Winter in Sokcho (aka Hiver á Sokcho) - Koya Komura

Winter in Sokcho op IMDb (6,9)
 Winter in Sokcho op Moviemeter (3,32)

Winter in Sokcho op Wikipedia 

Fijne poëtische vertelling in een lekker laag tempo. Dat tempo had de film sowieso al, want hij blijkt al uit 2024 te stammen terwijl ie pas nu onze theaters bereikt. Hoe dan ook: we kijken naar een sfeer- én hoopvol geheel: een film waarin de clash tussen vooruitkijken en terugblikken beurtelings in het voordeel van de ander uitvalt. Zelf vond ik hem erg mooi, ik snap dat vast niet iedereen hier dezelfde kijkvreugde uit haalt. Zelf genoot ik in ieder geval van acteur/regisseur Roschdy Zem, die met zijn norse uitstraling toch een hoeveelheid hartelijkheid overbrengt waar je u tegen zegt. 

De jonge Sooha is zoekende. Tja, ze heeft dan wel verkering met het knapste jochie van de stad maar ze vindt hem eigenlijk maar saai. Hij lijkt louter bezig met zichzelf, met de start van zijn modellencarriére en dat hij het in de hoofdstad Seoul helemaal gaat maken. Het zal haar jeuken, maar ze protesteert niet al te luidruchtig: haar zoektocht naar zichzelf neemt haar veel te veel in beslag. Want: wie is ze eigenlijk? Ze liet haar studie Franse letterkunde liggen om terug te keren naar haar geboortedorp Sokcho, naar haar moeder die een vishandeltje drijft in de haven. Er speelt iets tussen moeder en dochter, we weten al snel dat het te maken heeft met een vader-buiten-beeld. Sooha werkt in een armzalig pension, waar ze voor de gasten kookt. Daarnaast bezoekt ze met mamsie met regelmaat een wellnesscentrum: het lijkt allemaal niet zo spannend maar het voldoet voor de jonge twijfelaar die ze is.
Alles verandert wanneer een buitenlander zijn tijdelijke intrek neemt in het pension. Een Fransman nog wel, dus afkomstig uit het land van haar vader. De zwijgzame man blijkt een succesvol animator, die in Sokcho gaat werken aan zijn nieuwe boek. Sooha knoopt gesprekken met hem aan en laat hem háár Sokcho zien, haar eigen kleine wereldje, in de hoop dat deze meneer misschien deuren naar buiten opent.

Met: Bella Kim, Roschdy Zem, Park Mi-Heyon, Rya Tae-Ho

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Delphine Maloussena - Envol

L'innocent (aka The Innocent) - Louis Garrel

L'innocent op IMDb (6,6)
 L'innocent op Moviemeter (2,25)

L'innocent op Wikipedia

Dat er een leeftijdsverschil zit tussen de bezoekers van IMDb en die van Moviemeter is an sich bekend maar het komt vaak pas tot uiting in de verschillen in waardering van bepaalde genrefilms. Misdaadkomedies doen het bij beiden op zich goed, maar als dit een Fránse film betreft daalt de waardering bij de wat jongere doelgroep. Dat kan natuurlijk een taalprobleem zijn, maar het kan ook het type humor zijn. Hoe dan ook: voor een film met Roschdy Zem, Louis Garrel en de ravissante Noémi Merlant ga ik met plezier even zitten. Spoiler alert: de film is een niemendalletje, maar kijkt wel lekker weg. 

Abel is er niet gerust op: hij ziet zijn moeder er wéér intrappen. Wordt dit haar derde kortstondige huwelijk op rij? En is Michel, die nieuwe man, wel helemaal te vertrouwen? Mamma heeft hem ontmoet op haar werk, in een nogal scheve verhouding: zij is gevangenisdirecteur, hij gevangene. Natuurlijk belooft hij zijn vrouw gouden bergen, natuurlijk zal hij haar vertroetelen. Moeder gaat helemaal plat voor zijn praatjes, Abel denkt er het zijne van. 

Samen met zijn collega Clémence besluit hij Michel te gaan schaduwen. Ze ontdekken een schokkend geheim maar dat brengt hen in gewetensnood: aanpakken zou betekenen dat Abel's moeder opnieuw in het ongeluk wordt gestort maar zwijgen kan ook niet. Ze besluiten voorlopig mee te bewegen, sterker nog: ze raken steeds meer betrokken.

Met: Louis Garrel, Roschdy Zem, Noémie Merlant, Anouk Grinberg

FIN - song : Grégoire Hetzel- Une Lumière

Le Jeu (aka Nothing to Hide) - Fred Cavayé

Le Jeu op IMDb (6,8)

Le Jeu op Moviemeter (3,06)
 

Toch wel een bijzonder fenomeen, dit. Ik zag deze film al twee keer eerder, alleen in steeds andere uitvoeringen. Als eerste zag ik het origineel (het Italiaanse "Perfetti Sconosciuti" uit 2016), vorig jaar zag ik de Nederlandse remake ("Alles op tafel" uit 2021) en afgelopen weekend was deze Frans/Waalse versie uit 2018 op televisie. Inmiddels zijn er 21 remakes gemaakt van dit ingenieuze verhaal, and counting. De verschillen zitten hem uiteraard in de nationale opvattingen en de volksaard , waardoor bepaalde issues toch net even anders worden aangevlogen. Dat maakt het een boeiend kijkspel, ook als je het dus voor de derde keer ondergaat. 


Het verhaal: drie stellen van middelbare leeftijd hebben een eetavondje afgesproken, er gaat later die avond nog een vierde stel bij komen, want de onderwijzer Ben gaat volgens zeggen met zijn nieuwe vlam verschijnen. Iedereen is reuze nieuwsgierig. 
Al snel leren we dat elk van de stellen zijn eigen problemen heeft, van uitgedoofde liefde tot achterdocht tot dubbele agenda's. Het gesprek komt op het fenomeen van de mobiele telefoon: scherm jij je telefoon af met een code zodat niemand anders, zelfs je partner niet, erin kan kijken? Anders gezegd: heb jij geheimen voor de mensen met wie je leeft? Ze besluiten een spel te gaan spelen: iedereen legt de telefoon op tafel, verzameld in het midden. Elk binnenkomend bericht, elk telefoontje en elke email zal die avond publiekelijk worden voorgelezen en gedeeld, om er aldus achter te komen welke informatie iedereen voor elkaar verborgen houdt. Het klinkt als een fantastische vorm van openheid, maar al snel blijkt dat ieder voor zich hiermee een ongelukkig reeks momenten gaat kennen. De vriendschappen , de huwelijken, komen onder druk te staan. 

Met: Berenice Bejo, Suzanne Clement, Stéphane de Groot, Gregory Gadebois, Roschdy Zem

  FIN - song : Walker Brothers - After the lights go out

Monsieur Chocolat - Roschdy Zem

Monsieur Chocolat op IMDb (7,1)
Aandoenlijke film met komische publiekslieveling Omar Sy in een wat serieuzere rol. Jazeker, hij speelt de clown. Daar is ie goed in. Maar in deze rol probeert hij ook meer van zijn kunnen te tonen waar het op het ware acteren aankomt.
Dat lukt niet altijd even goed, maar dat kan ook aan de keuzes van de regisseur liggen: het is een op waarheid gebaseerd verhaal: Rafael Padilla heeft echt bestaan en heeft in zijn tijd serieus geprobeerd een voet aan de grond te krijgen in de Parijse theaterwereld. Dat lukte slechts tijdelijk.

We ontmoeten Padilla als hij in het circus Delvaux werkt als kannibaal Kananga. De clown van dienst, George Footit, merkt dat hij moeite heeft mensen nog aan het lachen te maken en probeert nieuwe acts te bedenken. Plots krijgt hij het lumineuze idee zijn Pierrot-type te koppelen aan een sullige clown. Een duo, waarbij de andere helft ook nog eens neger is. En dus rechtmatig op zijn falie kan krijgen. Ze reizen naar Parijs en bouwen een act waarbij de donkere acteur (al snel "Meneer Chocola' gedoopt) elke keer er van langs krijgt: hij wordt geschopt en geslagen, maar behoudt zijn komische waardigheid.
Het publiek vreet het, de zalen zitten vol en beide acteurs eten er goed van. Nou ja, de blanke iets meer dan de donkere. Die rechtsongelijkheid begint Padilla te steken. Hij droomt van een serieuze carrière, hij kent zijn Shakespeare, maar het blijkt lastig te realiseren.
Hij en Footit groeien uit elkaar, hun duo-carrière splijt. Het is de vraag of Monsieur Chocolat daar verstandig aan gedaan heeft.

Met : Omar Sy, James Thierrée , Olivier Gourmet

Les Enfants des Autres (aka Other People's Children) - Rebecca Zlotowski

Les Enfants des Autres op IMDb (6,8)
 Les Enfants des Autres op Moviemeter (3,29)

Of ik nou gewoon verliefd op haar ben of dat ik haar simpelweg een goede actrice vind (of misschien wel allebei), ik weet het niet, maar feit is dat ik altijd met veel plezier naar (films met) de Belgisch-Franse Virginie Efira kijk. Ze speelt net zo makkelijk naturelle vrouwen als getroebleerde of bazige types: mimiek én fysiek blijken steeds sterke wapens om de kijker te overtuigen. 

Het maakt dat een relatief eenvoudig verhaaltje als "Les Enfants des Autres" toch een prettige kijkervaring oplevert. Door het sterke spel van Efira loop je het gehele pad mee dat haar karakter Rachel Friedmann in deze film aflegt, tot en met het alleszeggende eindshot aan toe. 

Rachel- onderwijzeres op een middelbare school- leert op gitaarles Ali, een gescheiden vader, kennen. Iets drinken na de les, van het een komt het ander. De seks is goed, de gesprekken indringend maar toch voelt ze zich niet volledig geaccepteerd in het leven van Ali. Hij is afhoudend in het contact leggen tussen Rachel en zijn prachtige dochter Leila. Het meisje stelt indringende vragen waarom Rachel er toch steeds is als zij wakker wordt, waarom Rachel haar steeds van judo moet ophalen.

Rachel verbijt de pijn en stort zich met overgave op de zorg voor dit innemende meisje. Met succes, er ontstaat een innige band. Hierdoor groeit bij Rachel het besef dat ze zelf op een leeftijd begint te komen dat ze moet kiezen of ze zélf ook nog kinderen wil. Zij acht de tijd rijp, maar weet niet of de nog niet heel stabiele relatie wel voldoende zekerheid biedt voor een gelukkige kindertijd (nog los van het feit dat het ook medisch nog maar eens moet lukken). 

Rachel zorgt vol begrip voor iedereen om haar heen: haar leerlingen, haar onverwacht zwangere zus, haar partner Ali en haar stiefdochter Leila en zelfs Ali's ex. Iedereen kan rekenen op de warmte van Rachel, maar niemand ziet de innerlijke storm die bij haar woedt.

Met : Virginie Efira, Roschdy Zem, Chiara Mastroianni

FIN - song :Georges Moustaki- Les eaux de Mars

Omar m'a tuer- Roschdy Zem

Omar m'a tuer op IMDb
Een film naar Begtje's hart:: de strijd van de kleine man tegen de grote machine.

Omar is tuinman. Analfabeet. Marokkaan. In Frankrijk.
Een van zijn 2 werkgevers wordt vermoord gevonden in haar kelder. In een laatste krachtsinspanning heeft ze met haar eigen bloed op de muur geschreven: "Omar m'a tuer" .
Juist die spelfout zou wijzen naar de analfabete tuinmaan. die zou hier iets mee te maken hebben. En wordt gearresteerd.
De hele film lang houdt hij zijn onschuld vol: de eerste drie jaar van zijn gevangenhouding, de periode na het proces tot aan het moment dat hem gratie verleend wordt om reden dat de Marokkaanse koning een bezoek aan Frankrijk brengt.
Recht toe recht aan policier, zegt u. Nee, dat is het niet want de film laat het einde volledig open: het is een waargebeurd verhaal en Omar is dan wel vrij maar nog steeds niet officieel onschuldig verklaard. Dit ondanks dat er een boek over de zaak geschreven is waarin veel meer vrijpleitend bewijsmateriaal is verzameld dan er voor de rechtszaak bijeen was gebracht. Dit ondanks het feit dat er overduidelijk geweigerd wordt om dat materiaal het onderzoek te laten heropenen.

Het zaakje stinkt, de rechterlijke macht zoekt te gemakkelijk een zondebok en vindt die in een weerloze gastarbeider. Klinkt allemaal simpeler dan het in deze film gebracht wordt. Fijne emotionele prent.

Madame Claude- Sylvie Verheyde

 Madame Claude op IMDb (5,5)

Madame Claude op Moviemeter (2,73

Ouderwetse hoerenkast-film, gebaseerd op het verhaal van een succesvolle madam die grote politici en industriëlen in haar klantenbestand had en daardoor de nodige macht bezat. Veel doofpot, veel schimmige uitwisseling van foto's. veel zwierig bloot. Het lijkt alsof madame Claude een luxe leventje leidt, maar er zitten veel haken en ogen aan. 

Het is keihard werken om zo'n 300 meisjes en vrouwen voor je te laten werken. Het levert wat op natuurlijk (70 procent voor de dames, 30 voor de madame) maar het kost ook het nodige: alle dames krijgen een gedegen inwerkperiode en opleiding omdat Claude richt op het hogere segment klanten. Daar komt een beetje status en etiquette bij kijken, dat moet er bij de dames wel ingestampt worden. 

Voor een privé leven is geen tijd en dat begint te tekenen. Alleen de jonge Sidonie neemt ze in vertrouwen, ze leidt haar op tot tweede in rang van haar onderneming. Sidonie is goed in wat ze doet, maar niet gelukkig. Ze kan niet de brug tussen leiding en medewerkers brengen die Claude zo gehoopt wordt. Inmiddels sluit het net zich steeds meer rond de klanten van het bedrijf: veel mensen kunnen zich geen schandaal veroorloven en hebben er wel wat voor over om madame Claude uitgerangeerd te krijgen. 

Met ; Karole Rocher , Garance Marillier, Roschdy Zem

FIN - song : Sylvie Vartan - L'amour c est comme les bateaux

Á bout portant (aka Point Blank) - Fred Cavayé

A bout portant op IMDb (6,8)

A bout portant op Moviemeter (3,44)

Lekker spannende thriller waarin echte misdadigers toch een hartje blijken te hebben, waarin onschuldige mensen door omstandigheden opeens voor misdadiger worden aangezien en waarin mensen die nooit misdadig moeten kunnen zijn dat opeens wel blijken te zijn. Goed gevlochten verhaal, goed acteerwerk bovendien.

Samuel Pierret is een eenvoudig ziekenbroeder die het leven op orde lijkt te hebben. Eerste kind is aanstaande en bovendien is zijn opleiding tot hoofdverpleger bijna afgerond. Maar dan.

Op zijn afdeling wordt een gewonde man binnengebracht die Hugo Sartet -een gezochte crimineel- blijkt te zijn. Tijdens Samuel's avonddienst wordt van buitenaf geprobeerd Sartet om te brengen, hetgeen Samuel weet te voorkomen. Deze logische reddingsactie caramboleert terug in Samuel's gezicht: nog tijdens zijn dienst krijgt hij een telefoontje dat zijn hoogzwangere vrouw gegijzeld is en dat hij haar alleen terugziet als hij de crimineel het ziekenhuis uit smokkelt. 

In uiterste wanhoop neemt Samuel de foute stappen: inderdaad smokkelt hij de man het ziekenhuis uit, nadat hij eerst de politiebegeleiding van de zieke buiten westen heeft geslagen. Direct moeten de twee op de vlucht omdat de politie meteen in actie komt. Sartet blijkt ook in een lastig parket te zijn gerommeld: de moord waarvan hij verdacht wordt , heeft niet hij maar een corrupt politieteam gepleegd. 

Met zowel de goede als de slechte kant van het politiekorps op hun hielen proberen de twee zowel Samuel's vrouw te vinden als de ware daders van de moord waar zij nu ineens met zijn tweeën voor verantwoordelijk worden gehouden. 

Met : Gilles Lelouche, Roschdy Zem , Gerard Lanvin , Elena Anaya

 FIN - song : Izia - Back in town