Der Staat Gegen Fritz Bauer - Lars Kraume

Der Staat gegen Fritz Bauer op IMDb (7,1)
 Der Staat gegen Fritz Bauer op Moviemeter (3,42)

Door het nemen van een "winter"abonnement op een filmkanaal van de fijne filmstudio Cinéart krijgen we tijdelijk een mooie teeks titels in de aanbieding. Velen heb ik al gezien, maar mijn vrouw kan nog een aardige inhaalslag maken. Gisteren begonnen we met deze, een film waar ik een jaar of 7 a 8 geleden erg van onder de indruk was. 

Opnieuw maakt de film een krachtige en prachtige indruk, dit is wel cinema naar mijn hart: geschiedenis vind ik altijd al boeiend, strijd tegen onrechtvaardigheid is al net zo'n fijn verfilmbaar thema voor mij. En dit is ook nog eens waargebeurd en belicht een echte gamechanger in de wereldgeschiedenis. Kijken dus.

Mijn recensie van destijds: Der staat gegen Fritz Bauer, aldus BEGT in 2016

FIN - song : Julian Maas & Christoph Kaiser- Abspann

Witte Flits- Laura Hermanides

Witte Flits op IMDb (7,2)
 Witte Flits op Moviemeter (3,79)

Uitermate integere film, niet voor niets de opener van het laatste Nederlands Film Festival .Tamelijk onmogelijk ook om zonder natte wangen de zaal te verlaten, mij liet dit waargebeurde verhaal in ieder geval niet onberoerd. Er is van alles aan de hand in ons land maar het gegeven dat we nog steeds op een redelijk humane manier nadenken over euthanasie is een toonbeeld van beschaving. 

Ze zijn een stel op middelbare leeftijd, Aagje en Teun, maar ze ogen veel ouder dan ze zijn. Dat komt doordat ze een zwaar kruis dragen: hun zoon Rick wil dood. En Rick zoekt daarvoor de edele weg: hij wil niet van een flat springen, wil zich niet voor de trein gooien zodat zijn ouders hem in stukjes terugvinden. Rick wil euthanasie, hij wil zelf bepalen wanneer het voor hem ophoudt. En wat hem betreft is dat: NU! 

Zijn ouders zijn - hoe zwaar dat ze ook valt- heel supportive naar hun zoon, ze weten dat hij al tientallen jaren lang de ene therapie na de andere, het ene onderzoek in en het ander uit heeft ondergaan. Rick is uitbehandeld, zo zeggen ook zijn artsen. Teun oppert dan nog wel bij de arts of er misschien toch niet nog een keer naar electroshock-therapie gekeken moet worden, de artsen proberen nog een keer te onderzoeken of een ernstige vorm van autisme niet de oorzaak is van Rick's ongelukkige levensgevoel. Ondertussen tekent Rick uit hoe hij zijn uitvaart voor zich ziet: de muziek, de auto (de Witte Flits-Opel Kadett die hij al jaren rijdt), de kleding. Hij ziet het wel voor zich, hij kan niet wachten. 
De film is een proces. Voor Rick, voor de artsen, voor de ouders en de rest van het gezin maar ook voor de kijker. Integer, reëel, pijnlijk maar nergens moralistisch. Heel goed.

Met: Renee Soutendijk, Raymond Thiry, Sanne den Hartogh, Manouschka Zeegelaar Breeveld

FIN - song : Robert Leroy- Laat mij maar gaan

Gezien in : Cinema Oostereiland

Poker Face- Russell Crowe

Poker Face op IMDb (5,2)
 Poker Face op Moviemeter (2,41)

Voor een man met een tamelijk beperkt instrumentarium heeft Russell Crowe het behoorlijk ver geschopt. Ster in een redelijk aantal actiefilms, de nodige recette binnengesleept en - ik wist het nog niet - blijkbaar ook regisseur van films. Wat gingen we doen op deze loze zondagmiddag? We gingen kijken wat meneer daar dan wel van terechtbracht.

Welnu, het is slim om vooraf alvast de verwachtingen bij te stellen. "Poker Face" is gelukkig geen actie- en knokfilm (ook Crowe wordt ouder), al komen we voor een korte periode toch niet onderuit. Deze film gaat vanuit een heel andere hoek aan het werk: jeugdvrienden komen jaren later nog een keer bijeen voor  wat een bijzondere ontmoeting gaat worden. 

De pokerface uit de titel behoort aan Jake Foley, die na een tamelijk onbezorgde jeugd met veel zwemmen, outdoor life en vooral veel kaartspelen op een beslissende fase in zijn leven is aangekomen. Foley heeft alles wat zijn hartje begeert: na een succesvolle carrière als professioneel pokeraar begon hij - samen met jeugdvriend Drew- een bedrijfje voor online gokken. Nadat dat op zijn beurt ook skyhigh ging, namen de twee de volgende stap: vanuit de algoritmes die nodig zijn voor het voorspellen van het verloop van het kaartspel ontwikkelden ze een beveiligingssysteem voor overheden en rijke piefjes. Schathemeltjerijk werden ze ervan, maar er is blijkbaar één ding dat Foley niet kan financieren: zijn gezondheid. Nadat hij de diagnose heeft gekregen dat kanker hem binnenkort zal vellen, roept de puissant rijke gokker en kunstverzamelaar nog een keer zijn oude vriendenkring bij elkaar. Uiteraard om een spelletje poker te spelen maar Foley gebruikt het ook om zijn maten duidelijk te maken dat hij hun steun van vroeger al veel te lang niet meer ervaart.

Met; Russell Crowe, Liam Hemsworth, RZA, Aden Young, Steve Bastoni, Daniel McPherson, Paul Tassone

FIN - song : Piano Project- With or Without You

Lee - Ellen Kuras

Lee op IMDb (7,0)
 Lee op Moviemeter (3,50)

Enkele jaren geleden las ik dat Kate Winslet de filmrechten op het boek "The Lives of Lee Miller" had gekocht, direct wist ik: dat ga ik willen zien. Immers: historisch drama met de elementen fotografie, oorlog, sterke vrouwen én met Kate Winslet, dat zijn dingen die het bij mij goed doen. En dat bleek ik: al snel zat ik er helemaal in. De sterrencast hielp daarbij.

De film stapt in richting het eind van de jaren 30: de Amerikaanse Lee Miller heeft al een aardig bewogen leven achter de rug als ze met haar artistieke Parijse vriendenkring de dreigende situatie in Europa bespreekt. Na een carrière als fotomodel is Miller aan de andere kant van de camera gaan staan, ze meldt dat ze maar wat graag de spanningen in Frankrijk, Duitsland en Engeland zou willen verbeelden in reportages. Die reportages maakt ze onder andere voor het blad "Vogue", tot dan toe een vrij traditioneel instituut, ze zitten nog helemaal niet te wachten op een vrouw die voor de troepen uitloopt. Miller ontmoet bij de vriendenbijeenkomst de ietwat snobistische galeriehouder Roland Penrose, met wie ze -vrijgevochten als ze is - een relatie begint.

Ze reist hem achterna naar London en dat blijkt een goede keus: wanneer hij door het Britse leger gevraagd wordt om decoratieve oorlogsstukken te ontwerpen (denk: beschilderde houten tanks), weet hij Lee ook binnen te gidsen in legerkringen. Ze mag- nadat ze wat vooroordelen aan legerzijde heeft overwonnen- aan de slag: ze fotografeert de gewonde soldaten in Normandië en maakt er indringende reportages van. Maar ze wil meer: ze wil naar waar de actie is, daar waar de oorlog nog beter voelbaar is. Dat lukt, ze mag naar het front bij St. Omer, alwaar het er heet aan toe gaat. Uiteindelijk weet ze met de troepen mee te reizen die Parijs bevrijden. Ze ontdekt dat de oorlog hevig heeft huisgehouden in haar vriendenkring. Precies daar begint haar echte faam: ze maakt foto's van de gearresteerde nazi's en nazi-collaborateurs, maar het blijft wringen: ze wil onderzoeken waar haar vrienden gebleven zijn. Samen met de Life-fotograaf Davy Scherman trekt ze met een jeep Duitsland in alwaar ze haar schokkende en wereldberoemde beelden schiet van concentratiekampen en het langzaam bevrijde Berlijn.

Wij krijgen dit verhaal in flashbackvorm te zien als de oud geworden Miller op welhaast verbitterde wijze haar geschiedenis vertelt aan een tegenover haar zittende journalist. Een geschiedenis die ze met haar iconische beelden mede heeft geschreven.

Met: Kate Winslet, Andy Samberg, Alexander Skarsgaard, Marion Cotillard, Andrea Riseborough, Noémie Merlant, Josh o' Connor

Gezien in : Cinema Oostereiland

Ezra- Tony Goldwin

Ezra op IMDb (6,4)
 Ezra op Moviemeter (3,16)

Toen deze eerder dit jaar in mijn geliefde filmtheater geprogrammeerd stond, liet ik hem passeren omdat ik bang was voor karikaturen. De synopsis van de film gaf immers de kans dat er door de filmmakers met de aandoening van de hoofdpersoon aan de haal zou worden gegaan. Levert vaak wel Oscars op (Rain Men, My Left Foot) maar levert bij mij vaak irritatie op vanwege het voor de film uitvergroten van het gedrag. Dat speelde in deze film alleen in het begin even mee, maar al snel werd het een aandoenlijk vader-en-zoon-verhaal waarbij beiden hun afwijkende eigenschappen hebben. Blij dus dat we deze gisteravond gehuurd hebben.

Als we die eerste 10 minuten doorgekomen zijn, weten we dat Ezra een stevig autistische jongen is die het zijn ouders lastig maakt in de opvoeding. Dermate lastig zelfs dat hun relatie erop stukloopt, moeder vertrekt en doet een andere partner op. Zowel vader als moeder lopen over van liefde voor hun zoon maar ze staan elk een andere aanpak voor. Dit leidt tot een gaandeweg groeiende verwijdering tussen de twee: moeder laat zich door de vele hulpverlenende instanties de wet voorschrijven terwijl vader juist met die instanties in gevecht gaat. Dat laatste zelfs iets te letterlijk, hetgeen leidt tot een contactverbod.

Niet dat pa zich daaraan houdt, natuurlijk. Hij staat bij het schoolplein van Ezra's nieuwe school en ziet dat de nieuwe medicatie een (bijna letterlijk) verlammende werking op de jongen heeft. Zijn hart breekt en hij neemt een radicale beslissing: hij haalt 's nachts de jongen weg uit het huis van moeder en stapt in de auto, onderweg naar een vriend die een paar staten verderop op het platteland woont. Moeder is woest, probeert eerst nog via de eigenzinnige opa met haar ex in contact te komen maar dat helpt niet. Ze neemt een radicale stap en zet een Amber Alert uit voor haar zoon. Terwijl die eigenlijk best een fijne reis maakt met zijn eigenlijk best grappige vader, maakt moeder samen met opa jacht op de twee. Ieder heeft daarbij zijn/haar eigen belang, ieder heeft daarbij zijn/haar eigen achtergrondverhaal.

Ik was zeer te spreken over het acteerwerk van Bobby Cannevale, die een ontwapenende emotionele man neerzet. Hoogtepunt van de film, wat mij betreft.

Met: Bobby Cannevale, Rose Byrne, William A. Fitzgerald, Robert de Niro, Whoopi Goldberg

FIN - song : Rae Isla - Ezra

Irina Palm - Sam Garbarski

Irina Palm op IMDb (7,2)
 Irina Palm op Moviemeter (3,62)

Nog geen weekje geleden zag ik Marianne Faithfull opeens weer in beeld verschijnen, toen ik de hieronder beschreven documentaire van Nick Cave & Warren Ellis keek. We zagen haar daar een tekst inspreken die op het Carnage-album terecht kwam, uiteraard trok zij met haar indrukwekkende gebroken stem die song naar zich toe. Het deed mij eraan denken dat ik nog een film met haar op mijn harde schijf had staan, gelukkig bedacht ik dat op tijd want over een week zou ie ervan vervallen. De film zag ik eerder (bij de eerste editie van de Hoornse Filmdagen), de prettige herinneringen (fijne Ken Loach-achtige sfeer) eraan deden mij de PLAY knop indrukken. 

De timide oma Maggie maakt zich zorgen: het gaat niet goed met haar kleinzoon, de ziekte in diens lijf woekert voort. Het gezin heeft al veel geld uitgegeven aan de behandelingen (Maggie leverde zelfs haar huis als onderpand) maar het komt er nu echt op aan: alleen in Australië is een vorm van behandeling mogelijk die levensreddend kan zijn. De behandeling daar is gratis, maar de reis- en verblijfskosten voor vader en moeder zijn voor eigen rekening. En dat gaat niet meer, de knip is leeg en de schulden torenhoog.

Maggie onderzoekt haar mogelijkheden om toch nog meer bij te dragen en komt tot een onconventionele daad: ze stapt een sekstheater in hartje London binnen, omdat er een briefje aan de deur hangt waarbij ze hostesses vragen. Geen flauw benul wat het inhoudt, maar Maggie gaat voor snabba cash. Miki,de clubeigenaar trekt zijn wenkbrauwen op bij het aanschouwen van deze keurige en bedeesde dame maar hij raakt volledig overtuigd wanneer hij haar de hand schudt. Zo zacht, zo warm heeft hij ze nog zelden gevoeld: het zijn de perfecte handen voor het werk dat hij in gedachten heeft. 

Maggie krijgt een eigen kamertje met een "wanking wall", met haar zachte handen bevredigt ze de mannen die aan de andere kant van de muur hun lul door het gat in de wand steken. Maggie blijkt een natural, al snel overtuigt Miki haar om een artiestennaam aan te nemen zodat hij met haar kan adverteren. Maggie wordt "Irina Palm" en ja, ze trekt volle zalen. Haar morele bezwaren, of eigenlijk haar afkeer zet ze opzij want er moet geld verdiend worden: Volgende!
De tevredenheid die ze voelt over haar steeds beter gevulde portemonnee staat in schril contrast met de waardering die Maggie ondervindt bij haar vriendinnen en vooral bij haar zoon. Zij kunnen de handel en wandel van Maggie/Irina maar moeilijk begrijpen, ze kunnen slecht inschatten hoe gemotiveerd ze haar leven op een ander spoor zet.

Met: Marianne Faithfull, Predrag Manojlovic, Kevin Bishop, Siobhan Hewlett, Jenny Agutter

This much i know to be true - Andrew Dominik

This much i know to be true op IMDb (7,6)
 This much i know to be true op Moviemeter (3,64)

Mijn hele tijdlijn stond vol, enkele weken geleden. Louter jubelende berichten over de fenomenale concerten die Nick Cave in de grote concertzaal in Amsterdam gegeven zou hebben. Ik ging niet. Ook het tot tweemaal toe beluisteren van zijn nieuwe "Wild God" album riep bij mij niet de reactie op dat ik naar de platenwinkel moest. Dat was 40 jaar geleden wel anders, toen hij eerst met The Birthday Party en later met the Bad Seeds mijn gehoor, mijn leven en mijn café binnen kletterde. Heerlijk vond ik het, dat muzikaal exorcisme waarmee een wild om zich heen maaiende Cave de demonen van zich af sloeg. Vijftien jaar later nam hij plaats achter de piano en begon aan zijn tweede muzikale fase: introspectieve en vaak religieus beladen liederen die steeds een dreigende dan wel verzachtende sfeer opriepen. Voor mij is het jammer dat Cave in dat deel van zijn oeuvre is blijven hangen. Tuurlijk, een mens wordt ouder en Cave heeft nogal het nodige voor zijn kiezen gekregen. Maar zelf loop ik niet meer warm voor zijn mompelende liedjes over de duivel, die worden afgewisseld met - terechte - bespiegelingen over de pijn van het verlies van zijn dierbaren. Nog steeds verkies ik zijn muziek boven 90 procent van de hitparade, laat dat duidelijk zijn, maar ik ga niet meer achter zijn platen aan. Nou ja, een paar van zijn oude misschien nog ;-]

"This much i know to be true" is een wordingsfilm. Niet zoals zijn eerdere "Idiot Prayer" een priveconcert-registratie, nee: in deze film kijken we naar het creatieve proces dat aan de ontstaansgeschiedenis van de albums "Ghosteen" en "Carnage" ten grondslag lag (waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de laatste, omdat die minder eenvormig van tempo is). De invloed van Cave's vaste compaan Warren Ellis is duidelijk, wordt immer groter zelfs. Ellis is multi-instrumentalist en zorgt voor de broodnodige afwisseling om Cave's dialogen met de duivel muzikaal te omkleden. Spannend, dreigend, vaak ook indrukwekkend maar - ik zeg het maar zoals ik het beleef - met te weinig variatie. Gelukkig wordt de film aangevuld met impressies van Cave's eigen creatieve processen (schrijven, beeldhouwen) en vooral zijn redactionele werk aan "The Red Hand Files", een forum-website waarop hij vragen van luisteraars beantwoordt. En dat gaat ver. 

FIN - song : Nick Cave & Warren Ellis- Balcony Man