Winter in Sokcho op Moviemeter (3,32)
Fijne poëtische vertelling in een lekker laag tempo. Dat tempo had de film sowieso al, want hij blijkt al uit 2024 te stammen terwijl ie pas nu onze theaters bereikt. Hoe dan ook: we kijken naar een sfeer- én hoopvol geheel: een film waarin de clash tussen vooruitkijken en terugblikken beurtelings in het voordeel van de ander uitvalt. Zelf vond ik hem erg mooi, ik snap dat vast niet iedereen hier dezelfde kijkvreugde uit haalt. Zelf genoot ik in ieder geval van acteur/regisseur Roschdy Zem, die met zijn norse uitstraling toch een hoeveelheid hartelijkheid overbrengt waar je u tegen zegt.
De jonge Sooha is zoekende. Tja, ze heeft dan wel verkering met het knapste jochie van de stad maar ze vindt hem eigenlijk maar saai. Hij lijkt louter bezig met zichzelf, met de start van zijn modellencarriére en dat hij het in de hoofdstad Seoul helemaal gaat maken. Het zal haar jeuken, maar ze protesteert niet al te luidruchtig: haar zoektocht naar zichzelf neemt haar veel te veel in beslag. Want: wie is ze eigenlijk? Ze liet haar studie Franse letterkunde liggen om terug te keren naar haar geboortedorp Sokcho, naar haar moeder die een vishandeltje drijft in de haven. Er speelt iets tussen moeder en dochter, we weten al snel dat het te maken heeft met een vader-buiten-beeld. Sooha werkt in een armzalig pension, waar ze voor de gasten kookt. Daarnaast bezoekt ze met mamsie met regelmaat een wellnesscentrum: het lijkt allemaal niet zo spannend maar het voldoet voor de jonge twijfelaar die ze is.
Alles verandert wanneer een buitenlander zijn tijdelijke intrek neemt in het pension. Een Fransman nog wel, dus afkomstig uit het land van haar vader. De zwijgzame man blijkt een succesvol animator, die in Sokcho gaat werken aan zijn nieuwe boek. Sooha knoopt gesprekken met hem aan en laat hem háár Sokcho zien, haar eigen kleine wereldje, in de hoop dat deze meneer misschien deuren naar buiten opent.
FIN - song : Delphine Maloussena - Envol
Geen opmerkingen:
Een reactie posten