Bowie- the final act op Moviemeter (3,69)
Bowie: The Final Act op Wikipedia
Men moet spaarzaam zijn met het gebruik van het woord "genie" maar in het geval van David Bowie durven velen dat opeens best te gebruiken. Muzikaliteit, creativiteit, inventiviteit, marketingmentaliteit, innovatie vormen een cocktail voor een ongelooflijk imponerende carrière waarbij de artiest voornamelijk zélf de teugels in handen hield. En die looks, mensen, die jaloersmakende looks: probeert u maar eens een foto te vinden waar Bowie slecht op staat, probeert u maar eens niet te vallen voor de goddelijke charme die van zijn persona afspatte.
In de mooie reeks "The Final Act" (eerder al de afloop van de carrière van Freddie Mercury) stappen we in op het moment van de hoogtepunten van Bowie's roem: de Serious Moonlight-tour, de daverende "Let's dance"-plaat hebben Bowie's roem en succes opgestuwd naar astronomische hoogte. Dit tot ontevredenheid van de artiest zelf, die zag dat hij een radertje in een allesverslindende industrie dreigde te worden. Het moest anders: opsmuk eraf, verkleedpartijen eraf, personality ingeleverd, kaal en klein. In plaats van een begeleidingsband werd Bowie onderdeel van een band, gewoon een van de spelers. Tin Machine werd dan misschien geen commercieel succes, maar Bowie voelde zich wel weer mens worden ipv superster.
Deze knieval bleek nodig om later weer opnieuw te beginnen: het zou een dik decennium duren voordat Bowie weer ouder werk zou gaan spelen, er zouden steeds lange periodes zitten tussen elk nieuw album maar hij bleef op zoek naar vernieuwing en verandering. Dat leverde hem tevredenheid op, een tevredenheid die alleen gestopt zou worden door ziekte. De afloop kennen we, maar het blijft opnieuw imponerend om te zien hoezeer Bowie vormgaf aan zijn eigen aftakeling.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten