There are no saints (aka The Jesuit) - Alfonso Pineda Uleda

There are no saints op IMDb (4,9)
 There are no saints op Moviemeter (2,12)

There are no saints op Wikipedia

Omdat ik de volledige vrijdagprogrammering van ons lokale filmtheater reeds had gezien, was gisteren een mooie dag om de harde schijf een keer leeg te trekken: wat had ik allemaal van de diverse (film)zenders opgenomen? Deze was de oudste die er op stond, dus die mocht eerst. Hoe jammer was dat: als je in een film plots de imposante gestalte van Ron Perlman ziet verschijnen, weet je dat het om bot geweld gaat, dat het moet lijken alsof we hier met keiharde misdadigers te maken hebben. Dat bleek juist, alleen was het onnavolgbaar slecht uitgevoerd allemaal. Gauw vergeten deze.

Neto Niente wordt onverwacht vrijgelaten uit de gevangenis. Hij weet dat hij niet met open armen zal worden ontvangen in de maatschappij: daarvoor waren zijn gepleegde misdaden (die hij onder het aliass "The Jesuit" uitvoerde) te heftig. Het gaat dan ook direct mis: Neto's vrouw wordt door misdadigers omgebracht, zijn kind ontvoerd. 

Dit betekent dat hij achter de ontvoerder(s) aanmoet. De daad lijkt gepleegd door Vincent Rice, die op zijn beurt weer werkzaam is voor een Mexicaans kartel. Neto moet daar dus heen en krijgt alleen hulp van de vriendelijke, doch geslepen courtisane Inez. Met zijn tweetjes tegen de zwaar bewapende bups.

Met: José Maria Yazpik, Shannyn Sossamon, Paz Vega, Neal McDonough, Ron Perlman, Tim Roth

L 'inconnu de la Grande Arche (aka The Great Arch) - Stéphane Demoustier

L'inconnu de la Grande Arche op IMDb (7,1) 

L'inconnu de la Grande Arche op Moviemeter (3,50)

The great arch op Wikipedia

Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.

Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen. 
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.

Met: Claes Bang, Sidse Babette Knudsen, Xavier Dolan, Swann Arlaud, Michel Fau

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun

Evil does not exist (aka Aku wa Sonzai Shinai) - Ryusuke Hamaguchi

Evil does not exist op IMDb (7,0)
 Evil does not exist op Moviemeter (3,21)
Evil does not exist op Wikipedia 

Tweede Japanse film van die dag. Vergelijkbaar maar toch weer héél anders. Ook hier worden we veelvuldig geconfronteerd met de rituelen die in deze bijzondere maatschappij gebezigd worden, maar we stuiven tóch een geheel andere kant op: van een kalme natuurfilm via sociaalmaatschappelijke kritiek richting thriller. Tamelijk bijzonder, derhalve, deze film. Ik kan het nog niet geheel plaatsen. 

Het leven kabbelt in Mizubiki, een lieflijk plattelandsplaatsje in de nabijheid van het zoemende Tokyo. De opa sprokkelt en hakt zijn hout, zijn kleindochter speelt in het bos, de sneeuw valt en dooit vervolgens weer weg. Alles is liefde, maar dan een beetje anders. 
Onheil kondigt zich aan als een projectontwikkelaar aankondigt juist hier een Glamping-camping te gaan scheppen. In zijn visie is Mizubiki de perfecte plek: niet al te ver van het drukke stadsleven maar wel totaal onthaastend en natuurvriendelijk. En: "het biedt enorme kansen voor de inwoners want al die bezoekers komen natuurlijk uw producten kopen en uw restaurant bezoeken". Deze gebruikelijke blabla wordt op de georganiseerde inwonersbijeenkomst in het dorpshuis ge-na-de-loos gefileerd: ze maken de twee medewerkers van de Glampingfirma glashard duidelijk dat ze hun huiswerk opnieuw moeten doen. Ze staan niet onwelwillend tegenover de plannen, maar ze willen wel inspraak en geven zelfs direct aan op welke punten het plan gewijzigd dient te worden. Nederig zitten de twee projectleiders dit aan te horen om bij terugkomst op kantoor er genadeloos van langs te krijgen van de baas. Die is niet van plan in te schikken, het is aan de twee om de bevolking alsnog te overtuigen. Terug in je hok, terug naar het dorp. Régel het!

Met; Hitoshi Omika, Ryo Nishikawa, Ryuji Kosaka

FIN - song : Eiko Ishibashi - Evil does not exist

The Voice Of Hind Rajaab (aka Sawt Hind Rajab) - Kaouthar Ben Hania

The Voice Of Hind Rajab op IMDb (8,5)
 The Voice of Hind Rajab op Moviemeter (3,25)

The Voice of Hind Rajaab op Wikipedia

De zaalwacht stak haar armen naar me uit toen ik de zaal verliet: ik moet er totaal ontredderd uit hebben gezien met die natte wangen en een blik van beurtelings peilloos verdriet en kokende woede. Blijkbaar was ik er niet sterk genoeg voor (deze documentaire komt keihard binnen) maar ik móést hem zien, ik móést ondergaan hoe inzichtelijk wordt gemaakt dat het Gazaanse volk in het bijzonder en de Palestijnen in het algemeen reddeloos verloren zijn. Omdat ze in de steek worden gelaten, omdat de onderdrukking overduidelijk bewust is. U gaat de komende jaren geen sterrkere documentaire kunnen bekijken, deze maakt een hele reeks verhalen over het mislukte Midden-Oosten overbodig.

Een meldkamer op de Westoever vangt ook de inkomende berichten van de genadeloos afgegrendelde Gazastrook op. De Rode Halve Maan (zeg maar Rode Kruis) bemant een totaal overwerkte post: te veel berichten, te weinig helpend vermogen maar men doet wat men kan. Het kan blijkbaar nog erger want daar is die middag plots het telefoontje van een klein meisje. Zij vraagt met dat belletje om hulp, iemand moet haar komen halen: de tanks staan naast haar, ze zit vast in de auto terwijl alle andere inzittenden (allemaal familieleden) slapen. Slapen, dat is de term die Hind Rajab er aan geeft. De meldkamer-mensen weten dan al dat die mensen genadeloos zijn beschoten door Israëlische krachten.

Het scherm geeft  aan dat er op slechts 8 minuten afstand een ambulance gereed staat, die zou er snel heen gedirigeerd kunnen worden. Alleen nog even toestemming vragen van de bezettingsautoriteit.
Wat volgt is een griezelige opeenhoping van hulpvaardigheid, angst, onmacht, woede en inlevend vermogen: aan de hand van de opgenomen gesprekken van dit waargebeurde verhaal wordt gereconstrueerd hoe onze samenleving tot stilstand is gekomen: hoe zijn we zo onmenselijk geworden, hoe kunnen we zo hartverscheurend gemeen en misdadig worden? Het maakt woedend, wat zeg ik: WOEDEND! Krachttermen passen hier niet, louter verdrietige en woordenloze WOEDE. Duizenden jaren beschaving, in korte tijd naar de klote geholpen.

Gezien in : Cinema Oostereiland

Rental Family - Hikari

Rental Family op IMDb (7,7) 

Rental Family op Moviemeter (3,65)

Rental Family op Wikipedia

Pas op als u deze film gaat kijken! Hij is té goed voor het humeur, té zeer gericht op het sentiment en gewoonweg té leuk. Film zoals film bedoeld is, zegt u? Klopt. Een overdosis aan menselijke onvolkomenheden, een klein vleugje maatschappijkritiek of ten minste een kritische blik op culturele verschillen. En een schitterend gedragen rol (opnieuw) van topacteur Brendan "The Whale "Fraser. Ben blij dat ik deze niet heb laten lopen want met dit bezoek aan de zaal geloof ik weer even in de puurheid van film. Prachtig.

Phillip Vanderploeg schnabbelt zich de versuffing. Hoe hij als Amerikaanse acteur in Japan beland is, hoeft het verhaal niet te vertellen, maar hij redt zich: commercials, fantasy-rollen te over maar Phillip wil toch graag doorstoten naar het serieuzere werk. Helaas leiden de audities nog niet tot het gewenste succes, daarom schuift zijn agent hem maar even een makkelijk verdienende rol toe: of hij zich voor een dagje door het bedrijf Rental Family wil laten inhuren. "Wat ie daarvoor moet doen", vraagt Phillip. "Gewoon, je bezoekt een uitvaart zodat de familie denkt dat de overledene ook veel buitenlandse zakenrelaties had." De acteur moet dus - op verzoek van de betalende klant- een schijnwereldje creëren. Ongemakkelijke taak, maar makkelijk verdiend: alles is te koop (zeker in de van consumentisme doordrenkte Japanse maatschappij) dus ook menselijke omgang. Phillip rolt langzaam het vak in en krijgt meerdere rollen met een lastige identiteit toegeschoven: de afwezige vader van een schoolmeisje, de interviewer van de uitgerangeerde acteur: de acteur gaat diep en moet ervoor waken acteur te blijven. "Houd je gevoelens bij jezelf" is min of meer de opdracht maar hij krijgt er gaandeweg het rollenspel steeds meer moeite mee. Hoe lang kan hij meegaan in de schijnwereld die hij creëert?

Met: Brendan Fraser, Takehiro Hira, Mari Yamamoto, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jonsi/Alex Sommers - Lost Memory 

Mr. Nobody against Putin - David Borenstein/ Pavel Talankin

Mr. Nobody against Putin op IMDb (7,6)
 Mr. Nobody against Putin op Moviemeter (3,68)

Mr. Nobody against Putin op Wikipedia

Net gisteren werd bekend dat deze documentaire een Oscarnominatie in de wacht heeft gesleept. In de avond hebben we ervaren hoe terecht dit is. Zelf de oorlog met grote interesse en betrokkenheid gevolgd (wegens werkzaamheden bij het Oekraïne-project van Vluchtelingenwerk Nederland heb ik vele indrukwekkende en veerkrachtige verhalen vernomen), maar het blijkt van het grootste belang om ook verdieping te vinden in wat er in het oorlogvoerende land zelf gebeurt. Dat kan nauwelijks méér illustratief gebeuren dan wat u in deze documentaire te zien krijgt.

Ook vóór de oorlog in Oekraïne was Rusland al een land van protserige heldhaftigheid, ook vóór 2022 schermde het land al met een glorieus verleden en een stralende toekomst. Dat bleek in de praktijk wel mee te vallen: ongezonde woonsteden, gebrek aan toekomstperspectief bij jongeren, achtergestelde plattelandsgebieden vol met grauwe industrie. (zodat u het plaatje even voor u ziet op het moment dat wij het verhaal instappen). De jonge Pavel Talankin, een sociaal buitenbeentje, heeft een bijzondere baan; hij is "videograaf" op de school van Karabasj, de man die op beeld vastlegt wat de school waar hij werkt allemaal voor projecten en evenementen organiseert. Veel van die projecten dienen "the glorious nation of motherland Russia" te bezingen. Talankin filmt en bouwt een speciale band op met de schoolkinderen: bij hem kunnen ze zich creatief uiten, bij hem kunnen ze af en toe even een droomwereld induiken, bij hem kunnen ze even ontsnappen aan de harde en grauwe realiteit.

Alles verandert na de inval in Oekraïne. Het regime vaardigt opdrachten uit om lessen te wijden aan de militaire successen, de eenheid van het land en de glorie van de Putinisten dient te worden uitgedragen. Angstvallig gaan de mensen erin mee, maar niet Talankin. Die schiet weliswaar zijn beelden, maar bouwt langzaam zijn verzet op. Het feit dat u deze beelden kunt zien, is te danken aan een levensgevaarlijke vorm van verzet: kijk mee, huiver mee, oordeel mee.

Winter in Sokcho (aka Hiver á Sokcho) - Koya Komura

Winter in Sokcho op IMDb (6,9)
 Winter in Sokcho op Moviemeter (3,32)

Winter in Sokcho op Wikipedia 

Fijne poëtische vertelling in een lekker laag tempo. Dat tempo had de film sowieso al, want hij blijkt al uit 2024 te stammen terwijl ie pas nu onze theaters bereikt. Hoe dan ook: we kijken naar een sfeer- én hoopvol geheel: een film waarin de clash tussen vooruitkijken en terugblikken beurtelings in het voordeel van de ander uitvalt. Zelf vond ik hem erg mooi, ik snap dat vast niet iedereen hier dezelfde kijkvreugde uit haalt. Zelf genoot ik in ieder geval van acteur/regisseur Roschdy Zem, die met zijn norse uitstraling toch een hoeveelheid hartelijkheid overbrengt waar je u tegen zegt. 

De jonge Sooha is zoekende. Tja, ze heeft dan wel verkering met het knapste jochie van de stad maar ze vindt hem eigenlijk maar saai. Hij lijkt louter bezig met zichzelf, met de start van zijn modellencarriére en dat hij het in de hoofdstad Seoul helemaal gaat maken. Het zal haar jeuken, maar ze protesteert niet al te luidruchtig: haar zoektocht naar zichzelf neemt haar veel te veel in beslag. Want: wie is ze eigenlijk? Ze liet haar studie Franse letterkunde liggen om terug te keren naar haar geboortedorp Sokcho, naar haar moeder die een vishandeltje drijft in de haven. Er speelt iets tussen moeder en dochter, we weten al snel dat het te maken heeft met een vader-buiten-beeld. Sooha werkt in een armzalig pension, waar ze voor de gasten kookt. Daarnaast bezoekt ze met mamsie met regelmaat een wellnesscentrum: het lijkt allemaal niet zo spannend maar het voldoet voor de jonge twijfelaar die ze is.
Alles verandert wanneer een buitenlander zijn tijdelijke intrek neemt in het pension. Een Fransman nog wel, dus afkomstig uit het land van haar vader. De zwijgzame man blijkt een succesvol animator, die in Sokcho gaat werken aan zijn nieuwe boek. Sooha knoopt gesprekken met hem aan en laat hem háár Sokcho zien, haar eigen kleine wereldje, in de hoop dat deze meneer misschien deuren naar buiten opent.

Met: Bella Kim, Roschdy Zem, Park Mi-Heyon, Rya Tae-Ho

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Delphine Maloussena - Envol

David Bowie: The final act - Jonathan Stiasny

Bowie- The Final Act op IMDb (7,3)
 Bowie- the final act op Moviemeter (3,69)

Bowie: The Final Act op Wikipedia

Men moet spaarzaam zijn met het gebruik van het woord "genie" maar in het geval van David Bowie durven velen dat opeens best te gebruiken. Muzikaliteit, creativiteit, inventiviteit, marketingmentaliteit, innovatie vormen een cocktail voor een ongelooflijk imponerende carrière waarbij de artiest voornamelijk zélf de teugels in handen hield. En die looks, mensen, die jaloersmakende looks: probeert u maar eens een foto te vinden waar Bowie slecht op staat, probeert u maar eens niet te vallen voor de goddelijke charme die van zijn persona afspatte.

In de mooie reeks "The Final Act" (eerder al de afloop van de carrière van Freddie Mercury) stappen we in op het moment van de hoogtepunten van Bowie's roem: de Serious Moonlight-tour, de daverende "Let's dance"-plaat hebben Bowie's roem en succes opgestuwd naar astronomische hoogte. Dit tot ontevredenheid van de artiest zelf, die zag dat hij een radertje in een allesverslindende industrie dreigde te worden. Het moest anders: opsmuk eraf, verkleedpartijen eraf, personality ingeleverd, kaal en klein. In plaats van een begeleidingsband werd Bowie onderdeel van een band, gewoon een van de spelers. Tin Machine werd dan misschien geen commercieel succes, maar Bowie voelde zich wel weer mens worden ipv superster. 

Deze knieval bleek nodig om later weer opnieuw te beginnen: het zou een dik decennium duren voordat Bowie weer ouder werk zou gaan spelen, er zouden steeds lange periodes zitten tussen elk nieuw album maar hij bleef op zoek naar vernieuwing en verandering. Dat leverde hem tevredenheid op, een tevredenheid die alleen gestopt zou worden door ziekte. De afloop kennen we, maar het blijft opnieuw imponerend om te zien hoezeer Bowie vormgaf aan zijn eigen aftakeling.

Sometimes i think about dying - Rachel Lambert

Sometimes i think about dying op IMDb (6,6)

Sometimes i think about dying op Moviemeter (3,21)

Sometimes i think about dying op Wikipedia

Als ik het niet dacht! Deze film ging ruim 2 jaar geleden in premiere op het Sundance-festival. Dat zal niet iedereen wat zeggen, maar voor mij is het een heerlijke bron van aparte, trage en volbloed indie-films. Zo ook deze: veel filmkijkers zal het trage tempo in de weg zitten, men zal denken dat het nergens heen gaat met dit verhaal. Zelf sta ik daar anders in: piepkleine aanpassingen in het gedrag van het personage en je krijgt vanzelf een andere dynamiek. Ik vond deze dan ook fijn. 

Fran is niet helemaal van deze wereld: ze lijkt het allemaal niet zo te snappen, de wereld lijkt langs haar heen te gaan. Kantoorgrapjes, koffie-automaatgesprekken, plichtmatige chitchat: het is haar een horror. Hoe zeer de collega's ook aan haar sjorren, een losse persoonlijkheid wordt ze niet. Wel goed in haar werk, hetgeen zorgt dat ze gedoogd blijft worden. Plots: verandering op til.

Nieuwe collega Robert is zich nog niet bewust van Fran's aparte positie op kantoor dus hij knoopt gewoon gesprekken met haar aan. Sterker nog: hij vraagt of ze met hem mee wil naar de film. Tot onze verbazing zegt Fran toe: met haar stugge tronie zit ze in de bioscoop en later net zo in het restaurantje waar ze nog een kleine consumptie nemen. Uit alle macht probeert Robert informatie uit haar te trekken, hij wil haar oprecht leren kennen. Maar de vraag is of hij het vuurtje goed genoeg kan opstoken om dit introverte ijsblok enigszins te ontdooien.

Met: Daisy Ridley, Dave Merheje, Parvesh Cheena

FIN - song : Adriana Caselotti- Animal Friends/ With a smile and a song

Vie Privée (aka A Private Life)- Rebecca Zlotowski

Vie Privée op IMDb (6,2)
 Vie privée op Moviemeter (2,89)

Vie Privée op Wikipedia

Bijzonder allegaartje dit. het lijkt het allemaal nét niet. Het is geen thriller, hoewel er spannende elementen in zitten. Het is geen psych, ondanks dat er zich veel in het hoofd van de hoofdrolspeelster afspeelt. Het is geen komedie, ondanks het charmante gestuntel van topacteur Daniel Auteuil. Het is van alles wat: het is niet goed maar het is ook niet slecht. Wel zijn er voldoende opvallende dingen om de film interessant te maken: zo is er de eerste (grotendeels) Franstalige rol van Jodie Foster, zo zijn er niet-archetypische rollen voor spelers van formaat als Virginie Efira en Matthieu Amalric. Enfin, beleef het zelf, zou ik willen zeggen.

Ze staat al bol van de stress- psychiater Lilian Steiner kan wegens luidruchtige buren niet elke patient even rustig en gastvrij behandelen- maar het is nog allemaal niets vergeleken bij wat er nu met haar gebeurt. Eén client komt verhaal halen omdat zijn langjarige behandeling er niet toe heeft geleid dat hij stopte met roken: hij eist zijn geld terug van de fors betaalde consulten. Het is een schepje bovenop de stress die Lilian duidelijk in de greep houdt. Maar echt erg wordt het pas als een trouwe patiënt opnieuw niet op komt dagen: een telefoontje leert Lilian dat deze dame zichzelf van het leven heeft beroofd. De familie van de vrouw klaagt Lilian aan omdat ze in de behandeling geen enkel signaal van de diepe dalen van Paula's geest heeft opgemerkt. Lilian luistert opgenomen consultgesprekken opnieuw, om te checken waar en wanneer de verandering optrad. Gaandeweg komt ze tot een heel andere conclusie: het is volgens haar geen zelfdoding maar moord. Lilian roeit tegen alle stromen in om helderheid te verkrijgen. 

Met: Jodie Foster, Daniel Auteuil, Virginie Efira, Mathieu Amalric, Vincent Laccoste, Luana Bajrami

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : J.J. Cale - Don't go to strangers

NOOT: even tekst en uitleg bij de gebruikte links. Links in het inleidende deel van mijn beschrijving verwijzen altijd naar Wikipedia óf naar mijn eigen blog (zodat je kunt zien wat ik van die acteur/actrice eerder heb meekregen in de laatste 15 jaar). Links onderin de beschrijving verwijzen altijd naar de IMDb-pagina van de acteur/actrice.

The Stranger - Thomas M. Wright

The Stranger op IMDb (6,6)
 The stranger op Moviemeter (3,32)

The Stranger op Wikipedia

Trage, best wel ongrijpbare film. Die daardoor overigens wél pakkend is: je wilt toch weten waar dit heen gaat. Sean Harris speelt een prachtige griezel, ik stel me zo voor dat de regisseur hem uitgekozen heeft omdat de onderhuidse spanning bij hem er vanaf druipt. Een fijne dubieuze rol derhalve, omdat je gaandeweg de film toch enige sympathie krijgt voor het naargeestige karakter dat steeds kort onder de oppervlakte zit.

Harris speelt Henry, een man die duidelijk on the road is: iemand die probeert het verleden achter zich te laten en daarom een duik in het onbekende neemt. In de bus spreekt hij Paul, die belooft hem aan werk te helpen. Dat lukt, Henry komt in contact met de zwijgzame Mark. Deze is op zijn beurt weer onderdeel van een grote organisatie die strafbare zaken schoonwast en zorgt dat er geen sporen worden nagelaten van zaken die niet in het daglicht horen te staan. 
Henry stapt schoorvoetend in de organisatie, hij is op zijn hoede. Wij vermoeden dan al waarom dat is, we weten ook dat de vriendelijke Mark een dubbelrol speelt. En dat blijkt een rol die Henry nog wel eens lelijk kan gaan opbreken. Henry vermoedt dat overigens zelf overigens ook, hij laat zich amper in de kaart kijken. Terwijl de twee langzamerhand een vriendschappelijke band kweken, komen de gruwelijkste details opborrelen. Wie trapt in de val, wie valt uit zijn rol?

Met: Sean Harris, Joel Edgerton, Jada Alberts, Steve Mouzakis

FIN - song : Oliver Coates - Credits/Always were/Mark Lake

Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

Pink Moon - Floor van der Meulen

Pink Moon op IMDb (6,8)
 Pink Moon op Moviemeter (3,24)

Pink Moon op Wikipedia

Gezinsdrama-film die gaandeweg aan kracht wint. Omdat ik vooraf wist dat deze niet als NL-romkom bedoeld was, bleef ik kijken en dat betaalde zich alsnog uit. Johan Leysen- de Vlaamse acteur die een jaar na de opnamen overleed- is eigenlijk altijd goed, maar ook de Nederlandse sterren komen gaandeweg steeds beter op hun positie te staan. 

Het eten wordt koud. Niet doordat het slecht voorbereid is door papa, integendeel zelfs: de zoon en dochter laten het staan omdat ze volledig verrast worden door wat hun vader daar aan tafel zegt: "Natuurlijk gaan we binnenkort mijn 75e verjaardag vieren, maar ik zeg jullie nu al dat een 76e er niet gaat komen". Daarmee bedoelt hij niet dat hij stopt met het vieren van de feestelijke dagen, nee: hij meldt dat hij een einde aan zijn leven gaat maken. "Het is wel mooi geweest", zegt hij, "nu kan ik alles nog en ik wil niet dat ik eindig als een behoeftige en zieke man.". 
Hoewel de kinderen aanvankelijk eenduidig reageren, komt daar langzaam verandering in: waar de zoon en schoondochter nog enigszins begrip kunnen opbrengen voor papa's keuze (en zelfs beginnen met de administratieve en sociale voorbereidingen) slaan bij dochter Iris alle stoppen door. Ze gaat voorbij alle emotionele fasen: onbegrip, boosheid, verdriet, afstandelijkheid, instemming en hulpvaardigheid. Ze besluit haar kansen te pakken: nu ze nog de kans heeft om nader tot haar vader te komen, doet ze daar alles voor. Ze zet haar baan on hold, ze trekt bij pappie in en begint met hem te praten. Komt er wederzijds begrip?

Met: Julia Akkermans,Johan Leysen, Eelco Smits, Anniek Pheifer 

FIN - song : JJ Cale - Magnolia

It's never over, Jeff Buckley - Amy Berg

It's never over, Jeff Buckley op IMDb (7,7)
 It's never over, Jeff Buckley op Moviemeter (3,67)

It's never over, Jeff Buckley op Wikipedia

Toevallig de derde muziekdocumentaire achtereen op dit blog, maar dit was er echt een waar we al lang naar uit zaten te kijken. Dat werd beloond, want wat zagen wij gisteren in de zaal een schitterende docu, eentje die zich liet lezen als een film. Dat zegt voldoende over de dramatiek die het leven van de jong overleden zanger doorspekte. Bij thuiskomst nog maar weer even die fenomenale plaat "Grace" opgezet, dat hielp bij het napraten, ook met onze logée die de docu toevallig dit weekend bekeek.

Hij werd al onder een slecht gesternte geboren: al voor zijn geboorte waren zijn moeder en zijn vader geen stelletje meer. VaderTim  Buckley was een rondreizend muzikant, een bon vivant, die de verantwoordelijkheid van het opvoeden van een kind helemaal niet aan kon. Dat werd overigens vollédig gecompeneerd door Jeff's moeder, die hem tot aan het einde toe koesterde en verwende. Ze keek dan ook enigszins fronsend toen zoonlief liet blijken toch voor een deel hetzelfde pad te willen gaan lopen als zijn aan een overdosis overleden vader. Maar Jeff bleek als muzikant geboren te zijn: hij bekwaamde zich in virtuoos gitaarspel maar vooral in een zangsouplesse die 4 octaven besloeg: ze bleken de juiste fundamenten te vormen voor de gekwelde kunstwerken die Jeff zou brouwen: zijn liedjes dropen van de pijnlijke romantiek, zijn gitaarspel joeg stormen na en zijn zang, ach, zijn zang, die ging op onnavolgbare wijze alle kanten op. Fluisterend, grommend, gillend: Buckley joeg zijn demonen naar buiten terwijl hij tegelijkertijd aan alle kanten liet blijken op zoek te zijn naar eeuwigdurende liefde en romantiek. Het bleek een cocktail voor een giftig leven: was zijn muzikale succes voldoende om zijn onrust te dempen?

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jeff Buckley- Lover, you should've come over

FIN - song : Jeff Buckley- Vancouver

Freddie Mercury : The Final Act - James Rogan

Freddie Mercury: The Final Act op IMDb (7,8)
 Freddie Mercury- The Final Act op Moviemeter (3,78)

Freddie Mercury: The Final Act op Wikipedia

Tweede muziekdocumentaire die ik die avond bekeek, was deze uit de reeks "The Final Act". Deze over de Queen-zanger werd enkele weken geleden uitgezonden, van de week was de beurt aan die over David Bowie (laterrr!). De reeks behandelt niet een rise & fall, nee: het behandelt eigenlijk louter het laatste bedrijf van de immense carrière van de hoofdpersoon. 

Zijn bandleden zeggen het anders dan veel van hun fans. Brian May en Roger Taylor zeggen dat Frederick Bulsara (zoals Freddie Mercury in het echt heette) wel degelijk open was over zijn homoseksualiteit. Managers en platenbazen wilden dat 's mans handel en wandel de platenverkoop van Queen niet nadelig zou beïnvloeden, maar Mercury bleek er te flamboyant voor: zijn hele leven zocht hij naar 'Somebody to love", maar dat bleek hij niet in zijn huwelijk te vinden maar daarbuiten. Mercury had de pech dat hij leefde in het gruwelijke aids-tijdperk: de vernietigende bloedziekte die in de jaren 80 keihard toesloeg onder promiscue mensen. Hoewel onderbelicht bleef dat het ook onder heteroseksuele mensen voorkwam, kreeg de ziekte een 'gay disease' stempel. De griezelige pers dook er bovenop: carrières werden kapotgeschreven, reputaties werden ondermijnd. 
Gelukkig blijkt uit de documentaire dat de slachtoffers in nood hun vrienden leerden kennen: Mercury's zus, zijn verzorger, enkele vrienden maar vooral zijn bandleden doen een warmhartig pleidooi om de mens achter de zieke te blijven zien. Het levert hartverwarmende beelden op.

Hung up on a dream: The Zombies Documentary - Robert Schwarzmann

Hung up on a dream op IMDb (8,0)
 Hung up on a dream op Moviemeter (3,64)

Hung up on a dream op Wikipedia

Wat een heerlijke documentaire is dit, zeg, Zanger Colin Blunstone kan sowieso al niet veel fout bij mij doen (zag hem meerdere keren live: een enorm aimabele vent met een nog steeds schitterende stem), in deze docu blijkt opnieuw wat een warmvoelend mens hij is. Dat blijkt overigens ook voor zijn kompanen te gelden. Een reis door de tijd.

De fundamenten van de band werden - in mijn geboortejaar- gelegd door toetsenist Rod Argent en gitarist Paul Atkinson, zoals zoveel muzikanten destijds begonnen ze in fanfares en kerkkoren. Aanvankelijk zou Argent de zanger van het clubje worden, maar toen Colin Blunstone een matig gitarist maar een begenadigd vocalist bleek verhingen ze de bordjes. Covertjes spelen, ze deden het zo goed dat ze aansloegen en airplay kregen. Op een of andere manier kregen ze contacten in de VS waarop ze in konden stappen op een aantal rondreizende muziekrevues. Het legde banden voor de eeuwigheid. 
Na enkele jaren kwamen dan toch de spaarzame hits: eerst het spannende "She's not there" , later het eigenwijze "Time of the season". Beiden groeiden uit tot klassiekers die de band 60 jaar na dato (!!) zelfs tot de Rock n Roll Hall of Fame zou brengen. 
Waar de documentaire in excelleert, is de verbeelding van de tijdloze vriendschap die de bandleden met elkaar hadden; ondanks een 'mislukte' carrière (de band ging uit elkaar voordat het succes kwam, omdat misbruikende managers de heren noopten tot het kiezen van een maatschappelijke loopbaan ipv een muzikale) heeft men toch de onsterfelijkheid bereikt. Het is immers altijd de tijd van het seizoen, elke keer weer: Hold your head up!

Deadpool & Wolverine - Shawn Levy

Deadpool & Wolverine op IMDb (7,5)
 Deadpool & Wolverine op Moviemeter (3,24)

Deadpool & Wolverine op Wikipedia

Het duurde ongeveer 20 minuten voordat mijn vrouw haar telefoon erbij pakte. Toen ik - mijn wenkbrauwen optrekkend- naar haar keek, verklaarde ze: "ik snap er nu al geen barst meer van". Herkenbaar, want ook ik was al snel de draad van het hier vermoedelijk toch achterliggende script kwijt. Waarom we deze dan toch op 'kijken' hadden gezet? Welnu, ik was met de administratie van mijn filmdatabase bezig en toevallig viel haar ook op de naam Deadpool. Klopt, ik beken dat ik de twee eerdere delen hiervan ook heb bekeken, het zal uit sympathie met de hoofdrolspeler zijn geweest. Hoe dan ook: deze hebben we plichtmatig tot het eind toe uitgekeken, ondertussen spottende blikken naar elkaar uitwisselend. Met alle respect voor mensen die helemaal in dit soort stripheldenfilms zitten: ik gun jullie alle plezier, van mij hebben jullie de komende jaren geen last want het zal wel weer een tijdje duren voordat ik weer een stripfilm ga zien. 

Deadpool zoekt werk, hij wil graag toetreden tot het team van superhelden die her en der hun goede daden doen. Dat kan niet zomaar, zegt de man van het superhelden-uitzendbureau. Daartoe moet hij eerst een andere teloorgegane superheld uit het slop trekken: hij moet de aan de drank geraakte Wolverine meenemen op zijn pad. Samen kunnen ze dan in actie tegen een of andere meneer die een soort tijdroofmachine gebouwd heeft, waarmee hij de respectievelijke werelden van de beide superhelden (waarom zijn dat verschillende werelden?) wil gaan vernietigen. Kansen tot rehabilitatie dus, beiden snakken ernaar. Voordat het zover is, moeten ze nog wel strijden tégen of mét een aantal andere magische mensen. Om aan het eind dan toch bij die tijdmachine aan te komen.

Met: Ryan Reynolds, Hugh Jackman, Matthew MacFadyen, Emma Corin, Morena Baccarin, Channing Tatum, Jennifer Garner, Wesley Snipes, Chris Evans, Henry Cavill

FIN - song : Aretha Franklin - You're all I need to get by