Squaring the circle: The Story of Hipgnosis - Anton Corbijn

Squaring the circle op IMDb (7,7)
 Squaring the circle op Moviemeter (3,42)

Fijne en vooral zeer interessante documentaire over een tijd die nooit meer terugkomt. In ons huidige tijdsgewricht zal de combinatie van artistiek onaangepast gedrag, overmatig drugsgebruik en smijten met andermans geld geen poot meer aan de grond krijgen, maar halverwege jaren 60 en de gehele jaren 70 kon dat allemaal wel. Anton Corbijn pakt in deze documentaire helemaal die tijdgeest bij het nekvel en weet dat- naast de heerlijke anekdotes- ook nog eens visueel prachtig te verwoorden. 

Ergens jaren 60, Cambridge, Engeland. Aubrey Po Powell weet als student nog niet welke kant hij op moet, dat gaat allemaal -snel- veranderen als hij de excentrieke Storm Thorgersson ontmoet. Die heeft dan al een scene om zich heen gebouwd van jonge kunstenaars, vooral muzikanten, die zich al rokend en slikkend de dag door dromen. Storm zet Powell op het pad van de kunst: ook jij hebt het in je en ik weet wat. Powell gaat fotografie studeren en mengt zich in het groepje. In dat groepje zitten Roger Waters en Syd Barrett, heren die op dat moment bezig zijn de art-prog-rockband Pink Floyd op te richten. Powell en Thorgersson worden gevraagd zich om het hoesontwerp van hun eerste album te bekommeren, de oprichting van ontwerpstudio Hipgnosis is daarmee een feit. 

De heren zijn onconventioneel, gebruiken nieuwe en radicale technieken en dat valt goed bij de muziekscene van dat moment. In het trappenhuis staan ze te wachten tot ze aan de beurt zijn: Led Zeppelin, Peter Gabriel, 10CC en natuurlijk ook de volgende albums van Pink Floyd. Baanbrekende albumhoezen zijn het gevolg : iedereen kent het befaamde prisma van "Dark Side of the Moon", maar er is meer, veel meer.

FIN - song : Pink Floyd- Wish you were here

The Inspection - Elegance Bratton

The Inspection op IMDb (6,7)
 The Inspection op Moviemeter (3,20)

Gisteravond had ik meer geluk: een prima film en een dito documentaire. Dat schrijft al een stuk makkelijker. Deze heeft wel in ons filmtheater gedraaid maar ik heb m destijds gemist, daarom wel direct op opnemen geklikt toen ik m voorbij zag komen. Ik moest me even door het gruwelijke commanderende drill-gedrag heen slikken (ja, ik weet het : dat hoort bij legerfilms) maar ietsje daaronder zat gewoon een goed sociaal drama. 

Ellis heeft het zwaar. Het leven op straat is al niet makkelijk maar wordt voor hem alleen nog maar lastiger omdat hij én zwart is én homoseksueel. Hij is het zat om van daklozenopvang naar daklozenopvang te trekken en neemt een kordaat besluit: hij gaat het leger in, hij wil marinier worden. Hij ziet alleen maar voordelen: het is werk, het is onderdak en het zal hem zeker ook weer positief in beeld brengen bij zijn moeder, die hem jaren geleden het huis uitzette toen hij uit de kast kwam.

Aanvankelijk pakt zijn plan uitstekend uit; de trainingen en de zware exercities kan hij allemaal wel aan (al kost het hem natuurlijk ook best veel moeite, als je bedenkt waar hij vandaan komt). Het lastigste is voor hem het verhullen van zijn identiteit. Immers: homoseksuele mensen worden in dit soort masculiene omgevingen altijd het mikpunt van spot, van bedreigingen en uiteindelijk zelfs van geweld.
Ellis gaat door diepe dalen, tot levensgevaarlijke situaties aan toe, maar beseft dat er geen weg terug is: Deze opleiding is immers zijn enige kans om iemand te worden, zelfs als hij bezwijkt tijdens de exercities zal hij nog meer waardering oogsten dan wanneer hij de homoseksuele zwerver zou blijven. Hij bijt door, hij komt ver maar komt wel steeds verder in het gedrang. Het enige dat hem op de been houdt, is de mogelijke diplomering en de kans daarmee zijn moeder over te halen tot hernieuwd contact.

Met; Jeremy Pope, Gabrielle Union, Bokeem Woodbine, Raul Castillo

FIN - song : Serpentwithfeet- The hands

Kung Fu Zohra- Mabrouk El Mechri

Kung Fu Zohra op IMDb (5,4)
 Kung Fu Zohra op Moviemeter (2,72)

Nog zo'n niemendalletje, maar deze plukte ik gewoon van de nationale omroep. Een sympathiek onderwerp (in de zin van een vrouw die leert voor zichzelf op te komen) dat echter tamelijk voorspelbaar en knullig wordt uitgewerkt. Voor de liefhebber derhalve. 

De Marokkaanse Zohra ontmoet een leuke man die haar goed doet voelen en die haar veel laat lachen. Ze trekt met hem naar Parijs waar ze een dochtertje krijgen en waar zij in marginale baantjes belandt maar daarmee op een gegeven moment wel de kostwinner wordt in het gezin. Man Omar struikelt namelijk van baantje naar baantje en raakt gefrustreerd. En die frustratie reageert hij af op Zohra. hij slaat haar. En nog een keer. 
Als de mishandeling stelselmatig wordt en Zohra iets te vaak met zonnebrillen op moet lopen of zich zelfs ziek moet melden, vraagt een vriendin haar waarom ze geen maatregelen neemt. Zohra wil natuurlijk haar dochter niet kwijtraken. Ze zou aangifte kunnen doen, maar ze zou ook zichzelf kunnen verdedigen. Zo gezegd, zo gedaan: Zohra raakt in contact met een Chinese man die haar de beginselen van kung fu bijbrengt. Ze ziet steeds meer in dat dit de uitweg kan zijn uit haar miserabele positie. 

Met: Sabrina Ouazani, Ramzy Bedia, Eye Haidara, Tien Shue

FIN - song : El Michels Affair- Adult Theme no. 1

Secondhand Hearts- Austin Osanai Everett

Secondhand hearts op IMDb (5,3)
 Secondhand hearts op IMDb (2,64)

Even een inhaalslagje doen. Heb de afgelopen dagen wel thuis wat films gezien, voornamelijk om de harde schijf leeg te trekken voordat de films de vervaldatum bereiken. Veel schrijfwerk  dus vandaag. Gelukkig kan ik over sommige films kort zijn.

"Secondhand hearts" is een flutfilm met een quasi complex plot. Het gaat aldus: jonge fotograaf reist naar Japan voor reportage en ontmoet daar een aantrekkelijk landgenote die hem op zijn fototochten begeleidt. De jongeman vergeet even dat ie in zijn thuisland een meisje heeft zitten dat dolgraag snel met hem wil trouwen. De ring gaat af, terwijl het eigenlijk de alarmbellen hadden moeten zijn. Ze kussen, ze trekken naar een hotelkamer, dat werk.

Eenmaal terug in de VS bezoekt hij voor  de eerste keer zijn aanstaande schoonouders, waarbij haar zusje en zwager ook aanwezig zijn. En dan mag u raden wie dat zusje is. Toestanden!

Met: Ben Isaacs, Mallory Corinne, Allie-Rae Taherne, Jericho Lopez

FIN - song : Kishi Bashi - Brandenburg stomp

Better Man - Michael Gracey

Better Man op IMDb (7,7)
 Better Man op Moviemeter (3,89)

Een paar maanden geleden bezochten mijn vrouw en ik de Robbie Williams-expositie in Moco: een reeks werken van zijn hand die zijn periode van diepe depressie en persoonlijke teloorgang weergaven. Ik heb mezelf nooit fan mogen noemen van zijn muzikale werk, maar dit stukje introspectie op schilderdoek maakte wel dat ik anders naar de man in kwestie ging kijken. Zijn zelfanalyse wekte bewondering op, het getuigde van een inzicht in zijn foutieve handelen in het verleden. Waar velen dat toedichtten aan louter drank- en drugsgebruik toonde Williams aan dat er óók diepere oorzaken aan ten grondslag lagen. Boodschap: als je psychisch niet helemaal stabiel bent, is het artiestenleven niet helemaal de plek voor jou. Je moet kunnen omgaan met de druk, je moet zorgen dat die druk niet naar binnen slaat. Het bezoeken van die expo gaf mij een voorsprong in het bewust ondergaan van deze film. Het maakte dat ik, na enige gewenning, al snel begreep waarom Williams ervoor koos zich continu als chimpansee te laten afbeelden. Een goed acterende chimpansee, dat dan weer wel.

Toen onze Robbie nog een Robert was, zat het hem allemaal niet mee: een buitenbeentje dat - gepest en belaagd op straat en school - vast van plan is iedereen een poepie te laten ruiken door beroemd te worden. Waarin, dat weet hij dan ook al: als kind zingt hij al met zijn vader mee wanneer die een van zijn crooner-imitaties weergeeft. Robert staat zelfs met zijn vader op het podium en weet dan: dit wil ik ook. Maar dan beter!

Die kans komt als hij zich door een auditie voor een boyband heen bluft. Hij wordt aangenomen als zanger/danser maar zal dan wel moeten accepteren dat Take That niet om hem draait: Gary Barlow is de frontman die de liedjes schrijft en daarom ook de royalties binnenharkt. Aanvankelijk maakt het Williams (transformerend van Robert naar Robbie) niet veel uit, hij is immers bezig zijn droom waar te maken. Vooralsnog is het echter een benauwde droom, hij wil uit de schaduw van de frontman, hij wil ook de lead. Opnieuw voelt hij zich miskend en geplaagd, het maakt iets in hem los dat hem definitief richting sterrenstatus brengt. Met alle gevolgen van dien: hij heeft álles, maar nog immer voelt hij zich helemaal niks. Een harde strijd met vele demonen moet hij aangaan, een strijd die hij alleen denkt te kunnen voeren maar die al snel leidt tot inkeer. Alleen met een andere Robbie Williams, een die ook in contact staat met de mensen die hem nabij staan, alleen zo maakt hij kans niet ten onder te gaan. Schoon schip!

Met: Robbie Williams, Jonno Davies, Steve Pemberton, Alison Steadman, Kate Mulvany

FIN - song : Robbie Williams- Forbidden Road

Gezien in : Cinema Oostereiland

All of us strangers - Andrew Haigh

All of us strangers op IMDb (7,6)
 All of us strangers op Moviemeter (3,76)

Nog hoger dan onderstaande film eindigde "All of us strangers" in de stemlijst van mijn filmquiz-maten. In mijn bijdrage daaraan stond ie er niet op, simpelweg omdat ik m niet gezien had. Verplicht inhalen, aldus mijn vrienden. Gisteravond via de verhuurder alsnog gekeken. Wat goed! Prachtig dromerige en gevoelig sfeer met ge-wel-dig acteerwerk van de twee hotste acteurs van dit moment. Paul Mescal knalt de afgelopen twee jaar de ene na de andere prijsrol eruit, zeer terecht is roem en waardering zijn deel. In de slipstream kwam daar afgelopen jaren ook Andrew Scott bij, die na deze film fantastisch acteerwerk liet zien in het fraai geschoten, maar verder oersaaie "Ripley".  De talenten van Mescal en Scott knallen van het doek en geven een broeierige lading aan de dromerige sfeer die de film kenschetst.

Is het waan? Is het echt? Zijn het dromen? Zijn het verbeeldingen van het schrijfwerk dat hoofdpersoon Adam zo nijver verricht? Het is aan de kijker om dat zelf uit te leggen, u moet aan het werk. En dat werkt geweldig. Continue verchuift de beleving van medelijden naar tevreden, van pijnlijk naar hard-romantisch. Heel lang weet de kijker niet welke interpretatie aan dit liefdesverhaal moet worden gegeven.

Adam woont in een grotendeels verlaten flat (type Grenfell) maar vindt dat helemaal niet erg: zo kan hij zich concentreren op zijn schrijfwerk. Het enige uitstapje dat hij zich veroorlooft zijn de reisjes naar zijn ouderlijk huis, waar hij woonde totdat zij bij een ongeluk om het leven kwamen.
Hij schrikt op van zijn schrijfsels als er op de deur wordt geklopt. Na enige aarzeling doet hij toch maar open, stomdronken staat zijn buurman Harry voor de deur. Deze blijkt net zo eenzaam als Adam en zoekt gezelschap. Geen goed idee, vindt Adam en hij houdt aanvankelijk het aanbod tot kennismaking af. Maar ja, niemand in de flat dus de twee ontmoeten elkaar weer. En dan slaat de vonk over: ze storten zich in een seksuele verstrengeling die lang stand houdt omdat ze er beiden iets halen. Ondanks de intimiteit blijft Adam afstandelijk, blijkbaar wil hij niet al te realistisch in het leven staan.

De film leidt naar een prachtig vervreemdende climax. U mag er uw eigen waarheid aan plakken.

Met: Andrew Scott, Paul Mescal, Claire Foy, Jamie Bell

FIN - song : Frankie Goes To Hollywood- The Power Of Love

The Holdovers - Alexander Payne

The Holdovers op IMDb (7,9)
 The Holdovers op Moviemeter (3,75)

Deze zag ik vorig jaar ook begin januari, hij was toen net in roulatie gegaan. Eindigde hoog in de jaarlijstjes, ook die van onze eigen filmquiz-stemlijst. Omdat mijn vrouw hem nog niet gezien had en we gisteren een tripje naar Amsterdam cancelden, keken we deze. Voor haar een heerlijke filmervaring, voor mij een weerzien met een geweldige film die op een licht satirische manier toch best wat maatschappelijke puntjes aanraakt. Paul Giammati is uitmundend in deze rol, onmogelijk om niet van deze man te houden.

Wat andere mensen met kerstfilms hebben, gaat bij mij vermoedelijk gebeuren met deze: ik zou hem elk jaar in januari wel willen bekijken. Prachtig, grappig, lieflijk, warm. Topfilm!

Mijn recensie van vorig jaar: BEGT recensie The Holdovers jan 2024

FIN - song : Labi Siffre- Crying, Laughing, Loving, Lying