dinsdag, juli 13, 2010

Zelfstudie

Ik moet het gewoon toegeven: ik heb me behoorlijk laten gaan. Ik meende mezelf te kennen als relativerend ten opzichte van nationale hysterie. Gaat me meestal goed af: ik heb niet gehuild bij het huwelijk van Willem IV, werd niet wildenthousiast van de Nederlandse ijsdans-idols en ook Sieneke en Pim Fortuyn heb ik volop laten vallen.
Maar zondagavond, tegen half twaalven, trof ik mezelf aan in een staat die ik lang niet meer van mezelf gezien had: sprakeloos en bedroefd. Ik word niet een aggressieveling, ga ook niet andersom hard lopen zingen en joelen omdat we toch tweede zijn geworden. nee, ik keer meer in mezelf en bedenk dat ik het verrekte jammer vind dat deze op een dienblad aangereikte kans niet gegrepen is. Waarvoor dank, Robben.

Nu, anderhalve dag later, relativeer ik alweer veel beter en weet ik dat mijn leven en dat van vele anderen gewoon verder gaat. Er is nog steeds muziek, er is nog steeds kans op een wankel kabinet en het volk mort als nooit tevoren.
Kortom: ik pas daar nog steeds tussen.

"The needle returns to the start of the song,
and we'll all sing along like before
"

Geen opmerkingen: