diverse gerelateerden aan Pierre, een man die in de gevangenis zit omdat hij iemand heeft doodgereden en er daarna vandoor ging. Moeder, vriendin, een of andere gerelateerde drugsdealer, meer van dat.

Ik houd echt wel van "vage" films, maar dit doet bij mij werkelijk niets activeren. Op ffwd gekeken, nadat ik eerst een half uur had geprobeerd. Gauw vergeten.

Samba- Eric Toledano/ Olivier Nakache

Samba op IMDb
Bedrieglijk gevaarlijk is het natuurlijk. Als je een joekel van een succesfilm hebt gemaakt, een prijswinnende wereldhit met een nieuw ontdekte steracteur, dan probeer je dat natuurlijk nog eens.

Dat is de eerste indruk die je krijgt bij het zien van Samba, de opvolger van Intouchables. Opnieuw Omar Sy, opnieuw is hij een allochtone Fransman die zijn weg zoekt in de regeltjesmaatschappij van Europa.
Maar schijn bedriegt, onder dat lichte laagje zit ditmaal een veel diepere: de plus van deze film vond ik dat de regisseurs op knappe wijze een serieus mondiaal probleem aankaarten: les sans-papiers.
De immigranten die zich, zonder rechtmatige papieren, staande moeten houden in een harde en onpersoonlijke maatschappij: ze overleven, ze laten zich lenen voor elke klus, ze switchen van identiteit als dat voor de volgende vlucht nodig is, ze laten zich opjagen door politie en ze laten zich oppikken door louche baasjes die goedkope arbeidskrachten van de straat pikken.
Dát is het sterke deel van deze film. Het mindere deel is de love interest tussen de immigrant en de dame van de immigratiedienst (een niet heel geslaagde poging van karakteractrice Charlotte Gainsbourg om comedienne te zijn). Natuurlijk blijft Omar Sy om voor te smelten: grappig en vooral charmant, in die hoedanigheid is hij onovertroffen leuk.

Al met al een film waar ik met gemengde gevoelens uitkwam: ik zag goede acteurs, ik zag feelgood met een neiging naar sociaal drama, ik zag een sterk stuk maatschappelijke verbeelding. Tezamen wel een voldoende, maar het is niet hun beste film.

Blackbird- Jason Buxton

Blackbird op IMDb
Film die gaandeweg steeds meer mijn aandacht begon te trekken en die waarlijk groeide in het verhaal.

Sean is een puberjochie. Onschuldig, zo op het oog. Tuurlijk, hij heeft een rebelse houding en hij oogt agressief in zijn met spikes gevulde leatherjacket. Maar al zijn afkeer van de maatschappij vertaalt hij in schrijfwerk, hij werkt aan een novelle over wraak. De mishandelingen en het pesten op school worden er in verwerkt, de veelvuldige afwezigheid van zijn ouders vormen een leidraad: er is te veel in zijn jonge brein dat niet loopt zoals ie wil lopen. Op één ding na...
Hij heeft een bovenmatige interesse voor de mooie Deanna, die ook op zijn school rondloopt. Als haar vriendjes hem stelselmatig meppen en uiteindelijk met de dood bedreigen, begaat Sean een fout: hij meldt Deanna dat ze haar vriend moet zeggen dat hij bij een volgende mishandeling de vriendjes zal ombrengen.
Er gaat een molen in beweging: er wordt aangifte tegen hem gedaan, zijn schrijfwerk wordt gelezen en in een poep en een zucht is Sean een potentiële terrorist, een "Columbine" die een massaslachting zou willen aanrichten op school. Hij wordt veroordeeld voor deze schriftelijke plannen en komt vervolgens binnen de gevangenis in een nieuwe modus van mishandeling en vernedering terecht.

Wonderbaarlijk kalm toont de film hoe Sean zijn trots probeert te houden, hoe hij conflicten probeert te vermijden maar hoe hij af en toe wel moet om uit zijn gesloten situatie te breken. Met alle gevolgen van dien.

Sterke film.

Midnight's Children - Deepa Mehta

Midnight's Children op IMDb
Iets te veel fantasy voor mij, deze boekverfilming van Salman Rushdie's "Middernachtskinderen". Flink stukje Bollywood ook, maar dat kan ik beter hebben.

Op de dag dat de staat India geboren wordt en zich afscheidt van het Britse rijk, nee, op datzelfde moment worden door het hele land kinderen geboren die zich later verbonden en bevoorrecht zullen voelen. Twee van die kinderen merken dat niet eens, die worden door de revolutionair ingestelde kraamverzorgster moedwillig verwisseld ("let the rich be poor and let the poor be rich").
Ze groeien daardoor op in onvergelijkbare omstandigheden maar blijven elkaar ontmoeten. Het "rijke" kind komt in de problemen als de streberige zakenman-papa diens bastaardschap ontdekt. De beide jongens zullen later in de geschiedenis nog meerdere malen tegenover elkaar staan.
Wat ik een pluspunt vind aan de film is het continu linken aan de stappen in de ontstaansgeschiedenis van India, van Pakistan en later van Bangla Desh. Daar werden- net als in Berlijn of als in de Balkanoorlog- families plots van elkaar gescheiden en stonden oude vrienden plots tegenover elkaar.
Dat deel is mooi. De enscenering is ook mooi, deze Aziatische gebieden zijn nu eenmaal fotogeniek.
Zoals gezegd, de fantasy had voor mij niet gehoeven maar het was allemaal ook weer niet hartstikke storend.

Soof- Antoinette Beumer

Soof op IMDb
Dé vaderlandse feelgoodhit van vorig jaar is nu ook op Film1 te zien. Afgelopen zondagavond, na een zeer verregende middag, hebben vrouwlief en ik ons er dan maar toe gezet.
Als criticus zeg ik dat de film -gebaseerd op de columns van Sylvia Witteman- wel heel erg volgens formule verloopt, als filmkijker zeg ik dat ik snap waarom zoveel mensen er met een goed gevoel uit vandaan kwamen. Een "Love actually" achtige blijheid moest de film uiteindelijk uitstralen, nadat eerst de vermoeiende belevenissen van de kookdame op iets heel anders lijken af te stevenen. Niet dus, feelgood is feel good.

Soof is een dame van middelbare leeftijd die een eigen bedrijfje in catering probeert op te zetten. Dat gaat best lastig: koken in een druk bevolkt huis met continue vragende kinderen en een immer afwezige (zaken)man. Het komt niet van de grond, het kost meer dan het oplevert.
Als manlief in een persoonlijke crisis terecht komt en besluit een sabbatical year op te nemen, wordt alles anders. Niet alleen kan Soof zich meer op het koken storten, tevens wordt duidelijk hoe zeer man en vrouw van elkaar zijn verwijderd de afgelopen jaren.
Neemt u van mij aan dat het aan het eind goed komt, maar eerst komen er nog wat crushes en crashes van beide zijden voorbij.

Niets-aan-de-hand-film, zegt u? Klopt. Maar dat mag best. Blijkbaar.

Hasta la vista - Geoffrey Enthoven

Hasta la vista op IMDb
Sympathieke film, die ik van tv plukte deze week. Niet geweldig goed, niet verrassend maar ok als vrijdagavondvermaak.

Drie jonge gehandicapte mannen vertikken het om nog langer maagd te blijven. Voor een van de drie tikt de tijd, voor de twee anderen geldt dat ze razend nieuwsgierig zijn naar het "man worden".
Probleem is echter onder de voortdurende controle en zorg van hun respectievelijke ouders uit te komen. Ze boeken gedrieën een reis en weten met wat omwegen en smoesjes toestemming los te peuteren.
De begeleidster annex chauffeur is een hork van de eerste orde, doch zet stevig koers richting Spanje waar een heus bordeel zou bestaan voor mannen met fysieke handicaps.

U kunt het al uittekenen: de reis gaat niet zonder slag of stoot, de mannen doen vervelende ervaringen op maar de chauffeur blijkt niet het onmens dat ze dachten.