Maison de retraite - Thomas Gilou

Maison de retraite op IMDb (5,7)

Maison de retraite op Moviemeter (3,67)

Feelgood-niemendalletje dat opzichtig leentjebuur speelt bij filmhit "Intouchables". Helaas lang niet zo goed, maar het blijkt dat het publiek naar de zalen komt voor vertellingen als deze. Dat is legitimatie voldoende, lijkt me. Ook wij hadden gisteravond een prima anderhalf uur met een film die dan wel niet zo heel goed was, maar in al zijn onschuld wel onderhoudend en bovendien her en der wat minieme levenslessen bevatte. Best te doen, derhalve . 

Het lukt Milann steeds maar niet om zijn leven op orde te krijgen. Nadat hij opgroeide in een weeshuis trok hij het grotemensenleven in samen met zijn vriend Samy. Die pakte het voortvarend aan en is inmiddels advocaat, waar Milann nog steeds van baantje naar baantje gaat en zichzelf op onveilige manier in de schulden steekt. Dat gaat een keer mis: achter de kassa in een buurtsupertje barst Milann in woede uit tegen een oude mevrouw, waarna die ongelukkig ten val komt en gewond raakt. Milann gearresteerd, vriend Samy moet hem redden en weet er een taakstraf uit te peuren ipv een gevangenisstraf. Voorwaardelijk uiteraard, veel bewegingsruimte heeft Milann niet.

Hij moet aan de slag in een bejaardentehuis, terwijl hij "oudjes haat". Hij vindt het verschrikkelijk, maar het alternatief (de gevangenis in) is nog verschrikkelijker. Dus draait hij zijn diensten en verdomd, gaandeweg krijgt hij toch een beetje contact met de bewoners. Sterker nog: zij leren hem levenslessen die hij daadwerkelijk kan gebruiken om zijn problemen op te lossen. En passant doet hij het andersom ook: hij ziet onder welke gemene condities de directeur van het tehuis zijn bewoners vasthoudt en besluit daar wat aan te doen. Samen met zijn cliënten smeedt Milann een plan. 

Met : Kev Adams, Gerard Depardieu , Daniel Prevost, Omar Mebrouk

Zee van Tijd - Theu Boermans

Zee van Tijd op IMDb (7,8)

Zee van Tijd op Moviemeter (3,73)

Goede berichten hoorde ik over deze opener van het Nederlands Film Festival. Hij draait al een tijdje in de zalen, ik pakte van de week zo ongeveer de laatste gelegenheid om hem te gaan zien. Deur in huis: zo goed als mijn vrienden hem vonden of zoals de IMDb-bezoekers hem vonden, zo goed vond ik hem niet. Wel een zeer boeiend en meeslepend verhaal, maar ik viel een beetje over het acteerwerk. Juist van de vier relatieve grootheden die hier de hoofdpersonen spelen, had ik iets meer verwacht. Bij vlagen te houterig, niet geheel volgens de emoties die juist bij de rollen hoorden. My bad, ik zie teveel films , ik weet het. Maar zoals gezegd: het verhaal was boeiend genoeg voor een echte filmervaring. 

Een jong stel dat hun vrijheden wil kunnen combineren met de verplichtingen van een gezin, dat is waar we het over hebben in het geval van Lucas en Johanna. Hun zoontje Kai is nauwelijks vijf jaar oud als hij met zijn ouders meegenomen wordt op wereldreis. Ze zeilen over de Atlantische Oceaan , eerst van oost naar west. Op Barbados vieren ze de 5e verjaardag van het ventje waarna ze via de Azoren weer terug gaan zeilen. 

Alles gaat naar wens, het gebrek aan wind lijkt op de terugreis het grootste probleem. Lijkt, want plots is Kai verdwenen. In een onbewaakt moment (vader doet onderhoud aan de boot, moeder maakt vis schoon op het achterdek) is het jongetje van boord geglipt. Tegen beter weten in blijft het stel dagenlang rondcirkelen op de plek waar ze hem uit het oog verloren, maar ze vinden geen spoor meer van hun blonde oogappel. Het heeft een vernietigend effect op de jonge ouders: met het leven van hun zoontje verloren ze gevoelsmatig ook hun eigen bestaan. Johanna staat nauwelijks meer op uit bed, ze communiceert amper en drijft zichzelf tot waanbeelden. Het is op, voordat er nog ergere dingen gebeuren verdwijnt Johanna plotseling uit Lucas' leven. 

Een tijdssprong: 40 jaar later is Lucas een gevierd opera-regisseur die eindelijk schoon schip wil maken met de wanorde in zijn hoofd: hij maakt een voorstelling over het tragische verlies van zijn zoontje. Kort voor de première staat plotseling Johanna weer voor zijn neus. 

Met: Sallie Harmsen, Reinout Scholten van Aschat, Elsie de Brauw, Gijs Scholten van Aschat

Songs for while i'm away - Emer Reynolds

Songs for while i'm away op IMDb (7,4)

Songs for while i'm away op Moviemeter (3,43)

Lekkere documentaire die ik gisteren eindelijk oppakte nadat ie al een tijdje op mijn schijf stond. 

Een rocker pur sang, maar ook een poëet in hart en nieren. Ik heb altijd grote bewondering gehad voor mensen die yin en yang in zich verenigen, die hard én zacht zijn, die zacht én rauw zijn. Lynott was er zo een. Wel eentje die uiteindelijk aan zijn rauwe kant ten onder ging (hij stierf uitgeput op 36-jarige leeftijd) maar ook eentje die middels doorzettingsvermogen zijn artistieke gaven de volledige vrijheid gaf. 

Geboren in Engeland, vader nam meteen de benen, moeder trok terug naar haar geboortegrond in Dublin. Phil Lynott werd daar een buitenbeentje omdat hij van zijn vertrokken vader diens donkere huidskleur had geërfd. Hij moest dus steeds een stapje extra zetten om dingen te bereiken, het sterkte zijn ambitie. Na de start met tienerbandjes verruilde Phil gaandeweg zijn bescheiden rol als verlegen bassist in voor die van frontman en tekstschrijver. Met de band Thin Lizzy bereikte hij uiteindelijk wereldfaam, een tijdje lang waren ze "de hardste band ter wereld". De ene tekst een ruige rocker, de andere een bespiegelende ballad: Lynott gooide alles eruit en heerste op de wereldpodia. Totdat..

Totdat bandleden er de brui aan gaven, Lynott niet wilde opgeven en vervolgens zijn artiestenbestaan én zijn huwelijk op het spel zette door zich te buiten te gaan aan mateloos drank- en drugsgebruik. De boy kwam nooit meer back in town. 

Met : Phil Lynott

FIN - song : Thin Lizzy - A song for while i'm away 

The Help - Tate Taylor

The Help op Moviemeter (8,1)
 The Help op Moviemeter (3,78)

Hyperpopulaire film destijds, die ik om onduidelijke reden nooit heb bekeken. En mijn vrouw ook niet, dus het werd wel eens tijd. Immers: als een film 11 jaar na verschijning nog steeds met een 8,1 op IMDb staat, dan moet er echt wel iets inzitten. Dat klopt dan ook: "The Help" is gewoonweg een goede film, ondanks dat er regelmatig schaamteloos op het sentiment van de kijker wordt gespeeld. Alles zit erin: een conflict, liefde en romantiek, onrecht en sociale misstanden, catharsis en bewustwording. Voeg daarbij dat er een sterrencast voor je staat , waarvan enkelen ook echt proberen de sterren van de hemel te spelen. Je snapt: deze film gaat het goed doen. 

Aibileen Clark is een "help" , een huishoudster die al haar hele leven lang bij gegoede blanke families in dienst is om hun kinderen op te voeden, terwijl ze ook nog het eten verzorgt  en het huis schoonhoudt. Keer op keer moet Aibileen verbale vernederingen ondergaan, simpelweg omdat de regels van de staat Mississippi de werkgevers daarvoor de ruimte geven. Voor een schijtloontje sloven de huishoudsters zich door de dag heen, terwijl de witte middenklasse zich onledig houdt met kaartclubjes en goededoelen-fancyfairs. 

Skeeter Phelan is een jonge vrouw uit die witte middenklasse, maar ze voelt en denkt anders dan haar "vriendinnen". Ze is begaan met het lot van de huishoudsters, mede omdat ze zelf zulke goede ervaringen had met de vrouw die haar heeft opgevoed. Skeeter wil journalist of schrijver worden en trekt de stoute schoenen aan. Ze gaat voor een NewYorkse uitgeverij een artikel aanleveren over de misstanden in de ongelijke wereld van de huishoudsters. Maar dat gaat natuurlijk niet vanzelf: Aibileen en haar goede vriendin Milly aarzelen om hun medewerking te verlenen omdat ze weten dat het hun baan kan kosten. Daarmee is het wachten dus op het volgende exces, waarna de dames alsnog de drempel overschrijden en aan Skeeter hun schrijnende verhalen beginnen te vertellen. Het artikel schrijft zichzelf en wordt uiteindelijk zelfs een boek. Een boek dat de ongelijke verhoudingen in Jackson, Mississippi doet wankelen. De tijd is rijp, a change is gonna come. 

Met : Viola Davis, Octavia Spencer, Emma Stone, Bryce Dallas Howard, Jessica Chastain, Allison Janney, Sissy Spacek , Mary Steenburgen.

FIN - song : Mary J. Blige- The Living Proof

A Feleségem Története (aka The Story of my Wife) - Ildikó Enyedi

The Story of my wife op IMDb (6,2)
 The Story of my Wife op Moviemeter (2,17)

Moeizame film, maar heel geen slechte film. Met 2 uur en 3 kwartier een lange zit, er zit een bewuste traagheid ingebakken die gek genoeg aan het eind dan ook echt begint te werken. 

Jacob Störr is kapitein op de vrachtvaart, zelden heeft hij vaste grond onder de voeten. Wanneer hij medische klachten begint te ontwikkelen, neemt hij de tip van de scheepskok ter harte: ga trouwen! Een huwelijk zou hem enige regelmaat kunnen geven, een regelmaat die een gunstig effect zou kunnen hebben op zijn maagklachten. Maar hoe? Jacob is geen feestganger dus hoe kom je in aanraking? Bij een hotelafspraak met een van zijn opdrachtgevers neemt hij een groot besluit: hij zal trouwen met de eerste de beste vrouw die de hotellobby binnenloopt. 

Daar is ze dan , de wonderschone Lizzy. Jacob brengt zijn aanzoek overtuigend, zij is wel geporteerd van de stoere en knappe kapitein. Zonder elkaar goed te leren kennen, trouwen ze en begint een van de wonderlijkste huwelijken ooit. Jacob probeert vaker aan wal te zijn maar het lijkt niet altijd door Lizzy gewaardeerd te worden, in een paar korte stappen is hun huwelijk van vurig naar haperend geworden. Jacob wordt wantrouwend , het sluipt in hem. Hij weet dat Lizzy regelmatig de grote party's in de stad afstruint, maar hij weet niet of ze hem daarbij trouw blijft. Sterker nog; hij weet niet of ze hem nou stimuleert om zelf eens wat vaker buiten de gebaande paden te treden. Aantrekken en afstoten, misprijzen en ophemelen; de twee draaien in een achtje om elkaar heen. 

Met : Gijs Naber, Léa Seydoux, Louis Garrel

Youth in Oregon - Joel David Moore

Youth in Oregon op IMDb (5,8)
 Youth in Oregon op Moviemeter (3,17)

Het label "komedie" op de filmzender, de steunkleur en de auto op de poster, de synopsis waarin een roadmovie beschreven wordt waarin een oudere mopperkont naar de andere kant van het land gereden wordt: alle voorafgegeven details wezen op een film die hintte naar het succes van "Little Miss Sunshine". Wie soortgelijk vermaak verwachtte , kwam bedrogen uit. Ik keek namelijk naar een film die weliswaar komische momenten kent, maar die voornamelijk een bloedserieuze ondertoon heeft. Zelf kon ik het allemaal wel waarderen. 

Karakteracteur Frank Langella speelt Raymond, een gepensioneerde arts die het leven helemaal zat is. Zijn vrouw is voortdurend onder de invloed en begeeft zich liever onder anderen dan dat ze in zijn nabijheid is. Zijn dochter zit in een uitgeblust huwelijk, zijn kleindochter pubert als een bezetene. Allemaal overkomelijke problemen, ware het niet dat Raymond hartproblemen heeft en van de dokter te horen krijgt dat hij daaraan zal bezwijken als hij niet opnieuw onder het mes zal gaan. Bovenstaande problemen doen Raymond besluiten dat hij die operatie niet meer wil, het is mooi geweest zo. 

Hij besluit terug te reizen naar zijn geliefde staat Oregon, waar hij opgroeide en nog steeds een vakantiehuisje heeft. Oregon heeft liberalere opvatting dan de staat New York waar het euthanasie-wetgeving betreft: als hij daar eenmaal is aanbeland, zal hij met vakbroeders afspreken om de formaliteiten rond te breien. 

Aanvankelijk wil Raymond met de taxi die kant op, maar daar steekt zijn dochter een stokje voor. Die verplicht haar man om haar vader een stukje in die richting te begeleiden, zodat hij hem onderweg kan ompraten en weer naar huis kan doen terugkeren. Raymond's vrouw gaat - bepakt met een drankvoorraad- mee, waarna zich een emotionele lange reis ontvouwt die elk van de reizigers tot inzichten brengt. 

Met : Frank Langella, Billy Crudup, Mary Kay Place, Christina Applegate , Josh Lucas

The Card Counter - Paul Schrader

The Card Counter op IMDb (6,2)

The Card Counter op Moviemeter (3,11)

Duistere film die volledig leunt op de dreigende doch introverte blik van Oscar Isaac. Een "star vehicle" dus, dat gebruikt maakt van de beschouwende mimiek die deze acteur eigen is. Het verhaal lijkt in elkaar geknutseld, maar juist door het goede spel van Isaac zit er toch een vorm van logica in. 

William Tell is een gokker. Niet uit verslaving, niet uit winstbejag, maar gecalculeerd en wraakzuchtig. Hij blijkt tijdens zijn langdurige verblijf in de gevangenis dwangmatig aan het tellen geslagen zijn: bij elk kaart- en gokspel weet hij welke kaarten gepasseerd zijn, berekent hij razendsnel zijn kansen welke nieuwe kaarten hij zal krijgen en baseert daarop zijn inzet. Steeds gaat hij op zijn reis langs de casino's niet vol voor de hoofdprijs, maar neemt hij genoegen met een bescheiden doch rendabele winst, omdat hij weet dat hij anders tegenwerking zal krijgen van de casino-eigenaren (die hebben het niet zo berekende spelers). 

In een hotel ontmoet hij Cirk, een jongeman die hem al snel confronteert met zijn verleden. Cirk's vader blijkt bewaker te zijn geweest in de respectievelijke gevangenissen Guantanamo Bay en Abu Graib. Door de behandeling van commandant Gordo is zijn vader - vol gewetenswroeging-  aan lager wal geraakt, waarna hij zichzelf van het leven beroofde. Cirk wil wraak op Gordo en vertelt dit juist aan Tell omdat hij weet dat die in hetzelfde team heeft gewerkt en dus wellicht dezelfde wraakgevoelens koestert. 

Tell hapt niet toe, maar besluit wel zich over Cirk te ontfermen. Daar is geld voor nodig, geld dat hij verwerft door voor het bedrijfje van investeerder La Linda deel te gaan nemen aan pokertoernooien. Dat doet hij succesvol, maar elke winst brengt hem dichter bij de onvermijdelijke keuze: wraak of vermogen? 

Met : Oscar Isaac, Tiffany Haddish, Tye Sheridan, Willem Dafoe

FIN - song : Robert Levon Been/S.G. Goodman - Mercy of Man