Verloren generatie

Mn dochter heeft vorige week haar mobiel hier laten liggen. En de hele week nog niet gemaild, gekrabbelt, getweet of ge"vaste lijn""beld.
Blijkbaar heeft ze genoeg andere dingen te doen om die hippe wannahave te missen.

Het valt dus zeer mee met die "verloren generatie"..

XTC

Het voordeel van een themaweek inlassen is dat er voor jezelf ook oude herinneringen opdoemen.
Deze week draai ik elke morgen bij het werk-opstarten een plaat van de heavy onderschatte band XTC. oorsprong in de wave, langzaam doorgegroeid naar pure pop in de beste engelse songschrijvers-traditie. Een genot om al die liedjes weer voorbij te horen komen.

Nu draai ik "english settlement", u weet wel: de plaat waar grootste hit "senses working overtime" op staat. En in mijn hoofd sta ik weer in een dampend paradiso, te kijken naar een allesoverspannend doek waarop het logo van de plaat is afgebeeld. Nu denk ik "XTC, deden die dan toen al aan marketing?", toen vond ik t vooral imponerend omdat de band zichzelf tot minipoppetjes onder dat megadoek transformeerde. Waardoor de aandacht nóg meer uitging naar de muziek. En man man , wat is die toch goed!!
Ik ben al mn hele leven drugsvrij, maar xtc-addict blijf ik!

Quizt bijna niks

Niet alleen het datakabeltje van de diverse apple-apparatuur werkte slecht gisteren. Ook de normaal zo aanwezige chemie tussen muziekprins Philip en tikker dezes was er niet.
Zelden zo moeizaam opgestart met een popquiz, met een behoorlijke eindsprint na de pauze (40 vd 40 pnt) vonden we ons desondanks slechts terug op de 11e plaats.
maarrrr wat zaten we gezellig, wat hebben we fijn bijgepraat en wat is het toch fijn om geestverwante zielen te treffen in spitsvondigheid en voorliefdes.
Derhalve: prestaties waren no fun, maar presence was dear.

Klimaat op

Redelijk tegen mijn traditie ingaand, ga ik u eens een mening geven die bol staat van negativisme.
Ik geloof absoluut niet in het welslagen van de klimaattop in kopenhagen,simpelweg omdat ik niet geloof in de welwillendheid der landen.
De internationale autolobby is te machtig, de industrie en werkgevers hebben het nog altijd meer voor het zeggen dan de mens in de straat en politici zijn te schijterig om fikse ingrepen te doen danwel fikse uitspraken te doen tegen grootvervuilers als China en Amerika. Dit laatste om de simpele reden dat hun handelsbalans nog altijd belangrijker is dan het gemeenschappelijk doel de aarde te conserveren.

Derhalve geloof ik eerder dat binnen een generatie het klimaat op is.

HSM

en ook in argentinie omringen de oranjes zich met duistere types. types die langs de randen van de kapitalistische wetten scheren om zichzelve nog meer te verrijken.
ze kunnen vluchten uit wassenaar, ze kunnen vluchten uit mozambique, maar ze kunnen niet wegvluchten van "Hun Soort Mensen".

Debat-gasten

Goed zo, Geertje, dat je de Turkse regering verwijt dat ze niet met je in debat willen gaan. En dat je ze lafheid en angst voor kritiek verwijt.
Nu je toch tijd overhoudt omdat de reis niet doorgaat, kun je die tijd mooi gebruiken om zelf eens in debat te gaan. Er staan er een heleboel op je te wachten in de tweede kamer, die graag eens wat kritiek op je willen leveren door een keer met jou te praten. En dan geen lafheid tonen en wéér weglopen he....

Dan pas mag je je politicus gaan noemen...

(Te) Laat me

Nou vooruit, ook ik mn persoonlijke Ramsesverhaal.

in de vroege jaren 80 deed Begtje t erom: hoewel toen al gezakt voor macho zat ie toch stevig achter de dames aan. en dat ging soms wonderwel. Als het me echter te heet onder de voeten werd, wilde ik er nog wel s meer dan tijdig een punt achter zetten.
Zo ook die zomer, die kermis.
Broers en familie waren net aan de dame gewend geraakt, en dat bedoel ik positief.
Toen ik dan ook besloot alleen verder te gaan, kreeg ik de hele meute (en wie mij kent weet hoe groot die is) over me heen. Dat ik dit niet zo kon doen en dat het toch zonde was en zo cetera en zo cetera.
Na anderhalf uur preken van mijn toch net zo ongelovige broers was ik t zat. ik sprong, middenin de overvolle feestzaal, op tafel en begon zo hard als ik kon te zingen, nee te schreeuwen:

LAAT ME
LAAT ME
LAAT ME M'N EIGEN GANG MAAR GAAN
LAAT ME
LAAT ME
IK HEB T ALTIJD ZO GEDAAN

Dat "altijd" is inmiddels flink veranderd (monogamer dan mij vind je ze niet), maar mijn liefde voor Ramses en voor dit lijflied is nooit meer weggegaan.