The year Dolly Parton was my mom (aka Dolly Parton is mijn moeder) - Tara Johns

The year Dolly Parton was my mom op IMDb (6,2)
 The year Dolly Parton was my mom op Moviemeter (3,22)

Prettige jeugdfilm waarin - op een lichtkomische manier- meerdere sociale problemen aan bod komen, om uiteindelijk te leiden tot wijze inzichten waar de kijker prima mee uit de voeten kan. Ik had regelmatig een glimlach om de mond, dus het werkte blijkbaar.

Elisabeth zit met zichzelf in de knoop. Meerdere meisjes in haar klas zijn al zover, maar bij haar wil het "groot meisje worden" maar niet lukken: elke dag checkt ze op het toilet of de eerste tekenen van menstrueren (en dus volwassen worden) zich al aantekenen maar nee, niets daarvan. Het maakt haar steeds meer tot een paria in de klas, zelfs bij haar beste vriendinnetje die na deze grote stap voorwaarts ook overstapt naar een andere vriendinnengroep. 

Maar dat is nog niet Elisabeth's grootste probleem: na een biologieles over bloedgroepen duikt ze in haar eigen gezinssituatie en ze ontdekt dat ze niet het biologische kind van haar ouders kan zijn: ze is geadopteerd! Haar vertrouwen in haar ouders verdwijnt als sneeuw voor de zon: waarom hebben ze haar hier nooit iets over verteld? Wie is ze eigenlijk, waar komt ze vandaan? 
Op haar kamertje draait ze de platen van haar heldin Dolly Parton en het onvermijdelijke gebeurt; in de teksten van de countryzangeres hoort Elisabeth de waarheid over haar eigen afkomst. Dolly móét haar moeder zijn, zo raak zijn de liedjes voor haar. Ze zoekt uit waar ze haar moeder, haar heldin, kan ontmoeten en sluipt het huis uit. Op de fiets naar Dolly!

Met; Julia Sarah Stone, Macha Granon, Rebecca Croll, Gil Bellows

FIN - song : Marie-Christine Depestre- The seeker

Rebel - Adil El Albi/ Bilall Fallah

Rebel op IMDb (7,4)
 Rebel op Moviemeter (3,65)

Is het de moeizame vereenzelviging? Is het de afkeer van de huidige samenleving om de schuld van alle problemen op de wereld op één enkele religie af te wimpelen? Ik weet het niet, feit is wel dat ik deze film keek met een blik van "ja ja gruwelijk, maar ik weet nu ongeveer wel hoe dat gaat". En dat is geen goed teken. Alsof de verschrikkingen van Islamitische Staat niet keihard refereerden aan de verschrikkingen van het nazisme, een onderwerp waarover 80 jaar later nog steeds films blijven verschijnen die vaak ook nog eens een betere waardering krijgen. Deze film, Rebel, van een snel opkomend Belgisch regisseursduo, stamt uit 2022 en lijkt door de media en het publiek ter kennisgeving aangenomen te zijn. Mensen vergeten snel, er zijn na IS alweer meerdere foute regimes en dito oorlogen op de voorpagina's beland maar feit blijkt dat we niet mogen vergeten hoe onmenselijk de mens af en toe kan zijn. En blijft zijn, blijkbaar, we hebben niet veel geleerd van WO2. Zomaar wat overdenkingen die me troffen bij het bekijken van deze - op waarheid gebaseerde- gruwelijke film.

Brussel, jaren '10. De jongeman Kamal is een straatschoffie dat gedrag vertoont dat regelmatig over de schreef gaat. Geen misdadiger, maar wel een rebel en iets meer dan een kwajongen. Het is goed dat zijn moeder niet alles weet wat hij uitvreet, zij probeert haar andere zoon (de veel jongere Nassim te behoeden voor het slechte pad. Kamal is gek op zijn broertje, een jong ventje dat tegen hem opkijkt. Maar plots gaat Kamal een andere kant op, hij blijkt gevoelig voor beïnvloeding vanuit de moskee, waar op hem wordt ingepraat om zich in te gaan zetten voor de heilige Jihad. 

Wanneer Kamal weer eens op de vlucht is voor de politie hapt hij daar dan ook op toe: hij moest toch al onderduiken dus waarom niet in het buitenland. Hij trekt naar Syrië alwaar hij wil gaan helpen de nieuw opgerichte staat vorm te geven. Een pijnlijke vergissing met grote gevolgen: aanvankelijk weet hij zich nog te beperken tot louter camerawerk voor de moorddadige machine die IS in no time is geworden maar uiteindelijk wordt hij ook gedwongen tot gruwelijke acties. Zijn moeder en broertje zien hun angstige vermoedens bewaarheid worden als er een video wordt geopenbaard waarop Kamal deelneemt aan oorlogsmisdaden. De kleine Nassim lijkt gek genoeg zijn broer een soort heldenstatus toe te dichten, hetgeen hem gevoelig maakt voor manipulatieve gesprekken vanuit de invloedrijke moskee. De familie is verscheurd. En daar blijft het niet bij.

Met: Aboubakr Bensaihi, Lubna Abazal, Amir el Arbi

FIN - song : Hannes de Meyer/Oum - Lullaby 1

Animale - Emma Benestan

Animale op IMDb (6,3)
 Animale op Moviemeter (3,40)

Er staat "horror" als label bij, op de filmsites. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik de film voor 80 procent zeer sterk vond en goed waardeerde, waarom ik die andere 20 procent minder trok, verklaart het ook. Hoe dan ook is de film buitengewoon intens, dicht op de huid gefilmd met sterk fysiek spel van de hoofdrolspeelster. Er is geen ontkomen aan, zo wil de regisseur ons duidelijk maken. Hier gaan ambitie en menselijke vermogens elkaar dwarszitten. En voor mezelf was het goed dat ik toevallig afgelopen maand Kafka's "Metamorfose" heb herlezen.

Nejma wil d'r op. D'r vol op, zelfs. Ze neemt niet langer genoegen met een rol aan de zijlijn van de stierenherders met wie ze optrekt. Ze wil in die arena staan, ze wil ook laten zien dat ze de levensgevaarlijke sport van het stierenrennen beheerst. Stierenrennen is iets heel anders dan stierenvechten (gelukkig maar): hier moeten de waaghalzen de arena is om belletjes van de hoorns van de stier te trekken en daarmee geldprijzen in de wacht te slepen. (Wij vinden dat stom, maar in de Camargue is dat blijkbaar echt een sport).

Nejma is sterk en traint zich de versuffing. Haar huisgenoot is herstellende van een verwonding door een stier, maar het schrikt haar niet af. Ze gaat de ring in, ze wil "one of the guys" zijn. Dat lukt haar en ze gaat de volledige ontgroening in: mee zuipen, mee op een nachtelijke tocht om de stieren in hun leefgebied mee te maken. Die combinatie valt niet heel erg goed bij haar: ze wordt de volgende dag te laat wakker: brak en met de nodige verwondingen. Ze kan zich niet herinneren door een stier te grazen te zijn genomen maar kan zich - beneveld als ze is- ook niet goed herinneren wat er wel gebeurd is. 
Wanneer er twee mannelijke collega-renners in opeenvolgende nachten aangevallen worden door stieren en de groep dus uit is op wraak, gaat ze stukje bij beetje beseffen wat haar is overkomen. Ze ondergaat een transformatie.

Met: Oulaya Amamra, Damien Rebattel, Vivien Rodriguez

FIN - song : Yan Wagner - Bête fourbue

Gezien in : Cinema Oostereiland

Pulang - Martin Schwab

Pulang op IMDb (6,9)
 Pulang op Moviemeter (3,08)

Sympathieke telefilm, erg jammer van het zeer matige acteerwerk. Het verhaal is an sich echter boeiend genoeg om dit toch tot het einde af te kijken. 

Daar zit je dan, met je vader in de auto naar het dorp waar hij opgroeide. Robin's vader Agus wil een nieuw leven daar starten, na de breakup met zijn vrouw. Robin wil echter zo gauw mogelijk terug naar haar moeder en naar het levendiger Amsterdam. Voor Agus lijkt er echter geen weg terug.

Wat er precies allemaal is gebeurd, daar komt Robin niet zo gauw achter maar ze merkt dat haar vader sporen heeft achtergelaten in de Molukse gemeenschap in zijn oude dorp. Vader en moeder reageren stug op zijn terugkeer, zijn oude vrienden zijn zelfs agressief. Voor Robin des te meer reden om terug te willen, maar Agus manipuleert er op los zodat zijn ouders het idee krijgen dat hun zoon echt zijn leven zal gaan beteren. Stukje bij beetje ontdooit Robin, zeker als ze voorzichtig in contact komt met haar oma, die onder de stugge Aziatische zwijgzaamheid gewoon een zeer lieve dame blijkt te zijn. Ze neemt haar kleindochter langzaam mee in enkele familiegeheimen en leert haar de beginselen van het vechtvliegeren, een sportieve ontspanning die binnen de familie nogal een status heeft. Robin pakt het goed op.

Met: Joenoes Polnaija, Joy Esschendal, Nel Lekatompessy, Alexander Lekatompessy

FIN - song : Siroj/ Joris Titawano - De laatste wedstrijd

C'mon C'mon - Mike Mills

C'mon C'mon op IMDb (7,4)
 C'mon C'mon op Moviemeter (3,14)

Heerlijk onthaastende arthouser, die het naast een fraai gestileerde zwart-wit vormgeving vooral moet hebben van de hartverwarmende rollen van de twee hoofdrolspelers. Met een miniem gegeven wordt hier een tamelijk maximaal effect bereid. wat het tot een plezierige kijkervaring maakt. 

Johnny is een journalist die met een klein team langs scholen gaat om kinderen en jongeren te bevragen over hun wereldbeeld en vooral over wat ze van de toekomst verwachten. Dat werk vereist empathie, hetgeen Johnny goed afgaat. We zien echter dat hij na zijn werk verandert in een stille en sombere man die lijkt te vegeteren in plaats van actief met zijn leven aan de gang te gaan.

Maar dan: zijn zus- met wie hij een stugge doch begripvolle relatie heeft- belt hem om te melden dat ze zijn hulp nodig heeft. Ze vraagt om raad aangaande de gemoedstoestand van haar man, die psychisch zwaar in de war is geraakt en opnieuw opgenomen dreigt te moeten worden. Dat vindt ze vooral pijnlijk voor haar zoontje, omdat ze die graag een positief beeld van zijn vader gunt. Johnny biedt aan dat hij wel even op zoon Jesse wil passen, zolang als zij nodig heeft om haar man te ondersteunen in de zoektocht naar een passende plek. Jesse, een hoogbegaafde maar beschadigde jongen, vindt Johnny een rare vent maar de twee zullen het toch enige tijd met elkaar moeten rooien. De schouders eronder!

Met : Joaquin Phoenix, Gaby Hoffmann. Woody Norman, Scoot McNairy

FIN - song : Irma Thomas - Anyone who knows what love is (will understand)

The Whistleblower- Larysa Kondracki

The Whistleblower op IMDb (7,1)
 The Whistleblower op Moviemeter (3,43)

Wat een impact! We bekeken deze film 15 jaar na verschijning nog een keer en het effect was nog onveranderd: boos en nog net niet schreeuwend op de bank, zoveel onrecht als je hier wordt voorgeschoteld. En dan is het niet eens fictie: de gruwelijke vertelling is op waarheid gebaseerd. Je conclusies achteraf zijn dan ook niet mals: de mens is een onmens. Alsof de verschrikkingen van oorlog an sich al niet erg genoeg zijn, komt er in dit voorbeeld nog een reeks gruwelijke nasleep-handelingen bij. Er zijn altijd mensen die kansen zien in andermans ellende, mensen die tot exploitatie en geweld overgaan: alles voor een beetje macht en geld. Gruwelijke conclusie, maar zoek troost in de wetenschap dat er altijd mensen als Kathryn Bolkovac zullen zijn, mensen die het goed voor hebben met de mensheid.

In 2011 schreef ik er dit over: BEGT recensie The Whistleblower november 2011

Met: Rachel Weisz, Vanessa Redgrave, Monica Bellucci, David Strathairn, Nikolaj Lie Kaas, Roxana Condurache

Nr. 24 (aka Number 24 or No.24)- John Andreas Andersen

Nr. 24 op IMDb (7,6)
 Nr. 24 op Moviemeter (3,65)

Beter dan ik houdt mijn vrouw bij wat er zoal aan nieuwe films op Netflix verschijnt, gelukkig tipt ze me daarin ook regelmatig. Zo zaten we dus gisteravond voor deze: een fraai opgebouwd oorlogsdrama dat ook nog eens volledig op waarheid gebaseerd is. Goede spanningsopbouw, integer geacteerd, De moeite waard, derhalve. En mogelijk ook voor u.

De hele aula zit vol, de middelbare scholieren zien de tachtiger Gunnar Sonsteby het podium opklauteren. Een serieuze man, een ingetogen karakter maar een vastberaden uitstraling. Hij komt de leerlingen iets vertellen over de Tweede Wereldoorlig. Gunnar blijkt een overlevende te zijn van een zeer actieve verzetsgroep die zich in Noorwegen teweer stelde tegen de gruwelijke nazi-bezetting.

Gunnar's les gaat over ethiek, over hoe er weliswaar kameraadschappelijk maar toch zo solistisch mogelijk geopereerd moest worden. Dit uiteraard om de kans op doorslaan te vermijden, want uiteraard werden er af en toe leden van de groep gearresteerd, met de vreselijkste gevolgen van dien.  Martelingen zijn het enige middel dat de macht bezig om alsnog de vinger te krijgen achter een groep die ze telkenmale te slim af is. 
Het verhaal wordt linear verteld, met een continue afwisseling tussen de vertellende Gunnar van nu en de activistische Gunnar van toen. Die blijkt tot uitzonderlijke prestaties te zijn gekomen, door zijn slimheid en voorzichtigheid maar vooral ook door zijn totale opoffering voor de goede zaak: pas wanneer hij in een vrij land leeft, zal zijn eigen leven beginnen. Tot die tijd moet hij er alles aan doen om die vrijheid voor zijn land, zijn landgenoten en uiteindelijk ook voor hem te bewerkstelligen.
Het vertellen gaat Gunnar goed af, het gaat echter wringen wanneer hij de vragenronde na afloop van zijn verhaal inzet.

Met: Sjur Vatne Brean, Erik Hivju, Lisa Loven Kongsli, Jaakob Maanung Trulsen

FIN - song : Slowshift ft. SKAAR - Omen